Βγήκε χωρίς προειδοποίηση στο Yahoo! Movies UK η πρώτη πρόκληση του Jason Bourne στον James Bond για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή δράσης. Όπως είναι γνωστό, ο νυν κάτοχος του τίτλου έκανε δυναμική επιστροφή στη πρώτη θέση το Νοέμβρη, και ακόμα και τώρα μαζεύει βραβεία και φράγκα.

Και απ' ότι φαίνεται ο νεαρός αμφισβητίας, και πρωταθλητής κι αυτός για ένα φεγγάρι, δε πρόκειται να αντέξει πολλούς γύρους αυτή τη φορά. Τις κινήσεις του τις περιμένουν πια όλοι σα να βλέπουν το ριπλέι, και ακόμα και στον.. Πληροφοριοδότη (2006) τις ίδιες έκανε. Ενώ ο πράκτορας με τη κωδική ονομασία 007 έχει αντικαταστήσει κι αυτός τις γκατζετιές με ότι βρίσκει πρόχειρο και ξεφορτώνεται με πιο μπρουτάλ κινήσεις τις ενοχλήσεις --ο Bourne μιλάει και θέλει τρεις σκηνές να ξεφορτωθεί δυο τσιράκια, ο Bond πυροβολάει και τα κοπανάει σα μύγες όπως τα προσπερνάει. Και ο πήδος αλά Spider-Man πάνω από ένα δρομάκι που φυλάει για έκπληξη το βίντεο δε συγκρίνεται με το άλμα-πτήση στο τέλος του περσινού πρώτου προάγγελου για το Bond reboot. Ικανός να σώσει τη κατάσταση φαίνεται μόνο ο ρεαλισμός του Paul Greengrass που επιστρέφει στη σκηνοθεσία, αλλά μόνο κούνημα στη κάμερα και πλάνα με πολλές οθόνες που θυμίζουν United 93 (2006) φέρνει μαζί του προς το παρόν.

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Robert Ludlum όπως και οι προηγούμενοι δύο, και φυσικά εκεί σταματάνε και οι δανεισμοί του φιλμ όπως και των προηγούμενων δύο. Εκτός από το ότι ο ήρωας επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, όπως λέει η ατάκα της αφίσας, δεν είναι και πολλά γνωστά για τη πλοκή. Όμως το μοτίβο αναζήτηση υπευθύνων μέσα σε αμνησία, δε πρόκειται να αλλάξει.

Απ' όλα τα μανταραστικά sequels και remakes που έχουμε δει στον τρομο-χώρο το χειμώνα, η συνέχεια των 28 Days Later... (2002) φαίνεται η μοναδική ικανή να φέρει την άνοιξη. Ο Danny Boyle (και ο Alex Garland του σεναρίου) είναι μόνο στα credits στην παραγωγή αυτή τη φορά, όμως αυτή (η παραγωγή) είναι οφθαλμοφανέστα πολύ πιο χλιδάτη.

Εικοσιοχτώ (28) βδομάδες αργότερα λοιπόν οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν, μέσω της Fox Atomic, να προσλάβουν και κάνα κομπάρσο να στρώσουν τη φωτογραφία και να πληρώσουν για αξιοπρεπή εφέ, παρόλο που το ταλέντο παραμένει βρετανικό (και με σύντομο αλλά φεστιβαλικό παρελθόν). Οι ίδιοι (οι κλητοί του θείου Σαμ) αναλαμβάνουν, μέσα στο φιλμ, να ελέγξουν τον εποικισμό των ερημωμένων σκηνικών της πρώτης ταινίας. Αλλά (έκπληξη!) ο ιός ξαναχτυπάει και, όπως μπορείς να δεις και στο τρέιλερ, οι ελεγκτές αντιδρούν με το γνωστό τους συγκρατημένο και εκλεπτυσμένο τρόπο. Ενώ γενικά το στόρι φαίνεται μελετημένο (i.e. χωρίς τις σεναριακές τρυπάρες του πρώτου) και να επικεντρώνεται σε μια οικογένεια που είχε επιζήσει στον προηγούμενο γύρο (περιμένοντας να πεθάνουν τα ζόμπι από τη πείνα ως γνωστό). Και δε το λέω μόνο εγώ (μελετημένο) αλλά οι περισσότεροι από τότε που διέρρευσε στα internets. Και τις ίδιες καλές εντυπώσεις αφήνουν και τα πρώτα 28 λεπτά του αποτελέσματος που η ματοβαμμένη θυγατρική της Fox προβάλλει από δω κι από κει.

Ένα τμήμα του τρέιλερ (αυτό με τους Muse στην υπόκρουση) είχε βγει νωρίτερα στη σελίδα της παραγωγής. Ολόκληρο βγήκε τη Παρασκευή στις αίθουσες πριν το The Hills Have Eyes 2 (2007), και σήμερα στο apple.com χωρίς κανένας να μπορεί να το κατεβάσει.

Έναν καλό σκηνοθέτη που να είναι άσχετος με το θέμα για να μπορεί να το προσεγγίσει με την αγνότητα του θεατή, έψαχνε ο παραγωγός του No Body is Perfect (2006), όταν το project ήταν ακόμα στα σκαριά ως ντοκιμαντέρ για την σεξουαλικότητα εν γένει. Τον ντοκιμαντερίστα του τον βρήκε στον Raphaël Sibilla, όταν ο πιτσιρικάς τότε, στεκόταν ανάμεσα στους υποψήφιους για το Swiss Film Prize με το ντεμπούτο του, 117 police secours (2001), πριν μια πενταετία περίπου.

Τεσσερα χρόνια γυρισμάτων μετά, το ντοκιμαντέρ είχε ήδη στραφεί στον σκοτεινό κι αποπνικτικό χώρο της σωματικής κακομεταχείρισης, του σαδομαζοχισμού, των φετίχ, της διαφυλλετικότητας και του body performance. Και είχε ταξιδέψει από την Ασία, στην Ευρώπη και στην Αμερική, για να υπογραμμίσει τις πολιτισμικές και φιλοσοφικές αποστάσεις των λαών και των γειτόνων, μέσα απ' την εξερεύνηση των σεξουαλικών τους ιδιαιτεροτήτων. Ε και ένα χρόνο μοντάζ μετά, βγήκε στις αίθουσες ένα καλοζυγισμένο φιλμ, πλούσιο, αλλά και συγκρατημένο, που χωρίς να σοκάρει τους αμύητους, τούς ανοίγει παράθυρο σ' έναν κόσμο που δεν θέλησαν να γνωρίσουν, δικαιώνοντας έτσι τον λόγο ύπαρξης κινηματογραφικών φεστιβάλ. Όσο για τους γνώστες, μπορεί να μην τους λέει τίποτε καινούριο, αλλά τους αντιμετωπίζει με σεβασμό και ειλικρίνεια, προσφέροντάς τους μια πιο σφαιρική θεώρηση ενός θέματος που συνήθως στις μάζες παρουσιάζεται ως freak show.

Στο Παρίσι του 2054 ένας αστυνομικός που δε μασάει αναλαμβάνει μια περίεργη υπόθεση εξαφάνισης μιας κοπέλας. Για λογαριασμό μιας περίεργης μεγαλοεταιρείας καλλυντικών που έχει φτάσει να μπλέκει με τις ζωές όλων.
Για το πρώτο του φιλμ ο Christian Volckman ξόδεψε 6-7 χρόνια σε ένα στούντιο στο Λουξεμβούργο, με ένα μικροσκοπικό για τις φιλοδοξίες του προϋπολογισμό (γύρω στα $15 εκατομμύρια). Και παρέδωσε κάτι που δεν έχεις ξαναδεί όσο κι αν το έχει ξανακούσει αυτό. Ένα βήμα πέρα από το Sin City (2005) και τις σχετικές προσπάθειες του Richard Linklater στα Waking Life (2001) και A Scanner Darkly (2006), αναμιγνύει ψηφιακά σκηνικά και ζωντανή δράση, περιορίζει το χρώμα στο απολύτως βασικό ασπρόμαυρο, και φτιάχνει ένα κινηματογραφικό κόμικ που κάθε κάδρο του γράφει όσο και στο χαρτί. Ένα φιλμ νουάρ βουτηγμένο κυριολεκτικά στις μελανές σκιές, με κάποιους γκρι τόνους να δίνουν την αίσθηση του βάθους κάπου κάπου, και αισιόδοξο χρώμα μόνο σε παιδικές ζωγραφιές. Ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ που αναφέρεται, όπως οφείλει, στο αρχετυπικό Blade Runner (1982), χωρίς να το παρακάνει στα αεροπλανικά της κάμερας (ευκολία που παρέχει το ψηφιακό σετ) για να εντυπωσιάσει. Αλλά σε αναγκάζει να λες πςςς τι έκανε ρε με τη προσοχή στις λεπτομέρειες του στησίματος και των περασμάτων. Με πιο δυνατό παράδειγμα το.. μεγάλο σκηνικό του Παρισιού, που σε κάθε σκηνή μοιάζει το ίδιο αλλά σα μητρόπολη του μέλλοντος.

Από κει και πέρα το σενάριο είναι πρωτότυπο στη μίξη όλων των τυπικών στοιχείων του είδους, όμως μετά το δεύτερο τόξο (βλ. εκεί που γίνεται η ανατροπή που θα οδηγήσει στο τελικό ξεκαθάρισμα) γίνεται ψιλοβαρετό, υποθέτοντας ότι για όλους η αιώνια ζωή είναι το αποφευκτέο. Και τα μάτια των χαρακτήρων που δε μπορεί να πιάσει η τεχνική του rotoscoping (εφόσον δεν προεξέχουν) δεν έχουν την ίδια προσοχή (αφού έπρεπε να ζωγραφιστούν καρέ καρέ), αφαιρώντας αρκετά από τη συνολική αίσθηση αν το προσέξεις (ουπς μόλις το πρόσεξες).

Διέρρευσε στα διαδίχτυα (στο BridgeToTheStars.Net συγκεκριμένα, χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι η πηγή) ένα trailer για τη κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου βιβλίου της Τριλογίας του Κόσμου του Philip Pullman. Η ταινία δανείζεται τον αμερικάνικο τίτλο του βιβλίου που στον υπόλοιπο πλανήτη είναι γνωστό σα Northern Lights (και στην Ελλάδα σα Το Αστέρι του Βορρά). Το βίντεο προορίζεται προφανώς για διανομείς και λοιπούς εμπόρους, με τα περισσότερα εφέ να είναι στο βασικό στάδιο και δηλώσεις των συντελεστών να.. διακόπτουν.

Update: Με αφορμή το teaser που κυκλοφόρησε παράλληλα με τη παρουσίαση της ταινίας στις Κάνες, η παιδικοβιβλιοφάγα estelle που ακόμα και στο χαβαλετζίδικο σχετικό θέμα (όταν ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Daniel Craig στο καστ) δε συγκρατούσε τον ενθουσιασμό της, ψιθύρισε τα μερικά λογάκια που είχα προαναγγείλει εδώ και μήνες:

Στο μεγάλο παζάρι ταινιών στις Κάνες, κάποιοι επιτρέπεται να ανασηκώσουν λιγάκι το πέπλο μυστηρίου που κρύβει η ανάπλαση του φανταστικού κόσμου του Pullman –-που μέχρι τώρα τον βρίσκαμε μόνο σε σελίδες βιβλίων και στη φαντασία μας-- με οπτικά μέσα. Μόνο exclusive μάτια μπορούν να δουν το υλικό που η New Line προσέχει ως κόρην οφθαλμού, ο συγγραφέας όμως και μια εκ των παραγωγών πρόλαβαν να αποκαλύψουν περαιτέρω λεπτομέρειες στο Oxford Literary Festival και σε wannabe συγγραφείς ανάλογων πονημάτων. Ο Pullman έβγαλε λοιπόν τη σκούφια του για τη συμμετοχή της Kidman στην ταινία, λέγοντας πως αυτήν και μόνο ονειρευόταν για το ρόλο, στεναχωρήθηκε λιγάκι όμως όταν θυμήθηκε πως ονειρευόταν επίσης τον Laurence Olivier, αλλά τελικά δεν του έκατσε και αναγκάστηκε να αρκεστεί στον λίγο πιο χοντροκομμένο Daniel Craig.

Φαντασία και Ιστορία χορεύουν με χρωματιστά κοστούμια της Γαλλίας του 17ου αιώνα, στο ημιμυθοπλαστικό ημιβιογραφικό παραμύθι που μπλέκει ένα χαμένο κομμάτι της ζωής του Μολιέρου με στιγμές διάφορων θεατρικών του ανθρώπου που άλλαξε το πρόσωπο της γαλλικής κωμωδίας.Η σίγουρα όχι ακαδημαϊκή, και σίγουρα απόλυτα risk-free προσέγγιση του θέματος από τον Tirard, τού εγγυάται ένα ασφαλές πέρασμα στο εμπορικό κομμάτι του γαλλικού κινηματογράφου, που όσο πάει και μεγαλώνει, σκεπάζοντας τις πιο ριψοκίνδυνες προσπάθειες μιας χώρας με ιστορία στον προχωρημένο κινηματογράφο, με ένα παχύ πέπλο ταινιών που δεν ενοχλούν και δεν ενθουσιάζουν. Ο Μολιέρος, μπορεί να θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό δείγμα του φαινομένου, αποτελώντας συνεπέστατη ευρωπαϊκή μπλοκμπαστεριά, αφού δεν βασίζεται μόνο στο promotion της, αλλά σε αποζημιώνει και στην αίθουσα με τα υψηλά production values της, και την φορμουλαϊκά εμπορική κινηματογραφική γραφή. Δεν είναι τυχαίο που αποτελεί γαλλική ταινία της εγχώριας Village άλλωστε. Τώρα βέβαια, κάτω απ' όλη την επιφάνεια δεν κρύβεται παρά μια αθόρυβη πορδή με έρωτα, συγκίνηση, γέλιο και χαριτωμενιά, ένα Casanova (2005) με πρωταγωνιστή τον Μολιέρο. Η αφήγηση όμως, κυλάει τόσο στρωτά και αεράτα που άσχημη μυρωδιά δεν πιάνεις, κι ο Romain Duris απ' τη μία, που είναι ανερχόμενος ζεν πρεμιέ απ'τις εποχές του Le Divorce (2003) και του Arsene Lupin (2004) ακόμα, και η Laura Morante απ' την άλλη, που θυμίζει Μαρία Ναυπλιώτου και Κατερίνα Λέχου μαζί, αλλά στο πιο ώριμο και με εσάνς μπαχαριού απ' την Ιταλία επιπλέον, προσφέρουν και στα δυο μισά του δημογραφικού, ένα δροσερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι που δεν χορταίνεις να βλέπεις.

Από τον τίτλο θα περίμενες κάτι σε καμπάνια κατά των πλαστικών εγχειρήσεων αλλά το ντοκιμαντέρ του Raphaël Sibilla σταμάτησε λίγο πριν να δείξει αυτο-εγχειρήσεις. Ξεκινώντας να καταπιάνεται με σεξουαλικές διαστροφές ανά τον κόσμο, έφτασε.. όπου το έβγαλε ο δρόμος.Όπως λέει το blurb, ο παραγωγός Emmanuel Prévost διάλεξε τον Γαλλο-Ελβετό σκηνοθέτη ακριβώς γιατί δεν είχε καμιά απολύτως εμπειρία γύρω από το θέμα. Και αυτό λειτουργεί ως ένα σημείο θετικότατα. Με συμπαθητική φάτσα και αφέλεια και ανυπόκριτη περιέργεια και αμεροληψία, ο Sibilla γύριζε για τρία (3) χρόνια τον πλανήτη γνωρίζοντας ανθρώπους. Και αυτοί είναι τελικά το θέμα του ντοκιμαντέρ του. Άνθρωποι που κάνουν όλα αυτά τα περίεργα και σοκαριστικά που έχεις ακούσει, αλλά το.. απολαμβάνουν και κυρίως δε βλέπουν γιατί να τα αντιμετωπίζουν έτσι. Άνθρωποι. Και έτσι κάπου εκεί χάνεται η μπάλα. Βλέπεις, για το μεγάλο κοινό μπορεί η κάμερα και τα αντικείμενά της να παρεκκλίνουν, όμως τα περισσότερα που διαλέγει να παρακολουθήσει είναι κοινότυπα για όσους δε συζητάνε δυο χρόνια με το είσαι το ταίρι μου για να δοκιμάσουν οτιδήποτε μη ιεραποστολικά ορθό ή απλά γεννήθηκαν χτες. Γι' αυτούς το ίδιο θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το πόσο καλά παιδιά είναι οι χοντροί, οι χεβιμεταλάδες, οι γκέι ή οποιαδήποτε "μειονότητα" που περικλείεται μόνο από.. εισαγωγικά πια. Για τους υπόλοιπους η προσπάθεια έχει τόσο ενδιαφέρον όσο και η αναβίωση των σοκιουμαντέρ (i.e. τύπου Shocking Asia) που θα 'λεγες ότι επιχειρεί, κρίνοντας από διάφορα στιχάκια (τύπου "WARNING The images you are about to see may shock or offend some of you") της προώθησης.

Τελικά το φιλμ μένει μετέωρο να ισορροπεί σε φεστιβαλικά σκοινιά, προς τέρψιν κοινού που στο μεγαλύτερο μέρος του ισορροπεί με τη σειρά του στα όρια της συμβατικότητας. Και απλά ίσως να τα ξεχειλώνει κομματάκι.