Πολύ νωρίς άρχισε φέτος η οσκαρική περίοδος, τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies, με το trailer της νέας συνεργασίας των Ridley Scott και Russell Crowe που περιμέναμε από τη περσινή τους να τα γαμήσουν όλα. Στα ασήκωτα credits πρόσθεσε άλλη μια διαφαινόμενη ασήκωτη ερμηνεία από τον Academy Award® Winner Denzel Washington. Και αν σκεφτείς ότι η περασμένη εποχή οσκαρικού κυνηγιού ξεκίνησε με τον υποτονικό προπομπό του The Departed (2006) που αποδείχτηκε τελικά η πιο επικεντρωμένη όλων επαναφέροντας τις αντρικές ταινίες σε αντρική θέση, τότε πολύ πιθανά βλέπεις ήδη τη καλύτερη ταινία της χρονιάς που θα εξαργυρώσει το χρυσάφι της με άλλο τόσο στην αποτίμηση.

Στα χαρτιά το this year's little miss departed μοιάζει περισσότερο με σπουδή χαρακτήρων, κάτι σα Goodfellas (1990), αφού το σενάριο του Academy Award® Winner Steven Zaillian βασίστηκε σε άρθρο του New York Magazine για τον Frank "Superfly" Lucas που στα 70s διακινούσε ηρωίνη μέσα στα φέρετρα των Αμερικάνων στρατιωτών από το Βιετνάμ. Αλλά όπως κάνει μπαμ και στο βίντεο, ο "μεγαλύτερος, επικινδυνότερος" βαρώνος του Χάρλεμ δεν είχε πρόβλημα να εκτελεί, με συνοπτικές διαδικασίες αλά Πληροφοροδιότη, μέσα σε πλήθος εκατοντάδων. Απέναντί του, σε ένα ρόλο ντετέκτιβ που αρχικά θα περιορίζονταν στο να σπάει με τη παρουσία του ειρωνικά τις ατάκες του αρχιμαφιόζου, χωράει ο τεράστιος Academy Award® Winner Crowe που έφερε μαζί του, φυσικά, ο νέος σκηνοθέτης ενός project ξεκινημένου σε πιο χαλεπούς καιρούς για τη Universal. To Tru Blu όπως λέγονταν αρχικά η $100 μυρίων παραγωγή του Academy Award® Winner Brian Grazer απέκτησε πέρα από χρυσαφένιους πρωταγωνιστές, τίτλο για σκοτωμό (βλ. αυτόματο κόφτη εισιτηρίων) και καστ του σκοτωμού με ένα κάρο ράπερ και αξιόλογα ονόματα να προσπαθούν να αποφύγουν τον σκουπιδοτενεκέ του editing room.

Η εμφάνιση του τρέιλερ τώρα, και όχι τον Αύγουστο πριν το The Bourne Ultimatum (2007) όπως αναμένονταν, δείχνει ότι το editing της παραγωγής που είχε κλείσει από τον Νοέμβρη και αρχίσει τα test screenings εδώ και μήνες, βρίσκεται σε σημείο εμπιστοσύνης. Και ο Ridley Scott μάλλον προβάρει πως θα ακούγεται το Academy Award® Winner δίπλα στο Sir του.

Ο Danny Ocean ξαναμαζεύει τη συμμορία του, για να στήσουν ένα πολύπλοκο σχέδιο με στόχο αυτή τη φορά όχι να κλέψουν τα χρήματα, αλλά να πάρουν εκδίκηση από έναν ασεβή και κακόγουστο καινούριο καρχαρία του Vegas. Και να του κλέψουν και τα χρήματα.Το δεύτερο sequel ενός franchise που προέκυψε από ένα remake, μοιάζει σε μια συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά, πολύ περισσότερο απ' όσο κατάφερε ποτέ η κανονική κινηματογραφική της μεταφορά, με τη γνωστή παρέα απατεώνων να αφήνουν μονάχα τις πλαστικές μάσκες έξω απ' τα αλά Mission Impossible κόλπα της επιστροφής τους, για να αποδείξουν ότι το νούμερο 13 μπορεί να είναι τουλάχιστον λιγότερο γρουσούζικο από το 12. Στο δεύτερο κομμάτι των one-two χτυπημάτων του απ' το ποιοτικό στο εμπορικό, ο Soderbergh ελίσσεται με φοβερή ευκολία ανάμεσα στα λασπώδη κομμάτια της σεναριακής ευκρίνειας μικρής οθόνης που κουβαλάν επάνω τους οι γραφιάδες ταινιών όπως το Rounders (1998) και το Runaway Jury (2003), σα να γλιστράει ανάμεσα στους βαρετούς καλεσμένους σε cocktail party για να φτάσει στους φίλους του απ' το λύκειο να το αναστατώσουν με λίγο χοντρό αντρικό χαβαλέ. Και μόλις η πλοκή γίνει αρκετά φλύαρη για να σου ζαλίσει το κομμάτι του εγκεφάλου που θα έπρεπε να ασχοληθεί να βγάλει νόημα, ο Soderbergh αρχίζει να σολάρει, με τζαζάτο κόψιμο, ρυθμό που ο Sinatra θα έκανε πλατίνα, γωνίες λήψης που κάνουν το ποτήρι του martini να μοιάζει με την Ugly Betty, και οπτικό στυλ που σε στέλνει τόσο πολύ, που αμφιβάλλω αν στο τέλος θα θυμάσαι να αναρωτηθείς τι διάολο ρόλο παίζαν εκείνοι οι μεσότιτλοι που εμφανίστηκαν δυο-τρεις φορές στο άσχετο, κι αν η συμμορία αποτελούνταν όντως από δεκατρείς, ή τρεις και δέκα ξέμπαρκους.

Εργένης ετών 43 ψάχνει τρόπο να μείνει μόνος σε πείσμα του έκτακτου παραρτήματος για ζευγάρωμα που βγάζει η γυναικοκρατούμενη οικογένειά του για να τον ξεφορτωθεί.Ο εξαιρετικός Γάλλος κωμικός Alain Chabat μεταμορφώνεται λοιπόν σε νούμερο ένα μύτη Παρισιού και περιχώρων που για να γλιτώσει τη γκρίνια και να φτιάξει το αποσμητικό που όλοι περιμένουν με την ησυχία του, προσλαμβάνει δανεική νύφη, έναντι αδρής αμοιβής, την αδερφή του κολλητού του. Αλλά αρχίζει να την ερωτεύεται, τετριμμένη σεναριακή εξέλιξη για την οποία το καστ οφείλει να αποζημιώσει. Και τα καταφέρνει με το παραπάνω. Ως κωμωδία καταστάσεων και χαρακτήρων το Δώσε (Δάνεισέ) Μου το Χέρι Σου λειτουργεί περίφημα ακόμη και με υπότιτλους και η ομάδα των υστερικών γυναικών που πλαισιώνει τον αποφασισμένο Chabat δίχως να μυριστεί τα βρόμικα σχέδιά του, κυρίως η απολαυστική Bernadette Lafont σα μαμά, αποτελεί εγγύηση για ένα ανάλαφρο ρομαντικό διάλειμμα. Ο υποψήφιος για César πρωταγωνιστής έχει φοβερή πλάκα, κεντάει με άνεση το χαρακτήρα ανώριμου χαϊδεμένου μοναχογιού και η συνυποψήφια συμπρωταγωνίστριά του Charlotte Gainsbourg έχει ακόμη μεγαλύτερη (πλάκα) παίζοντας την ωραία μποέμ γκόμενα. Που κερδίζει τη συμβίωση με το χαρακτήρα και όχι την εξωτερική της εμφάνιση, όπως σημείωσε ο νεαρότατος σκηνοθέτης στο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ μας, όπου η ταινία του πήρε το βραβείο κοινού.

Αγοράκι και κοριτσάκι σε κωμόπολη της Αμερικής, εφευρίσκουν στο δάσος μυστικό πέρασμα για μαγική χώρα, την οποία προσπαθούν να σώσουν τα απογεύματα που το σκάνε απ' τους γονείς τους.Σκέψου τη Γέφυρα στην Τεραμπίθια, σαν τον κόσμο του Harry Potter ή το Βασίλειο της Νάρνια, πριν οι συγγραφείς τους τα στολίσουν με όλα αυτά τα τόσο συγκεκριμένα, κατασταλαγμένα και γι' αυτό αληθοφανή πλάσματα και τοπωνύμια. Τότε που το μυθολογικό σύμπαν τους ήταν ακόμα γενικό και νερωμένο στο πίσω μέρος του μυαλού τους, και τα τέρατα κρύβονταν στις γωνίες της αυλής του σχολείου με αχτένιστα μαλλιά και ασουλούπωτα ρούχα. Αν και τα παιδιά θα χαρούν τη Γέφυρα γι' αυτό που είναι --μια ιστορία με άλλα παιδιά που βλέπουν πλασματάκια σ' ένα δικό τους κόσμο, την ίδια ώρα που οι γονείς τους τούς φορτώνουν αγκαρίες--, οι μεγαλύτεροι θεατές θα βρουν περισσότερο ενδιαφέρον στο πρώτο μισό, που λειτουργεί ως μια άσκηση να βγάλεις στην οθόνη την μαγεία που μπορεί να εντοπίσει στην πραγματικότητα, η παραμορφωμένη απ' τη φαντασία ματιά των παιδιών που τρέχουν για να ξεφύγουν απ' τις δυσκολίες του κόσμου που τους καταδιώκει. Κι αν όλα πάνε καλά, ακόμη κι αν η CGI μαγεία του δεύτερου κομματιού δεν τους εντυπωσιάσει, θα συγκινηθούν απ' τον συναισθηματικό πυρήνα που φροντίζει να αναδείξει ο Ούγγρος σκηνοθέτης, εκμεταλλευόμενος το ταλέντο που κρύβουν πίσω απ' τις χαριτωμένες φάτσες τους τα παιδιά-ηθοποιοί του.

Ζωηρή παρέα νεαρών Ισραηλινών προσπαθεί να ξεχάσει τα θέματα με τα κατεχόμενα κάνοντας βουτιά στον έρωτα και τη διασκέδαση. Μάλιστα, πάνω που ο ένας εξ αυτών, παίρνει την κατάλληλη απόσταση από την αλγεινή στρατιωτική του θητεία στα σημεία ελέγχου (περάσματα μεταξύ Ισραηλινών-Αραβικών εδαφών), έρχεται άξαφνα ένας γνωστός του Παλαιστίνιος στρατιώτης να του πει ένα γεια και με ένα γλωσσόφιλο αρχίζει το παράνομο ειδύλλιο.Παράνομο, γιατί στο Ισραήλ υπάρχει μεν ανοχή, οι Παλαιστίνιοι όμως τιμωρούν την ομοφυλοφιλία ακόμη και με θάνατο. Όχι, ότι η ζωή στο Τελ Αβίβ κυλάει άσχημα κατά τ'άλλα, γιατί fashion and entertainment rules --οι γυναίκες γνωρίζουν κι εδώ πολύ καλά την Carrie Bradshaw του Sex and the City, και είναι εξίσου όμορφες, αν κρίνω από τη Daniela Virtzer που καταφέρνει να κλέψει την παράσταση, πράγμα περίεργο για gay film. Γιατί όμως ο Eytan Fox με μεγάλη εμπειρία σε δύσκολους έρωτες (και εξίσου καλή σχέση με τα ταμεία στη πατρίδα του), μιλάει εδώ για φούσκα; Οι νέοι Ισραηλινοί έχουν ένα δικό τους μηχανισμό επιβίωσης, για να μπορούν να συνεχίζουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται τη ζωή τους, χωρίς να τους τρώει καθημερινά το σαράκι των πολεμικών εντάσεων: ζουν μέσα σε μια φούσκα, μια πλασματική ζωή στα μπαρ, τα ωραία εστιατόρια, φορούν όμορφα πράγματα, κάνουν πάρτι και τρέχουν για ψώνια. Όπως επίσης πηγαίνουν θέατρο για να δουν το Bent, του οποίου τα υψηλά νοήματα προσπαθεί να εγκιβωτίσει ο σκηνοθέτης –-πέρα από το να σε κάνει να ζηλέψεις που περνάει φίνα.

Η ταινία άνοιξε το πρώτο μας Gay and Lesbian Film Festival και παίχτηκε σε Toronto, Berlinale, Tribeca, και αναμφισβήτητα δίνει πληροφορίες για έναν κόσμο που δε γνωρίζουμε, κάτι που αποτελεί το βασικό θετικό της. Αλλιώς, η σχέση της με την πλοκή και τον προσανατολισμό είναι μάλλον προβληματική, παρακάμπτει με απερίγραπτη αμετροέπεια τους νόμους περί κορύφωσης και επιμένει να μην τελειώνει πριν μιλήσει για όλα —κάτι για το οποίο κατά κόρον διακρίνονται τα ντόπια σενάρια. Πάντως, παρ' όλη την πολυλογία και την αστάθεια, είναι αυθόρμητη και τρυφερή, τόσο που αφήνει μια ελαφρά υποψία (κυρίως εξαιτίας της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, του φόβου των αρχών) από Fresa y Chocolate (1994) και μεταεπαναστατική Κούβα να κατακρίνεται από τη ματιά του Tomás Gutiérrez Alea.

H Σπέντζος Φιλμ και η Rosebud σας προσκαλούν στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί Κορίτσι Για Σπίτι. Τη Δευτέρα 11 Ιουνίου στις 8 το βράδυ στον κινηματογράφο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι.

Με highlight το παραδοσιακό πια ομοφυλοφιλί, ανάμεσα στον Will Ferrell και τον Sacha Baron Cohen φέτος, απονεμήθηκαν τα ξημερώματα τα πιο σπονσοναρισμένα κινηματογραφικά βραβεία για το 2006 (και κάτι). Με μεγάλο πρωταγωνιστή τους Transfomers (2007) που δίκαια αφού παίζουν ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο στο μπλοκμπαστερο- ενδιαφέρον μεν, καραπροβλέψιμα αφού είχαν κλείσει τη μισή τελετή και τα τριγύρω της δε, πήραν το νεοκατασκευασμένο Χρυσό Ποπκόρν για την "καλύτερη καλοκαιρινή ταινία που δεν έχεις δει ακόμα".

Μεγάλη πρωταγωνίστρια της βραδυάς, σαν πάτος κάθε αστείου σύμφωνα με το Reuters, ήταν η διάσημη διάσημη Paris Hilton στο ακροατήριο και στην τελευταία μέρα ελευθερίας της πριν τη φυλακή που αναμένει μετρώντας ανάποδα σύσσωμο το παγκόσμιο κουτσομπολιό (και όχι μόνο). Στα βραβεία ξεχώρισαν τα δύο (ταινίας, ερμηνείας) στους δεύτερους Πειρατές, και το διπλό του Baron Cohen (κωμικής ερμηνείας, φιλιού). Τις περισσότερες υποψηφιότητες, πέντε (5) συνολικά, είχαν μαζέψει οι 300 (2007) που περιορίστηκαν στο μάχιμο ποπκόρν της τελετής. Φέτος δεν υπήρχε σέξι ερμηνεία, ενώ για δεύτερη συνεχή χρονιά το φιλί ήταν εξ' ολοκλήρου.. αντρική υπόθεση (πέρσι είχε πάει στο ζεύγος του Brokeback Mountain (2005)). Κάτι σε γαλλικό ασπασμό αντάλλαξαν και η Jessica Biel με την οικοδέσποινα Sarah Silverman, για τις ανάγκες του show, ξέρεις.

Το πραγματικά νέο εμπνευσμένο και πανάξιο πρότυπο μίμησης της διοργάνωσης, ήταν ο γυμνός χοντρός που κυνηγούσε όσους μίλαγαν πέρα από το χρόνο τους.