Επιστάτης παθαίνει εγκεφαλικό όταν μαθαίνει ότι ο γιος του δε σκοπεύει να τιμήσει τη πατρογονική παράδοση. Εφτά χρόνια μετά ο παρά θρόμβωση άσωτος τον ξεσκατώνει μαζεύοντας τα σκουπίδια της πολυκατοικίας στον ελεύθερο χρόνο του.Προτού το καταλάβεις, έχοντας πάθει μια ξαφνική έλλειψη νευρικών αντιδράσεων από τη πικρόγλυκη χωρίς εξάρσεις αφήγηση, στην ιστορία μπλέκεται και ο έτερος γιος, δυο γκόμενες (μια για τον καθένα), ένας φίλος, η οικογένειά του, κι ένα αλμοδοβαρικό γαϊτανάκι χαρακτήρων που φιλοδοξούν να υπερβούν τα όρια της μιας σκηνής χωρίς να χρειαστεί να κάνουν πίπες. Ελάχιστοι τα καταφέρνουν, με καλύτερο παράδειγμα ένα μασέρ που (το μάντεψες) κάνει πίπες, όμως όλοι είναι βασικοί σε μια πλοκή που δε φιλοδοξεί να πει πολλά για τους ασήμαντους χαρακτήρες της, αλλά να ψαλιδίσει τις δικές τους προσδοκίες. Με αποτέλεσμα, το επιδιωκόμενο, να τους κάνει σημαντικούς όσο και την ίδια τη ταινία που υποστηρίζει.

Αν πήρες με τη σειρά τη περιγραφή χωρίς να χάσεις πουθενά τον ειρμό, τότε δε θα σε εκπλήξουν τα δέκα χρόνια εμπειρίας του σκηνοθέτη στα σενάρια και τα πέντε συζητημένα μικρά φιλμάκια του, πριν τούτη δω τη πρώτη του μεγάλη δουλειά. Δουλειά κοντά σε υπόδειγμα τέτοιας για όσους φιλοδοξούν να εντρυφήσουν στην πικρομωδία, που δε κραυγάζει ποτέ, δε διευκολύνεται καθόλου, σηκώνεται αμέσως όταν σκοντάφτει και τελικά σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα που ζεις σε μια χώρα όπου ταινίες αναγνωρισμένες στον τόπο τους και μεγαλωμένες στα φεστιβάλ του κόσμου περνάνε κάποτε από τις αίθουσές της.

Ο ανιχνευτής μιας πλανητοφάγου ύπαρξης φτάνει στη Γη για να την σημειώσει σα μεζεδάκι, αλλά το πάθος της ανθρώπινης φυλής για επιβίωση όπως το αντιπροσωπεύει η μαχητικότητα των Τεσσάρων Φανταστικών, τον συγκινεί αρκετά ώστε να συμμαχήσει μαζί τους ενάντια στον δυνάστη του.Μερικές απολαυστικές σκηνές δράσης και ο πολυαναμένομενος Silver Surfer που είναι το πιο cool πράγμα που θα δεις φέτος το καλοκαίρι (τουλάχιστον μέχρι την επέλαση των γιγαντιαίων ρομπότ), είναι οι βασικοί λόγοι που δεν θα υποφέρεις στο δεύτερο μέρος ενός θνησιγενούς δημιουργικά franchise, που δεν είχε ποτέ να προσφέρει κάτι στην φιλμογραφία των σουπερηρώων, πέρα από μερικά έξτρα δολάρια στον κουμπαρά της Fox. Σολάροντας δίχως αληθινό αντίπαλο για δεύτερη φορά, αλλά τουλάχιστον με μερικές ατάκες περισσότερες στον Dr. Doom που στην προηγούμενή του εμφάνιση έπαιζε τον κακό των τριών σκηνών, οι φετινοί Τέσσερις Φανταστικοί, είναι λιγότερο ενοχλητικοί απ' ότι αδιάφοροι --γεγονός που τους βάζει ένα βήμα πιο μπροστά απ' το πρώτο μέρος τους--, δεν ξεπερνούν όμως ποτέ το επίπεδο της παιδικής ταινίας με αληθινούς ανθρώπους, με ξεκάθαρα προεφηβικό target group και στιγμές παράφορης camp τρέλας, σεναριακών ευκολιών και υπεργλυκαιμικής αφέλειας.

Ένας αδίστακτος λούμπεν τύπος που κυκλοφορεί κοστουμαρισμένος και έχει τατουάζ στην πλάτη ένα φίδι, προσπαθεί να μπλέξει στα δολοπλόκα δίχτυα του έναν άλλο, καλό και οικογενειάρχη. Φυσικά θα αποτύχει οικτρά, γιατί το καλό θριαμβεύει πάντα στο μανιχαϊστικό σινεματικό κόσμο.Μετά το Toreros (2000) και τον ωραίο Olivier Martinez ο Barbier επιλέγει τώρα τον Yvan Attal ως αδικημένο ήρωα και προσπαθεί να αναβιώσει, όχι με ιδιαίτερη μαστοριά, ένα pulp novel δυναμικού συγγραφέα —στον οποίο χρωστάει πολλά ο παγκόσμιος κινηματογράφος. Ο Ted Lewis (που πέθανε ξεχασμένος το 1982) έγραψε το περίφημο Get Carter (αλλιώς Jack's Return Home) με τον Michael Cane στον ομώνυμο ρόλο και άλλες ιστορίες βουτηγμένες στο έγκλημα και τη βία. Το εν λόγω τιτλοφορείται Plender στο πρωτότυπο, προφανώς σκιαγραφεί σκληροτράχηλους Άγγλους τύπου Carter, που για χάρη της ταινίας μας μετατρέπονται σε Γάλλους που διαχειρίζονται κερδοφόρες υποθέσεις εκβιασμών.

Τον Mike Hodges πολλοί εζήλεψαν, το ίδιο και τα noir plots εκδίκησης ξεχασμένων ανομημάτων, δύσκολο όμως να τα μιμηθεί κανείς σωστά. Πόσο μάλλον, αν δεν είναι από Hollywood μεριά. Το σενάριο βρίθει από twists and turns, αλλά, ενώ φαίνεται υποσχόμενο, μας αφήνει στα μισά. Υπάρχουν κι εδώ παιδιά για να εκλυθεί συναίσθημα, νεκρές γυναίκες, μυστικές θυρίδες, εκβιασμοί και ταριχευμένα πτώματα, τζάμια που σπάνε, στοιχεία που συνήθως αποδίδουν τα μάλα. Λόγω της άρρυθμης σκηνοθεσίας, όμως, το suspense κάποια στιγμή χάνεται. Από 'κει κι ύστερα, λίγο ενδιαφέρει η μοίρα του ήρωα, ο οποίος, σημειωτέον, δεν έχει αρκετά συμπαθητικό προφίλ για να φέρει την πολυπόθητη ταύτιση. Η επιλογή χώρων είναι κι αυτή ανεπαρκής, με υποτονικά locations και η χλιαρή ατμόσφαιρα θρίλερ δε λέει να τελειώσει για δυο ολόκληρες ώρες.

Μια θλιμμένη Γαλλιδούλα επείγεται να πάει από το Παρίσι στο Bordeaux, είναι όμως ταπί. Βρίσκει την κούρσα δωρεάν, και η περιπέτεια αρχίζει. Σύντομα γίνεται περιπέτεια για δύο, όταν μια ακόμη μυστηριώδης κοπέλα προστίθεται στην παρέα. Οι δυο συνοδοιπόροι, παίρνουν τη στράτα, το στρατί, αλλά δε φτάνουν πουθενά.Άσκοπο road-movie δίχως γνώσεις προσανατολισμού με σενάριο που μάταια κοπιάζει να φτιάξει στέρεο ιστορικό, να δώσει κίνητρα και σκοπούς στους κεντρικούς χαρακτήρες του. Ως άλλος Erick Zonca ο Patrick Grandperret προσπαθεί να αρθρώσει το δικό του κοινωνικό σχόλιο τύπου La Vie Rêvée des Anges (1998), αλλά δυο κορίτσια που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα δεν αποτελούν από μόνα τους το μαγικό υλικό για πετυχημένα σενάρια. Οι δυο νέες μένουν μετέωρες, πλην όμως αναδεικνύονται σε άριστες θεραπαινίδες της τέχνης του Διονύσου. Ειδικά η Hande Kodja πείθει αγόγγυστα με ύφος τι-κακός-κόσμος-μαμά για τον αμόλυντο εσωτερικό της κόσμο. Παρόμοια και η ταινία δεν καταφέρνει να μας σώσει από την ανία αν και ευχάριστη αισθητικά --ας όψονται οι ωραίες τοποθεσίες της παραθαλάσσιας La Rochelle.

Για τα όποια θετικά τους, αλλά κυρίως, ως φόρο τιμής στον Maurice Pialat, σε ιδέα του οποίου βασίζεται το σενάριο, οι Αθώες και Ένοχες πήραν μέχρι και Βραβείο του Προέδρου της Επιτροπής πέρυσι στο Un Certain Regard των Κανών. Έτσι, το μυστήριο του γιατί υπάρχουν και τι εξυπηρετούν, λύνεται ασκαρδαμυκτί.

Αμερικανίδα δημοσιογράφα που θέλει να πάει στο Ιράκ, καταλήγει στο Ciudad Juárez, απέναντι από το El Paso και στην φτωχή πλευρά των συνόρων με το Μεξικό. Για να καλύψει τους φόνους εκατοντάδων γυναικών, εργατριών στα εργοστάσια της περιοχής.Οι αμέτρητοι βιασμοί και δολοφονίες, απλό σύμπτωμα της εκμετάλλευσης της συνοριακής έκτασης σαν (αμερικανοελεγχόμενη) φάρμα (Μεξικανών) σκλάβων με βάση το "ελεύθερο εμπόριο" της NAFTA, είναι δυστυχώς και ο μοναδικός δραματουργικός ρεαλισμός του φιλμ. Ο μεξικανοβασκικής καταγωγής Αμερικάνος Gregory Nava ουσιαστικά ανέδειξε τη Πορτορικάνα Jennifer Lopez στη Selena (1997) του, και φαίνεται να της υποσχέθηκε ανάλογο comeback για να τη πείσει να επενδύσει εκτός από τη παρουσία της και τα λεφτά της στη παραγωγή. Με αποτέλεσμα να είναι φανερά project υπερβολικού πάθους για τον μεν και υπερβολικών απαιτήσεων για την δεν. Σεναριακοί παραλογισμοί και επιτηδευμένα καμεροκουνήματα στα χνάρια των αντίστοιχων οσκαροτιμημένων "ρεαλισμών" του Steven Soderbergh, μαζί με γελοίες προσπάθειες να οπτικοποιηθεί το βαθύ των αισθημάτων και το βαρύ της σημασίας, κάνουν την περιφερόμενη κωλάρα της πρωταγωνίστριας και τις λίγες μαγικές ανθρώπινες στιγμές του δημιουργού μικρές οάσεις που μπορεί και να σε κρατήσουν στην έρημο της διάρκειας του φιλμ. Στο Βερολίνο όπου συμμετείχε επίσημα στο διαγωνιστικό, δε κράτησαν και πολλούς πάντως.

Ρεπόρτερ στο κατόπι ψυχίατρου με ιστορικό κακοποίησης ασθενών της κλινικής του, μπλέκει σε ιστορία δολοφονίας που φαίνεται να έχει διαπράξει το ένα μισό ενός διδύμου διαχωρισμένων σιαμαίων με ακραίες διαφορές προσωπικότητας.Με τις αγαθότερες προθέσεις λένε πως ξεκινάνε τα μεγαλύτερα λάθη, και αν θεωρήσουμε ότι το Sisters (1973) του De Palma ένα remake το χρειαζόταν έστω και μόνο για λόγους σεβεντίλας στη γκαρνταρόμπα, τις προθέσεις δύσκολα τις μολύνεις, αφού ούτε κανένα μεγάλο στούντιο είναι μπλεγμένο, ούτε τίποτα stars έχει η μαρκίζα για να πεις πως πρόκειται για αρπαχτή. Αλλά το ότι η ιδέα να ξαναγυριστεί η ταινία δεν ήταν λάθος, δε σημαίνει ότι δεν ξαναγυρίστηκε με λάθος τρόπο. Η προσπάθεια του σκηνοθέτη να κρατήσει το budget χαμηλά κόβοντας σκηνές και χαρακτήρες, χαλαρώνει το ρυθμό που στη συνέχεια διαλύουν ο ερασιτεχνισμός του στα στησίματα των σκηνών, η ανεπάρκειά του να διαχειριστεί το σασπένς που πρέπει να δημιουργήσει, και η ανικανότητά του να βγάλει συγχρονισμένες ατάκες απ' τους ηθοποιούς του χωρίς να φαίνονται τα δευτερόλεπτα που μετράνε για να διευκολύνουν το μοντάζ, ή οι απελπισμένες τους προσπάθειες να σκιαγραφήσουν τους χαρακτήρες με χοντροκομμένες ερμηνείες. Ο μόνος λόγος που θα μπορούσα να φανταστώ μια τέτοια ταινία να γυρίζεται, θα ήταν για να περάσει ο δημιουργός το μάθημα μεγάλου μήκους στη σχολή του. Αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι θα έπαιζε για βαθμό.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ Απόδειξη Ενοχής. Τη Δευτέρα 18 Ιουνίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.