Ότι οι διακοπές σου είναι στα τελευταία τους, είναι το βασικότερο που καταλαβαίνεις όταν ανακοινώνονται οι Λεοπαρδάλεις, τα βραβεία του μεσαυγουστιάτικου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Λοκάρνο, το οποίο στην 60η του διοργάνωση τήρησε την φετινή ευρωπαϊκή πάραδοση δίνοντας το Χρυσό του για καλύτερη ταινία, στο Ai No Yokan (2007) του Masahiro Kobayashi. Ασιατική ταινία με Γιαπωνέζους που ξυπνάν το πρωί, πάνε στη δουλειά, γυρνάνε σπίτι, τρώνε, κοιμούνται και πάλι απ' την αρχή, για να σε τρομπάρουν με την αποπνιγμάρα της μονοτονίας και της επαναληπτικότητας που στραγγίζει τη ζωή ανθρώπων ντυμένων με πανοπλίες ρουτίνας για να επουλώσουν τα συναισθηματικά τους τραύματα.

Εκεί παραδίπλα κατέληξε και η Ασημένια Λεοπάρδαλη, που απονεμήθηκε στην Νοτιοκορεάτικη σκηνοθετική τριπλέτα του Memories (2007), γιατί είναι "έργο που προωθεί την κατανόηση ανάμεσα σε λαούς και κουλτούρες", ενώ μακριά απ' τα τελωνεία έμεινε το βραβείο σκηνοθεσίας, που κέρδισε ο Phillipe Ramos για τον Capitaine Achab (2007), μια ελεύθερη απόδοση του Moby Dick. Το φεστιβάλ που είχε πέρσι φέρει στην Ευρώπη το Half Nelson (2006) και βραβεύσει με το κοινό του τις Ζωές των Άλλων (2006) και με την επιτροπή του την Φροϊλάιν (2006), φέτος βοήθησε την μαύρη κωμωδία του Frank Oz, Death at a Funeral (2007), να εμπλουτίσει το δικό της μπαζ με το βραβείο κοινού, και το Extraordinary Rendition (2007), την άλλη ιστορία εξαιρετικής έκδοσης, να δείξει τα αδύναμα πόδια της με χλιαρή υποδοχή στην προβολή της. Και κάπως έτσι, η ώρα της Βενετίας πλησιάζει απειλητικά.

Κάποια χρόνια μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο, ένας άντρας κυνηγά έναν άλλον σε βουνά, πεδιάδες και ερήμους, με τη μισθωμένη βοήθεια κάποιων ακόμα.Ο (συν)σεναριογράφος και σκηνοθέτης David Von Ancken έχει παρελθόν δουλειάς στην τηλεόραση και επιρροές που δηλωμένα περιλαμβάνουν τον θρυλικό Jeremiah Johnson (1972) και τα πρώτα του Clint Eastwood, κυρίως στη μυθική τριλογία του Sergio Leone. Οπότε περιμένεις ένα γουέστερν εκδίκησης που ξεκινάει χωρίς να σου λέει τίποτα, συνεχίζει σε αυτόν τον περίεργο επιτόπια τρεχαλατζίδικο τηλεοπτικό ρυθμό με σφαίρες να σφυρίζουν άλογα να ψοφάνε από την κούραση και τα βογκητά του Pierce Brosnan να αποτελούν το μοναδικό στοιχείο που προωθεί την πλοκή, αναφέρεται σε διαφορετικά κλασικά σε κάθε πράξη φροντίζοντας να προσθέτει το μοντέρνο twist, και καταλήγει να καταφεύγει σε Buñuel και βάλε για να κλείσει. Και φυσικά περιλαμβάνει σκηνές ξεκοιλιάσματος πτωμάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο, αν και τα επακόλουθα φαγοπότια φαίνεται να λογοκρίθηκαν.

Ο δρόμος πάντως καταφέρνει να χορτάσει τόσο τη γενιά του Lost όσο και αυτή που μεγάλωσε με John Ford, John Wayne και James Stewart κάθε Τρίτη στην ΥΕΝΕΔ. Με μεγάλο σύμμαχο την κινηματογραφία του βετεράνου John Toll (που σε κάποια σημεία εκθέτει τα έμψυχα αντικείμενά της, στη προσπάθεια να πιάσει το φως και το φόντο), την αίσθηση ρυθμού του σκηνοθέτη, τις ερμηνείες του ιρλανδικού πρωταγωνιστικού διδύμου κόντρα σε ένα κάρο αντίξοες συνθήκες, και φυσικά την βασική.. βασική προδιάθεσή του. Οπότε δες το σαν πρώτη γεύση της μίνι αναβίωσης του είδους που συνεχίζει από Σεπτέμβρη, και feel free να αποκοιμηθείς ή να σηκωθείς σε οποιοδήποτε σημείο, ειδικά στο τρίτο μέρος, χωρίς να χάσεις τίποτα.

Μείγμα ντοκιμαντέρ και φιξιόν, το Κράτησέ Με είναι οι δραματοποιημένες ιστορίες ενός μάτσου ανθρώπων που έχουν βιώσει την απώλεια.Δείγμα του πόσο κακό μπορεί να κάνει η πολλή ελευθερία στους σκηνοθέτες, το Κράτησέ Με παίζει να ήταν η πιο απελπιστική εμπειρία που μπορούσες να πετύχεις σε αίθουσα στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Όχι ακριβώς κινηματογραφικό έργο αλλά περισσότερο ένα project με κάμερες, είναι το αποτέλεσμα του πειράματος της Ρικάκη με τη συλλογή εμπειριών απώλειας απ' όποιον έβρισκε πρόθυμο να τις μοιραστεί μαζί της. Οι ιστορίες δένονται με τον κεντρικό χαρακτήρα μιας ριαδιοφωνατζούς (με ωραίο κορμί που το δείχνει συχνά), alter ego της σκηνοθέτιδας, και δραματοποιούνται με ασυγκράτητο μελοδηθενισμό, μονταρισμένες με κομμάτια απ' τις γκρουπθεραποειδείς συζητήσεις των εθελοντών, οι οποίοι μαζεύονταν και παίζανε το παιχνίδι της αφής. Στο οποίο, λέει, σου δένουν τα μάτια, πασπατεύεις ένα αντικείμενο και ξερνάς ένα βίωμα. Μέχρι το πασπάτεμα καλά τα πηγαίναμε. Το παιχνίδι της γεύσης άραγε, πώς να παίζεται;

Κάτοικοι χωριού κοντά σε αμερικάνικη βάση (του θανάτου) ερωτεύονται, τσακώνονται, παίρνουν μάτι, παίρνονται, βρίζονται, χαϊδεύονται, βρίζονται, βιάζονται, σκοτώνονται και κλέβουν σκυλιά για να τα πουλήσουν σε φαστφουντάδικο. Στα διαλείμματα πλακώνονται κι οι Aμερικάνοι, πίνοντας κόκα κόλα κι LSD.Φολκλορικού ενδιαφέροντος και περιορισμένης αφηγηματικής υποστήριξης ιστορία μίσους σε κοινωνία στριμωγμένη σε κύκλο αυτοκαταστροφικότητας και φαγωμάρας απ' την κακουχία της κατοχής, ένα απ' τα λιγότερο προβεβλημένα έργα του Kim Ki-Duk (που ξέθαψε η ντόπια διανομή μπας κι αναβιώσει την λατρεία που είχε ξεσπάσει πριν μερικά χρόνια για τον Κορεάτη στην Αθήνα), λέει απ' το πρώτο μισάωρο περίπου, όσα έχει να πει για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει την αξία της ζωής γιατί τους έχουν στερήσει τη δική τους. Αν μετά έχεις την υπομονή να παρακολουθήσεις για μιάμιση ώρα την ποιητική επαναληπτικότητα του σκηνοθέτη που είναι ασυγκράτητος όσο ποτέ στη μιζέρια που πετάει στους ήρωές του, μπορεί μέσα στον απαράδεκτο ήχο, τη φτηνή φωτογραφία και την ανελέητα κουραστική ροή, να υποψιαστείς την τόσο προβεβλημένη σε άλλες ταινίες του ικανότητα στο να στήνει κάδρα που λένε περισσότερα απ' όσα κρύβουν οι σιωπές των ηρώων του. Η αδυναμία του στην τραβηγμένη τραγωδία είναι (ξανά) τόσο εκτυφλωτικά προφανής, όσο εκκωφαντικά άφαντη είναι η εφευρετικότητα στο να την διαχειριστεί, που τον φτάνει να ξεκάνει χαρακτήρες με συνοπτικές διαδικασίες. Για κακό όλων μας, αρχίζει να σκοτώνει όσους παίζουν ψιλοκαλά, αφήνοντας τους ερασιτεχνίζοντες να βασανίζονται βασανίζοντάς μας.

Το θεωρητικά μεγαλύτερο από τα αρκετά φετινά οσκαρικά χαρτιά της Focus αποκαλύφτηκε, και αυτό μετά το Lust, Caution (2007) σχετικά περίεργα, στο Amazon(!) όπου το ξετρύπωσε ο JoBlo.

Ένα φιλμ χωρίς ιδιαίτερα χλιδάτη παραγωγή, ούτε τρανταχτά ονόματα στο καστ (παρά το συνηθισμένο, σε τέτοιες περιπτώσεις, γαϊτανάκι υποψηφιοτήτων και βραβείων) παίζει από τον Μάρτη στα φαβορί λοιπόν. Και ο λόγος είναι απλά ότι έχει ολοκληρωθεί, έχει προβληθεί και έχει προγραμματιστεί φιλόδοξα, πράγματα ιδιαίτερα σημαντικά σε ένα χορό σπεκουλαρίσματος. Αν προσθέσεις ότι είναι χαρακτηριστικά απολίτικο και ελαφρόγδουπο σε μια χρονιά γεμάτη.. καυτά ερωτήματα, βλέπεις να αυξάνονται οι πιθανότητες να ξεχωρίσει, με αντίστοιχη μείωση των προσδοκιών απόδοσης (i.e. μάλλον θα περιοριστεί σε υποψηφιότητες, αφού τα βραβεία αναγκαστικά θα πρέπει να έχουν θέση) που ενισχύεται από την αδιαφορία για χρυσάφι των πρωταγωνιστών του (Joaquin Phoenix, Jennifer Connelly), και σαν ειδικός πια μπορείς να αρχίσεις να ποντάρεις κι εσύ.

Το αγροτικό του στα κοινωνικοπολιτικά το έχει κάνει και με το παραπάνω ο Terry George, σκηνοθέτης του Hotel Rwanda (2004) και σεναριογράφος του Εις το Όνομα του Πατρός (1993), που έχει βάλει κι εδώ, όπως συνηθίζει, το χεράκι του στη διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του John Burnham Schwartz από τον ίδιο (τον συγγραφέα). Διασκευή που είχε κινήσει το ενδιαφέρον διάφορων χρυσοθύρων αν το πιστεύεις, παρά την αναμενόμενη τραχιά, ντοκιμενταρίστικη εικόνα που.. δεν απογοήτευσε (τις προσδοκίες) όπως βλέπεις.

Τις πιθανότητες αξιοπρέπειας για φέτος του Marc Forster πάτησε διθυραμβικά με ανάλογη ασυγκράτητη φανφάρα στη φωνή του εκφωνητή, το τιζεροτρέιλερ του The Kite Runner (2007) που κυκλοφόρησε νωρίτερα στο Yahoo! Movies, λίγες ώρες μετά τη διάθεση της αφίσας από τους φίλους μας του Rotten Tomatoes. Δυστυχώς δε πάτησε οριστικά ολόκληρη την καριέρα του πιο επίπεδου δηθενιάρη σκηνοθέτη των τελευταίων χρόνων, αφού (αυτός) έχει εξασφαλίσει γυρίσματα και για τον 22ο Bond μέσα σε φήμες ότι θα τον γυρίσει στις "χρυσές" εποχές του Roger Moore.

Μετά την παρένθεση του ψιλοχωνέψιμου κόντρα στις προσπάθειές του Stranger Than Fiction (2006), o Forster συνεργάζεται και πάλι με τον σεναριογράφο David Benioff όπως και στο απύθμενο Stay (2005), για να κάνουν κάτι που πασάρεται με την υπερσυνεπή προβλεψιμότητα και την υπεργλυκερή αχρωματοψία του οσκαρικού Finding Neverland (2004). Και πολύ πιθανά να έχει και τη σεσημασμένη εθελοτυφλία του τελευταίου, αφού σκηνές βιασμού μικρών παιδιών και δημόσιου άγριου μαστουρώματος ενηλίκων μεταξύ άλλων, δεν ήταν ικανές να στερήσουν το Κατάλληλο-13 από την.. οικογενειακή ταινία, όπως βλέπεις και στην πράσινη μπάντα της αρχής του βίντεο. Σκηνές του βιβλίου Χαρταετοί Πάνω απ' την Πόλη του Khaled Hosseini δηλαδή, που αποτελεί και το πρώτο αφγανικό που μεταφράστηκε εκδόθηκε στα Αγγλικά λέει και σίγουρα είναι από τα πιο αγαπημένα, παγκόσμια, της δεκαετίας.

Πάντως ο συγγραφέας φέρεται ικανοποιημένος από την όχι και τόσο ακριβή μεταφορά, και οι πρώτες εντυπώσεις του κοινού έχουν καταγραφεί θετικές. Οπότε, βραβειακά τουλάχιστο, μην ετοιμάζεσαι να χορέψεις σε άλλη μια κηδεία του Γερμανού ακόμα, έστω κι αν δε φαίνεται (ίσα ίσα) κανένα λαμπρό ταλέντο στις έρημες σκηνές ικανό να σώσει οτιδήποτε από παρτίδα, αυτή τη φορά.

Με τη καλύτερη κωμωδία της χρονιάς, Με τη Πρώτη (2007), ανοίγει η UIP τη νέα κινηματογραφική σεζόν στην Ελλάδα την επόμενη Πέμπτη 16 Αυγούστου, φιλοδοξώντας μάλλον να επαναλάβει τον άθλο του Μονομάχου (2000) που στις αρχές της δεκαετίας και για ένα φεγγάρι είχε δείξει ότι μπορείς να κόβεις εισιτήρια στη χώρα του Δεκαπενταύγουστου ακόμα και τη βδομάδα του. Μια μέρα μετά το Knocked Up κατά τους Αμερικάνους, ανοίγει στη χώρα τους μια ταινία που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σκηνοθέτη του στη παραγωγή και του πρωταγωνιστή του στο σενάριο. Και όλα δείχνουν ότι το Superbad (2007) μπορεί να μαζέψει άπειρα δολάρια, έστω και για λογαριασμό τρίτων (αφού το R στο rating θα εξαναγκάσει, ως συνήθως, τη πιτσιρικαρία να βγάζει εισιτήριο για πιο κατάλληλες ταινίες και να μπουκάρει στα κρυφά) και να δημιουργήσει κληρονομιά τουλάχιστο αντίστοιχη του πρώτου American Pie (1999).

Ο Seth Rogen λοιπόν, ξεκίνησε να γράφει το σενάριο από τα 14 του μαζί με τον φίλο του Evan Goldberg, για να ανακαλύψουν τώρα αυτοί ότι οι ιστορίες με teenagers που ψάχνουν να γαμήσουν θα είναι πάντα ξεκαρδιστικές, και όλη η παρέα του Judd Apatow ότι η εποχή επιτέλους τους έφτασε και ότι κάναν εδώ και χρόνια βρίσκει πια μεγάλο κοινό που να το εκτιμάει. Εσύ που είσαι πάντα πιο μπροστά, σημείωσε ότι το κλιπ βγήκε στα γιουτούμπια, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στα επίσημα ή αυτά του press kit, οπότε είναι ή πολύ καλό στημένο viral ή πεταμένη σκηνή. Ή και τα δυο.