Σοβαρός δημοσιογράφος συναντά σταρ σαπουνόπερας για συνέντευξη που εξ' ορισμού είναι προσβλητική και για τους δυο.Ο Ολλανδός Theo Van Gogh γύρισε πρόχειρα το Interview (2003) στο διαμέρισμα της πραγματικής τηλεστάρ Katja Schuurman για να αναδείξει το.. μεγάλο ταλέντο της. Αργότερα είχε συμφωνήσει να είναι το πρώτο από τα τρία φιλμ του που θα ξαναγύριζε στην Αμερική, λίγο πριν δολοφονηθεί από φανατικό μουσουλμάνο στο Amsterdam. Ο Steve Buscemi που θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέλαβε έτσι και τη σκηνοθεσία σε μια παραγωγή στη μνήμη του που πέρασε φέτος (και) ως τέτοια από Sundance, Βερολίνο και άλλα φεστιβάλ.

Από τα λίγα που μπορείς να βρεις για την πρώτη εκδοχή, βγάζεις ένα συμπέρασμα ότι το remake τις ελευθερίες του τις πήρε και, όσο ερασιτεχνικό και να ήταν το πρωτότυπο, η φρεσκάδα της σύλληψης έχει πάει περίπατο μαζί με την όποια επίφαση ρεαλισμού σε σημεία της πλοκής που δύσκολα χωνεύονται και ακόμα πιο δύσκολα περιγράφονται χωρίς spoilers (αφού δεν έχουν σχέση με τη Τροία ή τον Μεγαλέξανδρο). Όχι ότι το υπόλοιπο, κάτι σα κόμικ σε θεατρική σκηνή, μπορεί εύκολα να περιγραφεί συμβατικά κινηματογραφικά δηλαδή. Στα πιο καθαρά, ο Buscemi διατηρεί τις ψηφιακές κάμερες του Van Gogh και σπάει τη θεατρικότητα ζουμάροντας συνεχώς στα πρόσωπα, προσθέτοντας μια σπάνια και γι' αυτό εξαιρετική χρήση του χώρου σαν σκηνικά (και όχι σαν σκηνή). Στα πιο ειδικά, η ιστορία ξεκινάει σα δράμα, περνάει από μαύρη κωμωδία και καταλήγει ψυχολογικό θρίλερ, στο θεμέλιο του αφορισμού (που θα περίμενες από τον προκλητικό μέχρι θανάτου συμπατριώτη του Verhoeven) ότι στις σχέσεις δεν υπάρχει ισότητα αλλά κερδισμένος και λούουουζερ. Και στις ερμηνείες η Miller είναι ασυνήθιστα λαχταριστά ανθρώπινη και στρουμπουλή ενώ ο Buscemi συνηθισμένα επαγγελματικά γλοιώδης και αναιμικός.

Ημιαποτυχημένος μουσικός συναντά τη γυναίκα των ονείρων του στα όνειρά του, και προσπαθεί να μάθει πώς να τα διαχειρίζεται για να κρατάνε περισσότερο και να περνάει καλύτερα. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι πολύ μικρή κι ωραία, για να την περνάς στο κρεβάτι. Μόνος.Ο Jake Paltrow (της γνωστής οικογενείας) στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, χάνει πολύ νωρίς τη δροσιά και τη φρεσκάδα του, παραδίδοντας μια ταινία που ασθμαίνει ψάχνοντας τον ρυθμό της, για να πάθει σύντομα ασφυξία όταν γίνεται σαφές ότι πρέπει να τη βγάλει απ' τη μέση και μετά με ένα σενάριο που δεν πηγαίνει πουθενά. Δανειζόμενος στοιχεία απ' τα οποία ο Richard Linklater έχει βγάλει ολόκληρη ταινία με το Waking Life (2001) και τεχνικές που ο Michel Gondry ξέρει ακριβώς πώς και γιατί τις χρησιμοποιεί, ο Paltrow χώνει μέσα και τυπική καρδιά ρομαντικής ιστορίας, για να φτιάξει ένα φρανκεσταϊνικό κολάζ, που σε κάνει σχεδόν να το συμπαθήσεις, κυρίως χάρη στην ερμηνεία του Martin Freeman στο ρόλο του απελπιστικά loser Εγγλέζου που ψάχνει να βρει τον εαυτό του στη Νέα Υόρκη.

Ένας υπουργός κάνει διάφορα υπουργικά όσο είναι υπουργός και μετά αναγκάζεται σε παραίτηση από την υπουργική καρέκλα (ο υπουργός). Και παίζει κι ένας γέρος που κάνει τη γριά. Στη πραγματικότητα είναι γέρος αλλά στη ταινία είναι γριά δηλαδή. Χαχα.Περίπου συνομήλικος και περίπου συμμαθητευόμενος του Tarkovsky και του Konchalovsky ο Γεωργιανός Otar Iosseliani τους ακολούθησε στην εξορία και τα φώτα της δημοσιότητας την εποχή της ΕΣΣΔ αλλά δεν ανταπέδωσε ποτέ τα κομπλιμέντα του πρώτου ούτε τα δέχτηκε από το Χόλιγουντ σα τον δεύτερο. Καταδικάστηκε έτσι, γεροπαράξενος, να παίζει μετά τα μεσάνυχτα στην κρατική τηλεόραση και να του κάνει ρετροσπεκτίβα το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο από τα σπάνια πονήματά του έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του, ειδικά αυτής στη Γαλλία όπου κατέφυγε. Λατρεία (στα λόγια τουλάχιστο) για τον Tati και τις κοινωνίες που καταστρέφει η τεχνολογία, απέχθεια για τον Stanislavsky και τους μιαρούς ηθοποιούς που μπορεί να αναπτύξουν άποψη, γκόμενες γκόμενες και ξανά γκόμενες σα τις σκνίπες να περιτριγυρίζουν τη λαμπρή διάνοια, και ενίοτε (όπως εδώ) μια διεστραμμένη (από την τοποθέτησή της και μόνο) αντίληψη της κοινωνικής κριτικής του Buñuel ως φόντο. Αν σε ενδιαφέρει τι παίζει στα περιφερειακά φεστιβάλ του πλανήτη ή θεωρείσαι μετενσάρκωση μεγάλου (ή και μεγάλων, τσιγκουνιές θα κάνουμε?) auteur, μπορείς και χειρότερα, υποθέτω. Αλλιώς το τρέιλερ σκέτο είναι πολύ καλύτερη επιλογή, και μη νομίσεις ότι ο Piccoli σα γριά έχει και πολύ χρόνο ή ενδιαφέρον.

Όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις, ο Hannibal Lecter ήταν κάποτε παιδί. Κι ύστερα έφηβος. Και πάντα πειραγμένος.Σε βοηθούν να το εμπεδώσεις, τα συνεχή flashbacks των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων, προφανώς σχεδιασμένα έτσι για να καλύψουν όσους δεν έχουν προσωρινή μνήμη ανώτερη του πενταλέπτου, οι οποίοι μάλλον είναι και το κύριο target group της ταινίας. Πιθανότατα δεν θα έχουν ιδέα ποιος είναι ο Hannibal Lecter, και ούτε θα τους ενδιαφέρει να μάθουν, αφού ο Webber μαζί με τον αυτοκανιβαλιστή Thomas Harris φροντίζουν να μακελέψουν έναν απ' τους πιο εικονικούς χαρακτήρες της μυθολογίας του τρόμου του αιώνα μας, και να τον υποβιβάσουν σε έναν ακόμη φονιά μιας οποιασδήποτε τυχαίας slasher ταινίας, με προσχηματικό σενάριο και ψόφια σκηνοθεσία. Το ότι ο Gaspard Ulliel τον κάνει να φαίνεται περισσότερο φλούφλης σε υπερβολική δόση ζάχαρης, παρά διεστραμμένος ανθρωπόμορφος διάολος, είναι απλά παράπλευρη απώλεια: ο τύπος είναι θαύμα που καταφέρνει να πει τις ατάκες του. Όπως πάνω κάτω κι ολόκληρο το cast βέβαια, μ' αυτές τις ηλίθιες προφορές που τους έχουν φορέσει, σε μια ταινία που ζέχνει από ηλιθιότητες, και δεν έχει καν αρκετό gore για να την κάνει έστω αποδεκτό τρόπο να σκοτώσεις δυο ώρες και να τις φας μετά.

Γραία επισκέπτεται το αγγόνι της που είναι αξιωματικός σε βάση της Τσετσενίας.Φλου ποετίκ στοχασμός στο ήθος του πολέμου μέσα απ' την αντιπαράθεση μιας γυναίκας δυο βήματα απ' το φυσικό θάνατο και μιας στρατιάς ανδρών που σερβίρουν τον πρόωρο απλόχερα όταν δεν τον αντικρίζουν οι ίδιοι, το τελευταίο πόνημα του Sokurov, μοιάζει περισσότερο με αντιπαράθεση του Αλτσχάιμερ κόντρα στη μιλιταριστική πειθαρχία. Κουρασμένος δημιουργικά και θεματικά, ο Sokurov προσφέρει μια φαφλατάδικη δοκιμή των ορίων της κατατονίας, με κρίσεις άνοιας που εκτός απ' την ηρωίδα φαίνεται να παθαίνει κι ο μονταζιέρης, σε μια απ' αυτές τις ταινίες που σου θυμίζουν πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, υπογραμμίζοντας απλά ότι είναι πολύ μικρή για τους την χαραμίζεις.

Με μια μεγάλη μπάλα κατεδάφισης χωμένη σ' έναν τοίχο μπροστά απ' το Palazzo del Cinema περιμένοντας να το γκρεμίσει όταν χτιστούν οι πολυπόθητες νέες εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και με το ψαλίδι για το κόψιμο της κορδέλας της έναρξης να βρίσκεται στα χέρια του νεότερου στην ιστορία του φεστιβάλ σκηνοθέτη που ανοίγει τη διοργάνωση, και με ένα καρααγγλόφωνο πρόγραμμα τίγκα στην παγκόσμια πρεμιέρα, ο διευθυντής της, Marco Mueller, τρίβει τα χέρια του περιμένοντας τις διάσημες πατούσες που θα περπατήσουν το κόκκινο χαλί της έκδοσης που αναμένεται ως η πιο λαμπερή της κινηματογραφικής Mostra.

Την 64η Biennale κινηματογράφου, ανοίγει απόψε το Atonement (2007), δράμα εποχής βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα του Ian McEwan για καταδικασμένο έρωτα στην Αγγλία του 1935, που αναζωπυρώνεται μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου, νουβέλα που το περιοδικό TIME συμπεριέλαβε το 2005 στη λίστα του των 100 καλύτερων βιβλίων όλων των εποχών. Η ταινία μπορεί να μην φτάσει τα ίδια ύψη (βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις), αλλά τουλάχιστον φαίνεται ικανή να εκτοξεύσει τον σκηνοθέτη της, Joe Wright, στην παγκόσμια αναγνώριση –-σε περίπτωση που είσαι απ' αυτούς που δεν κατάλαβαν προς τι το σούσουρο με την προπέρσινη εκδοχή της Περηφάνιας και Προκατάληψης (2005).

Αν πιστέψεις τις εκστατικές κριτικές που έχουν δημοσιευτεί μέχρι ώρας, το Atonement είναι ήδη απ' τις ταινίες της χρονιάς, με τουλάχιστον τις κατηγορίες κοστουμιών, σκηνικών και ερμηνειών στα Όσκαρ να την περιμένουν, τη σκηνή από το θαύμα του Dunkirk να μένει ως ό,τι πιο φιλόδοξο σε κλίμακα κι αισθητική έχει βγάλει ο βρετανικός κινηματογράφος, και την Keira Knightley με τον James McAvoy να έχουν εξασφαλίσει μια θέση στο πάνθεον των πιο ρομαντικών απ' τα ρομαντικά ζευγάρια. Αλλά και τίποτε απ' αυτά να μην ισχύει, τουλάχιστον μπορείς να την περιμένεις ως τη δεύτερη ευκαιρία σου (μετά το The Jacket (2005)) να χαζέψεις τις ρώγες της Knightley, στην περιβόητη σκηνή του σιντριβανιού (απ' όπου βασικά ξεκινά το όλο δράμα του καταραμένου έρωτα και) που μπορείς να δεις κάτω από το trailer, ευγενική χορηγία του GQ.

Παρακολουθώντας όπως πάντα από κοντά την γήινη επικαιρότητα, οι εξωγήινοι ανακοίνωσαν μέσω του Variety στις αρχές της εβδομάδας στους κατοίκους του πλανήτη, ότι επειδή απ' το 1951 μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους, θα αναβιώσουν τη Μέρα που η Γη Έμεινε Ακίνητη, αναθέτοντας αυτή τη φορά το ρόλο του διπλωμάτη ακινητοποιητή Klaatu, στον μόνιμο επίγειο πρόξενό τους, Keanu Reeves.

Στην προηγούμενή τους επίσκεψη, ο Klaatu, ντυμένος στην απαραίτητη ταξιδιωτική του φορεσιά που περιλαμβάνει κράνος τύπου σκάφανδρο, γάντια λάντζας και διακριτική στολή από αλουμινόχαρτο κι αφρολέξ, πέταξε πάνω απ' την Washington και προσγειώθηκε χωρίς να τον απασχολήσει ιδιαίτερα ο Στρατηγός Άνεμος, για να ζητήσει ταυτόχρονη ακρόαση απ' όλους τους ηγέτες εθνών του πλανήτη, όπου θα τους ανακοίνωνε το μέλλον τους: να σταματήσουν τις βίαιες συνήθειές τους, ή να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό. Μια τέτοια ακρόαση φυσικά αποδείχθηκε αδύνατη λόγω προβλημάτων συντονισμού μεταξύ ηγετών που βρίσκονταν στα μαχαίρια. Δεν χρειάζεται να είσαι εξωγήινη μορφή ανώτερης νοημοσύνης για να καταλάβεις ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά.

Τότε βέβαια, ο Klaatu αναγκάστηκε να επιδείξει τη δύναμή του νεκρώνοντας για λίγο κάθε είδους ενέργεια και επικοινωνία σε όλον τον πλανήτη, κάτι που σήμερα μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε και μόνοι μας –-και μάλιστα, στη χώρα μας τουλάχιστον, το κάνουμε τακτικά, κυρίως κάθε φορά που χρειαζόμαστε το ηλεκτρικό και τις επικοινωνίες. Οπότε υποθέτω ο Scott Derrickson (του Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ (2005)) που θα σκηνοθετήσει την αναμενόμενη στις αρχές του 2009 νέα επίσκεψη, εκτός από άλλη στολή, θα χρειαστεί να βρει και πιο μοντέρνο τρόπο για τον εξωγήινό του να μας πείσει. Όπως, ας πούμε, να τον βάλει να σβήσει τις πυρκαγιές, και να χτίσει κατευθείαν την Ιονία Οδό στη θέση τους, κομπλέ με τα βενζινάδικα και τις λακκούβες της.