Σύμφωνα με την προφητεία, όταν η Νύχτα είναι μεγαλύτερη της Ημέρας, ένας Μεγάλος Διαφορετικός θα έρθει να βυθίσει τον κόσμο στο Σκοτάδι. Εκτός κι αν έχεις δει πουθενά καμιά κιμωλία.Το Night Watch (2004) ξεκίναγε με τη μεγάλη μάχη μεταξύ Φωτός και Σκότους κι έβλεπες πέντε δέκα άτομα με πανοπλίες, και κυρίως ένα τύπο να σκουπίζεται κάθε τρεις και λίγο από κάτι ματωμένες ροχάλες που έτρωγε. Το Day Watch (2006) ξεκινάει με τις ορδές του Ταμερλάνου να ισοπεδώνουν, έφιππες, ένα κάστρο, περνώντας μέσα από τα τείχη σα να είναι χάρτινο σκηνικό με φεγγαράκια, για να βρουν την Κιμωλία του Πεπρωμένου. Και όπως καταλαβαίνεις η συνέχεια που δίνει ο "οραματιστής σκηνοθέτης" Timur Bekmambetov στο πρώτο του δημιούργημα είναι όχι μόνο πιο over the top ξεκούδουνη και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, αλλά ξεφεύγει εντελώς (απ' ότι λένε) και από τα βιβλία. Στη πραγματικότητα φαίνεται να μην υπάρχει σχεδόν καμία βάση στο ομώνυμο βιβλίο και κάτι ελαφρά πατήματα στο πρώτο, γι' αυτό κι ο πλήρης τίτλος ήταν κάτι σε Night Watch 2: Day Watch. Και όλο αυτό το μπέρδεμα μπορεί να μη σε αφορά και πολύ αν δε περιλαμβάνεις και πολλές σελίδες φανταστικών μυθιστορημάτων γραμμένα από Ρώσους ψυχίατρους στο καθημερινό σου μενού, όμως αν δεν έχεις δει και τη πρώτη ταινία τότε καλύτερα να στήσεις καμιά τεράστια κοτρώνα στην είσοδο του κινηματογράφου και να περάσεις με φόρα από μέσα προτού μπεις.

Οι Φύλακες της Μέρας δεν κάνουν καμία προσπάθεια να σε βάλουν στον κόσμο τους με διαφορετικό τρόπο. Έχουν, βλέπεις, να κρατήσουν το τεράστιο κοινό τους εκεί (στον κόσμο τους, και στον κόσμο του αν θες), να συνεχίσουν να μεγαλώνουν τους χαρακτήρες από κει που τους άφησαν, και έχοντας βάλει τσουβάλια ρούβλια στα ανατολικοδυτικά εφέ να βάλουν ένα τόνο εκρηκτικά και στην πλοκή σα να μην υπάρχει αύριο κι ο σκηνοθέτης λιάζεται ήδη κάτω από καμιά φοινικιά στις παραλίες της Καλιφόρνιας. Ε και μπορεί το επικό του πράγματος να είναι τελικά περισσότερο στο κεφάλι των συντελεστών όπως και η ιδέα ότι κάνουν κάτι μεγαλύτερο από χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ, αλλά παντού διακρίνεις αυτή την περίεργη σλάβικη ηθική και σε αρκετές περιπτώσεις την ιερή τρέλα και το τσιγγάνικο κέφι, που προορίζονταν να γίνουν το αξέχαστο μεγα- πανηγύρι ενός λαού για την Πρωτοχρονιά του 2006. Κι έγιναν.

Νεαρός ταραξίας καταδικάζεται σε κατ' οίκον περιορισμό και περνά τις μέρες του παίρνοντας μάτι τη γειτόνισσα. Μέχρι που γίνεται μάρτυρας φόνου στο σπίτι του άλλου γείτονα και αρχίζει ο Σιωπηλός Μάρτυς (1954) με εφήβους.Άτυπο remake του κλασικού θρίλερ του Hitchcock, το Disturbia, όπως φαντάζεσαι, δεν φτάνει το επίπεδο του original, αλλά όπως μπορεί να μην φαντάζεσαι, δεν είναι και για τα μπάζα. Αν βάλεις στην άκρη τα άλματα της πλοκής και τις τρυπούλες που ξεπροβάλουν δειλά εδώ κι εκεί, λειτουργεί μια χαρά σαν καλογυαλισμένο εφηβικό θρίλερ, που τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια για να σε κοροϊδέψει πουλώντας hip μούρη, σε αντίθεση με άλλα που σου παίρνουν το εισιτήριο και σε φτύνουν στα μούτρα. Η διαφορά με ταινίες τύπου The Hitcher (2006), είναι πως απ' τη μία δεν προσπαθεί να είναι κάτι που δεν μπορεί (βλέπε splatter κατάλληλο για 13χρονα), κι απ' την άλλη, ο Caruso ξέρει και πώς να κρατάει την κάμερα, και πώς να φτιάξει ένα κάποιο σασπένς υπονοώντας το, όταν χρειάζεται. Και ξέρει και πώς να χειριστεί το cast, αφήνοντας την Sarah Remmer να φορτώνει την οθόνη θηλυκότητα, όταν μένει κενό απ' τον LaBeouf, με την πειστική γοητεία του θαρραλέου εξυπνάκια. Ε, κι αν έχει και λίγο άρωμα από The OC στο δράμα, εντάξει, δεν χρειάζεται να το κάνεις θέμα.

Μανιακά αισιόδοξος ιερέας με πρόγραμμα αποκατάστασης νεοαποφυλακισθέντων, έρχεται αντιμέτωπος με τρόφιμο που δοκιμάζει τα όρια της πίστης του μέχρι αιμορραγίας. Απ' τ' αυτιά.Ξεκινώντας σαν κωμωδία ταιριάσματος αταίριαστων και σύγκρουσης πολιτισμών, τα Μήλα του Αδάμ κάνουν τη βόλτα τους από την σάτιρα της ηθικοφάνειας και τα πιο κυνικά λημέρια της απεικόνισης της πίστης ως αποτέλεσμα αυταπάτης που κρατάει ανθρώπους ζωντανούς, για να βουτήξει στα βαθιά πετώντας σου ψεύτικα στοιχεία ότι πίσω απ' όλα αυτά μπορεί να κρύβεται μεταφυσικό, ψυχολογικό και αστυνομικό θρίλερ μαζί, λίγο πριν καταλήξει στις μελό αυτοανατροπές που πιθανότατα είχες μαντέψει από την αρχή, αλλά κάπου ξέχασες μέσα σε όλον αυτόν τον λαβύρινθο που έστηνε τόσην ώρα παιχνιδιάρικα ο αγαπημένος σεναριογράφος θαύμα του Δανέζικου κινηματογράφου. Χωρίς να δοκιμάζει Δογμα-τικά τις αντοχές σου, δεν είναι λίγες οι φορές που τις αψηφά παίζοντας με το ρυθμό, ενώ η χαλαρή πλοκή είναι προφανές ότι δεν ενδιαφέρεται και ιδιαίτερα να σου δώσει χερούλια να πιαστείς για να σε καθοδηγήσει μέσα στο αλλόκοτο χιούμορ του Jensen, που μπαλατζάρει ανάμεσα στην αιρετική πολιτική ανορθότητα και την κατάμαυρη κωμωδία. Αλλά αν τον έχεις ξανασυναντήσει, ήδη θα το ξέρεις αυτό, και θα τη βρεις τη θέση σου, σε ένα σύμπαν που θυμίζει ότι όλοι χρειαζόμαστε λίγη παράνοια για να κρατιόμαστε λογικοί.

Ο ήσυχος βίος μιας αρχιμαγείρισσας αλλάζει από αναπάντεχα γεγονότα.Αν σκεφτείς ότι οι γυναίκες παραδίνονται άνευ όρων στην απόλαυση, όταν δε την ονειρεύονται στον ύπνο και τον ξύπνιο τους, απορείς γιατί δεν βγαίνουν με ρυθμό αντίστοιχο των διαβόητων πια πορνοτρομάρων, πολυτελή ρομαντικά μελοδράματα παραφουσκωμένα με λιχουδιές που σχεδόν τις μυρίζει ακόμα και το στομάχι σου. Το μυστικό είναι φυσικά ότι το πιο αξιόπιστο κινηματογραφικό κοινό το λένε αγόρι 15-25, αλλά και οι δυσάρεστες όσο και δεδομένες συνέπειες της άκρατης βουλιμίας όλο και κάποιο ρόλο παίζουν. Είναι δύσκολο λοιπόν να στήσεις ταινία που να μην προκαλεί ναυτία, στην υπόθεση ότι στη ζωή μιας γυναίκας που δε κάνει τιποτάλλο από την αγαπημένη δουλειά της (και ότι την έχει κι αυτή κάπου κόβει και τη μισή συνταγή) αποβιβάζονται από το πουθενά κορούλα με οσκαρικό παρελθόν και λατινο- εκπαιδευμένος μνηστήρας με τα ίδια ακριβώς ενδιαφέροντα, τετράγωνα σαγόνια, και ξανθιά αφάνα. Αλλά ο Scott Hicks, με πολύ βαρύτερο δραματικό παρελθόν (Ο Σολίστας (1996), Χιόνι Πάνω στους Κέδρους (2001)), τα μισοκαταφέρνει με τη βοήθεια ενός ευρωπαϊκού σεναρίου που δε φαίνεται να παραχολιγουντοποιήθηκε και ενός πρωταγωνιστικού διδύμου που σχεδόν το πιστεύεις όταν είναι χώρια. Η ταινία βέβαια δεν είναι κομεντί όπως πλασάρεται, και σχεδόν όλη τη διάρκειά της τη βλέπεις να έρχεται προτού βολευτείς στο κάθισμά σου.

Δέκα χρόνια στην Pixar, έχει ψήσει από σκαθάρια μέχρι ψάρια, αλλά ο Mark Walsh φέτος έφτασε το μέχρι τώρα peak της καριέρας του, αναλαμβάνοντας να εκπροσωπήσει το όραμα του Brad Bird ως αντ' αυτού στο δωμάτιο των σχεδιαστών μιας απ' τις καλύτερες animated ταινίες όλων των εποχών. Και είναι πολύ λογικό η επιτυχία της να του έχει χαρίσει ένα μόνιμο χαμόγελο, για να ταιριάζει με τον ενθουσιασμό του για τη δουλειά που κάνει, και να τον κάνει εύκολα τον πιο ευχάριστο καλεσμένο των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Και πού ξέρεις, ίσως σε τρία-τέσσερα χρόνια να αποδειχθεί κι ένας απ' τους πιο σημαντικούς, όταν αρχίσει να βάζει το λογότυπο της σπουδαιότερης εταιρείας animation αυτή τη στιγμή, πάνω από εντελώς δικά του project. Για την ώρα πάντως, μιλάει για τον Ratatouille ως μια απ' τις πιο σημαντικές του εμπειρίες, για τον Brad Bird ως έναν απ' τους θεούς του, και για την Pixar ως μια εταιρία όπου βασικά ένα μάτσο ταλαντούχοι άνθρωποι, μαζεύονται και φτιάχνουν ταινίες για να τις βλέπουν οι ίδιοι και να τους αρέσουν. Κι είναι αρκετά τυχεροί ώστε να αρέσουν και σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Οπότε η Disney κάνει τουμπεκί.

Η μελαχρινή κόλαση του φετινού Summer Wine, έκανε το cover του τραγουδιού για να ακουστεί σ' αυτήν την ταινία, όπου παίζει την Ushi Obermaier. Κι αυτό, είναι ένα πράγμα που μαθαίνεις απ' την ταινία. Το άλλο είναι οι διαστάσεις της.Αδιάφορα επιφανειακή συρραφή highlights (και lowlights) απ' την ταραχώδη ζωή της Ushi Obermaier, δίχως ιδιαίτερο νόημα, ή συγκεκριμένο στόχο, πέρα απ' την χρήση κλισεδιάρικων αναπαραστάσεων ροκ καταστάσεων, στιγμών γυναικείας απελευθέρωσης, και ζενερίκ προσεγγίσεων της πολιτικοκοινωνικής αναμπουμπούλας των '60s, για να γεμίσουν τα κενά ανάμεσα στις μπόλικες γυμνές σκηνές της Natalia Avelon. Που από μόνες τους είναι λόγος ικανός όχι μόνο για να δεις την ταινία, αλλά για να γυριστεί και sequel! Και με την αφίσα που της έχουν, οι διανομείς έχουν εγγυημένα αν μη τι άλλο σίγουρη καριέρα στα DVDάδικα (κι όχι άδικα), ειδικά αν η συσκευασία έρχεται με εύκολη πρόσβαση στις σκηνές κλειδί. Αν, δε, βάλουν μέσα και τα ένα σωρό κομμένα, όπου λέει η πρωταγωνίστρια ότι τα δίνει όλα (λες κι αυτά που έχει ήδη δώσει, δεν είναι αρκετά), μιλάμε για κλασικό εν αναμονή.

Ο Burt Pugach πέρασε 14 χρόνια στη φυλακή, στα 60s, επειδή είχε βάλει να τυφλώσουν με αλισίβα την Linda Riss σε κρίση ζηλοτυπίας. Όταν βγήκε, την παντρεύτηκε.Η Linda ήταν 21 ωραία και φτωχή, ο Burt 32 ηλιθιόφατσας με αεροπλάνο για καμιά βόλτα. Η ιστορία τους ήταν πρωτοσέλιδη για μήνες στα τέλη του '50 στη Νέα Υόρκη την εποχή της δίκης, και θέμα στα κανάλια για χρόνια στα 70s, την εποχή του γάμου (και.. άλλων). Έτσι ο Dan Klores, βετεράνος και καραπετυχημένος δημοσιοσχετίστας, έχει αρχειακό υλικό για να δώσει την μιντιακή, πιασάρικη, πλευρά μιας ιστορίας τόσο τρελής που μόνο αληθινή θα μπορούσε να 'ναι. Αλλά προτιμάει να αφήσει, το ίδιο πιασάρικα, τους εξοικειωμένους με τις συνεντεύξεις και κάπου εντελώς αψηφούντες την κάμερα πρωταγωνιστές να την αφηγηθούν (την ιστορία), σε ένα στιλ πιο κοντά σε τηλεοπτικές εξομολογήσεις. Η ροή είναι όμως σχεδιασμένα κινηματογραφική, κομπλέ με ανάλογο score, αποκαλύπτοντας τις λεπτομέρειες ακριβώς τη στιγμή που χτύπησαν κατακέφαλα και τους ενδιαφερόμενους, και εξηγώντας έτσι την επιμελημένα κρυπτική (ειδικά για πασίγνωστη φάση) προώθηση. Σε κάποια θέματα, όπως το τέντωμα του αρχειακού υλικού σε 16:9 ή της παρθενιάς της Λίντας που παρακολουθείται επίμονα σε όλες τις φάσεις της ζωής της μέχρι που χάνεται ο τρόπος που χάνεται, διακρίνεις μια κάποια βιασύνη, βέβαια. Ή μια διάθεση να φανεί ο άντρας άντρας, η γυναίκα γυναίκα, και και οι δυο να αντιμετωπίζουν όλες τις φάσεις τρελά υποδειγματικά ακόμα και όταν κουτουλιούνται σαν ταύροι ή παραβαίνουν τους κανόνες ελαφρά. Πράγμα που μάλλον δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια και σπανίζει ιδιαίτερα.