Ογδοντατέσσερα λεπτά με τον John Waters.Σχεδόν από την αρχή της καριέρας του ο δημιουργός των Pink Flamingos (1972) έδινε, λιγότερο αφοσιωμένα, παραστάσεις επί σκηνής κυρίως σε χώρους που.. τις άντεχαν, παρουσιάζοντας τις ταινίες του με τη συνοδεία της Divine. Όπως λέει ο θρύλος (βλ. οι σημειώσεις της παραγωγής), σε μια από αυτές, το 2005 στο Pittsburgh, τον πέτυχε, μόνο του πια, ο Ted Sarandos της Netflix και έπεισε τον σκηνοθέτη να τον κάνει movie star. Οι κάμερες δούλευαν για δυο βράδια του 2006 στο Harry De Jour Playhouse της Νέας Υόρκης, με τον Jeff Garlin (του Curb Your Enthusiasm) να ρίχνει κάνα βλέφαρο αν είναι ανοιχτές.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, το This Filthy World (2006) δεν είναι ταινία του John Waters, δεν είναι παράσταση κανενός επαγγελματία κωμικού και δεν ρισκάρει να κάνει ούτε ελαφρό ζουμ παραπέρα από το μέσο πλάνο (αν και καταγράφει μια στο τόσο το τρομοκρατημένο κοινό). Και δεν έχει, φυσιολογικά, τίποτα να το συστήνει για μεγάλη οθόνη πέρα από το πλήθος που θα πιάνει περισσότερα αστεία και ποπ αναφορές από σένα (βλ. θα σε βοηθάει να γελάς σα χαμένος). Αναφορές και ανέκδοτα που είναι εκπληκτικά ζωντανά, ειδικά αν σκεφτείς ότι τα περισσότερα κρατάνε χρόνια, παραγεμισμένα με λεπτομέρειες ενδιαφέρουσες ακόμα κι αν είσαι μεγαφάν, και με απόδοση άμεση που αναγνωρίζει ότι δεν είναι πια εξαιρετικά προκλητική, υιοθετώντας μια πιο διδαχτική στάση. Έτσι ο πατέρας της πολιτισμικής κιτς αναρχίας έχει ακόμα πολλά να σου πει, και σε περιμένει με το χαμόγελο στα χείλη, ειδικά άμα είσαι ανήλικος τον ξέρεις κι εσύ από το Hairspray (1988) που χρησιμοποιεί ακόμα σαν κράχτη στις αφίσες του show για να σου κάνει πλάκα (ειδικότερα άμα μπεις).

Μπάτσος κι ιδιοκτήτης club περνούν αδερφικό τσακωμό και μετά ενώνουν δυνάμεις για να εξουδετερώσουν Ρώσο μικρονονό.Σε μια βδομάδα πλούσια σε κινηματογραφικά déjà vu, το We Own the Night είναι το σκορσεζικό τέτοιο, με τον James Gray 13 χρόνια μετά το Little Odessa (1994) να επιστρέφει σε παρόμοια μονοπάτια, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο του The Yards (2000) του, να σηκώνει στις πλάτες ψιλογκαγκστερικό ψιλοθρίλερ με ψιλοοικογενειακό ψιλοδράμα στην παράλληλη, χωρίς όμως να μπορεί να κάνει και πολλά με δυο χαρακτήρες που θα μπορούσαν άνετα να περάσουν αρκετό χρόνο ακόμα σε σκοτεινά συρτάρια, μπας και μπορέσουν να σκοτεινιάσουν αρκετά οι ίδιοι για να μεταμορφωθούν σε κάτι έστω ενδιαφέρον αν όχι διαφορετικό, ή τουλάχιστον μήπως και ξεχάσουμε οι απ' έξω τις ομοιότητές τους με τους μισοψημένους χαρακτήρες που βλέπουμε κάθε τόσο να προσπαθούν να γεμίσουν κακόφημους δρόμους. Και, εντάξει, μετράει η διάθεση του Gray για αναδόμηση των αναφορών του, κι ακόμα περισσότερο το ότι, σκηνοθετικά, του βγαίνει, αλλά σαν αυτοσκοπός δεν αρκεί, κι ούτε καλύπτει την αφόρητη προβλεψιμότητα του. Αλλά όταν ανοίγει με τον Phoenix να βάζει δάχτυλο στη Mendez, πώς να του κρατήσεις κακία;

Τρεις μικρές πράξεις δημοκρατικού λόγου και αρχών που τέμνονται μεταξύ τους, με κοινό σκοπό την αφύπνιση του μέσου Αμερικανού απέναντι σ’ έναν πόλεμο που κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί δεν έχει τελειώσει..."If you don't STAND for something, you might FALL for anything", λέει το tagline της μεγαλύτερης σκηνοθετικής ήττας του Robert Redford για τον κινηματογράφο μέχρι σήμερα. Δυστυχώς, η λανθάνουσα "τόλμη" του σημερινού Hollywood να φέρει τον... όποιο πόλεμο της Μέσης Ανατολής στην πατρίδα παγιδεύει τον τόσο δημοκράτη δημιουργό και τον μετατρέπει σε ιδεολογική ντουντούκα που ενίοτε αυτοαναιρείται από το πατριωτικό εμβατήριο, πάνω στο οποίο υποχρεώνεται να ισορροπήσει.

Σε αντίθεση με τους παλαιότερους πολέμους στους οποίους ενεπλάκη η Αμερική, προκαλώντας και το αντίστοιχο εθνικό τραύμα, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε έναν διχασμό απέναντι στον τρόπο προσέγγισης ενός προβλήματος που ολόκληρη η χώρα βιώνει δίχως να έχει συνειδητοποιήσει ακριβώς το γιατί! Και, ακόμη χειρότερα, χωρίς να έχει καταλάβει ποιος κέρδισε, για ποιο λόγο και αν έχει τελειώσει η αγωνία για την ασφάλεια στα δικά της σύνορα ή ο θρήνος για τα "παιδιά" της που έπεσαν στο βωμό μιας σύγκρουσης φημολογιών, δορυφόρων και πετρελαϊκών συμφερόντων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες κινηματογραφικές απόπειρες που δεν εμπλέκουν τα πάτρια εδάφη συμπληρώνουν το... χάος και την αμφισβήτηση με σαρκαστικές διαθέσεις, ενώ οτιδήποτε άλλο ακουμπάει την πατρίδα, μετατρέπεται σε θρίλερ πολιτικό ή αποτολμά να δικάσει τη συνείδηση του - Αμερικανού - θεατή, βάζοντάς τον μπρος σε ισχυρά διλήμματα... ελευθεριότητας. Να σου το κάνω λιανά αυτό το τελευταίο; Η σωστή "αντιπολεμική" ταινία του σήμερα είναι εκείνο το δράμα όπου ο σεναριογράφος παίρνει τις σωστές θέσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές, ζυγίζει καλά τα σωστά και τα άδικα του κάθε πολεμοχαρούς ή εισβολέα και προσπαθεί να αποδείξει πως από τη στιγμή που έμπλεξες σε τούτο το αδιέξοδο και κακό πράγμα το οποίο αποκαλούμε πόλεμο, έχεις φταίξει. Έτσι, ο θεατής σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν μια ταινία του δείχνει πως και ο εχθρός έχει ψυχή, ή όταν τα δικά τους κυβερνητικά παιχνίδια της συντήρησης δεν τα ξεπλένει ούτε ωκεανός...

Στην περίπτωση του φιλμ του Redford, η αυτοκριτική είναι το ζητούμενο, παραδίπλα σε ένα αίσθημα αφύπνισης του πολίτη που πρέπει να συμμετέχει και να παλεύει γι’ αυτό που πιστεύει. Η Δημοκρατία είναι ένα μεγάλο αγαθό του αμερικανικού λαού, λοιπόν. Και για να το διαφημίσουμε καλύτερα, δεν αρκούν τα ντοκιμαντέρ εκείνου του γραφικού κυρίου Moore. Η Δημοκρατία είναι κτήμα των celebrities, του all star cast που αγγίζει τις μάζες καλύτερα από τους πολιτικούς. Αν οι τελευταίοι παρασύρουν τους ψηφοφόρους τους σαν τα πρόβατα, κρατώντας και από μια Βίβλο στο δεξί, γιατί να μη μπορούν και οι Cruise, Streep και Redford; Οι οποίοι δεν έχουν λόγο να κατεβούν σε εκλογές, το επάγγελμα που επέλεξαν, προφανώς, τους αμείβει καλύτερα και από τον πρωταθλητή της μίζας Γερουσιαστή και βάλε, την εξουσία τους στα media την έχουν στο τσεπάκι κι αν επιθυμούν να δώσουν και ένα επιπλέον πολιτικό στίγμα, φωνασκούν σε μια απονομή των Όσκαρ, ρίχνουν κανένα τροχάδην για σκοπό πανανθρώπινο κι οργώνουν τα talk shows με το εκάστοτε μήνυμά τους. Ή, δυστυχώς για εμάς, κάνουν κι από μια ταινία... δημοκρατικού χαρακτήρα.

Στην προκειμένη, το έγκλημα το οποίο πρέπει να υποστείς επί της οθόνης πλασάρεται σε ζεύγη τριών debate (η άκαμπτη δημοσιογράφος και γαλίφης πολιτικός, τα δύο φανταράκια που ξεμένουν ως στόχος των Ταλιμπάν στα όρη του Αφγανιστάν και ο πρώην καθηγητής τους που εκβιάζει σπουδαστή ζαμανφουτίστα) και σερβίρεται με μια θεατρινίστικης πλήξης στατικότητα δικάμερου, με τον διάλογο να χασμουριέται από τα στερεότυπα πολιτικού λόγου, μέχρι να χτυπήσει ντουβάρι από την ποσότητα των ερωτηματικών και μόνο. Και καλά, πες πως η μικρή του διάρκεια δε θα σου το μπήξει το μαχαίρι της υπομονής, πως Cruise και Streep κάνουν καλό παιχνίδι με το φακό κι ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Πάνω εκεί, λοιπόν, χτυπά η ολέθρια κατακλείδα στο επί του πρακτέου δράμα των δύο κομάντο και μαζί με κάτι πινελιές ενοχικές στο χαρακτήρα της Streep (βλέπε πλάνα στρατιωτικού νεκροταφείου...), υψώνεται το λάβαρο της αστερόεσσας και ο Redford χάνει πλήρως το μπούσουλα! 88 λεπτά αργότερα, εξέρχεσαι της αιθούσης με ένα βαθύ κενό (στο μυαλό και την τσέπη) και μια σίγουρη εντύπωση πως τούτο το σενάριο θα έστεκε καλύτερα σ’ ένα θεατράκι της πλέον off περιφέρειας. Εκτός κι αν είσαι πρόβατο...

Ψάρι μένει ορφανό, μετακομίζει σε ύφαλο, πιάνει παρέες και τις σώζει από ωραιοπαθή καρχαρία.Τετριμμένα gags κι αδύναμες υποπλοκές που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται χωρίς συνοχή ή συνέπεια, προσπαθούν απεγνωσμένα να γεμίσουν τη διάρκεια ενός animation απάτη, σκανδαλωδώς βασισμένο στο στόρι του Shark Tale (2004) και το σουξέ του Finding Nemo (2003), δίχως χιούμορ ή σοβαρότητα στους διαλόγους και τους χαρακτήρες, και για φαντασία κι εφευρετικότητα ούτε λόγος στην πλοκή ή το σχέδιο. Αν θέλεις να αδειάσεις κάπου πιτσιρίκια να χαζέψουν χρωματάκια, δε θα πάθουν τίποτα, αλλά μην περιμένεις να σε ευγνωμονούνε κιόλας.

Γυμνή από τη μέση και πάνω εμφανίζεται στο τεύχος Δεκεμβρίου του αμερικάνικου Maxim η Sarah Michelle Gellar. Που εγκαταλείπει λιγάκι το συνηθισμένο υγιεινό look της για μαύρο στηθόδεσμο, κόκκινες τιράντες, ψηλόμεσες πανταλόνες και Louboutin γόβες στο ένα εξώφυλλο του περιοδικού που κάνει από χτες το γύρο του διχτύου, και γάντια και φούστα και not much else στο άλλο που θα το περιτυλίγει όταν βγει στα περίπτερα την άλλη βδομάδα.

Με τρεις (3) εξόδους τους μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν (το The Air Ι Breathe (2008), το ταλαιπωρημένο ακόμα και από αλλαγές τίτλων ασιατικό not-horror remake Possession (2008), και το straight-to-dvd Suburban Girl (2007)) και μια ακόμα καθυστερημένη και περιορισμένη αυτή τη βδομάδα (το Southland Tales (2006)), η βαμπιροσφαγέας ανταλλάσει δυο εξώφυλλα και τον τίτλο της γυναίκας της χρονιάς για κάτι γαντάρες να κρύβουν κάτι βυζάκια καμιά δεκαριά χρόνια μετά από τότε που μέτραγε. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν η περίοδος της κυριαρχίας των αντρικών περιοδικών του είδους είναι παρελθόν, το FHM έκλεισε, και το Maxim που άλλαξε χέρια και διευθυντή το καλοκαίρι (και απορρόφησε και το Stuff) είναι πιο απελπισμένο για πιο σοφιστικέ σέξι καθαρό look από την αισίως τριαντάρα Σαραμισέλ. Αν σκεφτείς ότι περσινή κάτοχος του τίτλου ήταν το λείψανο της Αντζελίνας, τότε η τυπικά στημενοαϊλαϊνεροξανθισμένη εμφάνιση της πιο καλτ φαντασίωσης των geeks και των υποτακτικής ψυχολογίας αρσενικών του πλανήτη, πολλή του πέφτει. Ή μπορείς και να υποθέσεις ότι η καυτότερη γυναίκα στον κόσμο για το FHM στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας, άλλαξε (πάλι) ατζέντη για κάποιον που κάτι ξέρει να κάνει.

Κάτι οι συνεννοήσεις με τη Village, κάτι οι αποστολές, κάτι τα ψαξίματα στο δίκτυο, κάτι άγνωστες λέξεις για τον verbal (όπως PAL, NTSC, interlace, pixel ratio) το ψιλομπίπησαν το θέμα. Όμως από την άλλη δε μπορούσαν οι Μάζες να μείνουν χωρίς αποκλειστικά κλιπάκια του Beowulf (2007), τη στιγμή που όλο το δίκτυο έχει πλημμυρίσει από τέτοια το σαββατοκύριακο. Γι' αυτό όσο βλέπεις τις πιο διαβόητες σκηνές (i.e. τη γυμνή πάλη με το γυμνό τεράστιο τέρας, και τις γυμνές περιπτύξεις με τα γυμνά τεράστια βυζόμπαλα) του πρώτου τρισδιάστατου κινηματογραφικού θρύλου, αναλογίσου ότι μπορεί και να υπάρχει άνθρωπος που δε καταφέρνει να τσεκάρει το κουτάκι που λέει de-interlace όσες μέρες και να το πατάει ακόμα και η Αντζελίνα σοκάρεται από τη βία τους.

Κατά τα άλλα, αν έχεις μείνει στα θρυλικά teaser και τα θρυλικά trailer από πλευράς ενημέρωσης, τα νέα είναι ότι υποσχέθηκαν περισσότερα απ' όσα μπορούσαν να παραδώσουν, αφού όπως ψιθυρίζονταν (και μας είχε επιβεβαιώσει ανεπίσημα και ο Jimmy Skodras του επίσημου podcast) η παραγωγή στόχευσε τελικά σε ψιλοπαιδικά ratings (και μεγαλύτερο κοινό). Η προώθηση ανέβασε τις στροφές στο φουλ από τη προηγούμενη βδομάδα, με πρεμιέρες αποκλειστικά τρισδιάστατες, και εκτός από τις αποκλειστικότητες μοίρασε απλόχερα και αστρολάμψεις με τους Μπραντζελίνους να μονοπωλούν και τα κουτσομπολιά με την εκδρομή τους στο Λονδίνο, δίνοντας παράλληλα και το στίγμα των θεατών-στόχων. Η ταινία ανοίγει από αυτή τη Πέμπτη το βράδυ (σε επιλεγμένες ψηφιακές και IMAX αίθουσες) στην Αμερική και από την επόμενη στα μέρη μας, μέσα σε αμφιλεγόμενες κριτικές (βλ. Variety vs. Hollywood Reporter πιο χαρακτηριστικά) και ακόμα περισσότερο αμφιλεγόμενες πιθανότητες στην κατηγορία του κινούμενου στα Όσκαρ. Αφού με την επίσημη ανακοίνωση του shortlist για τις υποψηφιότητες (της κατηγορίας) ξέσπασε περίεργος πόλεμος ανεπίσημων δηλώσεων από τα στρατόπεδα της Pixar και του Zemeckis, με και τους δυο περίπου να.. συμφωνούν ότι ο Beowulf είναι μια κατηγορία μόνος του.

Ξεπερνώντας μέσα στη βδομάδα τα δύο (2) εκατομμύρια εισιτήρια η Επίλεκτη Διμοιρία είναι επίσημα η μεγαλύτερη φετινή βραζιλιάνικη παραγωγή (κατά τι πάνω από ένα A Grande Família - O Filme (2007)). Ανεπίσημα με πάνω από έντεκα (11) εκατομμύρια Βραζιλιάνους να υπολογίζεται ότι είχαν δει τη πειρατική κόπια, πριν καν ανοίξει εσπευσμένα στις 5 Οκτωβρίου, το Tropa de Elite (2007) είναι η πιο δημοφιλής ταινία όλων των εποχών στη χώρα του (ξεπερνώντας τα 10,7 μύρια θεατών του Dona Flor e Seus Dois Maridos (1976)).

Το σενάριο του Bráulio Mantovani που έγραψε και την έτερη πιο αμφιλεγόμενη ταινία ever στη Βραζιλία και μια από τις σημαντικότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου, την Πόλη του Θεού (2002), βασίστηκε στο βιβλίο A Elite da Tropa από τον κοινωνιολόγο κι ένα φεγγάρι υπουργό Δημόσιας Τάξης του Lula, Luiz Eduardo Soares, και δυο πρώην αξιωματικούς της BOPE, της επίλεκτης και κάποτε αδιάφθορης ένοπλης αστυνομικής μονάδας του Ρίο. Η ιστορία περιγράφει την πραγματική επιχείρηση εκκαθάρισης μιας φαβέλας κοντά στη βιλάρα (μπορείς άνετα να υποθέσεις) του αρχιεπισκόπου της πόλης, το 1997 που ήταν να την επισκεφτεί ο τότε Πάπας (Ιωάννης Παύλος ΙΙ). Επιπλέον στοιχεία από τα μέσα έχει προσθέσει ο σκηνοθέτης José Padilha που είχε ξεκινήσει να κάνει ένα ακόμη ντοκιμαντέρ μετά το πολυβραβευμένο του Ônibus 174 (2002), μιλώντας με καμιά εικοσαριά στελέχη της BOPE, για να διαπιστώσει ότι κανένας δεν είχε διάθεση να τα πει και στην κάμερα.

Ένα πρώιμο cut βγήκε στα διαδίχτυα τον Αύγουστο από τους υπεύθυνους των υπότιτλων, και πριν παιχτεί επίσημα στο φεστιβάλ του Ρίο τον Σεπτέμβρη το φιλμ είχε γίνει ήδη μέτρο μαγκιάς στη μεγαλούπολη, ανάλογα με το πόσες φορές το είχες δει. Και είχε αποκτήσει και.. συνέχειες σε κάποια αξιόλογα σχετικά ντοκιμαντέρ που οι πειρατές βάφτισαν Tropa de Elite 2, 3 και 4. H BOPE προσπάθησε, δικαστικά, να κρατήσει το φιλμ μακριά από τις αίθουσες (και ο σκηνοθέτης κλήθηκε να δώσει.. ονόματα και διευθύνσεις όσων του μίλησαν) για να μην αμαυρωθεί η εικόνα της. Χωρίς επιτυχία και χωρίς αιτία μάλλον αφού τα πλήθη πανηγύριζαν κάθε φορά που έπεφτε "ανάκριση" στην οθόνη πιο πολύ και από το ελληνικό κοινό στα κατορθώματα των 300 (2007). Πάντως, χωρίς κανένας να αμφισβητεί την ακρίβεια των όσων δραματοποιούνται, στα ρεπορτάζ που κάναν το γύρο του κόσμου (ενδεικτικά NY Times, Washington Post, Guardian) το μόνιμο πρόβλημα της χώρας έχει αλλού έμφαση στην αστυνομική βία, στους εμπόρους ναρκωτικών ή στη νιρβάνα των μεγαλοαστών που τροφοδοτούν. Ενώ η έμφαση του φιλμ που δε πρόκαμε τα φετινά Όσκαρ και θα βγει στις Πολιτείες λίγο μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, είναι υπό αμφισβήτηση από τους Weinsteins που το διανέμουν και σκοπεύουν να το ξαναματακόψουν, σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα.