Φρέσκος απ' την πρόταση της ταινίας του για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ εκπροσωπώντας τη Γερμανία, κι όχι τόσο φρέσκος απ' τη βράβευση του σεναρίου του στο φεστιβάλ των Φοινίκων, ο Fatih Akin, ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας του αυτή τη στιγμή και σίγουρα ένα απ' τα σημαντικότερα της Ευρώπης, έκανε την περατζάδα του απ' τη συννεφιασμένη Θεσσαλονίκη, για την προβολή του Auf der Anderen Seite του στο παραμελημένο απ' τους ντόπιους κομμάτι Ματιές στα Βαλκάνια. Και φυσικά τον έπιασαν οι Μάζες, και τον έβαλαν να τους πει για την ταινία του, τη διαφορετικότητά της απ' την υπόλοιπη φιλμογραφία του και πώς αυτό λειτούργησε ως φάρος στο στήσιμό της, και βέβαια για τις ελπίδες του για το μεγαλύτερο κόκκινο χαλί του πλανήτη κινηματογράφου, λίγες ώρες πριν την προβολή στο Φεστιβάλ (20.15 στον Σταύρο Τορνέ), και το σχετικό πάρτι που θα ακολουθήσει (στο it's only, Βενιζέλου 17), με τον ίδιο στα ντέκια. Η ταινία του θα βγει στις αίθουσες στις 17 Γενάρη.

Έχοντας άπλετο χρόνο από πέρσι, ο stams, ο επίσημος κρυφός καμεροκασκαντέρ μας, αποφάσισε την περασμένη βδομάδα να βάλει στη σειρά τις 13 ώρες υλικού που είχε μαζέψει απ' το προηγούμενο φεστιβάλ, και αφού προσπέρασε με χαρακτηριστικό μπρίο καναδυοτρία deadlines που του είχα βάλει, κατάφερε μετά από ένα 12ωρο μάχης σώμα με σώμα με φόρμες και φορμάτ, να βγάλει έναν δεκάλεπτο οδηγό επιβίωσης, όπου οι άνθρωποι πίσω απ' τα προγράμματα πίσω απ' τις εκατοντάδες ταινίες που γεμίζουν τις αίθουσες και οι υπεύθυνοι των υπόλοιπων τμήματων που δίνουν στους καλεσμένους δουλειά να κάνουν όταν δεν βλέπουν ταινίες, εξηγούν τα τί και πώς των τμημάτων τους, και σου δίνουν μια ιδέα του τί χάνεις αν δεν είσαι εδώ, ή τί σε περιμένει αν έρθεις. Φέτος, ή όποια άλλη χρονιά. Enjoy.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το τεσσαρακοστό όγδοο, και διόλου επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την χαμηλόφωνη τάση της φετινής διοργάνωσης, έχοντας ανοίξει τις Κάνες μέσα σε συγκρατημένη ως αδιάφορη υποδοχή.

Αδιαφορία που φυσικά ακολούθησε και την αποκάλυψη του trailer τον Σεπτέμβρη, όταν τα περισσότερα διεθνή media είχαν ασχοληθεί με το teaser τον Μάη, και συνεχίζεται και στη διανομή με καμιά εταιρεία να μη φαίνεται και πολύ ορεξάτη να ανοίξει το φιλμ πριν το κάνει άλλη αλλού (και κάπως έτσι η προγραμματισμένη αρχικά για αυτή τη βδομάδα έξοδος στις ελληνικές αίθουσες πήρε αναβολή, υπό τον φόβο να γίνει παγκόσμια πρώτη I guess). Έτσι, όσοι ανησυχούσαν για μετακόμιση του σκηνοθέτη σε εμπορικές ηπείρους, παρόλο που η παραγωγή είναι γαλλοχονγκογκέζικη και η Jet Tone (του Wong) είναι από τους μεγαλύτερους παίχτες στην (έστω και σε κρίση) αγορά της (δεύτερης) πατρίδας του, μπορούν να είναι πιο σίγουροι ότι εκ των πραγμάτων δε μπορεί να συμβεί. Και όπως κάνει ξεκάθαρο και το trailer, εκτός από το ότι.. συμμετέχουν και η Natalie Portman με την Rachel Weisz (που δεν εμφανίζονταν στο πειραχτήρικο) και υπάρχει και road στο road movie, αν ένας ολόκληρος δημιουργικός κύκλος έκλεισε με το 2046 (2004) τα ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά του δημιουργού, από την ελαφρά αποσπασματικότητα των σκηνών που κάνει κόλαση τη ζωή του μονταζιέρη και θέλει βαριά voice overs, μέχρι τις νέον αντανακλάσεις στις τζαμαρίες, παραμένουν αναλλοίωτα παρά την αλλαγή χώρων, χρόνων, πρωταγωνιστών και διευθυντών φωτογραφίας.

Στα 43 του ο Jean-Dominique Bauby, δημοσιογράφος και εκδότης του γαλλικού ELLE, έπαθε εγκεφαλικό που τον άφησε εντελώς παράλυτο. Παρολαυτά, το βιβλίο για την ιστορία το κυκλοφόρησε.Αν όχι τιποτάλλο τρελά και κάπου προκλητικά (αν κάτσεις να σκέφτεσαι ποιους βάζει να του κάνουν τι) εφευρετικός, πίσω από την κάμερα εδώ και μια δεκαετία όσο και μπροστά στον καμβά στα 80s, ο Julian Schnabel καταπιάνεται μετά τον Jean-Michel Basquiat (Basquiat (1996)) και τον Reinaldo Arenas (Before Night Falls (2000)) με έναν ακόμα δημιουργό που παλεύει να εκφραστεί. Και μάλλον βάζει τελεία, αφού για να ξεπεράσει τον αγώνα καταπαράλυτου που κουνάει μόνο το αριστερό του μάτι θα πρέπει να στραφεί στη μετεμψύχωσή του σε γκαβό σαλιγκάρι με αρθριτικά. Και επιπλέον γιατί θα πρέπει να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο για να ξεπεράσει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και πιο φρέσκιες της δεκαετίας.

Με τη συνηθισμένη του υπερβολική αυτοπεποίθηση που αποπνέει από το ότι τις περισσότερες φορές ξέρει τι κάνει και κάποιες μεγαλουργεί, ο δημιουργός (λεξούλα που σπάνια έχει τόση βαρύτητα όταν τη πιπιλάμε στις Μάζες) φορτώνει με χρώματα την ξεθωριασμένη παλέτα του καταβραβευμένου διευθυντή φωτογραφίας του Spielberg, Janusz Kaminski, κάνει χαοτικό πάρτι με τις εικόνες που η φτωχή φαντασία του σεναριογράφου του Πιανίστα (2002) τολμάει να συνθέσει, τρίβει ασυμβίβαστα τον ρεαλισμό την πικρή ευθυμία και την ιλουστρασιόν κοφτή αφήγηση του ήρωά του σε χολιγουντιανά και μη δράματα καθυστερημένων παραπληγικών, και σου γεμίζει την οθόνη με δροσερά παιχνιδιάρικα σέξι γκόμενες που θα 'θελες να τις βλέπεις μερικούς μήνες τουλάχιστο να σου κουνάνε γραμματοκαρτέλες και να σου βγάζουν τη γλώσσα στο μάτι. Ο Schnabel έμαθε Γαλλικά για να μπορέσει να γυρίσει στη γλώσσα αλλά η πραγματική του φιλμ είναι οπτική, ειδικά στη πρώτη πράξη όπου αγγίζει σχεδόν τον βικιπαιδευμένο ορισμό του σκοπού της τέχνης του, "να δημιουργήσει μια συναισθηματική κατάσταση στην οποία μπορείς κυριολεκτικά να περπατήσεις και να σε καταπιεί", με σκηνές αποκλειστικά από τη σκοπιά του δεξιού ματιού σου, μέχρι που στο ράβει ο κακούργος χειρούργος. Το άλλο στο αφήνει ανοιχτό να το καταβροχθίσει η καθημερινότητα του Bauby, κουβάρι τυχαίων αναμνήσεων από το παρελθόν, ονειρικών επιθυμιών από το παρόν και κατάφωτων πυλών στον ουρανό από το μέλλον.

Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα πήραν βραβείο σκηνοθεσίας και τεχνικό μεγάλο βραβείο φωτογραφίας στις Κάνες. Αδικήθηκαν λοιπόν.

Το πουλί φλογοβόλο, ο πρωταθλητής της αγωνιστικής ταχυφαγίας, κι ο καλλιτέχνης ταριχευτής, τρεις γενιές μιας οικογένειας, σε πάνε ταξίδι στο πιο ανατριχιαστικά όμορφο είδος σωματικού τρόμου που μπορείς να πετύχεις.Όπως αναφέρει και το Variety, το Taxidermia είναι η πιο φυσική επιλογή που μπορεί να κάνει ένα φεστιβάλ για τις μεταμεσονύχτιες προβολές του, κι είναι ενθαρρυντικό κι αξιέπαινο για την ντόπια εταιρία που ρισκάρει να το βγάλει σε "κανονική" διανομή. Γιατί ακόμη κι αν σε πείσω να πας να το δεις, επαινώντας την εξωπραγματική σκηνοθετική του ευρηματικότητα, με την εντυπωσιακή οικονομία κι αποτελεσματικότητα στη χρήση ψηφιακών βοηθημάτων, το αναζωογονητικό οπτικό στυλ και τον μεθυστικό εσωτερικό ρυθμό που καταφέρνει και βρίσκει ο Palfi (που ίσως θυμάσαι απ' το βραβευμένο στο Sundance, Hukkle (2002)) δίνοντας ζωντάνια και νόημα στα Béla-Tarr-ικά του traveling και τις διαδρομές τους στο χωροχρόνο, ακόμα κι αν σε ψήσω για τον τρόπο που βρίσκει ομορφιά στην αηδία και την υπογραμμίζει με το ξεκαρδιστικό αρρωστημένο χιούμορ του και την ασυγκράτητη σάτιρα για το human condition, και σου κρεμάσω πάνω απ' το αίμα, το σπέρμα και τον ανθρώπινο εσωτερικό πλούτο του (της ποικιλίας του χασάπικου) τον τίτλο υβριδίου Cronenberg και Monty Python που σαν μεταλλαγμένος κοριός ροκανίζει τις βασικές ορμές και τις λαίμαργες τάσεις που μας κλειδώνουν στην αποξένωση και τη μοναξιά, πάντα υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσεις το φόβο σου στη λέξη "αλληγορία", να πας να το δεις, και να ξερνάς στους διαδρόμους, όπως ο cinemad, και να με πεις και παπάρα με το δίκιο σου. Γιατί το Taxidermia, αν είναι κάτι, είναι ο ορισμός της ταινίας που διχάζει, ακραία. Κι αν είναι κάτι άλλο, είναι ό,τι πιο κοντινό έχω να σου προτείνω στον ορισμό της κινηματογραφικής εμπειρίας.

Βαμπίρ ανακαλύπτουν πόλη που βυθίζεται στο σκοτάδι για 30 μέρες και στήνουν μπουφέ.Τα πιο ζόμπικα βαμπίρ, πολλoύς κουβάδες αίμα, και γρήγορο βούτηγμα των δοντιών του στο ψαχνό σου μέσα στο ημίφως της αίθουσας πριν προλάβεις να κατεβάσεις τις πρώτες γουλιές του ανθρακούχου σου, μπορείς να περιμένεις και να φχαριστηθείς απ' το follow up του David Slade στο αγαπημένο των κριτικών Hard Candy (2005). Αλλά όχι και πολλά περισσότερα, από ένα άνισο θρίλερ που μπαλατζάρει ανάμεσα στη μπιμουβιάρικη αναπολογητικότητά του και τη μπαντμουβιάρικη εκτέλεσή του, και δίχως να μπορεί να αναπαραστήσει πειστικά την κομικίστικη αισθητική της πηγής έμπνευσής του, παραπατάει με επιλογές που του προκύπτουν κατά λάθος κωμικές, και ξενερώνουν και τις πιο αγνές προθέσεις σου. Ακόμα και να μη θες να το κατηγορήσεις που στηρίζεται σε δεκανίκια έντασης με τη μορφή καδραρισμάτων και μονταρισμάτων απ' το 28 Μέρες Μετά... (2002), οι ήρωές του που σου προκύπτουν απελπιστικά μπούφοι, και οι εφιαλτικοί τους αντίπαλοι, που από τα εν δυνάμει πιο κουλ βαμπίρια που είδες ποτέ, πολύ σύντομα σού γίνονται ασθματικοί χάνοι ευνοούμενοι από σεναριακά ταχυδακτυλουργικά, κάνα δυο ρόγχους απογοήτευσης θα τους βγάλεις, αν γλιτώσεις το νευρικό γέλιο. Και μπορεί να του αφαιρέσεις και το μισό αστεράκι που του χάρισα για την προσπάθεια.

Νιόπαντρος που πιστεύει πως βρήκε τη γυναίκα της ζωής του, συλλαμβάνει το μέγεθος του λάθους του στο ταξίδι του μέλιτος, όπου γνωρίζει και το ιδανικό του ταίρι! Μάλλον...Οι "ευαίσθητοι" θεατές μπορούν να απέχουν όχι μόνο από την αίθουσα αλλά και από την ανάγνωση αυτής της κριτικής! Μιλάμε για την καινούρια ταινία των αδελφών Farrelly, ένα ελαφρώς κλωνοποιημένο Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη (1998), που στέκει ως έκλαμψη στη φιλμογραφία τους εδώ και κάμποσα χρόνια. Ίσως επειδή ο σεναριακός σκελετός καλύπτει μια ιδέα την οποία τσαλαπατούν με... μεστότητα και ανατρεπτική συνέπεια. Εάν τότε είχαμε τις πολλαπλές μορφές της έννοιας "politically correct", σήμερα στο σημάδι βρίσκεται ο θεσμός του γάμου... από τη ρίζα του κακού μέχρι το "βίον ανθόσπαρτον"! Η κλασική χυδαιότητα των Farrelly αποδεκατίζει τα βέλη του έρωτος και μας ρίχνει στεγνά και πιστευτά το ηθικό δίδαγμα: δεν είναι η αγάπη η κινητήρια δύναμη, είναι η λαγνεία (για να μη χρησιμοποιήσω περισσότερο μπανάλ ή προκλητικές εκφράσεις...).

Μέχρι τέλους, τη διδακτέα τους ύλη τη σκίζουνε στα δύο, αλλά στο δρόμο βρίσκουν και μερικούς σκοπέλους που εμποδίζουν την επιθυμητή απογείωση. Αρχικά, το σενάριο έχει δουλευτεί πάνω σε διασκευή του Neil Simon από τα 1972, το οποίο δεν κάνει το καλύτερο πάντρεμα με τη φαιδρότητα στα γκαγκ των αδελφών. Οι δεύτεροι ρόλοι (έξω από το σόι του Ben Stiller) περιορίζονται σαν αποσπασματικές φιγούρες κι εξυπηρετούν ως background στα κωμικά καταστασιακά. Και ο ρυθμός ενίοτε πλατειάζει στο γεμάτο δίωρο, χωρίς, όμως, να πλήττει ολέθρια τον παράγοντα διασκέδαση. Τα παραδοσιακά βρωμερά αστεία δίνουν το παρών και ανταγωνίζονται με σθένος τα παρελθόντα ρεκόρ κακού γούστου (βλέπε τις σκηνές ερωτικών περιπτύξεων των νιόπαντρων μέχρι την αποθεωτική λεπτομέρεια με το "γουνάκι") από τα φιλμ των Farrelly, ενώ η σεκάνς της λαθραίας φυγής από το Μεξικό αποτελεί στιγμή ανθολογίας. Προσωπικά, θα αποκάλυπτα πως κόντεψα να φύγω από το κάθισμα μόλις άκουσα το ring tone της κλήσης από τη σύζυγο στο κινητό του Rob Corddry, αλλά είναι τόσο trivia η έμπνευση που δεν τολμώ να σας υποχρεώσω σε επιπλέον σινεφίλ πονοκεφάλους. Απλά, αφήστε πίσω σας κάθε σκοτούρα και... γυναίκες. Το Επτά Μέρες Φαγούρα είναι το απόλυτο anti-chick movie! Και για το θράσος του αυτό, αξίζει ενός στοιχειώδους επαίνου.