Ατρόμητος τερατοφάγος φτάνει σε βασίλειο της μεσαιωνικής Δανίας, για να το απαλλάξει από τέρας που μισεί την ηχορύπανση, αλλά τον αποπλανεί η τερατομάνα και του χαρίζει το θρόνο του βασιλείου, μαζί με την απειλή καινούριου μπάσταρδου.Δεν ξέρω πόσο μπορεί να χάνει στην κανονική οθόνη (φαντάζομαι αρκετά), ή πόσο μπορεί να κερδίζει στην τρισδιάστατη IMAX (φαντάζομαι αρκετά), αλλά στην Real D που (για ευνόητους λόγους) μας την έδειξε η Village, η συνέχεια του αγώνα του Zemeckis να φτάσει στα άκρα το motion capture που είχε δοκιμάσει στο The Polar Express (2004) κι αργότερα βελτιώθηκε στο Monster House (2006), προσφέρει ένα απολαυστικό υπερθέαμα που εκτός του ότι το παίρνεις μαζί σου στο βιβλίο των εμπειριών σου, δικαιώνει την επιλογή της τεχνικής ως εργαλείο απόδοσης του απαιτητικού fantasy του μεσαιωνικού αγγλικού ποιήματος, για μια πιο συγκρατημένη στο budget και πιο αυστηρά οριζόμενη απ' τον σκηνοθέτη κατάσταση, όσο το δυνατόν κοντινότερη στη μεγαλειώδη υπερπαραγωγή τύπου Δαχτυλιδάρχοντα, και όσο το δυνατόν μακρινότερη από το μπιμουβιάρικο χάος των προηγούμενων αποπειρών απόδοσης του μύθου.

Στοχευμένος στο κοινό του multiplex με συγκρατημένες σεναριακές προθέσεις και όσο το δυνατόν περισσοτέρη φάση κι αφασία δράσης, ο Beowulf είναι αρκούντως ατμοσφαιρικός και επικός, με μια γοητευτική ισορροπία παραμυθιού και γοτθικού ξεκοιλιάσματος γύρω απ' την εύπεπτη αλληγορική προσέγγιση του θελκτικού της εξουσίας και του βρώμικου της υστεροφημίας. Με κάποιες επιλογές να βγαίνουν κατά λάθος κωμικές (ή homage-ικές στον Austin Powers αν θες), και το ενδεχόμενο να μπερδέψει το κοινό όντας συγχρόνως ματωμένο και χρωματιστό, το παραμύθι του Beowulf δείχνει ότι η τεχνική του Zemeckis έχει κάνει τεράστια βήματα μπροστά, και ακόμα περισσότερο ότι μπορεί τεραστιότερα στο μέλλον. Για την ώρα, περνάει σίγουρα το όριο του φιλμικού αξιοπερίεργου, σου μεταφέρει όμως μια αύρα τεχνολογικής αμηχανίας.

Η ισοπέδωση του Racoon City στο Resident Evil: Apocalypse (2004) δεν απέδωσε και o τυρανοϊός έχει εξαπλωθεί σε όλο τον γήινο πληθυσμό. Και σε πεδιάδες και ποτάμια (yep, πεδιάδες και ποτάμια).Το threequel του Resident Evil (2002) μαρτυράει και μόνο από την ύπαρξή του ότι η σειρά είναι η πιο πετυχημένη παιχνιδομεταφορά, γεγονός βέβαια που κανένας άσχετος δε μπόρεσε να καταλάβει ούτε από το πρώτο ούτε από το δεύτερο μέρος της. Το τρίτο κάπου προορίζονταν να είναι το τελευταίο, κάπου υπήρξε και δεύτερη σκέψη, και τελικά το franchise φαίνεται ότι θα συνεχίσει σε τρεις και ψηφιακές διαστάσεις. Απόφαση μάλλον σοφή, αφού ενώ το ένα έπιασε την ατμόσφαιρα του υπερπετυχημένου παιχνιδοτέτοιου (franchise) χωρίς πολλές προσφυγές στην ιστορία του, και το δύο συνέχισε την πλοκή του σε γαμηστερότερο σκηνικό μεταφέροντας κι άλλα μπούτια στοιχεία από τις κονσόλες, το τρία μοιάζει σα τις πρώτες αμήχανες προσπάθειες των 3D FPS να βγουν στην επιφάνεια από τους κλειστοφοβικούς διαδρόμους και τα μπουντρούμια όπου τα περιόριζε αναγκαστικά η τεχνολογία της εποχής. Η προοπτική του Extinction λοιπόν είναι απέραντη αλλά.. έρημη, και από πάνω αναμιγνύει τα χειρότερα των δύο προηγουμένων με κάκιστα CGI (σα πίστες που δεν είναι τόσο έρημες αλλά με υποτυπώδες σκηνικό που δεν αντέχει η κάρτα σου) και κάκιστες "αναφορές" σε Mad Max 2 (1981), Πουλιά (1963) και δε συμμαζεύεται.

Το φιλμ έχει ελάχιστη σχέση τόσο με τα δύο προηγούμενα όσο και με τα παιχνίδια, οι αναδρομές του σε αυτά είναι τόσο βιασμένα γελοίες όσο τα γυαλιά του Albert Wesker (που μεταφέρεται), οι υπόλοιπες είναι τόσο καταστροφικές όσο το χειμερινό κουκούλωμα της Ali Larter και της Ashanti (που συμμετέχουν), το σενάριο είναι επιπεδικό και φανταχτερό (η Alice ξεπερνάει και τη.. Jean Grey σε δυνάμεις), η σκηνοθεσία βετερανικά τηλεοπτική, και το μοντάζ ή έχει να ανταποκριθεί σε υπερβολικές απαιτήσεις (βλ. να παρουσιάσει σκηνές που δε βλέπονται) ή έγινε από ζόμπι με απέραντη όρεξη για τρυφερό φιλμ. Το ότι τελικά κάπου βλέπεται μπορείς να το αποδώσεις στη δυναμική του κουφαριού να κάνει μεγάλη μέχρι και τη ταφόπλακά του.

Με ανανεωμένο site που φοράει τη δάφνη της εκτός συναγωνισμού συμμετοχής του στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καινούριο trailer που αποσαφηνίζει τα θριλερικά του στοιχεία, και σε διαφορετικό λεηάου που υπονοεί το ροουντμούβικο της υπόθεσης, το Small Gods του Ελληνο(απ' τον πατέρα)βέλγου(απ' τη μητέρα) Δημήτρη Καρακατσάνη, ήρθε στη Θεσσαλονίκη, έκλεψε τις εντυπώσεις όσων είχαν την υπομονή να του ανοιχτούν και τα χασμουρητά των υπολοίπων, κι έφυγε αφήνοντας την ανάμνηση μιας απ' τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του προγράμματος. Το δεύτερο (κατά το σκηνοθέτη του) φλαμανδικό φιλμ με διεθνή καριέρα (μετά το βραβευμένο πρόπερσι με Χρυσό Αλέξανδρο Someone Else's Happiness (2005)) και το πρώτο που παίρνει τέτοια ρίσκα στη γλώσσα, το casting και τη θεματική του, γυρισμένο σε άξονα road movie με παρενθέσεις ψυχολογικού θρίλερ, κρεσέντο slasher και ενέσεις λυρικού συμβολισμού, το Small Gods κρύβει πίσω απ' το φαινομενικά ασύνδετο storyline του ένα παράδοξο σαρκασμό της ποιητικής του άποψης αν έχεις διάθεση να τον δεις, αλλά πάνω και γύρω απ' όλα, είναι τυλιγμένο σε φανταστική φωτογραφία απ' τον αδερφό του σκηνοθέτη, Νικόλα, που δίκαια κέρδισε και τους περισσότερους επαίνους στην Εβδομάδα Κριτικής της Βενετίας, όπου και πρωτοπροβλήθηκε. Κι αν δεν το πρόλαβες στις αίθουσες, ρίξε μια ματιά στο αποκλειστικό κλιπ που σου εξασφάλισαν οι Μάσες, τη σκηνή που είχαν γυρίσει πριν χρόνια τα αδέρφια σκοπεύοντας να στήσουν ταινία τρόμου και τους βγήκε καλύτερο απ' όσο περίμεναν, να πάρεις μια καλή ιδέα.

Το teaser της τερατώδους μίνι παραγωγής του J.J. Abrams, που έπαιξε το καλοκαίρι πριν τους θρυλικούς πια Transformers (2007), έπαιξε σωστά και με τη περιέργεια του κοινού, χρησιμοποιώντας σκοτάδι, μουσική, οινόπνευμα, μεθυσμένες γκόμενες να κουνάνε τα βυζιά τους για την κάμερα, και τεράστια ιπτάμενα κεφάλια αμερικάνικων εμβληματικών αγαλμάτων να σκάνε στη μέση του δρόμου. Από κει ξεκινάει τώρα το trailer, για να σου αποκαλύψει ότι Cloverfield είναι ο τίτλος του project που όλο το δίκτυο λέει από τότε (και νωρίτερα).. Cloverfield, ότι η κάμερα που ακολουθεί τα βυζιά την παρέα κατά πάσα πιθανότητα έχει την ικανότητα να αποχαιρετάει τους φίλους της να φεύγουν με το ελικόπτερο και μετά να τους φιλμάρει χαιρέκακα από μέσα όσο περιδινίζεται στη πτώση του, και όχι πολλά ακόμα.

Έτσι, εκτός αν είσαι από αυτούς που βρήκαν μια ακόμα εναλλακτική πραγματικότητα να γεμίσει με διάσπαρτες εικόνες τη ζωή τους, παρακολούθησαν όλα τα στοιχεία στις περίεργες slushoσελίδες, διάβασαν όλα τα διάφορα "major spoilers" που δημοσιεύτηκαν εδώ κι εκεί, είδαν όλες τις εκδοχές του τρέιλερ που "εμφανίζονται" από τη Πέμπτη στα γιουτούμπια (ξεκινώντας από ένα γραμμένο σε κινητό κομμένο σε τρία μέρη με κενά ανάμεσα, και συνεχίζοντας με όλο και καλύτερη ποιότητα), ζωγράφισαν τέρατα σε καπνούς και σκιές του βίντεο, και διαβάζουν λάθος blog αντί να πάνε σε κανένα πιο σχετικό, καταλαβαίνεις ότι η προώθηση έπιασε κορυφή πολύ νωρίς, θα ήταν καλύτερα ίσως να κολλήσει το τίζερ στα ντιβιντιά των καλοκαιρινών μπλοκμπαστεριών που κυκλοφορούν (έστω και αν δε τα πάνε και τόσο καλά) από το να συντηρεί ένα διχτυακό θόρυβο που δεν έχει τα φόντα ούτε τον προϋπολογισμό να κάνει ενδιαφέροντα από μόνο του, και δε πρόκειται να σου αποκαλύψει χωρίς αντίτιμο (και αν) την αμερικάνικη εκδοχή του Γκοτζίλα που οραματίστηκε ο Αbrams να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές των συμπατριωτών του. Αν πάλι σκέφτεσαι να αρχίσεις να ασχολείσαι τώρα, το Empire που διατείνεται και αποκλειστικότητα για το trailer (που βγήκε και στην Apple) έχει και την σχετική εισαγωγή στο τι θα πρέπει να αναρωτιέσαι σε κάθε καρέ του.

Δύσκολες στο σμπρώξιμο αποδεικνύονται οι μεγάλες ταινίες των γιορτών, σε μια αγορά κάπου κουρασμένη (και ξεφραγκιασμένη) από το καλοκαίρι. Ο Sweeney Todd (2007) από trailer σε trailer προσπαθεί να κόψει με μπαρμπέρικη λεπίδα το λαρύγγι οποιουδήποτε τραγουδάει έστω και στο μπάνιο, και μετά από κάποια δοκιμαστικά screenings ξαναγύρισε στα εικοσάλεπτα που 'δειχνε και στη Βενετία για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Και ο Charlie Wilson δεν εμφανίζεται πουθενά, κρατάει μακριά τους δημοσιογράφους, κυνηγάει με αντιαρματικά (και βάλε) όσους διαδίδουν ότι έκανε επαναληπτικά γυρίσματα, και από trailer σε trailer κοιτάει να πνίξει (στο γέλιο) όσους περίμεναν έστω κάτι μαυροχιουμοριστικό, πνευματώδες, εριστικό από Mike Nichols και Aaron Sorkin.

Ο Charlie Wilson, γερουσιαστής του Τέξας, ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη χρηματοδότηση του μοναδικού πετυχημένου ιερού πολέμου (i.e τζιχάντ) της πρόσφατης ιστορίας, αυτού των Αφγανών Μουτζαχεντίν ενάντια στους κομμουνιστές που είχαν καταλάβει την εξουσία και τα στρατεύματα της τότε Σοβιετικής Ένωσης που τους στήριζαν. Σύμφωνα με την αφίσα, ο καλοπερασάκιας πολιτικός "έριξε την σοβιετική αυτοκρατορία". Σύμφωνα με την Ιστορία, έριξε τα αεροπλάνα στους δίδυμους πύργους και τις κεφάλες του Πενταγώνου (και είχε μια κάποια ευθιξία να ζητήσει μια κάποια δημόσια συγγνώμη από τους συμπατριώτες του). Αφίσα και Ιστορία πάντως συμφωνούν ότι η ιστορία είναι τόσο κουλή που μόνο στην αλήθεια θα μπορούσε να βασιστεί, ενώ τα κουλότερα δεν αναβιώνουν καν στο φιλμ αν πιστέψεις τις φήμες. Και σε όλη αυτή τη κουλαμάρα στηρίζεται και η προώθηση που μάλλον προγραμμάτιζε να αποτελέσει το συντηρητικό και κωμικό αντίδοτο στις υπόλοιπες πολεμοθεματικές. Και προφανώς, μετά την αδιαφορία του κοινού (για τις άλλες), της έμεινε μόνο το κωμικό και το "War" στον τίτλο για ξεφόρτωμα.

Βραβευμένος ως πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης πριν μερικά χρόνια στο 8ο Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο για το πρώτο μέρος της τριλογίας των δυο επεισοδίων του μύθου του Γιαγκόναν, ο Γιάγκος Ραυτόπουλος έφτασε στη Θεσσαλονίκη χειμαρώδης όσο και η ταινία του, και γεμάτος ασυγκράτητο ενθουσιασμό απ' τη συμμετοχή του και μόνο στο φετινό τμήμα του Digital Wave, με το Γιαγκόναν: Οι Σκοτεινές Μέρες του Χαμού. Μια απ' τις πιο εναλλακτικές προτάσεις του τμήματος, και σίγουρα η πιο κοντινή στο πνεύμα του προγράμματος, αν την ψηφιακή επανάσταση στον κινηματογράφο την ερμηνεύσει κανείς με την έννοια ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να φτιάξει ταινία. Ο Γιαγκόναν θα παίξει απόψε στο ταιριαστό με το ύφος του μεταμεσονύχτιο slot της αίθουσας Τόνια Μαρκετάκη, αναζητώντας το κοινό που θα το λατρέψει για να το ανεβάσει στο cult βάθρο του, ή τουλάχιστον θα βοηθήσει να γίνει το απαιτούμενο τζέρτζελο στην προβολή. Κι αν ανησυχείς που έχασες την πρώτη γνωριμία με τον μυθικό ήρωα, προλαβαίνεις να κατεβάσεις, ή να δεις κατευθείαν τον Θρύλο του Γιαγκόναν (2003) στη σελίδα του.

Από το trailer, η πιο πρόσφατη δημιουργική δουλειά του τεράστιου Sean Penn (screenplay and directed by, κάτω από τον τίτλο στην αφίσα) μοιάζει λίγο σαν τηλεοπτική παραγωγή αληθινής ασυνήθιστης ιστορίας από αυτές που λατρεύουν οι καναπέδες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με επιμελημένες εξάρσεις (πιο χαρακτηριστικά στην κινηματογραφία) να κλείνουν το μάτι στα μέλη της Ακαδημίας® (ή να τους το βγάζουν αν προτιμάς), και γι' αυτό δε το πολυαναφέραμε στις Μάζες από το καλοκαίρι που βγήκε. Από την υποδοχή, στο Telluride στο Toronto (κυρίως) και σε όλα τα φεστιβάλ που γύρισε από τότε (χωρίς η σημερινή στάση στη Θεσσαλονίκη να έχει προγραμματιστεί να είναι η τελευταία), σε glossy ανακυκλωμένες και online σελίδες, και στα αμερικάνικα ταμεία όπου έχει συνεχή αξιόλογη παρουσία από τον Σεπτέμβρη, το Into the Wild (2007) φαίνεται παραπάνω από ικανό να γίνει το φετινό οσκαρικό indie hit όπως αναφέρουν πια από Variety μέχρι Esquire.

Η ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο best-seller που περιγράφει τη σύντομη ζωή του Christopher McCandless στο δρόμο και τις ερημιές από τη Virginia μέχρι την Alaska. Το σενάριο φέρεται αρκούντως δραματοποιημένο, σε αντίθεση με το ντοκιμενταρίστικο στιλ του βιβλίου. Το καστ έχει δημοφιλείς παρουσίες (Vince Vaughn, Marcia Gay Harden, Catherine Keener), βετεράνους (William Hurt, Hal Holbrook), και.. πρωταγωνιστή (Emile Hirsch). Τα τραγούδια του Eddie Vedder είναι μάλλον το πιο σίγουρο στοίχημα στις υποψηφιότητες. Και η παραγωγή, που μοιάζει κάπως σαν την αμερικάνικη απάντηση στη περσινή Βασίλισσα (2006) στα φετινά βραβεία, δίνει αν θες κι ένα στίγμα του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε σχέση με το 47ο (που είχε ανοίξει με τη τηλεταινία του Frears).