Μετά από το σχετικό ορντέρβ σκηνών στο τηλεοπτικό Entertainment Tonight και φωτογραφιών στο USA Today χθες, ξεχύθηκε σήμερα στο δίκτυο μέσω του Moviefone, το trailer της πολυαναμενόμενης μεταφοράς του Speed Racer απ' το hall of fame των anime, στο κινηματογραφικό όραμα των Wachowski. Που μοιάζει περισσότερο με χρωματιστό όραμα LSD παραισθήσεων, και ως τέτοιο έχει χαιρετίζεται. Τουλάχιστον, αν όχι το ίδιο το δείγμα της, τότε σίγουρα η απόφασή του πρωτοποριακού αδερφάτου, για τη μεταφορά της ιστορίας πιτσιρικά που φτιάχνει υπεραμάξι με γκατζετιές για να λάβει μέρος σε υπεραγώνα, να δημιουργήσουν το υβριδικό είδος του live action anime. Αυτό απ' τους καλοπροαίρετους βέβαια, που δεν θέλουν να το αποκαλέσουν απλά και κατευθείαν, totally gay.

Κι αν περίμενες να δεις το επόμενο βήμα των απανωτών εικαστικών οργασμών που ήταν τα Sin City (2005) και 300 (2007), μπορείς σιγά-σιγά να ετοιμάζεσαι για κάτι το αναμφίβολα μοναδικό, και κατά πώς φαίνεται, μοναδικά αδιάφορο. Eκτός κι αν είχες ανατριχίλες νοσταλγίας όταν είδες τον Speed να φοράει τη μπότα του, οπότε υποθέτω μπορείς να περιμένεις ένα κάποιο ξεροχύσιμο. Κυρίως βέβαια απ' τα κολπάκια που θα κάνει το υπεραμάξι Mach και θα σου θυμίσει τα παιδικά σου χρόνια, κι όχι απ' το story που πιθανότατα θα σε αντιμετωπίσει σαν να τα διανύεις ακόμα.

Η εξαδέλφη της θέλει να της φάει το στέμμα, οι Ισπανοί της ετοιμάζουν ιερό πόλεμο και η Βασίλισσα Ελισάβετ θυμάται πως είναι και γυναίκα. Παρθένος. Παρακαλώ!Ναι, ακόμη και μια ιστορική ταινία εποχής μπορεί να έχει το... sequel της, με τον σκηνοθέτη Shekhar Kapur και την πρωταγωνίστρια Cate Blanchett να επιστρέφουν από το 1998 για να μας "διδάξουν" (στο περίπου) πως εξελίχθηκε ο βίος της Ελισάβετ της Πρώτης κατά την αποκαλούμενη "χρυσή περίοδό" της. Το αποτέλεσμα μπορεί να διολισθαίνει ελαφρώς οπισθοδρομικά σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ, όμως, το glamour ουδείς εμίσησε, τη σαπουνόπερα επίσης!

Το σενάριο των Nicholson και Hirst εστιάζει στο ρομάντζο με τον τυχοδιώκτη Sir Walter Raleigh (ο Clive Owen σαν macho punk μετενσάρκωση του Douglas Fairbanks Jr.) και έχει γυαλίσει αιχμηρά και απολαυστικά τους διαλόγους του με την... ξαναμμένη Βασίλισσα, δημιουργώντας ένα εμπόλεμο ντουέτο που, σαφώς, σε κερδίζει στο πανί, ακόμη κι αν αισθανθείς πως η Blanchett μανιερίζει στο όρια μιας Katharine Hepburn που από λεπτό προς λεπτό πρόκειται να πετάξει στέμμα και γκαρνταρόμπα για να παίξει σε screwball σύγκρουση των δύο φύλων! Μοιραία, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της πλοκής περιορίζονται σε ρόλους background, που ξεπετάγονται στην επιφάνεια μονάχα όποτε ο σκηνοθέτης έχει θυμηθεί να προσθέσει και ολίγη από δολοπλοκία ή "επικό" θέαμα στο φιλμ.

Όλως περιέργως, προτού ωριμάσει οποιαδήποτε αμφιβολία ή αντίρρηση σας γύρω από το φιλμ, εκείνο έχει φτάσει στα credits τέλους και σας αποχαιρετά με μια διάθεση ευχαρίστησης, κάτι σαν στάχτη στα μάτια κοινώς, επίτευγμα που θα χρέωνα κυρίως στα κοστούμια της δώστε - μου - το - Όσκαρ - και - μην - το - κουράζουμε Alexandra Byrne, στην αλά φωτοστέφανο διεύθυνση φωτογραφίας του Remi Adefarasin και, προφανώς, στο καστ το οποίο φροντίζει διαρκώς να απορροφά στοιχεία από την κινηματογραφική μαγεία του περίγυρου. Κι ας λέει το ρητό πως... "ότι λάμπει δεν είναι χρυσός".

Νεαρός skater σκοτώνει νυχτοφύλακα εξ αμελείας. Δε λέει το παραμικρό σε κανέναν, ούτε και αποδέχεται την ενοχή του όταν η αστυνομία βρίσκει τα ίχνη του.Υπάρχει ένα τραγούδι των The The, του οποίου ο τίτλος και μόνο εμπεριέχει ότι μου μετέδωσε αυτό το φιλμ σε σχέση με το δημιουργό του. Λέγεται Jealous of Youth. Εδώ θα μπορούσε να τελειώνει η κριτική του Paranoid Park. Αλλά σηκώνει περαιτέρω συζήτηση το εγχείρημα, που συγγενεύει θεματικά και αισθητικά με το αριστουργηματικό του Elephant (2003). Σαν σταθερή αξία, ο Gus Van Sant δείχνει και πάλι την ανοχή του απέναντι στο ανεγκέφαλο teen angst της εποχής, θαυμάζοντας από μια σκοπιά αυτά τα είδωλα μηδενισμού της νιότης που φθονεί, προσδίδοντάς τους διαστάσεις λατρευτικές μέσω του φακού του Christopher Doyle, αλλά και με ένα contrast λυρισμού που χτυπάει κόκκινο ως αξιοπερίεργο και μόνο στις σεκάνς όπου κάποιες κλασικές φελινικές μελωδίες του Nino Rota συντροφεύουν τον ήρωα. Από δίπλα, σα να θέλει να καταραστεί ολόκληρο το είδος των slackers που σιγοτρώνε οτιδήποτε θετικό από την αμερικανική κοινωνία, λες και έχουν βαλθεί να την ξεκάνουν με την απάθειά τους και μόνο, ο Van Sant σνομπάρει τους νεαρούς ήρωές του και δεν προσφέρει καμία διέξοδο ή ένα ψήγμα λυτρωτικής δύναμης να λάμψει πάνω από το προσκεφάλι τους, αφήνοντας το συναίσθημα του θεατή να αιωρείται στην αμηχανία του.

Σαν μια ωδή στη μη επικοινωνία μιας ολόκληρης γενιάς με τον κόσμο ο οποίος... την έφερε στον κόσμο, το Paranoid Park ναρκισσεύεται με την εικόνα του ακριβώς όπως ένας σημερινός πιτσιρικάς θα ξεφύλλιζε ένα trendy ανάγνωσμα σε αναζήτηση ιδανικών ή έστω αισθητικών προτύπων ταύτισης, αλλά καταλήγει να μοιάζει... συνεργός στο έγκλημα. Σουρεάλ; Σχεδόν όπως η ζωή.

Μια Χιονάτη δίχως νάνους, με δεκανίκια από Σταχτοπούτα, σε τράκο μετωπικό με νεοϋρκέζικο real world αναζητά το φιλί το... ιπποτικό.Θα μπορούσε να ήταν το απόλυτο ντισνεϊκό trip και μαζί ένα ξεκαρδιστικό ξεχαρβάλωμα του συνόλου της animated παράδοσης του στούντιο στον κόσμο του παραμυθιού. Αλλά, μάλλον, κάποιος πέρασε το σενάριο από το λογιστήριο (και το Rating Board)... Από το γλυκερό σύμπαν των κινουμένων σχεδίων στην "κόλαση" της Times Square, η πριγκίπισσα Giselle ψάχνει τον άγνωστο αγαπημένο της, τον άντρα που το ριζικό της ορίζει να τη φιλήσει όπως κανένας άλλος και, εντός ολίγων λεπτών, ο αυτόματος πιλότος έχει αντικαταστήσει το όραμα με ένα κοριτσίστικο καρμπόν στερεοτύπων, από τα οποία επιζεί μονάχα η πρωταγωνίστρια Amy Adams, ειδικά στις πιο "ξανθές" στιγμές της (που είσαι Νίτσα Μαρούδα να τους πάρεις το στέμμα, τον Χυτήρογλου και το κουρτινόξυλο μαζί...). Πέρα από το target group των νεανίδων μαθητριών, θα σκάσουν το χειλάκι και μερικές μεγαλοκοπέλες ή κάτι άλλες "πριγκίπισσες" λιγότερο άτριχες από το κανονικό και... that’s all! Στα θετικά, τα απολύτως camp μουσικά μέρη, η σεκάνς του συγυρίσματος στο διαμέρισμα του μεγαλοδικηγόρου (με τη βοήθεια κατσαριδών, ποντικών και περιστεριών!) και, αν υπήρχε Θεός, η αναξιοποίητη Susan Sarandon στο ρόλο της κακιάς μάγισσας που δε θέλει να γίνει η κακιά πεθερά ο κόσμος να χαλάσει. Κρίμα και πάλι κρίμα, να χαθεί τέτοια ευκαιρία...

"Η ιστορία παρακολουθεί τις παράλληλες, συχνά συμπλεκόμενες ιστορίες και τις κοινές τύχες μερικών πολύ διαφορετικών νέων κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη.""Όπως οι Σειρήνες στο Αιγαίο και η Ψυχραιμία είναι μια δραματική κωμωδία" συνεχίζει το blurb αλλά το franchise της Λούφας έχει προγραμματιστεί να συνεχιστεί την Άνοιξη και η Ψυχραιμία (2007) είναι μια δραματική (με την έννοια του αναπάντεχου και όχι μόνο) επιστροφή στις δουλειές του ποδαριού για τον Νίκο Περάκη. Κάποια καλά στοιχεία από τα πρώτα 5' των Σειρήνων, τα γυρίσματα σε αυτοκίνηση και τηλεφωνική συνδιάλεξη, και κάποια από τη συνέχεια, οι υπότιτλοι στα Κρητικά και οι φούντες από τα Ζωνιανά, επαναλαμβάνονται μέχρι να μπαφιάσεις, σε μια ιστορία που υποτίθεται ασχολείται με τα τέκνα των γνωστών αμαρτωλών γονέων κάνοντας το αιχμηρό κοινωνικό της σχόλιο στο ξώφαλτσο. Αλλά η οξεία της άκρη χρησιμεύει μόνο για να οξύνεις τα παπάκια σου όσο η αμβλεία της στη καλύτερη σε νανουρίζει και στη χειρότερη σου θυμίζει Δαλιανίδη των 80s χωρίς την καλτιά που του 'χει προσθέσει ο χρόνος. Σα το πρώτο τραγούδι από το soundtrack, το Ένα Σπασμένο Φτερό, η ταινία χάνει κατά κράτος τη μάχη της ισορροπίας σε βλαχομεϊνστριμιές που είχε κερδίσει με αντίστοιχη υπεροχή το Πάνω στη Τρέλα μου, βγάζοντας μια άγαρμπη, εκβιασμένη, άστοχη δηθενιά, ειδικά όσο πλησιάζει το ρεφρέν τέλος και πρέπει κάτι να σου αφήσει εκτός από το απόκομμα του εισιτηρίου.

Όπως αποδεικνύει πάντως το δεύτερο τραγουδάκι (αυτό με τη Τζούλια στις πισίνες) που μάλλον βιαστικά πήρε θέση επίσημου τρέιλερ στη σελίδα της Odeon, η Ψυχραιμία έχει και στιγμές που είναι όλα τα Λεφτά(αα), στα καλοζουμαρισμένα κωλαράκια της, στην εμφανή έλλειψη άγχους της κάμερας μη τύχει και αποκαλύψει καμιά τσιγκουνιά στον προϋπολογισμό, στο περήφανο συντέκνιασμα των μισών διαλόγων, και κυρίως στα νέα παιδιά που βγάζει στο πανί. Ανδρέας Κωνσταντίνου και Ευτυχία Γιακουμή, ντουραντουράν κρητίκαρος και ασφυχτικά φιλόδοξη δικηγορίνα, σοβαροί και σέξι, σε ρόλους που αβαντάρει και το σενάριο και δικαιολογημένα και η σκηνοθεσία, είναι στο ζύγι ο μόνος λόγος να πληρώσεις είσοδο (αντί για ενοικίαση) και υπόσχεση για μέλλον στον ελληνικό κινηματογράφο (αντί για πισωγύρισμα σε επαρχιωτισμό).

Πρώην ροκ σταρ στο Πακιστάν σέρνει μεταλλικό καρότσι- καφεκαντίνα στη Νέα Υόρκη.Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Ιρανο-Αμερικανό Ramin Bahrani, που διδάσκει σεναριογραφία στο Hunter College έχοντας κάνει το στρατιωτικομάστερ του στη πατρίδα του, το Man Push Cart είναι εγχειριδιακό παράδειγμα του τι μαθαίνουν οι φιλόδοξοι δημιουργοί στη χώρα όπου ζει, και αγαπούν οι κριτικοί όπου υπερισχύει η δύναμη της αδράνειας. Μεταμοντέρνος νεορεαλισμός --πράγμα που σε.. ελεύθερη απόδοση σημαίνει λούμπεν χαρακτήρες, μη σενάριο, μη σκηνοθεσία και μη υποκρισία (κάποιες σκηνές εμφανώς γυρίστηκαν με κρυφή κάμερα)--, έμπνευση από τον μύθο του Σίσυφου όπως τον είδε ο Camus και διαλαλεί παντού ο Bahrani --πράγμα που σημαίνει ότι το ανηφορικό σμπρώξιμο, που ξοδεύει όλη του την ενέργεια σε απόκτηση καλύτερης θέσης για περισσότερο (σμπρώξιμο), καταλήγει ξανά στην αρχή--, και ερασιτεχνικός επαγγελματισμός --πράγμα που σημαίνει συγκινητική προσπάθεια του ερασιτέχνη πρωταγωνιστή να καλύψει το ερασιτεχνικό του σεναρίου με την απελπισία στο βλέμμα του και την εμπειρία του σε πραγματικά καρότσια, του ερασιτέχνη σκηνοθέτη να καλύψει το ερασιτεχνικό των ερμηνειών εκβιάζοντας την οικειότητά σου με κοντινά πλάνα, και του ερασιτέχνη κινηματογραφιστή να καλύψει το ερασιτεχνικό της σκηνοθεσίας ψάχνοντας τυχαίες συνθέσεις στις λεωφόρους και φως στα άγρια ξημερώματα--.

Παρότι θα το 'λεγες υπόδειγμα για πάρα πολλούς φιλόδοξους, το αποτέλεσμα είναι τόσο μακριά από πρωτοπορία όσο και η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία (τα open-ended σενάρια ήταν μόδα πριν καμιά πεντοδεκαετία για παράδειγμα) και τόσο μακριά από ρεαλισμό όσο καθηγητής στο Upper East Manhattan από Πακιστανούς μετανάστες (ή το Delivery (2004) από την Ομόνοια).

Με διαφορά την πιο πετυχημένη οσκαρική καμπάνια τρέχει φέτος ακόμα μια παραγωγή του εξυπνότερου ανθρώπου στο Χόλιγουντ. Οσκαρική της πλάκας δηλαδή που ενισχύεται από χτες με Cox Tour σε όλη την Αμερική, και κρυφοφανερά πρόστυχα σλογκανάκια σα το "America loves Cox", για να προωθήσει το spoof των μουσικών βιογραφιών στιλ Walk the Line (2006) και Ray (2005) που εμπνεύστηκε ο Judd Apatow και υλοποίησε με τον Jake Kasdan.

Η περιορισμένη μουσική γύρα του (John C. Reilly σαν) Dewey Cox και των Hard Walkers εξάντλησε τα εισιτήριά της με το που αναγγέλθηκε φυσικά, έχοντας αντιμετωπιστεί από τα media περίπου σαν αυτή των Zeppelin. Και με ανάλογου μεγέθους αστεροφωτισμό, έστω και από την σε μορφή cameo υπερσυγκέντρωση θρυλικών συναδέλφων του Cox, ως δείκτες της θέσης του μεγαλύτερου θρύλου της αμερικάνικης μουσικής ανάμεσα σε ονόματα όπως Elvis Presley, Beatles και Buddy Holly. Κι αν η (αλά Epic Movie (2007), ας πούμε) αγωνία του trailer να σου υποδείξει τις ταινίες που θα κανιβαλίσει, μαγκώνει τον ενθουσιασμό σου, πιάσου απ' το κρυπτικό "Υ.Γ. Το Walk Hard ΓΑΜΕΙ" του cinemad και εκφράσου ελεύθερα.