Δυο κλέφτες που επιχειρούν μεγάλη μπάζα σε βίλα, βρίσκονται προ θανάσιμης εκπλήξεως, όταν γίνονται μάρτυρες σε φόνο.Ότι το σενάριο τον υπερβαίνει. έχει δηλώσει ότι ένιωσε πολλές φορές ο Μάκης Παπαδημητράτος στα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας του, και δικαίως όπως αποδεικνύεται, απ' το αποτέλεσμα των προσπαθειών του να το δαμάσει. Κι αν το κρατά υπό έλεγχο μέχρι τη μέση σχεδόν της ταινίας, όταν αυτό που ξεκινά σαν χαβαλεδιάρικο buddy movie μπαίνει στα νουάρ μονοπάτια της σεναριακής του αψίδας, ο Παπαδημητράτος χάνεται σε κουραστικές εναλλαγές πλάνων ένα-δύο εν-δυο, σκηνοθεσία που υποβιβάζει τα σκηνικά σε σκηνή, και ερμηνείες απ' το ντουέτο Αλικάκη-Λαγούτη τόσο υπερβολικές και μονότονες, που μόνο σε σκηνοθετικό αίτημα μπορείς να χρεώσεις, και μόνο με πολύ καλή διάθεση να δικαιολογήσεις, ως απόπειρα να προκαλέσει κάτι σε αποκρουστικό εφιαλτικό χωρίς την εφευρετικότητα να το ντύσει με κάτι αποτελεσματικό, ή έστω επαγγελματικά πειστικό.

Παραδόξως, το ευτύχημα είναι ότι το σενάριο όντως υπερβαίνει τον Παπαδημητράτο και τις σκηνοθετικές του ανεπάρκειες, και ο τρόπος που η απλή πλοκή απλώνεται πάνω απ' τα κοινωνικά μπατσάκια διατηρώντας το χιούμορ της, κι ο χώρος που αφήνει στους χαρακτήρες των κλεφτών να αναδειχθούν με τη βοήθεια των ερμηνειών σε δυο αξιολάτρευτες φιλμικές περσόνες, δημιουργεί κάτι το ασυνήθιστα κι αξιοσημείωτα ψυχαγωγικό. Δικαιολογώντας βέβαια έτσι ένα κάποιο αίσθημα ανεκπλήρωτου για μια καλή ευκαιρία χαραμισμένη, αλλά τουλάχιστον δίνοντας και κάτι πίσω σ' όποιον το νιώσει. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα τώρα, δύο είναι οι δρόμοι για τον Παπαδημητράτο: ή να συνεχίσει να παλεύει με την κάμερα κι ενδεχομένως την υπομονή μας μέχρι να την ρίξει (την κάμερα, ή την υπομονή μας, όποια πέσει πρώτη), ή να στρωθεί στο γράψιμο και να δικαιωθεί, όταν αποδειχθεί εξαιρετική απάντηση στο χιλιοειπωμένο πρόβλημα της ντόπιας σεναριοπενίας.

Ταινία μιας μέλισσας. Με μέλισσες.Όπως ακούραστα επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια η προώθηση και πιθανά ακόμα επαναλαμβάνει ο ακούραστος Seinfeld στις ακούραστες γύρες του για να την ενισχύσει (την προώθηση), ο ακούραστα δημοφιλής στην Αμερική (ακόμα και μετά δέκα χρόνια απουσίας από το προσκήνιο) κωμικός πέταξε για πλάκα την ιδέα μιας ταινίας με μέλισσες στον Spielberg κι αυτός πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Katzenberg να τη ξεκινήσει. Κάποια ανθρώπινα έτη μετά, αν ακόμα δεν έπιασες το καλά κρυμμένο υπονοούμενο, αυτό είναι και το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την Ταινία μιας Μέλισσας (2007). Ένα κιτρινόμαυρο τίποτα πίσω από τον τίτλο, σπρωγμένο από την καλολαδωμένη μηχανή της Dreamworks. Και από τον συσυγγραφέα, συμπαραγωγό και συμπρωταγωνιστή του, που αποδεικνύει αυτό που έλεγε πάντα, ότι χωρίς τους συνεργάτες του είναι ανύπαρκτος. Έτσι το καλύτερο που μπορείς να πεις με τη σειρά σου για μια προσπάθεια που σε οποιοδήποτε βασικό στοιχείο της (σχέδιο, κίνηση, σκηνοθεσία, ερμηνείες, και ειδικά σενάριο) δεν πλησιάζει καν το μέτριο, είναι ότι καταφέρνει να συγκρατήσει κάπως τη σρέκικη σκαιότητα του studio με πιο (διαβόητα σαϊνφελντικό) παρατηρητικό χιούμορ. Κατά τα άλλα τραβάει οποιοδήποτε μελισοαστείο δε μπορούσες να σκεφτείς και όποια αίσθηση λογικής δεν έχεις, μέχρι να γίνει, πολύ σοβαρά, η καλύτερη διαφήμιση της κυβερνητικής ευφυίας στη λύση του ασφαλιστικού. "Are you going to work us to death?". "We certainly hope so!".

Ένας τραπεζίτης χάνει μια περιουσία σε ένα άλογο, ο μπράβος που τον κυνηγάει βλέπει το μέλλον, η τραγουδίστρια που ερωτεύεται έχει σπάνιο αίμα, κι ο γιατρός που το χρειάζεται, μάλλον την ξέρει από παλιά.Κι η ζωή τους κύκλους κάνει, σ' ένα αφόρητης δηθενιάς κι υστερικής φωτοσκίασης σπονδυλωτό δράμα για τη ζωή, το σύμπαν, και όλα αυτά, όπου τέσσερις ιστορίες περιπλέκονται με την χαρακτηριστική, αναμενόμενα προβλέψιμη απιθανότητα του είδους, για να φτιάξουν με το ζόρι, την χρυσή πλεξούδα της ζωής που όλα τα περιέχει, απ' τον πόνο και την εξαθλίωση, μέχρι… τον πόνο και την εξαθλίωση, και μια αχτίδα ελπίδας που τρεμοσβήνει επίμονα, αλλά όλο αναμμένη μένει, απελπιστικά. Αν κι ο εμπνευστής του λέει ότι το εμπνεύστηκε από αρχαίο κινέζικο ρητό που σπάει τη ζωή σε τέσσερα βασικά συναισθήματα (ευτυχία, ηδονή, θλίψη, αγάπη), αυτό που στην πραγματικότητα τους ενώνει -–σε έξι, ή λιγότερα βήματα--, είναι ο Kevin Bacon παντεπόπτης παντοκράτορας μαφιόζος Andy Garcia, που επιπλέει πάνω απ' τις ζωές (και τους θανάτους) όλων τους απειλητικά, σαν το μαύρο σύννεφο του χαμού που όλοι κουβαλάμε μαζί μας, και θα ήταν η μόνη διέξοδος της ταινίας στο δυνατό φως, αν είχε το θάρρος να μην καταφύγει σε εκκωφαντικά παιδαριώδες φινάλε, για να σώσει αδικαιολόγητα την ελπίδα του νέου ξεκινήματος.

Ζημιάρικη καταιγίδα που χτυπά κωμόπολη του Μέιν ακολουθείται από ομιχλώδες νέφος, το οποίο κρύβει μέσα του "πρόβλημα κάποιου μεγέθους"...Η τρίτη μεταφορά βιβλίου του Stephen King από τον Frank Darabont αποδεικνύει στο περίπου το ρητό "κάθε πέρσι και καλύτερα", εδώ, δε, φλερτάροντας όχι με το είδος της ταινίας καταστροφής αλλά με τον όλεθρο τον ίδιο. Καθολικώς υπεύθυνος για την ήττα, ο Darabont υπογράφει και τη σεναριακή διασκευή, γεμίζοντας ένα σούπερ μάρκετ με κακέκτυπα κλισεδιάρικων χαρακτήρων που εξυπηρετούν δύο "μέτωπα": εκείνο του τολμηρού ορθολογιστή ο οποίος παίρνει ρίσκα και δε θέλει να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στην - όποια - απειλή (μάλλον ελάχιστος στο ρόλο ο Thomas Jane) κι εκείνο της θεούσας που προσεύχεται για τα χειρότερα έτσι ώστε να φανατίσει το φοβισμένο "ποίμνιο" και να απαιτήσει έως και ανθρωποθυσία για να κατευνάσει την οργή του Θεού (η Marcia Gay Harden παραμελημένη, σ’ ένα φεστιβάλ μούτας αλαφροΐσκιωτου). Όσο η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους μεγαλώνει, τόσο περισσότερο βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού κι ολόκληρο το φιλμ, που από απλό b-movie τεράτων εξελίσσεται σε θρησκευτική παραβολή ακραίας αφέλειας και επικινδυνότητας.

Στα 127 λεπτά της Ομίχλης (2007) (τα οποία δεν περνάνε και τόσο εύκολα...), επιπλέον, ο Darabont στέκει άπιστος ακόμη και μπροστά στις δυνατότητές του να χειριστεί το σασπένς, αποκαλύπτοντας στο πρώτο κιόλας ημίωρο δείγματα των πλασμάτων που έρχονται σε διάφορες φυλές και διαστάσεις, από κακές απομιμήσεις του άλιεν ή ακαταλόγιστα πλοκάμια... του τρόμου, μέχρι και κατσαριδοειδή με φτερά ή χωρίς, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με γειτονική στρατιωτική βάση ή μια "πόρτα" που άνοιξε από κάποιο παράλληλο σύμπαν ή... της Παναγιάς τα μάτια. Δίπλα σε όλο αυτό το γκροτέσκο τσίρκο, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες σχολιάζονται ως ακόμη χειρότερα τέρατα, ανάλογα με την πλευρά που θα σας δελεάσει περισσότερο προς την ταύτιση. Και, επιτρέψτε μου, αλλά το χιούμορ και την κριτική προς την πλευρά των θρησκόληπτων δεν τα μάσησα, αντιθέτως, ενοχλήθηκα αφόρητα από τα διαρκώς κλιμακούμενα κύματα συντηρητισμού και προπαγάνδας υπέρ... Πίστεως, για να μην σας αποκαλύψω και την ανατριχίλα του twist που αποτελειώνει το φινάλε (τύφλα να 'χουν τα ζομπο-πρότυπα του Romero!). Πατρίς, θρησκεία, Stephen King; Δώσε μου το περίστροφο ΤΩΡΑ!

Γαλλάκι επαρχίας του 1860 ερωτεύεται δασκάλα, την παντρεύεται, ταξιδεύει στην Ασία να φέρει μετάξι κι ερωτεύεται Ασιατοπούλα.Και πριν χαρείς που επιτέλους κάποιος βρέθηκε να φτύσει την Keira Knigthley, ρίξε στον εαυτό σου μια μούτζα που σε άφησε να πιστεύεις ότι τα πράγματα είναι τόσο απλά. Tα 116 ατέλειωτα λεπτά της ταινίας που διαστέλλονται σε διάρκεια ενός χειμώνα και μιας μέρας, δεν είναι αρκετά για το εν λόγω Γαλλάκι να αποφασίσει ποια απ' τις δυο θέλει, κι έτσι περνά τις μέρες και τους μήνες μας του ταξιδεύοντας απ' την Ευρώπη στην Ανατολή και πάλι πίσω και πάλι μπρος, με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας δολοφονικής πιανόλας να γεμίζει τα κενά των ελάχιστων κι ελάχιστα βοηθητικών για την δημιουργία ψευδαίσθησης πλοκής διαλόγων, σ' αυτή την φιλμική μαύρη τρύπα που στηρίζεται όλη επάνω στο βλέμμα μαστουρωμένου λαγού του Pitt, και κάθε τόσο εμφανίζει λίγο Keira και λίγο Molina, λες και τους βρίσκαν πρόχειρους στα διαλείμματα γυρισμάτων καμιάς κανονικής ταινίας εκεί παραδίπλα. Φυλάξου: ή στα ναρκωτικά θα σε ρίξει, ή στην κατατονία, αν κάνεις το λάθος να την πάρεις στα σοβαρά ως οτιδήποτε άλλο παρά ευκαιρία εξάσκησης των κανιβαλιστικών σου ενστίκτων.

Με πιο συμβατική στρατηγική προώθησης απ' όταν έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις πριν δυόμιση μήνες με viral απόπειρες κενών μαύρων καρτών και την ατάκα AnywhereIsPossible(.com), με νέα ημερομηνία εξόδου για να προλάβει το The Spiderwick Chronicles(2008) και το Vantage Point (2008), με σχετικό video game να ετοιμάζεται, με καινούρια αφίσα και με ένα πιο ήσυχο και γενικού appeal trailer, επέστρεψε το Jumper (2008) του Doug Liman, που σε πρώτη ματιά μοιάζει με υποσχόμενη συγκρατημένων φιλοδοξιών εφηβική περιπετειούλα, αλλά μην το αφήσεις να σε ξεγελάσει, γιατί κρύβει από πίσω του επεκτατικές βλέψεις τριλογίας. Κι αυτό.

Η ιστορία που ξεσήκωσε ο David S. Goyer απ' το ομότιτλο μυθιστόρημα του Steven Gould, μιλάει για χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής τροποποίησης μπορούν να τηλεμεταφέρονται, και μη χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής μη τροποποίησης, τους κυνηγούν να τους κόψουν τα αρχίδια αδρανοποιήσουν παύλα θέσουν υπό έλεγχο (και όχι να τους βάλουν να κλέβουν τράπεζες, όπως μπορεί να διάβασες, ή να λύσουν το κυκλοφοριακό της Αθήνας, όπως μπορεί να ήλπιζες). Και εκτός από περισσότερο (αδιάφορο;) backstory του κεντρικού απ' τους τηλεμεταφερόμενους, που παίζει ο (ex Sith και όχι ex trekkie, όπως επίσης μπορεί να διάβασες) Hayden Christensen, το νέο trailer έχει αλλάξει το τζενέρικ σαπουνοπεριάρικο voice over με το τζενέρικ Samuel Jackson-ιάρικο, έχει χαλαρώσει την ένταση της δράσης (και το concept του πολέμου), κι έχει αυξήσει τις αγκαλίτσες με την Rachel Bilson, προφανώς προσπαθώντας να ταιριάξει περισσότερο με την νέα, αγιοβαλεντίνικη έξοδό του στην Αμερική, αντί να ποντάρει σε counter-programming και να ρίξει βάρος στους single white teenagers που θα ψάχνουν πού να πάνε να βρυχηθούν και να τραβήξουν τις τρίχες τους. Μαλακία που δεν ρωτάει και πόσο ψηλά μπορείς να πηδήξεις για την αγάπη.

Από τις πρώτες ματιές στις καλοκαιρινές μπλοκμπαστεριές που παραδοσιακά σκάνε μύτη τα Χριστούγεννα, δε θα μπορούσε να λείψει και το "most important movie ever shot in NYC" όπως (ειρωνικά φαντάζεσαι) το αποκαλούν ο Gawker και οι υπόλοιποι από τον Σεπτέμβρη που ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Γυρίσματα που κάλυψαν τα κουτσομπολίστικα με παροξυσμό μεγαλύτερο από αυτόν των fan sites για τα αντίστοιχα συγκεκριμένου σκοτεινού ιππότη χωρίς θηλές πλέον στη στολή, γι' αυτό μην απορείς καθόλου που περισσότερος κόσμος ξέρει ότι το Sex and the City (2008) θα βγει στις αίθουσες τέλη Μαΐου απ' όσους περιμένουν τον Dark Knight (2008) τον Ιούλιο. Κατάσταση που αναμένεται να ανατραπεί τους επόμενους μήνες, ξεκινώντας από την ερχόμενη εβδομάδα, αλλά και πάλι η λιγότερο πωρωμένη με τη σειρά που ξέρεις θα εξακολουθεί να είναι η πιτσιρίκα που ξαναβλέπει όλες τις σεζόν στο DVD στα Ισπανικά, για να μάθει και τη γλώσσα. Οπότε μπορείς άνετα να υποθέσεις ότι και την ταινία θα τη περιμένει σχεδόν με τόση ανυπομονησία όση είχε και για τους 300 (2007), έστω και λιγότερο μούσκεμα εκεί πιο χαμηλά.

Πολλά μπορείς να πεις για το τίζερ (ότι αποκαλύπτει τα τέρατα του Cloverfield (2008) π.χ.) αλλά το βασικότερο ήταν ήδη γνωστό από τα γυρίσματα. Η ταινία έχει μάλλον την πιο πολυέξοδη φωτογραφία ποτέ, με καθρέφτες να έχουν στηθεί και σε ουρανοξύστες χιλιόμετρα μακριά για να λούζουν στο φως τις καλοθρεμμένες και καλογυμνασμένες μπουτάρες των φιλενάδων της Carrie, όσο προσπαθούν να την αναδείξουν λιγότερο αλογομούρα στις πανταλόνες της. Το βίντεο προσθέτει, αχρείαστα, και τα μπούτια της Sarah Jessica Parker και.. ξανθά χρωμοφίλτρα παραπέμποντας σε Χρυσά Κορίτσια. Και η stella του Glitter άφησε την προετοιμασία του αφιερώματος στα τελειότερα ρούχα της Κάρυ, ever, για να σου ζωγραφίσει την μεγάλη εικόνα που χάνεις όσο ασχολείσαι με τέτοιες λεπτομέρειες:

Οι μόδες έρχονται και φεύγουν, το ίδιο γρήγορα με τους άντρες και τα κιλά από τις δίαιτες express. Ο αγώνας όμως να βρεις το κατάλληλο outfit και να το σετάρεις με τα σωστά αξεσουάρ, παραμένει. Ευτυχώς, που τα κορίτσια του Sex and the City θα μας δώσουν τις συμβουλές τους για τις σχέσεις και τα ρούχα, καθώς περιδιαβαίνουν στη Νέα Υόρκη, ατσαλάκωτες μέσα σε designer φορέματα. Η Carrie φοράει τις Dior γόβες της (bye bye Manolo’s), και μαζί με τη Samantha, τη Charlotte και τη Miranda κάνουν αυτό που χιλιάδες γυναίκες γνωρίζουν, λόγω DNA: παθαίνουν υστερία ψωνίζουν, ψυχαναλύονται και ονειρεύονται τον τέλειο γάμο, όσο το κοινό κρατάει την ανάσα του: τι γυρεύει η Carrie μέσα σε ένα outrageous νυφικό της Vivienne Westwood; Το μόνο σίγουρο είναι πως οι υπερμεγέθεις μπουτονιέρες και τα τρουκς είναι ξανά στη μόδα!