Απογυμωμένος όπως είχε πει, από αναφορές, στυλιστικές ή αφηγηματικές, ο Paul Thomas Anderson με την αλλόκοτη ερωτική ιστορία του Punch-Drunk Love (2002), είχε αποπειραθεί να επαναπροσδιορίσει την ρομαντική κομεντί, μιλώντας σε μια απαιτητική, δική του κινηματογραφική γλώσσα, με οδηγούς αποκωδικοποίησης τρία βασικά χρώματα, ένα κυρίαρχο αντικείμενο-σύμβολο, επιθετική μουσικοηχητική υπόκρουση και την χρήση των αντανακλάσεων του φακού, για να οπτικοποιήσει το υποσυνείδητο σύμπαν του ήρωα και να το παντρέψει με την ορατή περιβάλλουσα πραγματικότητά του. Και στην προσπάθειά του, έφερε τον θεατή αντιμέτωπο με μια αναπάντεχη επίθεση στις δύο αισθήσεις που δημιουργούν την κινηματογραφική του εμπειρία, και το κομμάτι του εγκεφάλου του που την βάζει στη σειρά. Αναμενόμενα βέβαια (και δικαιολογημένα αν θες, με τη "ρετσινιά" του βραβείου σκηνοθεσίας στις Κάνες κολλημένη στην αφίσα), η ταινία δεν βρήκε και πολλούς πρόθυμους να ασχοληθούν να τη διαβάσουν, πόσο δε μάλλον να ασχοληθούν και με μια σχεδόν τελείως άγνωστη θεωρία, που θα μπορούσε, όπως λέει κι ο rotweiler, αν μη τι άλλο να λειτουργήσει σαν χαριτωμένο δόλωμα για να δει κανείς και καμιά άλλη παλιά ταινία του Anderson, πέρα απ' το συμπαντικά αποδεκτό σπαραξικάρδικο και κομματάκι φωνακλάδικο Magnolia (1999) (για το οποίο είχε σηκώσει και το χρυσό καλύτερης ταινίας στο Βερολίνο).

Η θεωρία, που ο χαρακτηριστικά κρυπτικός όταν έρχεται στην ερμηνεία της δουλειάς του Anderson, αποφεύγει μ' ένα σιβυλλικό τίναγμα των ώμων, ψάχνει στα αστέρια και τα χρώματα των εξπρεσιονιστικών έργων του Jeremy Blake που εμφανίζονται στην ταινία και τις πέντε βασικές νότες του score που ο Jon Brion κι ο Anderson εμπνεύστηκαν απ' τις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου (1977), για να βρει την προέλευση του χαρακτήρα της Lena, που μπαίνει στη ζωή του Barry εντελώς ξαφνικά, για να του πει ότι ταξίδεψε πολύ μακριά μόνο και μόνο για να τον βρει. Και με σημεία αναφοράς (πάρε ανάσα) τις φήμες ότι ο Anderson στα γυρίσματα συμπεριφερόταν σα να είχε άλλη μια ταινία μέσα στο κεφάλι του, ότι ζητούσε απ' τους φωτιστές να φωτίσουν κάποιους χώρους (με έμφαση στο διαμέρισμα της Lena) σαν να είναι εσωτερικά διαστημόπλοιου, τα υπόλοιπα περίεργα φώτα και τις διάσπαρτες διακριτικές αναφορές μεγάλων ταξιδιών, αλλά και με τα πιο απτά στοιχεία όπως το ότι στη μόνη σκηνή που η Lena βλέπει τηλεόραση (και μπορείς να βρεις στα κομμένα του DVD, ή στο youtube), και βλέπει την προσσελήνωση, ή τις οδηγίες του Anderson στην Emily Watson να την ερμηνεύσει σα να ήρθε από άλλο πλανήτη, αυτή η θεωρία σου δίνει ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα για να (ξανα)δεις την ταινία. Ταινία που, στην τελική, αν δεν είχε δει ο Daniel Day Lewis, δεν θα είχε κατέβει απ' τη στάνη του βασισμένος μόνο και μόνο σε μισό προσχέδιο σεναρίου για το There Will Be Blood (2007), δεν θα είχε φτάσει ως τον Ιανό για να δώσει συνέντευξη τύπου και να απαντήσει στις ερωτήσεις που του έχουν κάνει άλλες διακόσιες πενήντα δύο χιλιάδες φορές, και χωρίς αυτόν, ο Paul Thomas Anderson, πιθανότατα δεν θα είχε γυρίσει ποτέ την ταινία που του έφερε προχθές την Αρκούδα σκηνοθεσίας, και θα τον έχει στο Kodak Theatre την ερχόμενη Κυριακή, να περιμένει τα περιεχόμενα οκτώ φακέλων που τον ενδιαφέρουν πάρα, μα πάρα πολύ.

Η Hollywood Entertainment σας προσκαλεί στην Avant Premiere της αντιπολεμικής ταινίας Εν Ψυχρώ. Την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου στις 8 το βράδυ στo ΡΕΞ Videorama στη Δραπετσώνα.

Στη πιο σημαντική στιγμή ευρωπαϊκού φεστιβάλ από το 2004 που ο Quentin Tarantino παρέδωσε τον Χρυσό Φοίνικα στον Michael Moore, ο Κώστας Γαβράς έκανε το 1-2, αφήνοντας την Χρυσή Αρκούδα στα χέρια του José Padilha για την Tropa de Elite (2007) και οδηγώντας την (κουτσουρεμένη) επιτροπή του να δώσει το Μέγα Βραβείο της (i.e. την Ασημένια Αρκούδα παραγωγής) στον Errol Morris για τη Standard Operating Procedure (2008), στην χτεσινοβραδινή τελετή απονομής των βραβείων της 58ης Berlinale στο Παλάτι της διοργάνωσης.

Η βράβευση του ντοκιμαντέρ που επανεξετάζει, κατά το ενοχλητικό συνήθειο του δημιουργού του, την ιστορία πίσω από τις πρώτες φωτογραφίες από το Abu Ghraib για να αποδείξει ότι όσοι τιμωρήθηκαν ήταν αποδιοπομπαίοι τράγοι, ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη (και κάπου λογική) αν κοιτάξεις την ιστορία βραβεύσεων από τα φεστιβάλ εκείνου του εκπροσώπου του είδους που τους παίρνει τη παρθενιά του διαγωνιστικού. Με άλλα λόγια, πρώτη φορά, έστω και αργά, το Βερολίνο φιλοξένησε επίσημα-επίσημα documentary και φυσικά του 'δωσε κάτι, όπως είχε κάνει και πριν πέντε χρόνια με ένα από τους πιο περίφημους εκπροσώπους του animation, το Sen To Chihiro No Kamikakushi (2001). Αλλά παρά τη μεγάλη πολιτική ιστορία του φεστιβάλ, ξεθωριασμένη τελευταία μάλλον επειδή χάνει το χρώμα της και η σχετική παραγωγή --o Andrzej Wajda δήλωσε ότι δε θέλει να κάνει άλλο Katyń (2007) και ο Neil Young ότι "η μουσική δε μπορεί να αλλάξει πια τον κόσμο"--, ελάχιστοι περίμεναν τη μέγιστη τιμή σε ένα φιλμ που δεκάδες εκατομμύρια Βραζιλιάνοι, από κάθε πλευρά, αναγνώρισαν σαν αυθεντικά σημαδιακό. Αφού πάντα κάποιοι ξέρουν καλύτερα από τη πολυθρόνα τους χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ακόμα κι αν μπορείς να τους ξεγελάσεις με ένα τσεμπέρι και περιδιάβαση της τεχνητής λίμνης στα Τρίκαλα, όπως άφησε να εννοηθεί ο Padilha και πριν και μετά τη βράβευσή του, τονίζοντας παράλληλα ότι οι περισσότεροι κατάλαβαν πώς το κράτος εξωθεί την αστυνομία του στη διαφθορά, την απάθεια ή τη βία, και ελπίζει (αυτοί) να βοηθήσουν να σταματήσει ο κύκλος αφού το φιλμ μόνο του δε το μπορεί. Ο σκηνοθέτης ευχαρίστησε και τον Γαβρά "ήρωα για κάθε Νοτιοαμερικάνο κινηματογραφιστή", ενώ ο Glen Basner, πρόεδρος της διεθνούς διανομής της εταιρείας των Weinsteins, βρήκε ευκαιρία να διαφημίσει τις επενδύσεις του και στη περιοχή μετά την Ασία (και όπου αλλού μου ξέφυγε).

Κατά τα άλλα το φεστιβάλ δε κατάφερε και φέτος να έχει τελικά πολύ χρώμα στο διαγωνιστικό του, ούτε να αποφύγει το κράξιμο (με το Fireflies in the Garden (2008), όχημα για τη Julia Roberts, επίσημη προβολή εκτός διαγωνιστικού, να καταδικάζεται σε τηλεοπτικές διανομές από τους περισσότερους), παρόλο που μια περισσότερη προσοχή την έδωσε και λιγότερους αστέρους κάλεσε, όπως ξαναματάπαμε. Τόσο νωρίς στη περίοδο, με τον πλανήτη να γυρίζει όλο και γρηγορότερα, το Βερολίνο μπορεί να έχει εκτός από το ρόλο του μεγαλύτερου παζαριού για ότι περίσσεψε από τη προηγούμενη και ετοιμάζεται για την επόμενη, και μια θέση ευρωπαϊκού Sundance, αλλά το 2008, ακόμα κι αν καθόσουνα μόνο να διαβάζεις το blog του Forum του όπως εγώ, θα 'βλεπες ότι δε κουνήθηκε και τίποτα (παρά.. άπειρα εισιτήρια στο πάντα ενθουσιώδες κοινό), με το ίδιο λίγο πολύ να συμβαίνει και στο Panorama (αν εξαιρέσεις τις ήδη γνωστές συμμετοχές). Έτσι η βράβευση του There Will Be Blood (2007) για σκηνοθεσία και μουσική, της Sally Hawkins για την ερμηνεία της στο Happy-Go-Lucky (2008) του Mike Leigh (που γενικά ξεχώρισε έστω και λόγω ευχάριστης διάθεσης στο ζοφερό κλίμα των υπολοίπων) και του μεξικάνικου ¿Te acuerdas de Lake Tahoe? (2008) με τα.. επώνυμα κριτικά Alfred Bauer και FIPRESCI, μαζί με τα γαμήσια που πέφτουν εκεί που δε το περιμένεις σε Caos Calmo (2008) και Restless (2008), είναι τα αξιολογότερα που μπορείς να προσθέσεις στον απολογισμό.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "AWARDS OF THE 58th BERLIN INTERNATIONAL FILM FESTIVAL"

Παγκόσμια πρεμιέρα έκανε το απόγευμα στο Βερολίνο, αφήνοντας ακόμα και τον πρίγκηπα της Ουαλίας να περιμένει στο Λέστερ να τη δει την Τρίτη, Η Άλλη Ερωμένη του Βασιλιά (2008) Ερρίκου του Όγδοου που, όπως έμαθες από τη σειρά του καλοκαιριού στο Mega, τις είχε, αυτήν και τις άλλες, στημένες σε ουρά, μαζί με τις έξι (6) γυναίκες του, κι αν καμία είχε πρόβλημα την έστελνε στον Πύργο του Λονδίνου να αφήσει το κεφάλι της να του βάλουν μυαλό.

Η πρεμιέρα έδωσε την απαραίτητη αστρολάμψη στο φεστιβάλ της γερμανικής πρωτεύουσας που φέτος προτίμησε να μη την έχει και τόση ή να της ρίχνει ένα εναλλακτικό μουσικό σακάκι στους γυμνούς ώμους, ξεκινώντας με Rolling Stones στο Shine a Light (2008), και συνεχίζοντας με Neil Young, Madonna και Patti Smith. Στιλπνές κομμώσεις, πλατιά χαμόγελα, βαθιά ντεκολντέ και ακάλυπτους μηρούς μοιράζουν απλόχερα σε όλο τον κόσμο βέβαια οι λαχταριστες πρωταγωνίστριες --Natalie Portman και Scarlett Johansson αν τώρα γύρισες από το κρύο-- της παραγωγής αφού αποτελούν προφανώς, λογικά και τελικά το δυνατότερό της χαρτί. Οι βραβειακές φιλοδοξίες κάηκαν νωρίς και η έξοδος στις αίθουσες μετατέθηκε για πρώτο ανοιξιάτικο μπουμπούκι μετά το τέλος της κινηματογραφικής βαρυχειμωνιάς (στην Αμερική τουλάχιστο), η σκανδαλοθηρία που έκανε τεράστια επιτυχία το ομώνυμο βιβλίο βγήκε μάλλον υπερβολική στη μεταφορά (όπως επιβεβαιώνουν και τα πρώτα reviews) οπότε αιμομιξίες και λοιπά μπερδέματα μη περιμένεις, και οι συντελεστές με αυθεντικές αγγλικές προφορές λίγο ενδιαφέρουν το μεγάλο κοινό όπως καταλαβαίνεις από την αμερικάνικη εκδοχή του τρέιλερ που προσπερνάει χαρακτηριστικά βιαστικά όσους αναγκαστικά αναφέρει. Πάντως η λιγότερο δυσκοίλια "διεθνής" (εκδοχή) δείχνει ότι μπορεί κάτι σε Tudors να μην απολαύσεις αλλά το σεξουλιάρικο στα όρια της καταλληλότητας παίζει, ενώ γενικά διακρίνεις και τα περίφημα production values τόσο εύκολα όσο το κολιέ της Άγκλις Μπέτις στην αφίσα.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ Θανάσιμος Επισκέπτης. Την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Την προαναγγελθείσα παγκόσμια πρώτη του έκανε σήμερα ο εξερευνητής αρχαιολόγος και part time καθηγητής, σε αναλόγως διακοσμημένο Yahoo! (και λίγες ώρες μετά τις "διαρροές" bootlegged εκδοχής βεβαίως βεβαίως), με τα χρόνια που τον βαραίνουν εμφανή απ' τη συνοδευτική φωτογραφία κιόλας, και με τα γκρίζα του γένια βασικό μοχλό κωμικών διαλειμμάτων στις χαρακτηριστικές σκηνές χαρακτηριστικής δράσης.

Λογικό, αφού ο Indiana Jones επιστρέφει κάτι λιγότερο από δυο δεκαετίες μετά την τελευταία του περιπέτεια, και το να στείλει από 'κει που ήρθαν τις φτηνές απομιμήσεις τύπου National Treasure και φωτοκόπιες τρίτης γενιάς τύπου Fool's Gold (2008) που σπάνε ταμεία στις αίθουσες της χώρας του και όχι μόνο, είναι παραπάνω από αρκετός λόγος. Το αν θα περάσει και τη δάδα του απόγονου στον εκλεκτό του Steven Spielberg, Shia LaBeouf, τoν πιο καυτό νεαρό ανερχόμενο σταρ του σημερινού Hollywood και μόνο υποψήφιο για κινηματογραφικό franchise Πιτσιρικά Τζόουνς (ενδεχόμενο που καθόλου δεν αποκλείεται), υποθέτω θα το δούμε αφού αρχίσουμε πρώτα να βλέπουμε το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου, που παραμένει αδιευκρίνιστο αν είναι εξωγήινης αρχιτεκτονικής και προέλευσης όπως υποδηλώνουν οι διαρροές, οι ανεπιβεβαίωτης εγκυρότητας φωτογραφίες, η πλοκή με τα στρατιωτικά απόρρητα, κι εκείνο το πλάνο με τα γυαλιά που κολλάνε πάνω στο κουτί απ' το Roswell. Μετά τα πρώτα production videos πάντως, με το ασπρισμένο τρίο των Spielberg, Lucas και Ford που μοιάζαν με εικόνες οικογενειακού reunion, το κομματάκι χοντροκομμένο στον ήχο και κομματάρα μισοάψητο στα εφέ teaser με το βάρος ριγμένο στο σκάλισμα της νοσταλγίας του μύθου της τριλογίας, μένει αναμενόμενα λακωνικό στο θέμα της ανατομίας του κειμηλίου, και κρατά τον LaBeouf με το πέτσινο και την Cate Blanchett με τη dominatrix κόμμωση και φορεσιά ρωσίδας στρατιωτικού στο ελάχιστο των κλεφτών ματιών. Για να ασχοληθεί κυρίως με τα σαλτοκοπίδια του 65άρη πρωταγωνιστή του, που φέρει ευνόητα σ' αυτά τα πρώτα στάδια της προώθησης, τον φόρτο της αποστολής να αποδείξει ότι παραμένει αγέραστος.

Ντιτζέης χωρίζει την κοπέλα του με μήνυμα στον τηλεφωνητή ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου και των γενεθλίων της, κι οι φίλοι της προσπαθούν να της το κρύψουν.Ασπαζόμενος τη λαϊκή σοφία ότι για κάθε φοβερή γκόμενα υπάρχει κι ένας (τουλάχιστον) άντρας που'χει βαρεθεί να την πηδάει, αποδέχεσαι το γεγονός ότι ο Τσιμιτσέλης μπορεί να έχει αρκετή μούρη για να παρατήσει τη Ζέτα Μακρυπούλια και πας και στήνεσαι στην ουρά για μια ταινία τόσο φτιαγμένη για τη μέρα εξόδου της και τυλιγμένη στο πιο αποτελεσματικό και καλόγουστο πακέτο προώθησης που έχουμε δει σ' αυτή την άνοιξη του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου απ' την εποχή της Πολίτικης Κουζίνας (2003), που ξέρεις ότι και όλες τις εκδοχές των λουλουδένιων, λούτρινων και σοκολατένιων βαρών της ημέρας να έχεις σηκώσει, πάλι θα αναγκαστείς να βρεις ψιλά να χωρίσεις απ' το πορτοφόλι σου.

Παραδόξως όμως, χάρη στην μοντέρνα, γουστόζικη και παιχνιδιάρικη αισθητική στη σκηνοθεσία και το μοντάζ, τα όμορφα σκηνικά, τη σοβαρότητα στην παραγωγή που δεν πέταξε τσουβάλια χρήματα σε εφετζίδικα εξωτερικά γυρίσματα (όλα έγιναν στο τεράστιο Ολυμπιακό Ακίνητο της Άρσης Βαρών), και το χεράκι του Άγγελου Φραντζή που είναι ένας απ' τους ελάχιστους νέους Έλληνες σκηνοθέτες που μπορείς να τους πεις σκηνοθέτες και να το εννοείς, η αποκόλληση ούτε βίαιη, ούτε επώδυνη θα σου φανεί. Η ταινία σου πιάνει απαλά το χεράκι στην τραβηγμένη σε διάρκεια εισαγωγή που μετατρέπουν σε όμορφο mood setter intro οι υπεύθυνοι του άνισου soundtrack Μίκρο (που σου σηκώνουν την τρίχα στα revamps παλιών ελληνικών σουξέ, αλλά δίνουν ρέστα στις αυθεντικές συνθέσεις τους), σου σερβίρει απολαυστικά gags και κωμικές καταστάσεις που βγάζουν το γέλιο σου σχετικά αβίαστα αν έχεις καλή διάθεση να παραβλέψεις μερικές επαναλήψεις και να αφεθείς στις κουρδισμένες ερμηνείες, και στο τέλος σου χαϊδεύει την καρδούλα με ένα φινάλε βαριά σουρωπιαστό για να ταιριάζει με τη μέρα. Κι αν στο μεταξύ ξεπεράσεις το de facto πρόβλημα της κλεισούρας σ' ένα δωμάτιο που φέρνει μαζί του το θεατρικό, και τις φρίκες που τραβάει κάθε τόσο η ταινία λες και γίνεται βιντεοκλίπ (τις φάσεις που μοιάζει διαφημιστικό, πες τις αντέχεις), μπορεί, εκτός απ' την αγιοβαλεντίνικη διάθεση, να σου ανανεώσει και την άποψη για τις εισιτηριοαρπάχτρικες ταινίες.