Ο νέος μονόλιθος είναι σύμφωνα με τον φίλο μας τον Todd Brown του Twitch ένα πλαστικό παπάρι σε ένα χωράφι η νέα ταινία του Shin Han-sol με τίτλο Μια Ιστορία Θρυλικής Λίμπιντο (2008) και θέμα έναν ανίκανο πιτσιρικά σε ένα κορεάτικο χωριό, τα χρόνια τα παλιά.

Η Νότια Κορέα έχει κάνει επιστήμη στον νέο αιώνα το να εξάγει ποπ κουλτούρα σε όλη την Ασία (και παραπέρα, τα τεραστιότερα προϊόντα της σα τον Bi/Rain) και το πακέτο περιλαμβάνει φυσικά και ταινίες για τινέιτζερ. Από τον σωρό φαίνεται να ξεχώρισε κάπως η πρώτη ταινία του Shin, Art of Fighting (2006), με τη ρεαλιστική συγκράτηση και την πιο βρώμικη προσέγγιση μιας κατά τα άλλα τυπικής ιστορίας καρπαζοεισπράχτορα που μεταμορφώνεται σε καράτε κιντ όταν βρει τον μέντορά του. Και από τη θεματολογία και μόνο της συνέχειας καταλαβαίνεις ότι ο σκηνοθέτης δεν έχει καμιά τάση να προσεγγίσει το νεανικό κοινό σε σοβαρά μοτίβα (επεκτείνοντας, για παράδειγμα, στο υπαρκτό στη χώρα πρόβλημα της σχολικής βίας) αλλά αφού το έμαθε πρώτα πολεμικές τέχνες πιάνει τώρα και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Ή διαφορετικά, παρά τη φάση και τις τεχνικές αρετές του teaser που λίγο πολύ ξεγυμνώνονται στο trailer, η παραγωγή για χρυσά μέτρια μοιάζει από μακριά, για geeks που ονειρεύονται να γαμάνε και να δέρνουν κυρίως, και αυτό δείχνει η διανομή από τη Showbox και το πλασάρισμα στη Hong Kong Filmart (όπου τη πέτυχε και ο Todd) από τη μια, και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε άλλης πληροφορίας (και ενδιαφέροντος), ακόμα και στη σελίδα της εταιρείας ή την ανύπαρκτη του φιλμ, λιγότερο από δυο μήνες πριν βγει στις αίθουσες, από την άλλη.

Το υπόλοιπο pitch, αν δε το κατάλαβες, μιλάει για εμφάνιση Μιγιάγκη της πούτσας (κυριολεκτικά) και βολική εξαφάνιση όλων των υπόλοιπων αρσενικών του χωριού. Το ότι και μόνο το δεύτερο (η εξαφάνιση των υπολοίπων) είναι ικανό να σε κάνει να φαντάζεις, σε γυναικεία μάτια, επιβήτορας που δε χωράει σε αγκαλιές και ξεκινάει χειμάρρους, δε χρειάζεται να είσαι ο Κορτώ (βλ. Τεστοστερόνη (2005)) για να το καταλάβεις. Το ότι, για τις γυναίκες, φυσικά και μετράει (σα τρελό) το μέγεθος, όπως και όλα (σα τρελά) τα υπόλοιπα (ειδικά αυτά που δεν έχεις από κάποιο σημείο και μετά), το περιέγραψε πολύ ανώτερα, χωρίς να το κάνει και θέμα, η Diablo Cody στην, αποχαυνωμένη με παπάρια εκτός των άλλων, Juno (2007).

Ολόλευκη είναι η τύφλα σύμφωνα με τον ήδη μεγάλο Fernando Meirelles και το teaser της πρώτης φιλόδοξης ταινίας του 2008 --αν εξαιρέσεις τη Δούκισσα του μισοάθλιου ντεμπούτου-- που σκουντούφλησε χτες στις σελίδες του MSN. Μαύρη έκανε πιθανά τη μέρα του τεράστιου José Saramago, συγγραφέα του Περί Τυφλότητας που μεταφέρεται στην οθόνη, ο οποίος έδωσε διαφορετική διάσταση στο χρώμα της αγνότητας, συνδέοντάς το με την αφύπνιση (και δη των ψηφοφόρων) σε επόμενό του μυθιστόρημα, το Περί Φωτίσεως.

Ο αυτοεξόριστος Πορτογάλος βέβαια ενδιαφέρονταν κυρίως στις αναπαραστάσεις να είναι υπερμέγεθες το Cão das Lágrimas, το σκυλί που αγριεύει όταν δεν έχει δάκρυα να γλύφει στην Αποκαλυπτική αλληγορία του, κομπλέ με ασαφή χρονολογία, τοποθεσία και ονόματα ηρώων, η οποία ξεκινάει με κοσμοκαταστροφικό γεγονός, επιδημία τύφλωσης, όπως στη Day of the Triffids ειδικά και.. κάθε ιστορία του είδους γενικά, αλλά θέλει να διακρίνει τη πραγματικά ανθρώπινη οπτική, Αν μπορείς να κοιτάς, δες, αν βλέπεις, διόρθωσε, κατά τα λόγια του συγγραφέα στον σκηνοθέτη που τον επισκέφτηκε πριν τα γυρίσματα. Νωρίτερα, στα Κανάρια Νησιά είχε ταξιδέψει ο σεναριογράφος Don McKellar, για να εξασφαλίσει το νομικό δικαίωμα σκηνών μαζικής υστερίας, ομαδικών βιασμών, κατουρημάτων, ξερασμάτων, γρονθογαμησιών, με εφόδιο τη συμμετοχή του στο καστ του Exotica (1994) του Atom Egoyan όταν δεν τον κατηγορούσε ακόμα ο μισός, και πλέον, Καναδάς για τσιμπούσι με τη φορολογία του, του eXistenZ (1999) του David Cronenberg όταν δεν είχε ακόμα ανακαλύψει το μικρό μαγαζάκι των οσκαροδολωμάτων, τη χρόνια στενή σεναριακή στήριξη του Bruce McDonald (The Tracey Fragments(2007)), τις δικές του κοσμοτελειωτικές σκηνοθετικές προσπάθειες (Last Night (1998)).

O McKellar δε μπορούσε προφανώς να συνεχίσει μόνος του, ο Meirelles άγνωστο πως μπλέχτηκε, η κοφτή, ξέφρενη ματιά του, ένα φίλτρο θολώματος κίνησης, μπορεί να βοηθήσει τη σκηνοθεσία ανώνυμων χαρακτήρων χωρίς παρελθόν, η παραγωγή της δικής του O2 βγήκε βραζιλιανοκαναδοιαπωνική με τα βορειοαμερικάνικα δικαιώματα να πάνε στη Miramax στο Τορόντο, τρέχει να προλάβει τις Κάνες, αλλά θα 'χει πάντα τη Βενετία. Ο σκηνοθέτης έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του, Daniel Craig, λόγω Bond, James Bond, και τον μπούσουλα με τα δεκάδες κοψίματα για ευαίσθητα αναίσθητα ακροατήρια, οι πρώτες εικόνες του είναι κάπου κοινές πια οι περισσότερες και κάπου χρησιμοποιημένες ανάποδα (βλ. π.χ. The Eye (2008)) κάποιες, όμως, αν κοιτάξεις, βλέπεις δυνατότητες για κάτι τόσο κοσμογονικό όσο η Πόλη του Θεού (2004) του ή το απίστευτα διάφανο και απίστευτα διαφωτιστικό blog του για την παραγωγή, Diário de Blindness (που δυστυχώς σταμάτησε να ενημερώνει τόσο συχνά επειδή άρχισε να μεταφράζεται).

Ανερχόμενο ευρωπαϊκό άστρο για την EFP στα 25 του, ο μόνος άρρεν πρωταγωνιστής της τετραλογίας των εποχών του Eric Rohmer στα 22 του, υποψήφιος για César υποσχόμενου ταλέντου στα 15 του, και ηθοποιός και κινηματογραφιστής απ' τα 10 του, στα 35 του ο Melvil Poupaud με πάνω από 45 ταινίες στο ενεργητικό του, θα περίμενες να είναι χαρακτηριστικό δείγμα ανθρώπου που μεγάλωσε απότομα κι έχει αποσυρθεί στην ερημιά να αναλογιστεί το κενό της ματαιότητας της ύπαρξης φορώντας ρόμπες και καπνίζοντας πίπα. Συνεχίζει όμως να γυρίζει ταινίες σα να'τανε παιδί και να συνεργάζεται με σκηνοθέτες που γουστάρει, αδιαφορώντας για την οποιαδήποτε αίγλη μπορεί να του προσφέρουν, ή πιο συχνά να του στερήσουν οι επιλογές του, συμμετέχοντας σταθερά σε ταινίες που χαίρεσαι να βλέπεις, δείχνοντας ότι η αλεργία του στα σενάρια είναι μάλλον η πιο αξιόπιστη μέθοδος ξεσκαρταρίσματος που θα μπορούσε να ανακαλύψει. Αυτό, και ίσως κι η άρνησή του να ασχολείται με οποιονδήποτε άλλο τρόπο με τις ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της θέασής τους. Με τον διπλό ρόλο του σκηνοθέτη της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας, και του πρωταγωνιστή στη νέα μεταφορά μυθιστορήματος της Agatha Christie από τον Pascal Thomas, ο Melvil Poupaud βολτάρει απ' την περασμένη Πέμπτη στους δρόμους της Αθήνας, και προσφέρει απλόχερα το χρόνο του σε ενοχλητικούς τύπους με μικρόφωνα, κάμερες και ερωτήσεις για το ρόλο του στο L' Heure Zéro (2007), που παίζει να είναι μια απ' τις 3-4 πιο απολαύσιμες ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, το πειραματικό Melvil (2006) που έχει σκηνοθετήσει και προβάλλεται επίσης στο Φεστιβάλ, στο πρόγραμμα επιλογών απ' το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, και βέβαια τη συμμετοχή του σε μια άλλη πειραματική ταινία, που αναμένεται να σπάσει ταμεία το ερχόμενο καλοκαίρι με τον τίτλο Speed Racer (2008).

Καταιγιστικό, σε βαθμό που.. να μη συστήνεται στους φαν, είναι το μεγάλο trailer του Hellboy II (2008) που έκανε πρεμιέρα πριν λίγο στο Yahoo! Movies, κανά μήνα αργότερα από ότι είχε υποσχεθεί ο Guillermo del Toro και κάτι βδομάδες μετά τη προβολή του για τη βιομηχανία στη ShoWest.

Με μια αίσθηση ότι κάποια από τις καλοκαιρινές κομικοταινίες θα σκάσει να διαχέεται όλο και περισσότερο (και οι πιθανότερες να είναι οι προφανέστερες του όχι και τόσο καλού προηγούμενου), η Universal φαίνεται να ποντάρει τα ρέστα της ή να κάνει επίδειξη δύναμης, έχοντας πολλούς άσους ακόμα στο μανίκι της. Το σίγουρο είναι ότι η χρησιμοποίηση, και για λόγους προϋπολογισμού, πραγματικών (αντί ψηφιακών) σκηνικών και σχεδιασμών από τον Del Toro, μαζί με την αφθονία τεράτων (καμιά 35αριά απ' ότι λέγεται) που δημιούργησε, δίνουν στην προώθηση άφθονο υλικό νωρίς, κι αυτή με τη σειρά της το χρησιμοποιεί για να κόψει ένα, σχεδόν ολόφρεσκο, κλιπάκι συστημένο στο κοινό των multiplex. Η εκστατική υποδοχή είναι εξίσου δεδομένη, ο Luke Goss σα πρίγκηπας των ξωτικών δείχνει όλο και ικανότερος να κλέψει τη παράσταση (αλά Heath Ledger σα Joker), ο Χρυσός Στρατός είναι πια εδώ μαζί με ένα σωρό πλάσματα της φαντασίας αποκλειστικά του σκηνοθέτη (που θα γράφαν ίσως περισσότερο αν ξεπετάγονταν στη φυσιολογική, σεναριακή, ροή), περισσότερα για την ιστορία θα βγάλει η συνέχεια (μάλλον σε νέο trailer), και ότι άλλο χρειάζονταν να ξέρεις το 'παμε απ' το teaser.

Μετά από χτύπημα που στράβωσε, δυο εκτελεστές κάνουν αναγκαστικές διακοπές δυο βδομάδων στη φάκιν Μπριζ, αναλογιζόμενοι ενοχές, ζωή, θάνατο, νάνους και μαύρους.Αντίθετα με ότι προσποιείται η Αποστολή στη Μπριζ (2008) δεν αντέχει σοβαρή ανάλυση. Αυτό που έφερε στο σανίδι στα τέλη του προηγούμενου αιώνα ο Martin McDonagh, "in your face" μαμετοταραντινικό στιλ όπως είχα συμπεράνει όταν τον έψαχνα για το τρέιλερ, είναι περίπου ότι κουβαλάει και στο πανί. Πολιτικά στραβή, επιφανειακά επηρεασμένη από Tarantino και Lynch, με μαγιά (βλ. εκτελεστές) που δε της έφερε καμιά γειτόνισσα και εμφανείς αδυναμίες (ειδικά στο τέλος) να ζυμώσει συνεκτική ιστορία, η όποια άποψη του συγγραφέα ως αντίβαρο στη πολιτική ορθότητα των '90s που δε πρόσφερε καμία διέξοδο, έχει μείνει φυσιολογικά ξεκρέμαστο βάρος σε ένα κόσμο που προχώρησε. Παρολαυτά όλες οι αδυναμίες της παραγωγής λειτουργούν τελικά υπέρ της. Η απειρία του McDonagh στο να στήσει ένα κάδρο της προκοπής και η ενθουσιασμένα τουριστική ματιά του φέρνουν ένα καλοδεχούμενο ερασιτεχνισμό σε ένα υπερστιλιζαρισμένο πια είδος, η εκβιαστική υπόκρουση με τα πολλά σε πιάνει και εξομαλύνει τις απότομες μεταβολές από ατακαδόρικη μαύρη κωμωδία σε ατελείωτους (και όχι μόνο χρονικά) στοχασμούς, οι μάλλον επιλεγμένοι για το αβανταδόρικο της υπόθεσης (στο γενικότερο πνεύμα του δημιουργού) πρωταγωνιστές το καταδιασκεδάζουν (καλοπερνώντας και εκτός γυρισμάτων). Στη πραγματικότητα η εκπληκτική άνεση όλων, όπως τη βλέπεις στη προώθηση και βάλε, με πρώτο πλάνο τον Colin Farrell --ο οποίος βρίσκει εδώ ότι φαίνονταν να ψάχνει στις επιλογές του τελευταία, έναν εναλλακτικό ρόλο και μια αυθεντικά συμπαθητική ερμηνεία-- και υπόβαθρο την αναμφισβήτητη ικανότητα του Ιρλανδού θεατράνθρωπου σε καινολογίες, κενολογίες και ταυτολογίες, αυτή η υπερπροσφορά στα σημεία είναι που κάνει το συνολάκι απολαυστικό.

Πανκιό πορωμένο με την Carrie (1976), γνωρίζει έταιρο αντικοινωνικό στο βιντεοκλαμπ που πρόλαβε και νοίκιασε την ταινία πρώτος, και διαπραγματεύονται το αν θα τη δουν μαζί.Έχοντας περιγράψει αδρά τους χαρακτήρες της και την κλισέ συνάντησή τους στα πρώτα δέκα λεπτά, η Κωνσταντίνα Βούλγαρη (της γνωστής οικογενείας) στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο, σκορπάει άλλα 130 για να σχεδιάσει μια αντισυμβατική ερωτική ιστορία δύο περιθωριακών αυτοκαταστροφικών στα όρια της κατάθλιψης (ή και πέρα απ' αυτά) νέων. Ψυχολογική θέση που τους αρμόζει, αφού δουλειά δεν έχουν, λεφτά έτοιμα να ταΐσουν το υπαρξιακό τους κενό να μεγαλώσει δεν έχουν, τίποτα να κάνουν να περάσει η μέρα τους δεν έχουν, και κυκλοφορούν σε μια μισοφωτισμένη εκδοχή των Εξαρχείων, σαν χαρακτήρες πλαστοί, που ο Δημιουργός τούς βρήκε λειψούς και τους παράτησε στο κάτω συρτάρι της πίσω ντουλάπας της αποθήκης στο παλιό σπίτι του παππού. Η ηρωίδα της Βούλγαρη, σαν άλτερ εγκο της, θέλει να κάνει μια ταινία για μια ερωτική ιστορία, όπου δεν γίνεται τίποτα, δεν έχει ίντριγκες, δεν έχει ανατροπές, θελει να το κάνει σαν ψυχοθεραπεία, για να τα βγάλει από μέσα της, πράγμα που υποθέτω μπορεί να το πει κανείς για πολλούς σκηνοθέτες, οπότε αν συμμερίζεσαι την άποψη του ήρωα που της απαντά ότι είναι ωραίο ότι δεν γίνεται τίποτα, θα βρεις ωραίο και το Valse Sentimentale. Που με λίγα λόγια και πολλή μουσική πολλά στατικά πλάνα, μέσα απ' τις μπόλικες άβολες στιγμές που σου προσφέρουν ήρωες χωρίς μεγάλη αυτοπεποίθηση "σ' αυτά τα πράγματα", πασχίζει να τραγουδήσει σε μουσική απ' τις Τρύπες, τον ψυχικό Γολγοθά της διαδικασίας του να γνωρίσεις κάποιον και μετά να τον γνωρίσεις καλύτερα. Πού και πού το πετυχαίνει, αλλά όχι αρκετά για να δικαιολογήσει ούτε τα γύρω στα 40 λεπτά που του περισσεύουν, ούτε την ενθουσιώδη υποδοχή που έδειξε η κριτική στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Εξάχρονο κορίτσι στην σκονισμένη επαρχία του Αφγανιστάν, αναζητάει απεγνωσμένα την σχολική γνώση. Ακόμη και το τετράδιο στα χέρια της, όμως, μοιάζει με έγκλημα...Τα πάντα είναι θέμα παιδείας. Ποιος την έχασε για να την βρουν εκείνοι που έχουν καταστρέψει οποιαδήποτε γέφυρα επικοινωνίας της πολύπαθης ασιατικής χώρας με την έννοια του εκσυγχρονισμού? Εκείνοι που δίπλα στη γυναίκα και στο σύμβολο της ισότητας έχουν τοποθετήσει το απόλυτο μηδέν? Μια μουσουλμάνα μόλις δεκαεννέα Μαΐων, μα με σημαντικό επώνυμο στα καλλιτεχνικά δρώμενα του Ιράν, η Hana Makhmalbaf, παίρνει την κάμερα στον ώμο και ταξιδεύει στα βραχώδη μέρη της κυριαρχίας των Ταλιμπάν, με μοναδικό σκοπό να κριτικάρει το υπέρμετρα περιοριστικό τους καθεστώς. Αυτό που πετυχαίνει είναι να συγκινήσει με την κλαμένη, φοβισμένη ή και με (αμαρτωλό) κραγιόν κακοβαμμένη φατσούλα της παιδούλας, που δηλώνει άγνοια κινδύνου στο μακρύ δρόμο για το σχολειό. Λιτός, με κοφτές εικόνες, δίχως την συνοδεία συναισθηματικής μουσικής και με σφιχτή αφήγηση, δοσμένη μέσα από το αθώο παιδικό πρίσμα, ο Βούδας γνωστοποιεί με στιλ ντοκιμαντέρ το πρόβλημα στον κόσμο. Όσο για το αύριο όλων αυτών των παιδιών? Κάτι θα έχει και για εκείνα ο, κατώτερος, θεός που τα προστατεύει.

Τη κριτική επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος