Με το καινούριο ρεκόρ των (φθηνών) διαρκείας να εξαντλούνται πριν καν... τυπωθούν (χάρη στους δαίμονες του τυπογραφείου), και τους φανατικούς να αγοράζουν μια θέση στη λίστα αναμονής για όταν οι κάρτες φτάσουν στα ταμεία, ξεκίνησε την προπώληση του την περασμένη Τρίτη, το 14ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X, που με πάνω από 100 ταινίες, θα γεμίσει απ’ τις 17 ως τις 28 Σεπτέμβρη, τα καθίσματα, τα φουαγιέ και τους διαδρόμους των κινηματογράφων Αττικόν, Απόλλων και Δαναός 1 & 2.

Αν και οι διοργανωτές διατείνονται (πάλι) ότι φέτος το δυνατότερο πρόγραμμά τους είναι το διαγωνιστικό (και μπορεί κάλιστα να είναι, αλλά το ιστορικό δεν είναι και πολύ πειστικό), εκ πρώτης όψεως το Φεστιβάλ μοιάζει να έχει ρίξει το μεγάλο βάρος στο δεύτερο συνθετικό του ονόματός του, με ένα μάτσο δυνατές avant Πρεμιέρες, ταινιών που θα βγουν στις αίθουσες λίγο, ή λιγότερο, μετά την προβολή τους στις Νύχτες. Απ’ τα βαβουριάρικα Tropic Thunder, Pineapple Express, Rocknrolla, Synecdoche, New York και Vicky, Cristina, Barcelona μέχρι τα βραβευμένα στις Κάνες Il Divo, Gomorra, και Hunger, τα βαβουριασμένα απο ‘μάς κι αερισμένα στο Sundance The Wackness, Hamlet 2 και Choke, τα όχι και τόσο ακουσμένα αλλά επίσης αναμενόμενα Roman Polanski: Wanted and Desired, Gonzo: The Life and Work of Dr. Hunter S. Thomson, και Die Welle και βέβαια τα τόσο επίκαιρα Filth and Wisdom και I Am Because We Are της Madonna, διάσπαρτα σ’ όλο του το πρόγραμμα, κι ένα απ’ τα πιο ισορροπημένα ωρολόγια της πρόσφατης μνήμης, το φεστιβάλ προδιαγράφεται παραδεισένιο για τους λιγότερο τολμηρούς, που θέλουν απλά να στριμωχτούν για να δουν πρώτοι τους μεγάλους τίτλους.

Για τους υπόλοιπους, τα αφιερώματα στο φεύγα του Αμερικάνου animator Bill Plympton, στην Αργεντινή Albertina Carri, που λόγω εγκυμοσύνης θα παρευρεθεί στις προβολές της μέσω βιντεοσκοπημένων εισαγωγών, και στο συνήθως εξοργιστικό, αλλά πάντα της μοδός στην κινηματογραφική ιντελιγκέντσια της ανατροπομανίας, DIY cinema, προσφέρουν πεδίο ανακαλύψεων λαμπρό, την ώρα που η φιλμογραφία του Γάλλου μάστορα του τρόμου, Jacques Tourneur, θέτει τον πυρήνα των μεταμεσονύκτιων προβολών του φεστιβάλ, που δεν μπορεί, όλο και κάποιο διαμαντάκι θα κρύβουν και θα θέσω προσωπική αποστολή να το εντοπίσω. Κι αν δεν σου φτάνουν όλα αυτά, το μουσικό τμήμα έχει τα δικά του να δώσει στους δικούς του, με τα ντοκιμαντέρ για τους Public Enemy και τους Gorillaz να ξεχωρίζουν και τις ματιές στην ελληνική ηλεκτρονική και hip hop σκηνή να προσθέτουν ένα ενδιαφέρον τοπικότητας, ενώ οι στρογγυλές τράπεζες κι οι ανοιχτές συνεντεύξεις των προσκεκλημένων του φεστιβάλ, θα δοκιμάζουν τις αντοχές σου στα πρωινά ξυπνήματα, μετά τα ξενύχτια στα πάντα γεμάτα πάρτυ. Επιπλέον, για να μην παραπονιέσαι ότι δεν σε φτάνουν οι ώρες, οι διοργανωτές φέτος θα ανοίξουν στο κοινό και τις δημοσιογραφικές τους προβολές (που περιλαμβάνουν κυρίως ταινίες του διαγωνιστικού), με μειωμένο εισιτήριο των €4, έναντι των €6 των κανονικών προβολών.

Ήρωας των σεξουαλικών μειονοτήτων, ο πρώτος ανοιχτά gay που εκλέχτηκε σε οποιαδήποτε μισοσοβαρή θέση στον πλανήτη (κάτι σαν νομαρχιακοδημοτικός σύμβουλος), συνειδητοποιημένος ακτιβιστής και πέρα από τον τάφο (είχε ετοιμάσει μηνύματα σε περίπτωση βίαιου θανάτου του) και γι' αυτό ένας από τους 100 σημαντικότερους ανθρώπους του προηγούμενου αιώνα για το Time, ο Harvey Milk πάει και για νέα οσκαρική δόξα έπειτα από το χρυσό ντοκιμαντέρ The Times of Harvey Milk (1984), τριάντα ακριβώς χρόνια μετά τη δολοφονία του, μέσα στο δημοτικό μέγαρο του San Francisco, με τρεις (3) σφαίρες στο στήθος, μία (1) στη πλάτη και δύο (2) στο κεφάλι, από πρώην σύμβουλο που είχε προηγουμένως εκτελέσει και τον δήμαρχο της πόλης.

Την αναγγελία των οσκαρικών φιλοδοξιών του έκανε το τρέιλερ του Milk (2008) που κυκλοφόρησε στην Apple τη προηγούμενη εβδομάδα, παρόλο που η παραγωγή δεν πρόκειται να εμφανιστεί σε κανένα απ' όσα φθινοπωρινά φεστιβάλ σχεδίαζε αρχικά, και την έκανε, σε μια χρονιά που διαγράφεται ιδιαίτερα φτωχή σε αξιόλογα όπως ξαναματάπαμε, απλά με το να φαίνεται ιδιαίτερα προσεγμένη χωρίς να το παρακάνει στις λεπτομέρειες της εποχής και να προβάλλει μια ερμηνεία από τον Sean Penn που διαγράφεται ιδιαίτερα πλούσια, χωρίς να γίνεται.. full gay (αλά full retard όπως το καθιέρωσε το Tropic Thunder (2008)). Όπως θα περίμενες βέβαια, όλη η δημιουργική και εκτελεστική ομάδα είναι περήφανα full gay και το τονίζουν τα δεκάδες αφιερώματα στα μέσα του χώρου, από Advocate μέχρι Towelroad, στη ταινία πρωταγωνιστούν τα πιο hot αγοράκια αυτή τη στιγμή, από Emile Hirsch μέχρι Diego Luna, και στο mainstream κυριαρχούν οι straight δηλώσεις του James Franco (πιο ενεργού επειδή προωθούσε το Pineapple Express (2008)), από το πόσο άβολα ήταν τα φιλιά με τα μούσια του Penn μέχρι το πόσο μεγάλα ήταν τα προσθετικά παπάρια που φοράγανε και οι δυο τους στις γυμνές σκηνές.

Στα οφθαλμοφανή πρόσθεσε και την επιστροφή σε πιο συμβατικές καταστάσεις, στιλ Good Will Hunting (1997), του Gus Van Sant, μετά από ένα κουαρτέτο αξιόλογων υπερανεξάρτητων παραγωγών που κορυφώθηκε στο αριστουργηματικό Elephant (2003) και ήδη έχει επηρεάσει άπειρη πιτσιρικαρία σε όλο τον πλανήτη. Στα περίεργα, βάλε την προβολή του σεναριογράφου Dustin Lance Black (που εκτός από ζωντανή απόδειξη ότι οι περίφημες ομιλίες του Milk περί ελπίδας δίναν ελπίδα σε ανθρώπους για δεκαετίες, δεν έχει και πολλά άλλα να τον συστήνουν) σε βαθμό που να μοιάζει γκόμενος κανενός παραγωγού, τη συνέχεια των gay ρόλων για τον Franco όταν θα περίμενες να ψάχνει τίποτα που να βρομάει βαρβατίλα από χιλιόμετρα (όπως οι πρωταγωνιστές του Brokeback Mountain (2005)), και την ολοκλήρωση του έργου σε χρόνο ρεκόρ αν σκεφτείς ότι παρόμοιο ήταν στα σκαριά από τις αρχές του '90.

Ελλείψει ασιατικής προσθήκης της τελευταίας στιγμής να μαζέψει όλα τα βραβεία, ολοκληρώθηκε διαδικαστικά χθες βράδυ η 65η κινηματογραφική Μόστρα, με τον The Wrestler του Darren Aronofsky που περίμενε μέχρι τις αρχές της βδομάδας τον Bruce Springsteen να του τελειώσει το “wonderful acoustic piece” για τους τίτλους τέλους, για να πάει στο slot της προβολής λήξης, και να ξελασπώσει παίρνοντας το Χρυσό Λιοντάρι, μια διοργάνωση που χαρακτηρίστηκε απ’ την προαναγγελθείσα φτώχεια σε τίτλους και ονόματα, για λόγους που σου είχε ξαναναφέρει ο cheaplog στην ανακοίνωση του line-up.Με τα δοντάκια του Toronto, που ξεκίνησε την περασμένη Πέμπτη, πιο κοντά από ποτέ φέτος στο σβέρκο του, και χωρίς τίποτα να αντιπαραθέσει, ο Marco Müller, αφού άνοιξε με την πρώτη παγκόσμια του Burn After Reading των Coen (και τους Pitt και Clooney στο χαλί του), πρακτικά κράτησε το φεστιβάλ για το τελευταίο τριήμερο, με μόνα θέματα ν’ αξίζουν να τυπωθούν ως τότε, το αμήχανο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Guillermo Arriaga, The Burnin Plains και το Ponyo on the Cliff του Hayao Miyiazaki, που ξαναματάπε ότι θα συνεχίζει να σχεδιάζει με το χέρι, όσο μπορεί ακόμα να το κουνήσει. Στο μεσοδιάστημα οι Ιταλοί έχτιζαν ελπίδες να κρατήσουν το μεγάλο βραβείο φέτος στη χώρα τους, φουσκώνοντας το Ιταλοβραζιλιάνικο Birdwatchers για λευκούς που εκμεταλλεύονται Ινδιάνους στις πεδιάδες της Βραζιλίας, ώσπου οι απανωτές προβολές των τριών σοβαρών αμερικάνικων συμμετοχών να επαναφέρουν τα πράγματα στους σωστούς ρυθμούς τους το τελευταίο τριήμερο.

Στο τέλος βέβαια, και με την ανεξάρτητη Αμερική να έχει πάρει την κορυφαία τιμή απ’ την επιτροπή του Wim Wenders, η αλά Dogma επιστροφή του Jonathan Demme στη μυθοπλασία με το Rachel Getting Married, δεν ήταν αρκετή για το βραβείο σκηνοθεσίας, που πήγε στο Ρώσο Alexei German Jr. για τον Paper Soldier του, στρατιωτικό γιατρό με ερωτικά διλήμματα που ετοιμάζει στις στέπες του Καζακστάν την πρώτη επανδρωμένη αποστολή της Σοβιετικής Ένωσης στο φεγγάρι. Το Hurt Locker της Kathryn Bigelow, που προκάλεσε και τη μεγαλύτερη βαβούρα στο φεστιβάλ ως η πιο διαφορετική και εν δυνάμει πρώτη ταινία για τον πόλεμο του Ιράκ που θα πιάσει και στο κοινό, δεν έφερε στον μπαρουτοκαπνισμένο στη Βαγδάτη δημοσιογράφο και υπεύθυνο για την έμπνευση του περσινού In the Valley of Ellah (2007), Mark Boal, το βραβείο σεναρίου, που πήγε στο Teza, για άλλο γιατρό που ταλαιπωρείται απ’ τη Μαρξιστική θύελλα στην Αιθιοπία και τη ρατσιστική στη Γερμανία του ’80, ιστορία που απέσπασε και το ειδικό βραβείο της επιτροπής. Οι δε ερμηνείες, έδωσαν την ευρωπαϊκή γεύση στο γενικότερο μοίρασμα, με νικήτρια στις γυναικείες τη Γαλλίδα Dominique Blanc που στο L’ Autre παθιάζεται επικίνδυνα μ’ ένα πιπίνι όταν την αφήνει, και στις ανδρικές τον Ιταλό Silvio Orlando που γίνεται υπερπροστατευτικός πατέρας στο Il Pappa di Giovanna, βραβευθής προς άκομψα διατυπωμένη απογοήτευση του Wenders, που του δέσαν, λέει, τα χέρια οι κανονισμοί και δεν μπόρεσε να βραβεύσει στο The Wrestler και το πολυχαιρετισμένο comeback του τεράστιου κι αδικοσβησμένου απ' τα πράματα, Mickey Rourke.

Το 1997, πριν την επίσκεψη του Πάπα στην πόλη, η αστυνομία του Rio de Janeiro αναλαμβάνει να καθαρίσει μια φαβέλα κοντά στη βιλάρα του αρχιεπισκόπου που θα τον φιλοξενήσει.Πολύ μεγαλύτεροι και από την Πόλη του Θεού (2002), οι Επίλεκτοι (2007) κυριάρχησαν για μήνες στη καθημερινή ζωή της Βραζιλίας, πιθανά χωρίς να 'χει μείνει κάτοικος που να μη τους παρακολούθησε έστω μια φορά, με αποτέλεσμα οι πραγματικοί επίλεκτοι της αστυνομίας του Ρίο να περνάνε από τις (πάνω από 700) τρωγλοσυνοικίες της πόλης για να ανακρίνουν κανένα ύποπτο δια της μεθόδου πλαστικής σακούλας στο κεφάλι, με τη πιτσιρικαρία να ζητωκραυγάζει φορώντας τατουάζ το πειρατικό σήμα της διμοιρίας. Γεγονός που πιθανά ικανοποιεί τον Rodrigo Pimentel, πρώην αξιωματικό της BOPE και συν-συγγραφέα τόσο του σεναρίου όσο και του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε το φιλμ, όμως πρόθεση δε μπορείς να καταλογήσεις ούτε σε αυτόν ούτε στον σκηνοθέτη José Padilha, ενώ το εναλλακτικό είναι εξίσου αποκρουστικό. Και φυσικά ήταν απλός περιφερειακός εξωστρακισμός για μια παραγωγή που ξεκίνησε να καταγράψει ντοκιμενταρίστικα σκληρά, σε βαθμό που να τσουτσουρώνει η σπονδυλική σου στήλη, το πρόβλημα της υποβάθμισης, της διαφθοράς και της βίας στις περιοχές, συμπεριλαμβάνοντας αυτή τη φορά όλες τις παραμέτρους, την πολιτική και τις δυνάμεις καταστολής της.

Ο Padilha, πιθανά στοχευμένα (για να δώσει συνέχεια), επιλέγει τη στιλιζαρισμένη αφήγηση του Fernando Meirelles, με ξέφρενο ρυθμό στα κοψίματα, εμβόλιμες βιντεοκλιπίστικες σκηνές, και υποκειμενικοαντικειμενικό αφηγητή. Ο κεντρικός του ήρωας βλέπει τον κόσμο από ψιλοφασιστικό πρίσμα, οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν ξεφεύγουν ποτέ από αυτό και μένει σε σένα (και.. στα προηγούμενα) να συνθέσεις την άλλη πλευρά, οι ντερτιχαρικές και τζακμπαουερικές επιρροές είναι προφανείς όσο και τα αποτελέσματά τους, η ταύτιση με οποιονδήποτε αποφεύγεται (αλλά φυσικά όλο και κάποιον θα διαλέξεις κι εσύ ενστικτώδικα, σα τους πιτσιρικάδες), όλες οι λεπτομέρειες (οικογένεια, υγεία) είναι εκεί για να σταμπάρουν πραγματικούς ανθρώπους. Η συνολική εμπειρία είναι τόσο καθαρτική όσο το ξέρασμα, από τις ελάχιστες πια πολιτικοποιημένες παραγωγές τέτοιας κλίμακας και δίκαια τιμημένη με τη Χρυσή Αρκούδα από τον Κώστα Γαβρά, καλαμιά στον κάμπο σα ταινία που αλλάζει τον κόσμο από τη μια στιγμή στην άλλη, όσο κι αν δε μπορεί φυσικά να κουνήσει τις άκρες του.

Όταν φτάνει ο καιρός για τον σοφό χελωνομάστερ να διαλέξει τον δρακοπολεμιστή που θα σώσει τη περιοχή από τον ασταμάτητο χιονολεοπάρδαλο, η επιλογή του είναι χοντροπάντα που σερβίρει νουντλς και ονειρεύεται πως ξέρει το καλυτερότερο κουνγκφού.Σχεδόν άψογο στον τρόπο που διαλέγει να πει μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος της και του, σεβόμενο τον πολιτισμό και τον φανμποισμό στο κέντρο, το Kung Fu Panda (2008) είναι με διαφορά η καλύτερη κινούμενη παραγωγή της Dreamworks (χωρίς την Aaardman). Βασικότερος υπαίτιος, ο Jack Black, απαλλαγμένος από την συνηθισμένη του υποχρέωση να δίνει σάρκα και οστά στους "καρτουνίστικους" ρόλους του, δημιουργεί με τη φωνή του έναν αγαπησιάρικα παιδικό (και φαταούλα) κινούμενο ήρωα που ξεφεύγει από τον στενό ορισμό του pitch (του τίτλου) για να μπει στο πάνθεον των αλησμόνητων του χώρου. Τα σχετικά φρέσκα ταλέντα που ρίχνει η παραγωγή σε σενάριο και σκηνοθεσία καταφέρνουν να ξεριζώσουν τις περισσότερες αδυναμίες της, αποφεύγοντας τις πολλές χοντράδες (το αστείο με τον πατέρα του πάντα παραμένει υπόγεια φανερό σε όλη τη διάρκεια), δίνοντας λόγο ύπαρξης στις ποπ αναφορές (να εκφράζουν την αυτοσαρκαστική διάθεση και να προσγειώνουν στη πραγματικότητα τον πρωταγωνιστή), στήνοντας με φαντασία σκηνές δράσης, κατανοώντας άριστα πως να μεταφέρουν το wire-fu σε.. άλλη διάσταση, και σταματώντας έξυπνα για να παρατηρήσεις τι ακριβώς γίνεται μόνο στις κωμικές στιγμές. Βέβαια, με εξαίρεση τον κακό Ian McShane, το υπόλοιπο καστ παραμένει στα γνωστά γκεσταρικά επίπεδα τύπου Jackie Chan, και για το animation, παρόλο που σαφώς προσέχτηκε, δε πρόκειται και να γράψεις στη γιαγιά σου κατενθουσιασμένος.

Δημοσιοϋπαλληλάκος βρίσκει καταφύγιο απ’ τη μιζέρια του, στις συνήθως υγρές φαντασιώσεις του.Με τη σαρκαστική του διάθεση άθικτη, αλλά τους στόχους του λιγάκι θολωμένους, ο Arcand επαναλαμβάνει αρκετά από τα στοιχεία της οσκαρούχας Επέλασης των Βαρβάρων (2003) του (για όσους δεν τα έπιασαν την πρώτη φορά), και ολοκληρώνει την τριλογία για την κατάρρευση του Δυτικού Πολιτισμού (που είχε ξεκινήσει το 1986 με το Le Déclin de l'empire Américain) κατασπαράζοντας με καυστική βουλιμία, μια οργουελική, πνιγμένη στην γραφειοκρατική πολιτική ορθότητα εκδοχή του Κεμπέκ του κοντινού μέλλοντος, την οποία εγκαθιστά στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μοντρεάλ, ένα τεράστιο, δυσκίνητο, πρακτικά άχρηστο κτήριο, σύμβολο για τον ίδιο, της δυσλειτουργικής φορμαλιστικής εντυπωσιοθηρικής νοοτροπίας που σατιρίζει. Αν και μαυροχιουμοριστικά απολαυστικό, σαν American Beauty (1999) σε πιο allegro διάθεση, τα Χρόνια της Μαυρίλας έχουν στην εξέλιξή τους μια κάποια αμηχανία, που σε κρατά μονίμως στο υποτονικό επίπεδο των χαχανητών σε εγρήγορση, χωρίς να σε φέρνει ποτέ στη δύσκολη θέση να χρειαστεί να κρατήσεις το στομάχι σου ας πούμε, ενώ αμελητέα δεν είναι και η επαναληπτικότητα θεμάτων, που ρουφάνε την περιορισμένη ζωντάνια του συνόλου, προτού καταλήξει στην τραβηγμένη, μπανάλ και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας παλαιομεταμοντέρνα λύση του φινάλε.

Η ταινία, όπως και οι δύο προηγούμενες της τριλογίας, έφτασε στις πεντάδες των ξενόγλωσσων υποψηφιοτήτων, παρά τον πόλεμο που δέχτηκε τόσο απ’ την καναδέζικη κριτική που μύρισε αίμα στις απανωτές αναβολές της εξόδου της και τις αλλαγές της θέσης της στο πρόγραμμα των περσινών Κανών, όσο και απ’ τους συμπατριώτες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παλιούς συνεργάτες της παραγωγού και συντρόφου του Arcand, Denise Robert, οι οποίοι κήρυξαν πόλεμο στο δίδυμο, όταν το είδαν να χαίρει ευμενούς μεταχείρισης στα κυβερνητικά κονδύλια, την ώρα που στους υπόλοιπους επεδείκνυαν στενοχεριές, λόγω της κρίσης απ’ την γιγάντωση της τοπικής παραγωγής.

Σαμουράι τυφλώνεται από χαλασμένο sashimi, κι ανώτερος σαμουράι του πηδάει τη γυναίκα με την υπόσχεση να εισηγηθεί στον αυτοκράτορα να τους συντηρήσει.Τρίτη ταινία της τριλογίας των σαμουράι που είχε ανοίξει με το (υποψήφιο για ξενόγλωσσο Όσκαρ) Tasogare Seibei / The Twillight Samurai (2002) και ακολούθησε με το Kakushi ken oni no tsume / The Hidden Blade (2004) ο 70βάλε ετών Yamada, η πιασάρικα τιτλοφορημένη Εκδίκηση του Σαμουράι (αντί για το αυθεντικό Καθήκον, ή Υποχρέωση του Σαμουράι), αν και κατά μισή ταινία πιο μεγάλη απ’ όσο αντέχει στους ρυθμούς της ο μέσος Μάζας, προσφέρει μια όχι απαραίτητα συνηθισμένη γεύση ανατολής εποχής, με την λιτή στο στυλιζάρισμα, αλλά περίπλοκη σκηνογραφία, να πλέκει το αποκαρδιωτικά άχρωμο περιβάλλον μέσα στο οποίο προσπαθούν να επιβιώσουν οι μοιροχτυπημένοι ήρωές του. Στο μεταίχμιο της ελπίδας του κυνηγιού ενός ανατρεπτικού ονείρου και της φυλακής στη φορμαλιστική μικροαστικότητα με τις τυπικές της μικροπρέπειες, μια τοξική λιχουδιά προοριζόμενη για το στομάχι του παραπέωντα αυτοκράτορα του φεουδαρχικού τοπίου τους, τιμωρεί την ύβρη της ελπίδας του νεαρού ζευγαριού για ένα πιο χαλαρό μέλλον, καταδικάζοντάς το σε ένα θεοσκότεινο παρόν. Περισσότερο παρόντες στο υπόβαθρο της εικόνας και της πλοκής, οι παραλληλισμοί με τη γενικότερη επερχόμενη κατάρρευση του ταξικού καθεστώτος της Ιαπωνίας δεν κάνουν ιδιαίτερη εμφάνιση στην ιστορία, που δυσκολεύεται να κρατήσει υπό έλεγχο τους μελοδραματισμούς της, και στο δεύτερο μισό της σε κρατάει μεν με σφιγμένα τα χέρια απ’ την αγωνία, κατόρθωμα, όμως, που δεν είμαι σίγουρος ότι είναι και τόσο δύσκολο, όταν σ’ έχει πάει ως εκεί με τα σαγόνια τεντωμένα απ’ τα χασμουρητά.

Πέρα απ’ τα επτά βραβεία που μάζεψε σε διάφορες απονομές, κυρίως για την γυναικεία πρωταγωνιστική και την ανδρική δευτεραγωνιστική της ερμηνεία, η ταινία ξεχώρισε σε τρεις (φωτογραφία, φωτισμό, β’ ανδρικό) απ’ τις δώδεκα κατηγορίες στις οποίες ήταν τελικά υποψήφια στα Βραβεία της Ιαπωνικής Ακαδημίας για τη χρονιά της, και θα ήταν υποψήφια σε δεκατρείς, αν ο πρωταγωνιστής της, Takuya Kimura, pop και TV star της χώρας του, δεν είχε αρνηθεί την υποψηφιότητά του στο κινηματογραφικό του πρωταγωνιστικό ντεμπούτο, προς τιμήν σημαντικότερων ηθοποιών, και ενδεχομένως πικραμένος που δεν τον είχαν ξεχωρίσει νωρίτερα, ως μπροστάρη της εκστατικής καμπάνιας των ανδρικών προϊόντων περιποίησης Gatsby.