Μητέρα πεντάχρονης με λευχαιμία, καταλήγει ότι ο μόνος τρόπος να σώσει την κόρη της είναι να κάνει άλλο ένα παιδί με τον πρώην άντρα της. Μόνο που, εκτός του ότι η ίδια είναι ξαναπαντρεμένη, ο πρώην της τραβιέται με αεροσυνοδό που τον πρήζει να δεχτεί να κάνουν δικό τους παιδί.Απελπιστικά αργόσυρτο και χαρακτηριστικά βραβευμένο σε μεγάλο ευρωπαϊκό φεστιβάλ (Αργυρή Άρκτος σεναρίου στο περασμένο Βερολίνο) οικογενειακό δράμα με οξυδερκείς μεταφορές και βαθιές κοινωνιολικές προεκτάσεις μέσα στο σαπουνοπερίστικο υπόβαθρό τους (μια ζωή που χάνεται σ’ ένα διαλυμένο σπίτι, μπορεί να σωθεί μόνο αν έρθει στον κόσμο μια άλλη ζωή από δυο γονιούς που προσπαθούν μεταφορικά και κυριολεκτικά να φτιάξουν καινούρια σπίτια αλλά συναντούν συνεχώς προβλήματα, η αγάπη αναζητάται ανάμεσα σε ήρωες που δεν μπορούν να μοιραστούν ούτε ένα σωστό πλάνο, και μια καινούρια ζωή που χρησιμοποιείται για να εκβιάσει τη γέννηση της επόμενης, όλα αυτά σ' ένα ανυπόφορα ψυχρό και μολυσμένο Πεκίνο που ψάχνει τη μοντέρνα του ταυτότητα στα κτήρια-μονομπλόκ), ασυγκράτητοι συμβολισμοί, που πλακώνονται απ’ το βάρος ενός δυσκίνητου λυρισμού και την εμμονή σε μια αδιέξοδη κινηματογραφική φόρμα, ασφυκτική στον τρόπο που χειρίζεται τον αφηγηματικό ρυθμό σαν εργαλείο βασανιστικής τιμωρίας του θεατή.

Ακολουθώντας τα χνάρια του Control (2007), το Hunger (2008) του Steve McQueen βρέθηκε στα περιφερειακά των Κανών (στο Un Certain Regard αυτή τη φορά) αλλά και πάλι τσίμπησε τα βραβεία του (Caméra d'Or), ξεχώρισε άνετα ανάμεσα σε όλες τις ταινίες της διοργάνωσης, ξαναματατιμήθηκε και στη Βενετία και στο Τορόντο, προγραμματίστηκε (βοηθούμενο και από το arty προφίλ του) να παίξει σε όποιο κινηματογραφικό φεστιβάλ του πλανήτη θέλει να λέγεται κινηματογραφικό φεστιβάλ, από το Sydney μέχρι το Montreal, μετριέται μακρινό αουτσάιντερ στη κούρσα για οσκαρική αντρική ερμηνεία και μεγάλο φαβορί να σαρώσει τα BIFAs, κάνει πρεμιέρα απόψε στις Νύχτες, και μάλλον.. θα 'παιζε και στη Θεσσαλονίκη αν δεν το έβγαζε, πρώτη απ' όλες τις διανομές απ' όσο ξέρω, η Seven στις αίθουσες την επόμενη βδομάδα.

Σαν τον Anton Corbijn (που 'χε τεράστιο παρελθόν σε φωτογραφία και μουσικά φιλμάκια), ο McQueen (σαραντάρης, στρουμπουλός και μαύρος, παρεμπιπτόντως) φαίνεται πρωτάρης στη σκηνοθεσία αλλά το μάτι του ήδη παρακόβει, έχοντας βραβευτεί με το Turner της Tate στα τέλη του προηγούμενου αιώνα όπως δε παραλείπει να αναφέρει κανένα σχετικό δημοσίευμα, και ειδικότητα στα film installations και τις ακραίες και απρόσμενες γωνίες της κάμερας όπως τονίζει το βιογραφικό του στο ιστορικό του θεσμού. Και όπως μπορείς να συμπεράνεις επιπλέον από τα τρέιλερ (και στο σημείο που στερεύουν οι παραλληλισμοί), έχει κι ένα στιλάκι φορμαλιστικό όσο χρειάζεται για να εντυπωσιάσει (χωρίς να αποξενώνει) τους κριτικούς, αφηρημένο όσο χρειάζεται για να χαρακτηριστεί τέχνη (και μελέτη στη συγκεκριμένη περίπτωση), και αρκετά μη στρατευμένο για να αποθεώνεται στη Βρετανία. Όπου κατά τα άλλα, οι λυσσασμένες αντιδράσεις είχαν φυσικά ξεκινήσει πριν τις προβολές, αφού το θέμα της παραγωγής του Channel 4 είναι οι 66 Ημέρες απεργίας πείνας του Bobby Sands στο Long Kesh.

Αν βρέθηκες χθες στον Ιανό για το panel του αφιερώματος των Νυχτών Πρεμιέρας για το DIY cinema, θα πέτυχες την πιο ζωντανή και ενδιαφέρουσα συζήτηση του φετινού φεστιβάλ τουλάχιστον, και θα πρόσεξες ότι κατά πολύ αυτό προέκυψε απ' τα φορτσαρίσματα του Πάνου Κούτρα, που βρέθηκε μπροστά στην πρωτόγνωρη μενταλιτέ του Joe Swanberg και του σινεμά που αντιπροσωπεύει. Ο ένας, βετεράνος του Do It Yourself cinema πριν καν προκύψει ο όρος, με το εκστατικό gay sci-fi parody ανοσιούργημα, Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999), ο άλλος, ηγετική φυσιογνωμία μιας νέας μορφής του κινήματος, που προέκυψε από το πουθενά, σαν ένα σύνολο τυχαίας ταυτόχρονης διαπλανητικής κυτταρικής αφύπνισης που οδήγησε στο πλαστό κύμα του mumblecore τέτοια εποχή πέρσι στο κινηματογραφικό φεστιβάλ South by Southwest, ο ένας μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, στα τελειώματα του νέου του ταξιδιού στα χρέη με τον τίτλο Στρέλλα που βρίσκεται στα τελειώματα του μοντάζ, ο άλλος εδώ με το τελευταίο του δείγμα no budget cinema με τον τίτλο Nights and Weekends (2008) που προβλήθηκε προχθές βράδυ στον Δαναό, με ακολούθησαν κι οι δύο στο ημίφως του Αττικόν, για να ψάξουμε τις διαφορές και τις ομοιότητες ανάμεσα σε δυο είδη κινηματογράφου, που κυνηγούν την ίδια καλλιτεχνική ανεξαρτησία κι έκφραση, μέσα από δύο τρομαχτικά διαφορετικές μεθόδους και προσεγγίσεις.

Ένας "έντιμος, πολλές φορές ξεκαρδιστικός" απολογισμός της συνεργασίας Damon Albarn και Jamie Hewlett.Οι Gorillaz ήρθαν το 2000 κυριολεκτικά από το πουθενά (ακόμα και για τους πολύ μυημένους στα της μουσικής καθημερινότητας) και έτσι, χωρίς πολλές πληροφορίες και τελείως απροσδόκητα κέρδισαν τα πάντα: πλατινένια άλμπουμς σε Βρετανία και ΗΠΑ, τρελό feedback από κόσμο έξω από τη μουσική, φήμη. Και όλα αυτά χωρίς να έχουν κάνει ούτε μια συναυλία. Με τον καιρό, μάθαμε τις λεπτομέρειες, παρακολουθήσαμε την υστερία για την one-off συναυλία τους στο Λονδίνο, κλπ κλπ. Έπειτα, το 2005 βγήκε και ο δεύτερος δίσκος, αυτή την φορά με τον Danger Mouse (τότε του διαβόητου Grey Album, τώρα πλέον των πασίγνωστων Gnars Barkley) πρώτο βιολί στην παραγωγή: η επιτυχία ήρθε ξανά, με τοπ10 κομμάτια, κλπ.

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία των Gorillaz. Πώς την καταγράφεις σε φιλμ αν είσαι ο κολλητός τους Ceri Levy και έχεις την άδεια να κινηματογραφείς τα πάντα από τις πρώτες ακόμα ιδέες μέχρι την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους; Η δυσκολία βρίσκεται στο τι θα αφήσεις απ' έξω και πώς θα διατηρήσεις την συγκέντρωσή σου στο θέμα. Στο Bananaz (2008), ο Levy επιλέγει(;) να παρασυρθεί από την αύρα των δύο βασικών γορίλλων, του Damon Albarn (που όοολοι ξέρετε από τους Blur) που βάζει τις μουσικές και τον Jamie Hewlett (Tank Girl) που βάζει τα cartoons. Μέσα από πάρα πολύ backstage υλικό, παρακολουθούμε (με όχι και τον πιο βατό, για τον μη γνώστη, τρόπο) την εξέλιξη από την ιδέα στο "πιο επιτυχημένο virtual συγκρότημα στην ιστορία": π.χ. από που πήρε τις ιδέες του ο Hewlett για τα σκίτσα, ατάκες από τους διάσημους guests (De La Soul, Dennis Hopper, Ibrahim Ferrer) της μπάντας, τα διάφορα "προβλήματα" προώθησης της μπάντας στα media (αν πρέπει να μιλάνε στα media ως χαρακτήρες ή κανονικά).

Για τον fan της μπάντας, χρήσιμο συμπλήρωμα στο μουσικό παραμύθι που κάποτε μας συνεπήρε όλους.

Το κείμενο επιμελήθηκε το Από τις 4 στις 5

Μετά τη βόλτα του στην Εβδομάδα Κριτικής των περασμένων Κανών και στην αρχή της βόλτας του σ' ένα σωρό φεστιβάλ απ' τον Καναδά ως τη Βραζιλία, κι απ' την Καλκούτα ως τις Μπαχάμες, ο ακτιβιστής παύλα παραγωγός παύλα σκηνοθέτης απ' τη Γαλλία, μόνιμος κάτοικος Los Angeles και χρηματοδότης ξεκάθαρα πολιτικά και κοινωνικά στοχευμένων ταινιών, Philippe Diaz, έκανε απόψε τη στάση του και στην Αθήνα, τις δάφνες της επιλογής της οποίας έχει φορέσει περήφανα και στο (πλούσιο σε υλικό) επίσημο site της ταινίας του (ασχέτως αν το παρεχόμενο link σε στέλνει στο... Athens, Ohio), του όχι και τόσο ενθαρρυντικού ντοκιμαντέρ, με το περιπαιχτικό ερωτηματικό στο τέλος του τίτλου, The End of Poverty? (2008). Προκαλώντας την αναμενόμενη πώρωση στο κοινό, ο Diaz ξεδίπλωσε στην οθόνη το δίχτυ του καλά οργανωμένου σχεδίου διαρκούς ομηρίας των χωρών του Τρίτου Κόσμου, που οι αναπτυγμένες χώρες αρέσκονται να αποκαλούν αναπτυσσόμενες, την ώρα που φροντίζουν να τις κρατάνε κάθε άλλο παρά. Ένα σχέδιο, που, όπως λένε ένα σωρό ειδικοί στην ταινία του (αναμεσά τους κι ο ανατριχιαστικός John Perkins των Εξομολογήσεων ενός Οικονομικού Εκτελεστή), κι ο ίδιος στην καμέρά μας, κρατάει απ' τις απαρχές της αποικιοκρατίας και διαιωνίζεται στις μέρες μας, δίχως πρόθεση να σταματήσει, παρά μ' ένα μεγάλο μπαμ. Που όπως λέει κι ο Diaz, μάλλον έχει ήδη αρχίσει.

Στην επίσημη σελίδα του Leonardo DiCaprio, καναδυό βδομάδες μετά την αποκάλυψή του από το Entertainment Tonight και καναδυό μέρες μετά το ξεκίνημα των προβολών του στις αμερικάνικες αίθουσες, έκανε την εμφάνισή του το trailer του Revolutionary Road (2008) που ενώνει ξανά, καμιά δεκαριά χρόνια μετά, τον αστέρα του Τιτανικού (1997) με τη συμπρωταγωνίστριά του, Kate Winslet.

Παρά το πλεονέκτημα που κάνει ακόμα και τον Brad, την Angelina κι ένα λεωφορείο μπρατζελινάκια να φαίνονται ασήμαντη ατραξιόν, τον Sam Mendes στη σκηνοθεσία, τον Roger Deakins στη φωτογραφία, τον Thomas Newman στη σύνθεση, και στη βάση τη πρώτη νουβέλα του Richard Yates, μια από τις 100 καλύτερες αγγλόφωνες από το 1923 και μετά για το Time και έμπνευση για το Mad Men του Matthew Weiner που έσκισε τα ξημερώματα στα Emmys, παρόλα τα συστατικά, η συνταγή είναι αυτό που οι Αμερικάνοι λένε tough sell. Όπως βλέπεις και μόνος σου, και δε μπορεί να κρύψει η προώθηση, η ιστορία βάζει απέναντι, στα τέλη του ειδυλλίου της Αμερικής με τη suburbia στα 50s, ατελείωτα καταθλιπτικά, δυο ψωνάρες (ή μιάμιση, με τον πρωταγωνιστή να κουβαλάει το βάρος της υπευθυνότητας κάτω από τα φτερά της ανεμελιάς) να πετροβολάνε την άδικη ζωή ανάμεσα σε συνεχείς καβγάδες, όταν ακόμα και μια (ψωνάρα) θα ήταν αρκετή να σου κουρελιάσει τα νεύρα. Και όπως έχουν ήδη τονίσει άπειρες φορές τα κουτσομπολίστικα, με τον άντρα της να δίνει τις οδηγίες, αντίθετα με τη παράδοση που επιβάλλει να το κάνει σε όλες της τις ταινίες (ή στις μισές, αν είδες και τις άχαρες υπόλοιπες), η Kate δε βγαίνει από τα ρούχα της ώστε να βγει και το ζώο από μέσα σου και να εκτονωθείς (ξαναμανα)ανεπανάληπτα.

Όμως, όπως και το Milk (2008) που κουβαλάει το δικό του σταυρό, η παραγωγή φαίνεται σε αυτό το σημείο το σιγουρότερο στοίχημα για τα βραβεία του χειμώνα. Ο Mendes, αργοκίνητος από τα γυρίσματα ακόμα και αντικομφορμιστής από το American Beauty (1999) ακόμα, είναι στο στοιχείο του, οι πρωταγωνιστές του εκτός από καλοί φίλοι είναι και καλύτεροι επαγγελματίες, οι αναφορές από τα screenings που ξεκίνησαν μήνες πριν είναι στη πλειοψηφία τους θετικές, και η Paramount Vantage που σάρωσε πέρσι με δυο ταινίες-στοιχεία της φύσης, έστω και μισο-απορροφημένη φέτος, φαίνεται να παίζει καλύτερα απ' όλους το δημοφιλές (μετά το πρόωρο κάψιμο αμέτρητων φιλόδοξων το 2007) παιχνίδι του πρώιμου buzz και της όψιμης έκθεσης, ανοίγοντας το φιλμ σε περιορισμένη διανομή τον Δεκέμβρη.

Τη μια ολόγλυκη ντροπαλή μελαχρινή (ή κοκκινομάλλα ενίοτε) που παίζει με τα πατρικά (ή αρπαχτικά ενίοτε) ένστικτά σου και την άλλη ολόγυμνη προκλητική ξανθιά που μπορεί να σε σκοτώσει με μια φωτογραφία της, πρωταγωνίστρια στη πιο αλησμόνητη καμπάνια της Guess και τη μόνη που δε τόνιζε αλλά προσπαθούσε να καλύψει ότι ξεχείλιζε, γνωστή και στον τελευταίο Αμερικάνο (και όχι μόνο) σαν η καλύτερη ξαπλωμένη των Wedding Crashers (2005) και το καλυτερότερο εξώφυλλο (και όχι μόνο) της δεκαετίας για το Playboy, επίμονα αποφασισμένη να μη λείψει ούτε από τις φαντασιώσεις σου ούτε καν από το οπτικό σου πεδίο ακόμα κι αν χρειαστεί να πρωταγωνιστεί σε ασήμαντες κινηματογραφικές παραγωγές ή να περνάει με αξιοσημείωτη ένδυση από κάποιες τηλεοπτικές, έτοιμη πάντα να αποδείξει την αυθεντικότητα και το μέγεθος του ταλέντου της για τις ζηλιάρες γλώσσες ακόμα κι αν τα υπερσέξι πρώιμά της φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί από τα διαδίχτυα, διαθέτοντας με διαφορά που δε κρύβεται με τίποτα το εντυπωσιακότερο ζευγάρι βυζόμπαλων στο Hollywood, δυο χρόνια μετά από μια φωτογράφιση που κατόρθωσε να καταγραφεί αδιάφορη ακόμα και αν παρακολουθείς φανατικά γκολφ από τον καναπέ σου και με ενδιάμεσες κάποιες τεξανικά ή γαλλικά σεμνότυφες, η υπεραγαπημένη των Μαζών 25χρονη πια Diora Baird επέστρεψε στο αμερικάνικο MAXIM για να συνοδεύσει ένα ακόμα (ψιλο)κονσερβαρισμένο photoshoot του περιοδικού συζητώντας τη συμμετοχή της στη κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Dane Cook και τίτλο My Best Friend's Girl (2008) που άνοιξε ψιλοπατώνοντας αυτό το σαββατοκύριακο στην Αμερική και το πρασίνισμά της για το Star Trek (2009) του J.J. Abrams που θα ξεκινήσει την ερχόμενη μπλοκμπαστερική περίοδο με τη Paramount ευχόμενη να έχει βρει όντως το νέο Spielberg τώρα που ο original την έκανε με πλάγια ινδικά πηδηματάκια.


Δες/Κρύψε το redband trailer του My Best Friend's Girl (2008)