Τον Ιούλιο του ’42, η Παριζιάνικη αστυνομία ξεκινά το αντισημιτικό πογκρόμ της, ακολουθώντας τις απαιτήσεις του Φύρερ.Κάθε Εβραίος κι η μάνα του, έχουν από μια ιστορία καταπίεσης να διηγηθούν, έγραφα στο Un Secret (2007) και το ολοκαύτωμα συνεχίζει να μιλάει γαλλικά με το La Rafle. (2009), ένα καλογιαλισμένο, αντιαισθητικό μελόδραμα, που καταπιάνεται με το μάζεμα των Εβραίων από μια Γαλλία που ψάχνει τα πατήματά της στους ανάστατους καιρούς της εξάπλωσης του Χιτλερικού αντισημιτισμού στην Ευρώπη του μεσοπολέμου. Ένα μάζεμα που πιάνει σχεδόν το μισό κομμάτι μιας σχεδόν δίωρης ταινίας, απλώνοντας επιδείξεις σπαρακτικής ανθρωπιάς, όχι μόνο πάνω στις πληγές που ανοίγει σε μια ολόκληρη φυλή, ο ανηλεής αγώνας εξόντωσής της, αλλά και στις πληγές που άφησε στην συλλογική ανάμνηση μιας χώρας, η αδρανής συνέργεια της πολιτικής ηγεσίας της. Μια πολιτική ηγεσία που παρουσιάζεται εδώ τόσο άμοιρη ευθυνών και αντίληψης της ιστορικής συγκυρίας, όσο, για παράδειγμα, κι η αντίστοιχη ηγεσία της Ψυχής Βαθιάς (2009): ένας βαθύτατα προβληματισμένος και τεθλιμμένος ηγέτης, κλεισμένος στο ημίφως του γραφείου του, δέχεται επισκέψεις από συμβουλάτορες που μένει αδιευκρίνιστο αν κινούνται με αγνές προθέσεις και άκρατο κυνισμό, ή έχουν αμφισβητήσιμης ηθικής αξίας κίνητρα.

Η αλληλεγγύη συνεχίζεται καθώς Εβραίοι μεταφέρονται από γήπεδο, σε στρατόπεδα, σε κρεματόρια, σε μια ταινία που προσπαθεί αδιάκοπα, επίμονα και μελοδραματικά, να ξαναγράψει την Ιστορία, τονίζοντας ότι επί Γαλλικού εδάφους, οι Εβραίοι δεν πέρασαν και τόσο άσχημα (όσο στην Πολωνία, ας πούμε). Ακόμα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν ήταν παρά ένα είδος φτωχικών κατασκηνώσεων, απ’ όπου Γάλλοι αξιωματούχοι και μη, βγαίνουν λάδι, έτσι όπως το βάρος της συνείδησης σκοτεινιάζει τα θολωμένα μάτια τους, και η απόγνωση δένει τα χέρια τους στην υποχρέωσή τους να εφαρμόζουν άνωθεν απάνθρωπες εντολές. Κάνα δυο πιο πωρωμένοι... μπάτλερ των Γαλλικών δυνάμεων, που αποφασίζουν να ξεδώσουν πάνω στις τροφαντούλες Εβραιοπούλες, χρησιμεύουν μονάχα σαν αντίστιξη για να ζωγραφίσει την φρίκη η κτηνωδία στα πρόσωπα των τριγύρω συναδέλφων τους, που αν ήταν περισσότεροι, όχι μόνο δεν θα είχε ανοίξει μύτη, αλλά το όλο εκείνο καλοκαίρι, θα γραφόταν στα βιβλία ως μια μεγάλη μάζωξη και εκδρομή, για να χορέψουν βαλς στη φύση.

Με την μάλλον κομψότερη τελετή της ιστορίας του, σίγουρα δροσερή σχεδόν αποκλειστικά χάρη στον χαιρετισμό του Τάκη Βερέμη της Nutopia που παρουσίασε τους συντελεστές της ταινίας λήξης, και χωρίς --παραδόξως-- έκτροπα και δυσκολίες (αν εξαιρέσεις την απαγόρευση του επίτιμου καλεσμένου της, Jean Reno, να τον φωτογραφίζουν ελεύθερα, για να μην κυκλοφορήσουν πολύ οι παραπανίσιοι πόντοι στη μέση του), ολοκληρώθηκε χθες βράδι στην αίθουσα του Αττικόν, το 11ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, απονέμοντας τα βραβεία του στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Fanny Ardant, Cendres et Sang (2009) (βραβείο επιτροπής γαλλόφωνων νέων) και στο Océans (2009) του Jacques Perrin (βραβείο κοινού), βραβεία που δεν βρέθηκε κανείς παρών για να παραλάβει.

Σημειώνοντας την τελευταία χρονιά του Διευθυντή του, Nicolas Peyre, και την αποκορύφωση της αντίληψης που έφερε, να μετατρέψει το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδος, σε Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Γαλλίας στην Ελλάδα, ρίχνοντας βάρος στη διαφήμιση της διοργάνωσης πίσω στη χώρα του, το 11ο Φεστιβάλ χαρακτηρίστηκε από την πιο αδύναμη επιλογή ταινιών της πρόσφατης μνήμης, αλλά και την πιο φωνακλάδικη και γυαλιστερή επιλογή καλεσμένων. Ο Jean Paul Gaultier, ως ανάδοχος του φετινού φεστιβάλ, ανάγκασε τον εγχώριο Τύπο να ανάψει τα φλας και να δώσει σημαντική ώθηση στο ξεκίνημα της διοργάνωσης, οι ηφαιστειογενείς στάχτες που μπούκωσαν τους ουρανούς της Ευρώπης κι ακύρωσαν τις επισκέψεις του κύριου όγκου των καλεσμένων την εβδομάδα που ακολούθησε, έδωσαν ευκαιρία ξεκούρασης σ’ ένα επιτελείο αποδυναμωμένο από τις πρόσφατες ανακατατάξεις στο Γαλλικό Ινστιτούτο κι αποτρελαμένο από την απονευρωτική έλλειψη εσωτερικής οργάνωσης στο σύνολο των τομέων, η απόσυρση της αίθουσας του Απόλλωνα, ανέβασε το μερίδιο του Αττικόν στα εισιτήρια που κόπηκαν, η αίθουσα του Κηφισιά Cinemax, δεν κατάφερε να προσελκύσει ιδιαίτερη συμμετοχή από τα βόρεια προάστια, κι όλα κορυφώθηκαν το Σαββατοκύριακο που πέρασε, με την άφιξη του Jean Reno και του Richard Berry, δυο τεράστιων κεφαλαίων της γαλλικής υποκριτικής στους καιρούς τους ο καθένας, που ανέλαβαν να ανεβάσουν ξανά το ενδιαφέρον των ιθαγενών στην γαλλική κουλτούρα.

Μια κουλτούρα που κερδίζει αίγλη (κι έχει πολλή ακόμη να κερδίσει), όσο το Φεστιβάλ κατορθώνει να κλείνει για το χαλί του, λαμπερά ονόματα σαν και τα φετινά, και για να το πετύχει αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βοηθά η πρωτοβουλία του Peyre να κάνει τη διοργάνωση γνωστή στη Γαλλία, που πληρώνει και τα αεροπορικά. Όμως όσο ο ξένος Τύπος παίρνει προτεραιότητα επί του ελληνικού, τόσο η διοργάνωση θα ροκανίζει τα πόδια της, κι όσο δυνατά κι αν είναι τα φλας των φωτογράφων, τόσο πιο πολύ θα διαφαίνεται το κενό της ουσίας πίσω από το φαντεζί του στιλ, και ο ανεπαρκής χαρακτήρας της διοργάνωσης, ως ένα μάζεμα τίτλων δίχως συγκεκριμένο στίγμα, ή τουλάχιστον κανένα στίγμα διαφορετικό απ’ αυτό της ασφάλειας επιλογών αναγνωρισμένων και ακίνδυνων, για την εικόνα που θέλει κι έχει αναλάβει να περάσει στην Ελλάδα, η Γαλλική Πρεσβεία και τ’ αφεντικά της.

Με 10 χρυσά αγαλματάκια και μάλλον κάπου €2 εκατομμύρια έφυγε τη Παρασκευή από το Friedrichstadtpalast του Βερολίνου το Weisse Band (2009), σαρώνοντας όπως αναμένονταν τα βραβεία της γερμανικής κινηματογραφικής ακαδημίας για τη χρονιά που πέρασε. Μη αναμενόμενη από πέρσι ήταν η εμφάνιση της Angela Merkel που παρέδωσε για πρώτη φορά το βραβείο καλύτερης ταινίας και έβγαλε φωτογραφίες με όλους τους νικητές, μάλλον για να διαψεύσει ότι χρυσώνει μόνο τους Έλληνες καλοπερασάκηδες.

Η ταινία του Michael Haneke με θέμα άσπρα γράμματα στο χιόνι, είχε κερδίσει το 2009 τα μεγαλύτερα βραβεία των Κανών και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας, αλλά στις αρχές της φετινής χρονιάς δέχτηκε απανωτά πλήγματα αδιαφορίας από Άγγλους, Γάλλους, Αμερικάνους και λοιπούς μισητούς εχθρούς, οπότε υποθέτεις η στήριξη της Iron Frau είχε κι ένα λόγο παραπάνω να εκδηλωθεί. Παρολαυτά, οι 13 συνολικά υποψηφιότητες της μεγάλης κερδισμένης της βραδιάς δε της έφεραν και άλλες τόσες επικρατήσεις, και η Τουρκογερμανίδα Sibel Kekilli, εξαφανισμένη επιπλέον μετά το Gegen die Wand (2004), αιφνιδιάστηκε τόσο όταν τη φώναξαν να παραλάβει το βραβείο Ερμηνείας για τη Fremde (2010) που ανέβηκε στη σκηνή ξυπόλυτη. Η Κορδέλα έχασε και το Β' Αντρικής Ερμηνείας που πήγε στον Justus von Dohnanyi (πασίγνωστο σαν αυτόν που στέκεται δίπλα στον Hitler στο τέλος που απελπίζεται στο γνωστό βιντεάκι) καθώς και το μοντάζ που πήγε στον Hansjörg Weissbrich για το Storm (2009). Το Storm, πολιτικοδικαστικό θρίλερ γύρω από τις σφαγές στη Βοσνία και ακόμα μια ταινία του Hans-Christian Schmid με πολλές υποψηφιότητες στα γερμανικά βραβεία, κέρδισε και το Score και την Αργυρή LOLA των €425 χιλιάδων.

Η τελετή είχε κομμένο το ένα τρίτο του προϋπολογισμού της λόγω κρίσης λέει, αλλά είχε σχεδόν διπλή την έγκυο οικοδέσποινα Barbara Schöneberger που κέρδισε έτσι άνετα και τον καθιερωμένο βυζοδιαγωνισμό, παρά τις αξιόλογες προσπάθειες της Birgit Minichmayr και ειδικά της Sonja Kirchberger. Η γερμανική βιομηχανία πήγε καλά πέρσι και έφτασε το ποσοστό της στη εγχώρια αγορά στο 27.4% και μεγαλύτερο ever, χάρη σε παραγωγές σα τον Wickie τον Βίκινγκ (2009) και το Zweiohrküken (2009) που κόψαν πάνω από 5 εκατομμύρια εισιτήρια έκαστη, ξεπερνώντας από το πρώτο σαββατοκύριακο φυσικά τα περίπου 600 χιλιάδες συνολικά της Κορδέλας. Στις υπόλοιπες της δεκάδας των γερμανικών ταμείων κυριάρχησαν οι αμερικάνικες μπλοκμπαστεριές και το 3D όπως και σε όλη την Ευρώπη, αλλά βρέθηκε επιπλέον και η Πάπισσα Ιωάννα (2009) από τις ντόπιες παραγωγές. Οι γερμανικές λαϊκές επιτυχίες εκπροσωπήθηκαν στο Friedrichstadtpalast από τους Männerherzen (2009) όπου έπαιζε ο Von Dohnanyi.

Τινέιτζερ αποφασίζει να γίνει υπερήρωας, και όταν τελειώνει η πρώτη του περιπέτεια, όσο μαζεύει τ' άντερά του από το πεζοδρόμιο τον πατάει αυτοκίνητο.Η αποδόμηση και η αυτοαναφορά των κόμικς ξεκίνησε στα δικά τους χωράφια από τα 80s με τους Watchmen, όπως έμαθε και η τελευταία φασιονμπλόγκερ σα μόνο θετικό της πολυέξοδης καμπάνιας της Warner για τη περσινή κινηματογραφική μεταφορά, όμως επιπλέον, στο κοσμογονικό έργο του Alan Moore τη Νέα Υόρκη τη πνίγει στο αίμα έκρηξη τεράστιου εξωγήινου χταποδιού, μια εξίσου τεράστια υπόνοια πως η αυτολογοκρισία στη κύρια αμερικάνικη αγορά είχε αφήσει εκφραστικά το μέσο δεκαετίες πίσω από την εποχή του. Οι εκδόσεις απαλλάχτηκαν σταδιακά από τη Comics Code Authority στη συνέχεια, όμως στη ποπ κουλτούρα (όπου είχε μπει από τα 60s φυσικά) η κόμικ βία έμεινε χαραγμένη σαν εντελώς gay με κάθε σημασία της λέξης, και έτσι κάθε γραφική υπερβολή στιλ Shoot 'Em Up (2007) τη λες αυτόματα και είναι καρτουνική, κομπλέ με καρότο να θυμίζει τις ρίζες στον Tex Avery και τον Chuck Jones των 40s, χωρίς σημαντικές σκιές από άλλα μολύβια. Στον 21ο αιώνα η ένατη τέχνη κυριάρχησε απόλυτα σα πηγή έμπνευσης για μπλοκμπαστεριές, παρολαυτά όλο το μέτα των τελευταίων δεκαετιών στο σκίτσο έχει μείνει μακριά από το πανί όσο και τα μετεξελιγμένα bif bam pow wow, οι κινηματογραφικοί Watchmen δεν ήρθαν ποτέ, στην εποχή της υπερπληροφορίας και των συγχωνευμένων δοχείων παίρνεις ένα κόμικ σα το Kick-Ass, χωρίς πολλές φιλοδοξίες πέρα από το να.. τα σπάει στο είδος του, και γλυκά ειρωνικά το κάνεις δήλωση "I am an antichrist, I am an anarchist" στα μάτια κάθε γέρου κριτικού ακόμα και αν ρίξεις μια κάμερα κι έναν προβολέα στις σελίδες.

Αυτό το σπάνιο πια εκρηκτικό χάσμα γενεών, περίπου το.. μισό σενάριο της πραγματικής μεταφοράς (i.e. κατά πάσα πιθανότητα η Jane Goldman από το υπεύθυνο δίδυμο) δε το έχει πάρει καν χαμπάρι, αγωνιά να απαντήσει με ρομαντικούς για τα μέτρα όρους στο γιατί δε φοράει κανένας κολάν να βγει στους δρόμους να πολεμήσει τ' άδικο, συμπαθεί όσους το σκέφτονται τόσο ώστε να τους προσφέρει αχαλίνωτα ολόφρεσκα επιτόπια πηδήματα, τελικά.. καρτουνοποιεί το λιγότερο τους πολύ συνειδητά σκότιους κακούς του Mark Millar. Το κινηματογραφικό Kick-Ass (2010) δε κρατάει για πολύ ούτε τη προσωπική αφήγηση του κόμικ, όσα από τα απανωτά σοκ του χάρτινου ήρωα απομένουν σου έχουν συμβεί εσένα νωρίτερα σα θεατή (η γνωριμία με το Hit-Girl και τον πατέρα του πιο χαρακτηριστικά), όμως κάπου εκεί τελειώνει η υποχρέωση του Matthew Vaughn να κλείσει το μάτι σε πιθανή εισπρακτική επιτυχία (αφού γυρίσματα έκανε με λεφτά δικά του και των φίλων του) και το φιλμ αποκτάει συναίσθηση της θέσης του και της συνεπαγόμενης ευθύνης του. Ο ρόλος του Nic Cage δε περιορίζεται διακοσμητικά στο καλτ που συνδέεις με τ' όνομά του αλλά πιάνει να θυμίζει Adam West, στη λούπα των αναφορών μπαίνουν και οι σινε-εκδοχές του Spider-Man και του Batman, ο John Woo δεν είναι απλά name drop αλλά "χορογραφεί" τα μακελειά, τελικά το Kick-Ass δε κόβει απλά κώλους αλλά πιάνει να αποδομεί και να ενδοσκοπεί στη κόψη των μέσων, εκεί που δεν έχει προηγούμενο, διεκδικώντας θέση στη κινηματογραφική ιστορία. Τελικότερα, το Kick-Ass αρνείται εμφατικά πως το "with great power comes great responsibility" μπορεί να αντιστραφεί, από την υποχρέωση του ηθικού σθένους δε σε απαλλάσσει καμιά μικρότητα, και ολόγλυκα ειρωνικά αυτό είναι και το τελευταίο που θα μπορούσαν ποτέ να διακρίνουν όσοι νοιάζονται μη σκίσει κάνα καλτσόν για λογαριασμό όλων των μικρών κοριτσιών η Chloë Moretz στη ταινία.

Συνταξιοδοτημένος βοηθός εισαγγελέα προσπαθεί να ξορκίσει τους δαίμονες χαμένης υπόθεσης, κλειδώνοντάς τους σ’ ένα βιβλίο που τον αναγκάζει να αναμοχλεύσει το επώδυνο παρελθόν.Μοιράζοντας το χρόνο στο παρόν και το παρελθόν, και βασισμένος στo μυθιστόρημα του συν-σεναριογράφου του, ο Juan Jose Campanella απλώνει στην οθόνη μια μαγευτική αλληγορία των τελευταίων 40 ετών πολιτικής ιστορίας της πολύπαθης Αργεντινής, καμουφλάροντας την, τελευταία πολυφορεμένη, τάση για κινηματογραφική αναζήτηση του παρελθόντος βίας της χώρας, σ’ ένα έντονο, δυναμικό και επιβλητικό φιλμ νουάρ, που δεν φοβάται να πάρει το χρόνο του για να δώσει βάθος στους χαρακτήρες του και βαρύτητα στις πορείες τους. Το αποκρουστικά παραβιασμένο άψυχο κορμί μιας πανέμορφης κοπέλας, θέτει σε κίνηση την αλυσίδα των περιστατικών που απλώνει στην οθόνη ο Campanella σαν σκιές του πολιτικού περάσματος της πανέμορφης χώρας του, απ’ την κυριαρχία του λαού στην βίαιη πολιτική επικράτηση του φασισμού, και πάθη, λάθη, εμμονές, μανία, προδοσία και απόγνωση ρίχνουν το σκοτάδι τους πάνω από δυο, πολύ διαφορετικές αλλά εξίσου καταδικασμένες στο άδοξο φινάλε τους, ιστορίες έρωτα που δίνουν τον ανθρώπινο τόνο στο δαιδαλώδες κουβάρι που προσπαθεί να ξεμπλέξει ο τραγικός ήρωας ενός σεναρίου κόσμημα, ίσως όχι στην κεντρική του έμπνευση, αλλά τουλάχιστον στον τρόπο που διαχειρίζεται τις συνιστώσες του.

Επι κεφαλής και της γραφής και του φιλμαρίσματος (μαζί μ’ εκείνο το εξωπραγματικό πεντάλεπτο μονόπλανο ακριβώς στα μισά της ταινίας) και του μονταρίσματος της ιστορίας του μετά, ο Campanella με διακριτική λεπτότητα και μεθοδική ακρίβεια, βγάζει σχεδόν εξ ολοκλήρου έξω απ’ την αφήγησή του, τον τρόπο που εκφράστηκε και από πού καθοδηγήθηκε το αντικομουνιστικό κυνήγι των συνταγματαρχών, αφήνοντας τον τρόπο που στραγγαλίζονται οι αδύναμοι να αντιδράσουν άνθρωποι που παρακολουθεί, να αποτυπώσει τις συνέπειες της πολιτικής κατάστασης στη ζωή του τόπου του. Παράλληλα, χωρίς στιγμή να χάνει απ’ τα μάτια του την ιστορία μυστηρίου που έχει ξεκινήσει να αφηγηθεί, καθοδηγεί μεθυστικά τους ήρωες και τον θεατή τους, μέσα στις συνεχείς κι απότομες στροφές της πληθωρικής πλοκής του, με βλέμμα σταθερό κι αποφασισμένο, αυξομειώνοντας με εξαιρετικό συγχρονισμό την ένταση και απαλύνοντάς την με ευπρόσδεκτες στιγμές κωμικής ανακούφισης, σ’ ένα ταξίδι στην αποπνικτική απόγνωση μιας ζωής παραβιασμένης κι αποστεγνωμένης από κάθε είδος χαράς, ώσπου να φτάσει σ’ ένα φινάλε που θα ήταν ακόμη πιο αποστωμοτικό, αν δεν σου το χαλούσε μ’ εκείνο το διαδικαστικό μοντάζ έμπνευσης που χρησιμοποιεί, για να το φυτέψει στο μυαλό του ήρωά του πριν σου το αποκαλύψει κι εσένα.

Στις αρχές του 2ου αιώνα, η Ένατη ρωμαϊκή λεγεώνα χάθηκε από την Ιστορία. Ο θρύλος λέει ότι οι Πίκτοι έχουν μια υποψία για το τι μπορεί να συνέβηκε.Στον Centurion (2010) ο Neil Marshall πιάνει για ακόμα μια φορά ένα ποπκορνικό είδος, του πετάει κάθε ίχνος λίπους, του φουσκώνει τα μούσκουλα, και το μαστιγώνει αλύπητα, με ακρίβεια και δεξιοτεχνία καρδιοχειρουργού (και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Το είδος είναι τώρα αυτό που οι Αμερικάνοι λένε swords and sandals, που σε μετάφραση Marshall σημαίνει σφαγές και τρεχάλες, και βέβαια δε το 'χεις ξαναδεί έτσι ακριβώς, με τόσο σφιχτό καδράρισμα και κόψιμο που πιάνεις το λαιμό σου κάθε φορά που αναβλύζει αίμα από αυτόν κανενός στην οθόνη, Ρωμαίου ή Πίκτου αμερόληπτα. Ακόμα και από τη θέση του σεναριογράφου και μέχρι το τέλος, ο σκηνοθέτης δε κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε κατακτητές φυγάδες και ανυπότακτους κυνηγούς, οι χαρακτήρες του δε προλαβαίνουν να βγάλουν τα σαντάλια για να αναπτυχθούν αλλά είναι καθαροί στους στόχους και την ηθική τους, πέρα από κάθε είδους στρατόπεδα. Όχι όμως και πέρα από το τοπίο, όπου όλοι φαίνεται να "ανήκουν" αβίαστα (ακόμα και η Olga Kurylenko παρόλο που δε σου γεμίζει ακριβώς το μάτι για she-devil) και να χάνονται ενίοτε σε αυτό, πράγμα σπάνιο και για τις πιο προσεγμένες μπλοκμπαστεριές, και πράγμα που μπορείς να αποδώσεις και στη βορειοαγγλική καταγωγή του Marshall εκτός από τη συνηθισμένη κινηματογραφική του ευφυία. Δύσκολα (σε βαθμό να σου γίνεται μανία άμα προσέχεις τα.. production values) διακρίνεις ψηφιακά πρόσθετα ακόμα και σε σκηνές με ολόκληρες εν πορεία λεγεώνες, εύκολα βλέπεις ότι οι κομπάρσοι δε κάνουν γιούρια στα παλιούρια αλλά έχουν πολεμικό στιλ και μάλιστα αντίπαλο, εύκολα όμως τελικά βλέπεις και το.. τέλος να έρχεται, όχι γιατί η παραγωγή δεν απομακρύνεται από τις συμβάσεις αλλά περισσότερο γιατί κρατάει κυρίως αποστάσεις μαραθωνίου οπότε όσο στήνονται (οι συμβάσεις) ξεχωρίζουν σα τα παραμυθένια ξανθά μαλλιά της Imogen Poots.

Τα σημαντικά κεφάλαια της ταραχώδους ζωής της θρυλικής μορφής της γαλλικής κουλτούρας.Με την πεποίθηση ότι τα ψέμματα της ζωής του Gainsbourg έχουν απείρως περισσότερο ενδιαφέρον απ’ τις πραγματικές ιστορίες που κρύβονται από πίσω, ο Joann Sfar, έχοντας ήδη κερδίσει τον τίτλο του φορέα της νέας εποχής του γαλλικού κόμικ, περνά πίσω απ’ την κάμερα για να δοκιμάσει μια διαφορετική τεχνική αφήγησης, και λέει στην πρώτη του ταινία, την ιστορία που, όπως κι ο ίδιος παραδέχεται ανά πάσα στιγμή, βρίσκεται πάνω και μέσα και γύρω απ’ όλες τις ιστορίες που έχει ήδη πει και πιθανότατα θα πει και στο μέλλον. Δίχως να έχει καμιά διάθεση να φτιάξει την αγιογραφία του ανθρώπου που τον ενέπνευσε να γίνει καλλιτέχνης (βλέποντας τη ζωή του καλλιτέχνη ως μια πραγματικά ζωή ηρωική, επειδή έτσι τη ζούσε ο κακομούτσουνος αντισυμβατικός καρδιοκατακτητής Gainsbourg), ο Sfar ακολουθεί μια εναλλακτική προσέγγιση στην διαδικασία του να στήσεις μια βιογραφία, ψάχνοντας τον τρόπο η ιστορία ζωής που θα πει, να είναι σαν την ιστορία που θα του έλεγε ο Gainsbourg, αν τον είχε πετύχει τύφλα σε κάποιο μπαρ ένα ξημέρωμα.

Με αποσπασματικό κι επιλεκτικό χαρακτήρα, η ιστορία ξεδιπλώνεται επιδεικνύοντας επιμελή αδιαφορία τόσο για τη συνέχεια, όσο και για την προσβασιμότητα των κεφαλαίων της, θεωρώντας δεδομένη την εξοικείωση του θεατή με την πορεία του βιογραφούμενου, αν θέλει να πιάσει στ’ αλήθεια τα ενσταντανέ και τη σημασία τους. Ο Sfar βέβαια δεν κλείνει την πόρτα σ’ αυτόν που θα 'ρθει αδιάβαστος, αλλά δεν μπαίνει και στον κόπο να του υπεραναλύσει τα ποιος και τα γιατί των χαρακτήρων που βλέπει να απλώνονται και να γυμνώνονται επί οθόνης. Κάνοντας επίδειξη φινέτσας, τουλάχιστον στα δύο πρώτα τρίτα της ταινίας, ο Sfar φυλακίζει στις εικόνες του την αισθησιακή αίσθηση και την υψηλή αισθητική της εποχής, που έκανε την υφήλιο να νιώθει τόσο γοητευμένη απ’ την παριζιάνικη κουλτούρα, κατορθώνοντας παράλληλα να ανανεώσει την πίστη σου στους Γάλλους ως λαό του je m’en fous, μ’ αυτήν την διανοητική κι αισθησιακή ελευθεριότητα που γέννησε τόσο τις φαντασιώσεις του ménage a trios, όσο όμως και τη βρώμα της απλυσιάς. Στο τρίτο μέρος της ιστορίας του, που περιμένεις να δεις την ηθική πτώση και εν τέλει τη μεταμέλεια και τη λύτρωση του χαρακτήρα, εκεί ο Sfar (όπως έλεγε και στη συνέντευξη) ψάχνει να ανατρέψει τις προσδοκίες του (αμερικάνικης κοπής) αντιήρωα, ζωγραφίζοντας το γαλλικό πρότυπο του εγωκεντρισμού και της αδιαφορίας πάνω στον καμβά ενός αξύριστου και ταλαιπωρημένου Gainsbourg που αρνείται να μάθει απ’ τα λάθη. Όμως η αίσθηση που σου αφήνει, είναι η άρνησή του ν’ αφήσει το ίνδαλμά του να καεί, και το φινάλε μοιάζει με κομμάτι που θα προτιμούσε να μην πει, από μια ιστορία που την χειρίζεται με μαεστρία και διάθεση εκρηκτική για όσο παραμένει μεθυστική, αλλά βγαίνει κάπως ευνουχιστικά χειραγωγημένη όταν έρχεται η ώρα της να γίνει διδακτική, έτσι όπως αρνείται να κολλήσει πάνω της αυτή η δικαίωση που πάει να της φορέσει απ’ την ιστορία την Peter-Pan-ική.