Την παγκόσμια πρεμιέρα του, θα κάνει απόψε στις Νύχτες Πρεμιέρας το Χάρισμα (2010), το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Χριστίνας Ιωακειμίδη, που γίνεται έτσι η πρώτη δημιουργός που βγάζει ταινία υπό την ασπίδα της Ekso Productions, με τίτλο χωρίς το κακό μέσα του. Σύζυγος του Γιώργου Νούσια και βοηθός σκηνοθέτη στο δικό του ντεμπούτο, η Ιωακειμίδη αφού μαθήτευσε δίπλα σε δημιουργούς όπως ο Ντένης Ηλιάδης και ο Πάνος Χ Κούτρας και μάζεψε πρακτικά, θεωρητικά και τυπικά προσόντα από το London Film School, έγραψε το σενάριο για το Χάρισμα, βασιζόμενη στο Home (2003), μια από τις μικρού μήκους δουλειές της που πάντα ήθελε να μεγαλώσει. Ξαναπιάνοντας την ιστορία ενός άντρα και μιας γυναίκας που έρχονται μαζί, όχι γιατί ερωτεύονται, αλλά γιατί δεν θέλουν άλλο να είναι μόνοι, η Ιωακειμίδη βάζει δυο διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες, να μπλέκουν τις ζωές και τις αναποδιές τους και όπως ο τίτλος υπονοεί, να μπλέκουν και τα ονόματά τους για να βρουν ότι ο ένας είναι για τον άλλον το χάρισμα που έψαχνε.

Βάζοντας τον Kevin Spacey στη κούρσα των οσκαρικών ερμηνειών, το Casino Jack (2010), δραματική αναπαράσταση ενός απ' τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στα αμερικάνικα lobby, έχει κλείσει για τα ξημερώματα το κοκκινότερο των χαλιών στο Toronto. Σκηνοθετημένο από τον George Hickenlooper του Factory Girl (2006), το φιλμ αγοράστηκε τη προηγούμενη βδομάδα από την ATO Pictures και σχεδιάζει έξοδο το Δεκέμβρη, περίπου τις μέρες που ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ιστορίας θα βγαίνει από τη φυλακή.

Πίσω στα 70s, ένα ζευγάρι Chippewa αρνούνταν να πληρώσουν φόρο ιδιοκτησίας στη Minnesota αφού στην Αμερική οι Ινδιάνοι έχουν περιορισμένη κυριαρχία στους καταυλισμούς τους από το Σύνταγμα ακόμα, η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο, που αποφάσισε και ακόμα παραπέρα, ότι οι Πολιτείες δεν είχαν δικαίωμα να ρυθμίζουν τις δραστηριότητες των Ινδιάνων στη γη τους. Το παραθυράκι που άνοιξε ήταν διαστημικά γιγαντιαίο, και μέσα σε λίγα χρόνια άρχισαν να αναπτύσσουν περήφανες κυρίαρχες ανεξάρτητες τζογοδραστηριότητες όλες οι φυλές. Flash forward μερικές δεκαετίες αργότερα, τα καζίνα έχουν επιτραπεί στους Ινδιάνους και με νόμο, που όμως δίνει το δικαίωμα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να έχει λόγο στο παιχνίδι, βάζοντας κάτι άπειρες φυλές με τεράστια οικονομικά συμφέροντα σε συνεχή σύγκρουση με τις τοπικές κυβερνήσεις. Κάπου εδώ μπαίνει στην εικόνα από τα δεξιά της σκηνής ο Jack Abramoff, ορθόδοξος Εβραίος, μελετάει τη Torah, απαγγέλει ατάκες από τον Βιολιστή στη Στέγη που τον βοηθάνε να γίνει ακόμα καλύτερος άνθρωπος, δουλεύει λομπίστας στη Preston Gates & Ellis και στη Greenberg Traurig, και προωθεί τις ρεπουμπλικάνικες διασυνδέσεις του όσο στήνει κομπίνες με έναν Michael Scanlon για να κατακλέβουν ανυποψίαστους και μη.

Συνήθως όταν θέλω να σκεφτώ κάτι δημιουργικό, φορτώνω μερικές καινούριες μουσικές στο i-pod, βάζω στα αυτιά μου ακουστικά και παίρνω τον ηλεκτρικό, ή το τρόλεϊ, ή κάποιο λεωφορείο, χωρίς να πηγαίνω κάπου συγκεκριμένα. Έτσι το Tungsten είναι ένα γνήσιο τέκνο των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς της Αθήνας. Εκεί συνάντησα σχεδόν όλους τους χαρακτήρες του έργου. Τον ελεγκτή, τον λαθρεπιβάτη, τον τύπο που διαβάζει τις "Οδηγίες για μία πετυχημένη συνέντευξη σε 30 λεπτά". Πρώτα βρήκα τους χαρακτήρες και μετά έφτιαξα μία μικρή ιστορία, μέσα στην οποία κινούνται. Μία ιστορία που μιλάει μεν για τη βία που μας περιστοιχίζει, αλλά τη δείχνει μόνος ως προς τα αποτελέσματά της.

Τέσσερις άγνωστοι κλείνονται σ’ ένα ασανσέρ και παίζουν την κολοκυθιά.

Το όνομά της είναι Salt, Evelyn Salt. Και διαθέτει άδεια να σουφροχειλιάζει. Απειλητικά.

Σκοπεύοντας να σαρώσει τα ταμεία το Δεκέμβρη, στην Ευρώπη τουλάχιστο όπου μάλλον θα αποκτήσει και πιο εκλεπτυσμένο τίτλο στιλ ΤΖΟΝΙ ΝΤΕΠ και ΑΝΤΖΕΛΙΝΑ ΤΖΟΛΙ στη ΒΕΝΕΤΙΑ (2010), η καινούρια δουλειά του Florian Henckel von Donnersmarck έχει από σήμερα trailer στην επίσημη σελίδα της παραγωγής. Τυπικά βασισμένη στον Anthony Zimmer (2005) του Jérôme Salle, η ταινία δεν έχει βέβαια φιλοδοξίες για βραβεία, και η εποχή εξόδου της φαίνεται να προήλθε από την ανυπομονησία του StudioCanal που μπλέχτηκε έχοντας τα δικαιώματα του πρωτότυπου.

Το project ήταν αρκετό καιρό σε ανάπτυξη στη Spyglass αλλά φαίνεται να πήρε τελικά μπροστά όταν το ανέλαβε ο Graham King, προφανώς μετά την αναστολή της συνεργασίας του τελευταίου με τη Warner και την υπογραφή καινούριας με τη Sony. Προτού ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο παραγωγός φρόντισε να σβήσει με δηλώσεις του όλα τα ονόματα που ακούγονταν με τα χρόνια να κολλάνε στο έργο, κράτησε μόνο την Angelina σαν αιώνια πιστή του ένα πράμα, προσθέτοντας και τον Johnny σαν μαγεμένο από το "really, really special" γαλλικό φιλμ και/ή το σενάριο. Λόγω WGA βέβαια, ο King δε μπορεί να διαγράψει με την ίδια ευκολία το καταχέριασμα που έφαγε το αρχικό σενάριο του Julian Fellowes, από αρκετές διορθώσεις μέχρι ο Christopher McQuarrie να το ξαναγράψει από την αρχή, και πριν ο Von Donnersmarck προσθέσει πινελιές ώστε να υπάρχει και πολύ από Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (1959), Κυνήγι του Κλέφτη (1955), Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968), Άνθρωπο Σκιά (1934) και φυσικά Ροζ Πάνθηρα (1963).

Μάλλον το πρώτο στην ιστορία χολιγουντιανό remake ισραηλινής παραγωγής, το Debt (2010) του John Madden, ψάχνει καταξίωση τα ξημερώματα στο Roy Thomson Hall, έχοντας πάρει συγκρατημένες και σκόρπιες θετικές κριτικές μέχρι τώρα. Κατασκοπικό θρίλερ σε δυο ιστορικές περιόδους, το φιλμ ακολουθεί τριπλέτα στελεχών της Mossad, στα 60s που αναλαμβάνουν να απαγάγουν τον φανταστικό "χειρούργο του Birkenau" για να τον πάνε να δικαστεί, και στα 90s που έρχονται στην επιφάνεια τα μυστικότερα της μυστικής αποστολής.

Θεωρητικά το φιλμ ανήκει περισσότερο στη Helen Mirren, η κόρη της γράφει βιβλίο για να αφηγηθεί τι έγινε στα 60s πιέζοντας τη κατάσταση στο να εκραγεί, η ίδια έχει πιστωθεί στο Ισραήλ με το μεγαλύτερο μερίδιο της επιτυχίας της αποστολής, και γύρω από αυτήν εξακολουθούν να ανάβουν τα πάθη του ερωτικού τριγώνου που είχε προκύψει με το που βρέθηκαν ένα γυναικείο και δυο αντρικά ονόματα στο cast πίσω στην Ανατολική Γερμανία. Αλλά όπως βλέπεις και στο trailer, τη πραγματική λάμψη στο Debt τη δίνουν τα ατσάλινα μπούτια της Jessica Chastain, που δε σε πείθει μεν και πολύ παραπάνω από την Angelina Jolie ότι μπορεί να σε δείρει (κάτι λίγα κιλά παραπάνω σε πείθει, για την ακρίβεια), όμως περιμένει τα φλας της δημοσιότητας για μήνες και ως κυρία Brad Pitt στο ακόμα άφαντο Tree of Life (2011) του Terrence Malick, και η εμφάνισή της εδώ είναι το coming out party της, σύμφωνα με όσους έχουν δει τη ταινία και όχι μόνο.