Ο πιο εικονικός οικονομικός καρχαρίας που έχει περάσει από φιλμ, βγαίνει απ’ της φυλακής τα σίδερα, έτοιμος να κάψει ψυχές απ’ την αρχή ξανά.

Σε παραθαλάσσιο θέρετρο και σε οξεία εστίαση, ξανθιά με μπουκούλες ετοιμάζεται να φέρει στο κόσμο παιδί, προσπαθώντας παράλληλα να ξεφύγει από το παρελθόν που αυτό κουβαλάει.

Ξηλωμένος μπάτσος έρχεται στην Αθήνα για να ξεφύγει απ’ τα φαντάσματα, αλλά στρατολογείται απ’ τον διευθυντή της Ασφάλειας, για να εφαρμόσει στους δρόμους της πρωτεύουσας, τις μεθόδους καθαρίσματος σκουπιδιών, που τον έδιωξαν απ’ το νησί του.

Μπατίρης ηλεκτρολόγος παίρνει τη θέση εκλιπόντος εργοδότη του, σε τουρνουά παραλλαγής ρώσικης ρουλέτας.

Γενιές σκυλογατοφαγωμάρας γατόσκυλων μπαίνουν στην άκρη, προκειμένου να αντιμετωπιστεί σχέδιο εξαθλίωσης του πλανήτη τόσο σατανικό που περιλαμβάνει περιστέρια.

Από τις λίγες οσκαρικές παραγωγές που δεν έχει αποκαλύψει ακόμα όλα τα χαρτιά της, ο Fighter (2010) του David O. Russell παίζει από τη Παρασκευή μπουνιές μέσω trailer, όχι με τους αντιπάλους του στη κούρσα αλλά με τον Tourist (2010) που θα τον βρει απέναντι στα ταμεία. Μερικές μέρες νωρίτερα, η Paramount είχε πετάξει κάτι σα πετσέτα, ανακοίνωσε πως το άνοιγμα του Μαχητή της στις 10 Δεκεμβρίου (και απέναντι στον Τουρίστα της Sony) θα είναι περιορισμένο, και μετακίνησε την ευρεία διανομή για μια βδομάδα μετά.

Δεν είναι και κάνα βιομηχανικό μυστικό βέβαια πως το Hollywood μάλλον αδιαφορεί πια για οσκαρικές δόξες, εφόσον αυτές δεν έρχονται μόνες τους. Οι σχετικές καμπάνιες απορροφούν προϋπολογισμούς μέχρι και κάποιων εκατομμυρίων δολαρίων, η παγκόσμια κρίση επηρέασε αρκετά και τον κινηματογράφο, και κυριότερα, τα είδη που κάνουν (πιο) αδύναμα τα γόνατα των παπούδων της Ακαδημίας, τα μεγάλα δράματα, είναι.. μεγάλα δράματα και στα ταμεία τα τελευταία χρόνια, οι καιροί άλλαξαν γενικότερα και οι καιροί απαιτούν ψυχαγωγία light ειδικότερα. Πιο χαρακτηριστικά πέρσι η Paramount δε βλεφάρισε προτού στείλει το Shutter Island (2010) και τον Martin Scorsese εκτός εποχής βραβείων, για να καλύψει τρύπες στους ισολογισμούς της και να γλιτώσει ταυτόχρονα τα έξοδα κύρους, και ακόμα χαρακτηριστικότερα, αυτό το project με τον Mark Wahlberg στον κεντρικό ρόλο, χρειάστηκε να περάσει χρόνια μετρήματος των εμπορικών του μούσκουλων προτού πάρει μια ευκαιρία να αποδείξει την αξία του σε καμιά σκοτεινή αίθουσα.

Υποψήφιος για César πρωτοεμφανιζόμενου με το ντεμπούτo του, το Nord (1991), κσι μερικά χρόνια αργότερα για ταινία, σκηνοθεσία και σενάριο με το Le Petit Lieutenant (2005), ο Xavier Beauvois πήγε στις Κάνες τον περασμένο Μάη, για να δοκιμάσει για δεύτερη φορά την τύχη του με το Χρυσό Φοίνικα, μετά τη βράβευσή του απ’ την επιτροπή, για το N'oublie Pas que tu Vas Mourir (1995), μισή δεκαετία πριν. Στο μεγάλο βραβείο δεν έφτασε, γύρισε όμως στο Παρίσι με το buzz του φαβορί, το Grand Prix του φεστιβάλ απ’ την επιτροπή, την αίγλη ενός απ’ τους πιο συζητημένους τίτλους του διαγωνιστικού και την κριτική αναγνώριση που χρειαζόταν, για να φτάσει πριν μερικές ημέρες να αποτελέσει την επίσημη πρόταση της Γαλλίας για τα ερχόμενα Όσκαρ.