Ο Καταγκίρι είναι σαμουράι και τοπικός προύχοντας. Ο πατέρας του όμως είχε αναγκαστεί να κάνει χαρακίρι αναλαμβάνοντας την ευθύνη οικονομικών ατασθαλιών στη κατασκευή μιας γέφυρας. Έτσι έζησε με τη μητέρα του και μια πολύ μικρότερή του χωρική την Κίε που εκπαιδεύονταν να γίνει υπηρέτρια. Παρολαυτά, πάντα νοιάζονταν γι αυτή, ακόμα κι όταν έφυγε για να παντρευτεί έναν έμπορα...



Ο 75χρονος Γιότζι Γιαμάντα είναι θρύλος στη χώρα του. Από τα τέλη του '60 και μέχρι τα μέσα του '90 (οπότε και πέθανε ο πρωταγωνιστής του Κιγιόσι Ατσούμι) έγραφε και σκηνοθετούσε τις περιπέτειες του Τόρα-σαν. Μια σειρά από 48 ταινίες, μακράν η μεγαλύτερη στο πλανήτη, που αποτέλεσε κοινωνικό φαινόμενο, απεικονίζοντας νοσταλγικά μια μεταπολεμική Ιαπωνία που.. ποτέ δεν υπήρξε. Και με μια απαρέγκλιτη συνέπεια στη βασική φόρμα των ιστοριών: Ο Τόρα-σαν, έφτανε σε μια απομακρυσμένη πόλη προσπαθώντας να εξαπατήσει τους ντόπιους με τη γοητεία του, ερωτεύονταν μια αγνή χωριατοπούλα και φτάνοντας στα πρόθυρα της.. εκκλησίας, το μετάνιωνε και γύριζε στο Τόκιο να πνίξει τον καημό του στο σακέ. Και όλη η Ιαπωνία, ξέροντας από την αρχή τη κατάληξη, βυθίζονταν μαζί του στη γλυκιά θλίψη για μια εποχή που (δεν) πέρασε.



Το 2002, ο Γιαμάντα έκανε την 77η ταινία του. Τον Σαμουράι του Λυκόφωτος (Tasogare Seibei). Για μια άλλη περίοδο της ιστορίας της πατρίδας του, αυτή της αλλαγής σε δυτικογενείς τρόπους αλληλοεξόντωσης, τον 19ο αιώνα. Και, επαναστατικά, παρουσίασε μια Ιαπωνία που.. υπήρξε, πέρα από τα δημοφιλή μυθιστορήματα και τις χολιγουντιανές ταινίες. Και κυριολεκτικά πήρε σπίτι του οποιοδήποτε ντόπιο κινηματογραφικό βραβείο της χρονιάς (και μια υποψηφιότητα για Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, στα ψιλά).

Το 2004, με την ίδια συνταγή της επιτυχίας έκανε το Κρυφό Σπαθί του Σαμουράι (Kakushi-ken: oni no tsume). Αλλά μοιάζει λιγάκι σα ξαναζεσταμένο φαγητό. Η ίδια ιερόσυλη ματιά στο τρόπο ζωής και τους ηθικούς κανόνες της εποχής. Ο ίδιος σαμουράι που, μόνος, τους σέβεται και γι' αυτό ακριβώς δε μπορεί να ζήσει μ' αυτούς. Η ίδια αυτοσυγκράτηση τόσο στον ήρωα όσο και στη σκηνοθεσία (που μόνο σε ορισμένες στιγμές ξεσπούν, για να μας πείσουν για τις δυνατότητές τους). Και μια ιστορία αγάπης συμβατική στην αντισυμβατικότητά της.

Ο μόνος λόγος να μη τη χάσεις είναι αν είδες τον Τελευταίο Σαμουράι (2003) και όχι το Σαμουράι του Λυκόφωτος (2002).

(3.5/5)

Σκηνοθεσία: James McTeigue
Σενάριο: Andy & Larry Wachowski (από το graphic novel των Alan Moore & David Lloyd)
Παίζουν: Hugo Weaving, Natalie Portman, Stephen Rea

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Remember, remember, the 30th of March… Δεν κάνει ρίμα, ε; Η ταινία ήταν προγραμματισμένη να ανοίξει στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, ώστε να συμπέσει με την επέτειο της αποτυχημένης «τρομοκρατικής» απόπειρας του Guy Fawkes να ανατινάξει τη Βουλή των Λόρδων πριν τέσσερις και κάτι αιώνες. Δηλαδή την Fifth of November.

Γιατί απ’ αυτήν την απόπειρα του Fawkes να αποτινάξει την παλιά Αγγλία από το απολυταρχικό καθεστώς, καταστρέφοντας το σημαντικότερο μνημείο του, είναι εμπνευσμένος και ο μασκοφόρος ήρωάς μας, που κυκλοφορεί με την κωδική ονομασία V, μια μονίμως χαμογελαστή μάσκα του ινδάλματός του, και μαύρη θεατρική στολή. Ο V, είναι το προϊόν (κυριολεκτικά) της ολοκληρωτικής κυβέρνησης ενός μελλοντικού Λονδίνου, η οποία έχει απομονώσει και αδρανοποιήσει την λαϊκή της βάση, ποτίζοντάς την με επίπλαστο τρόμο, για να εξυπηρετήσει τα δικά της σχέδια (τα οποία λίγο-πολύ περιστρέφονται γύρω από την διαιώνιση της παραμονής τους στην εξουσία). Όμως οι μέρες τους είναι μετρημένες, αφού ο V θέτει σε κίνηση ένα περίπλοκο σχέδιο εκδίκησης (ποιου πράγματος, δε θα αναφέρουμε εδώ), το οποίο θα κορυφωθεί με την ανατροπή του καθεστώτος και την επιστροφή της λαϊκής εξουσίας στους νόμιμους δικαιούχους της. Κατά μήκος αυτής της αλυσίδας γεγονότων, θα συναντήσει την Evey, μια νεαρή κοπέλα που θα γίνει η μεγαλύτερη σύμμαχός του, και έναν αστυνομικό, ο οποίος μέσα από το κυνήγι του V θα ανακαλύψει ότι οι αληθινοί τρομοκράτες, κυκλοφορούν χωρίς να φοράνε μάσκα.

Δεν ξέρω αν η πρεμιέρα του V καθυστέρησε λόγω της πληθώρας πολιτικών ταινιών που έδωσαν ένα ιδιαίτερο άρωμα στο χειμώνα που πέρασε, αλλά το ανοιξιάτικο άνοιγμά του, μάλλον του ταιριάζει καλύτερα. Τα πολιτικά ερωτήματα και το αλληγορικό υπόβαθρο που σκιαγραφούν στο νέο τους φιλμ οι αδερφοί Wachowski, όσο κι αν είναι ευχάριστο να εντοπίζεται ανάμεσα στα λαμπερά στολίδια ενός έξυπνου blockbuster, δεν ξεπερνά τα επίπεδα του pulp, αδικώντας ίσως σ’ αυτό το σημείο το comic στο οποίο βασίστηκε. Αλλά μην παρεξηγιόμαστε, αυτό δεν ρίχνει την ταινία.

Οι δημιουργοί του Matrix, μας τοποθετούν πάλι σε ένα οργουελικό σκηνικό, όπου το απολυταρχικό καθεστώς κρύβει τον δεσποτικό χαρακτήρα του πίσω από μια ψευδή πραγματικότητα, στη συντήρηση του προσωπείου της οποίας, βάζουν το χεράκι τους και τα media. Όμως ένας μυστηριώδης χαρακτήρας, τολμά να αντισταθεί, και αφυπνίζει έναν απρόθυμο ήρωα, απαραίτητο σύμμαχο και συνεχιστή του απελευθερωτικού αγώνα. Οι ομοιότητες με το (πρώτο) Matrix όμως, σταματούν κάπου εδώ. Γιατί το V for Vendetta, εκτός από το σαφώς πιο επίκαιρο μήνυμα (περί της υποκειμενικότητας του τι ορίζει κανείς ως τρομοκρατία), έχει και διαφορετικό, σαφώς πιο γήινο σκηνοθέτη.

Οι επιρροές του McTeigue, που είχε υπηρετήσει ως βοηθός σκηνοθέτη των δυο διαβόητων αδερφών στην τριλογία τους, είναι εμφανείς (κι αναμενόμενες και λογικές). Όμως μην περιμένετε bullet time εφέ, και sci fi καταδιώξεις και εναέριες κλωτσοπατινάδες. Ο McTeigue κατορθώνει να πιάσει έναν πολύ δύσκολο στόχο: να δημιουργήσει ένταση και άρωμα δράσης και περιπέτειας, σε μια ταινία που έχει πολύ περισσότερα λόγια παρά πράξεις. Διαχειριζόμενος σωστά το πολύ πυκνογραμμένο σενάριό του, εναλλάσσει τις αναρχικές εξάρσεις του μασκοφόρου του, με ένα συναρπαστικό (αν και αδύναμο στις εκπλήξεις) whodunit, το οποίο δίνει στον σκηνοθέτη τη δυνατότητα να μοιράζει ομαλά το χρόνο του ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες του film.

Ο Hugo Weaving, από μανιακός καταστολέας της επανάστασης του Matrix, εδώ περνά πίσω από τη μάσκα του τρομοκράτη και δημιουργεί μια επιβλητική σκοτεινή φιγούρα, χρησιμοποιώντας άψογα τη χαρισματική του φωνή, και τις σκιες που ρίχνει γύρω του ο McTeigue. Η Natalie Portman που βρίσκει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει μεγάλη γκάμα των υποκριτικών της δυνατοτήτων, επιβεβαιώνει ξανά (και ξανά και ξανά) ότι είναι μια απ’ τις πιο λαμπερές σταρ της γενιάς μας (ακόμη και με ξυρισμένο κρανίο), ενώ ο Stephen Rea, είναι άψογος στον πιο κοντινό σ’ εμάς χαρακτήρα, αυτόν του μπάτσου που ανακαλύπτει μαζί μας πόσο βαθιά φτάνει η κρατική συνομωσία.

Οι τρεις ηθοποιοί, δημιουργούν το συμπαγές κέντρο βάρους μιας ταινίας που μπορεί να μην δημιουργήσει την αίσθηση που προκάλεσε πέρυσι το Sin City, αλλά θα είναι μάλλον το πιο ολοκληρωμένο blockbuster της ερχόμενης καλοκαιρινής σαιζόν.

Η Scarlett Johansson είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την αμερικάνικη έκδοση του FHM.

Στα 21 της χρόνια, έχει ήδη τη φωνή, την επιτυχημένη καριέρα και την ομορφιά που σου κόβει την ανάσα για να είναι στη κορυφή, σύμφωνα με το περιοδικό. Πέρσι η Σκάρλετ ήταν στην ένατη θέση (με τη.. πρώτη της προσπάθεια). Και στη πρώτη, η Angelina Jolie που φέτος υποχώρησε μια θέση, αν και εξακολουθεί να είναι στη κορυφή για τις γυναίκες αναγνώστριες.

Τη πεντάδα κλείνουν Jessica Alba, Jessica Simpson και Keira Knightley (που γιόρτασε κι αυτή τα εικοσιένα προχτές, με στιλ). Και μεγάλες ανόδους, όσο αφορά ηθοποιούς, είχαμε για τη Jenny McCarthy (7 από 54, μετά το θρίαμβο στα Razzies και τη νέα στήλη της στο περιοδικό βεβαίως). Και τις.. τηλεοπτικές Eva Longoria (13 από 38, Desperate Housewives φυσικά), Jaime Pressly (17 από 87, My Name Is Earl - εγώ προτιμάω απείρως περισσότερο τη Nadine Velazquez, παραπλεύρως, αλλά η Jaime αρέσει στις γυναίκες κι αυτή, καρατσεκαρισμένα) και Katherine Heigl (19 από 55, η.. Izzie του Grey's Anatomy). Τέλος, η ψηλότερη νέα είσοδος ήταν αυτή της Erica Durance (η Lois Lane του Smallville) στο 38.

Για τη βρετανική (και πιο "επίσημη") έκδοση του FHM, η ψηφοφορία είναι ανοιχτή. Αν κι έχει ακόμα πιο τοπικό χαρακτήρα, και φέτος π.χ. ποντάρω στη δεκαοχτάχρονη Keely (Hazell) με outsider καμιά στιλ Charlotte Church.

Σύμφωνα με τη Sun, τη Mirror και σύσσωμο το βρετανικό (και όχι μόνο) τύπο του σαββατοκύριακου, ο κώλος της Penelope Cruz δεν είναι αρκετά.. καμπυλωτός.

Συγκεκριμένα, για τις ανάγκες του Returning (2007?) όπου παίζει (όπως λέει το "ρεπορτάζ" γιατί εγώ πρώτη φορά το ακούω) μια νοικοκυρά τύπου Sophia Loren(!), κρίθηκε ότι έπρεπε να έχει πλούσιες καμπύλες. Και ενώ το στήθος της πέρασε όλους τους.. ποιοτικούς ελέγχους, κατά τον εκπρόσωπο της παραγωγής, "παρακάτω" χρειάζονταν.. παραπάνω. Οπότε της φόρεσαν ένα προσθετικό, και μείναν όλοι ικανοποιημένοι. Και μάλιστα το ζήτησε να το πάρει και σπίτι.

Εγώ προτείνω στη Πηνελόπη να ακολουθήσει το παράδειγμα της Shakira και να το βάλει μόνιμα. Γιατί οι μικροί και πεσμένοι κώλοι είναι out (όχι ότι ήταν ποτέ και in). Όπως ξέρει καλά και η Tara Reid μετά το σχετικό δούλεμα που 'φαγε τη προηγούμενη βδομάδα.

Βασικό Ένστικτο 2
(1/5)

Σκηνοθεσία: Michael Caton-Jones
Σενάριο: Leora Barish, Harry Bean
Παίζουν: Sharon Stone, David Morrissey, David Thewlis

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Δεν ξέρω αν έχει μεγαλώσει το ηλικιακό εύρος στο οποίο χτυπά η κρίση της μέσης ηλικίας, αλλά στα 48 της, η Sharon Stone θα έπρεπε να την είχε ξεπεράσει πιστεύω. Ε τώρα να πούμε ότι πλησιάζει την εμμηνόπαυση, θα είναι υπερβολικό. Δεν ξέρω ποιο άλλο είναι το αίτιο, αλλά σίγουρα έχει να κάνει με αυτό το ακατανόητο πράγμα που λέγεται γυναικεία ψυχολογία. Γιατί ο μόνος λόγος για τον οποίο φαίνεται να γυρίστηκε το Βασικό Ένστικτο 2, είναι ώστε η Sharon να επιβεβαιώσει (στον εαυτό της μάλλον), ότι είναι ακόμη σεξουαλική. Βέβαια, λειτουργεί περισσότερο σαν επιβεβαίωση των θαυμαστών δυνατοτήτων της πλαστικής χειρουργικής, και καθώς εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάποιος χολιγουντιανός γιατρός βγάζει πολλά λεφτά.

Στην ταινία τώρα, σχεδόν μια δεκαπενταετία μετά την πρώτη μας γνωριμία, η συγγραφέας με τα φονικά ένστικτά και τις τάσεις νυμφομανίας, Catherine Tramell, επιστρέφει. Στο Λονδίνο αυτή τη φορά, μπλέκεται σε άλλο ένα παιχνίδι σεξ, εκμετάλλευσης και φόνου, με θύμα της έναν καθώς πρέπει ψυχίατρο.

Ο Michael Caton Jones, που είχε κάνει το Τσακάλι με τον Bruce Willies κι εκείνο το πράμα με τον DeNiro που λεγόταν City by the Sea, χρησιμοποιεί το Λονδίνο με τον λιγότερο κολακευτικό και πιο αδιάφορο τρόπο που έχουμε δει, για να στήσει ένα κακόγουστο πανηγύρι με εξοντωτικά αργό ρυθμό και παιδαριώδες σενάριο, που διαφέρει από τα straight to video θριλεράκια με βυζαρούδες teenagers, μόνο γιατί έχει καλύτερη φωτογραφία και πιο μεγάλους (σε ηλικία) ηθοποιούς. Ίσως και λιγότερο sex. Αλλά όταν η ταινία βγει στο DVD, στο ίδιο ράφι θα καταλήξει, με bonus το καρτελάκι του αξιοπερίεργου.

Όπως και να ’χει, επειδή όλοι ξέρουμε ότι το Βασικό Ένστικτο 2 είναι ένα sequel που δε χρειαζόμασταν ούτε εμείς, ούτε η Sharon, να περάσουμε στο κρέας: τρεις σκηνές σεξ (ή περίπου σεξ), δύο (διαφορετικού προσανατολισμού) στήθη (της Sharon και τα δύο), ασφυξία με ζωνάρι στη θέση του μακελειού με τον παγοκόφτη, και ένα σωρό σκατόφατσες να περιτριγυρίζουν τη Sharon για να επιβεβαιώνουν την υπεροχή της. Άμα γουστάρετε, μαγκιά σας.

(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Ken Loach
Σενάριο: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Paul Laverty
Πρωταγωνιστούν: Carlo Delle Piane, Valeria Bruni Tedeschi, Silvana De Santis, Filippo Trojano, Martin Compston, William Ruane

Δείτε/Κρύφτε το trailer v

Ο Ιταλός Ermanno Olmi, ο Ιρανός Abbas Kiarostami και ο Βρετανός Ken Loach, συνεργάστηκαν σε αυτή εδώ την πρωτότυπη διεθνή προσπάθεια: ένα τρένο διασχίζει την Ευρώπη με τελικό προορισμό τη Ρώμη. Πολλές οι ιστορίες που διαδραματίζονται στο ταξίδι του, τρεις όμως θα παρατηρήσουμε. Θα ήταν άδικο να μη μιλήσουμε για τη καθεμία χωριστά, εφόσον είναι σκηνοθετημένες αντίστοιχα από τους προαναφερθέντες δημιουργούς.

Στην πρώτη (του Olmi), ρομαντικός προφέσορας πλάθει στο μυαλό του ιστορίες από το πουθενά, με αφορμή μια ευγενική συνεργάτιδα που τον βοήθησε να βρει εισιτήριο επιστροφής (για την ακρίβεια δύο εισιτήρια ώστε να είναι άνετα) όταν η πτήση του ακυρώνεται. Μελαγχολικό, και δοσμένο με μαεστρία, βασισμένο 100% στον πρωταγωνιστή της, που μας πείθει ότι είναι τόσο αιθεροβάμον στα προσωπικά (να υποθέσω ότι είναι Ιχθύς στο ζώδιο;), ξέροντας όμως ότι όλα αυτά είναι ανόητες σκέψεις, χωρίς όφελος, την ίδια στιγμή που στα επαγγελματικά δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του.

Στη δεύτερη ιστορία (του Kiarostami), ένα νεαρός συνοδεύει επί πληρωμή εκνευριστική μέχρι δολοφονίας, δεσποτική χοντρή κυρία, που με το έτσι θέλω κάθεται στην Ά θέση, παρόλο που το εισιτήριό της είναι για τη δεύτερη. Η ιστορία κυλάει γρήγορα, με μερικές αστείες πινελιές, ασύνδετη όμως με την πρώτη και τρίτη, σα μια ξέμπαρκη μικρού μήκους ταινία.

Η τελευταία, η πιο δυνατή από όλες, οφείλει την επιτυχία της στο χαρισματικό της σκηνοθέτη. Τρεις πιτσιρικάδες, φανατικοί οπαδοί της Celtic πηγαίνουν στη Ρώμη για το Champions League. Καλά παιδιά, που όμως την πατάνε και χάνουν ένα εισιτήριο. Οι υποψίες τους πέφτουν σε ένα μικρό Αλβανό, που ταξιδεύει με την οικογένειά του (τους οποίους έχει βοηθήσει ο ήρωας του Olmi, συνδέοντας έτσι τις ιστορίες). Ο ρατσισμός είναι το θέμα του πάντα στρατευμένου Ken Loach, που το χειρίζεται παίζοντας με τα politically correct συναισθήματά μας, μας προκαλεί αμφιβολίες, μας κάνει να αναρωτηθούμε μέσα μας, όχι αν είμαστε ρατσιστές, αλλά πόσο είμαστε, χωρίς ωστόσο να τσιγκουνεύεται το χιούμορ. Το feel good φινάλε, στο οποίο ο Loach καταφέρνει να χωρέσει και ένα σχόλιο περί οπαδών, άμιλλας και λοιπών αθλητικών θεμάτων, επιδρά προσωρινά στο σχηματισμό θετικής εντύπωσης για όλη την ταινία.

Το συνολικό αποτέλεσμα στην πραγματικότητα όμως δεν δικαιολογεί το τρανταχτό των ονομάτων ή το φιλόδοξο του πονήματος, που μαθαίνω ότι η αρχική ιδέα ήταν 3 ντοκιμαντέρ για ταξίδια με τρένο, που εξελίχθηκε σε ένα ντοκιμαντέρ, που έγινε τελικά fiction ταινία, με θέμα τη σπουδή τυχαίων, αλλά χαρακτηριστικών προσωπικοτήτων, μέσω των οποίων γίνεται και μια παρατήρηση πάνω στις κοινωνικές διακρίσεις;
2 thumbs up, η ατμόσφαιρα στο τρένο. Αν έχεις ταξιδέψει έστω και μια φορά με το intercity, καταλαβαίνεις τι λέω. All aboard!

Μετά τη Sharon Stone που 'δωσε μάχη με σκηνοθέτες, μονταζιέρες κτλ. για να μη κοπεί καμιά γυμνή σκηνή της στο Βασικό Ένστικτο 2 (2006), και η Salma Hayek έκανε το γύρο των εφημερίδων τη προηγούμενη βδομάδα, για να "υπερασπιστεί" την ανάλογη σκηνή της στο επερχόμενο Ask The Dust (2006).

Σύμφωνα με τη Σάλμα (στη New York Daily News) το.. παίξιμο, με τον Colin Farrell, στη παραλία, συμβολίζει το "ελεύθερο πνεύμα" της ηρωίδας της. Σύμφωνα με μένα, συμβολίζει το τι έχουμε να δούμε φέτος στις (κινηματογραφικές, και όχι μόνο) παραλίες από ευμεγέθη βυζιά και παλαμάρια. Και ακόμα δε βγήκε ο Μάρτιος, έτσι?

Μείνετε συντονισμένοι. Πριν μπει το καλοκαίρι, εδώ θα τα 'χετε δει όλα.

Inside Man – Ο Υποκινητής
(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Spike Lee
Σενάριο: Russell Gewirtz
Παίζουν: Denzel Washington, Clive Owen, Jodie Foster

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Μια ωραία ατάκα που πέτυχα σε μια ξένη κριτική για την ταινία, λέει πως «στη Μεγάλη Χίμαιρα του Renoir, που λέει ότι η εθνική διαφορετικότητα είναι μια οφθαλμαπάτη η οποία ξεπερνιέται από την κοινή μας ανθρώπινη υπόσταση, ο Spike Lee θα απαντούσε: ‘ωραία ιδέα, πήγαινε πες την στον τύπο που μόλις του αφαίρεσαν το τουρμπάνι οι μπάτσοι’.» Αυτή η αγωνία του Lee να υποδείξει δείγματα ξενοφοβίας και εξάρσεις ρατσισμού στην Αμερική -και ιδιαίτερα στην πιο πολυσυλλεκτική της μητρόπολη, τη Νέα Υόρκη- ήταν πάντα η καρδιά του έργου του, σε όλη του τη φιλμογραφία. Ακόμη, όπως με διαβεβαίωσαν, και στο She Hate Me, το οποίο δεν έχω δει. Οπότε κανείς δεν εξεπλάγη, όταν την είδε να ξεπροβάλλει και στο Inside Man, μια ταινία πολύ διαφορετική απ’ αυτές που συνήθως μας δείχνει ο Lee.

Είμαστε, όπως πάντα, στο Manhattan, και συγκεκριμένα στη Wall Street και συγκεκριμενότερα σε μια μεγάλη της τράπεζα, όπου μια ασπροφορεμένη τετράδα εισβάλει κρατώντας όπλα και πιάνει ομήρους όλους τους πελάτες και το προσωπικό της. Οι New York’s finest ενημερώνονται ότι έχουν στα χέρια τους μια ληστεία εν εξελίξει, αποκλείουν την τράπεζα, και καλούν ένα ντουέτο ντετέκτιβ-διαπραγματευτών, να επικοινωνήσει με τους ληστές, και να μάθει τα αιτήματά τους. Ο αρχιληστής, ζητά τα συνήθη: λεωφορεία, ένα τζετ, και μια ντουζίνα πίτσες με έξτρα πεπερόνι. Η ψυχρή λογική είναι το επίστρωμα του άριστα μελετημένου σχεδίου του, και όλα δείχνουν ότι οι εγκληματίες θα εκτελέσουν την τέλεια ληστεία, μέχρι που ο χαρισματικός ντετέκτιβ αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι τα σκαμπό από 100δόλαρα που κρύβονται στο χρηματοκιβώτιο, δεν είναι ακριβώς ο στόχος των ληστών. Όχι πως αυτό αλλάζει κάτι…

Μιλάμε για ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, έντονο και ατμοσφαιρικό, με σωστές δόσεις σασπένς και κυνισμού, που διατηρείται στα (υψηλά) επίπεδα ενός Spike Lee, κυρίως χάρη στον τρόπο με τον οποίο σαρκάζει και αποφεύγει τις συμβάσεις του είδους. Πέρα όμως από το θέμα της, η ταινία ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φιλμογραφία του Lee, ακριβώς επειδή μένει πιστή και στις εμμονές (ή, αν προτιμάτε, στις πολιτικές θέσεις) του δημιουργού της. Συνήθως οι διαφυλετικές σχέσεις -και προσφάτως οι νέες, μετά 11ης Σεπτεμβρίου, αντίξοες για τους μη Αμερικανούς συνθήκες διαβίωσης- των χαρακτήρων του, λειτουργούν ως ένας καλοτεντωμένος καμβάς, πάνω στον οποίο ο Lee ζωγραφίζει τις πολλαπλές επιστρώσεις των ιστοριών και των πρωταγωνιστών του. Στο Inside Man όμως, αυτά τα anti-racist και post 9/11 anxiety attacks του, μοιάζουν με σβολιασμένες πινελιές που διακόπτουν τη θέαση του έργου απαιτώντας προσοχή, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μουντζούρες. Σαν εμβόλιμα κομματάκια που κάποιος (ποιος;) τα έχει παραχώσει πρόχειρα στο σενάριο του πρωτάρη Russell Gertwitz, ελπίζοντας ότι δεν θα τα προσέξει κανείς μέχρι την πρεμιέρα.

Το οποίο σενάριο βέβαια, έχει και τα δικά του προβληματάκια: τον ασαφή χαρακτήρα της Jodie Foster, που χρησιμοποιείται κραυγαλέα ως μηχανισμός προώθησης της πλοκής, για να αποδειχθεί τελικά ότι ήταν εντελώς περιττός, το αδύναμο και φλύαρα αναλυμένο back-story των αληθινών κινήτρων των ληστών, και μερικές υπερδραματοποιημένες σκηνές, μια εκ των οποίων ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης θα είχε κόψει εντελώς απ’ το σενάριό του, αλλά ο Lee μάλλον αυτοσαρκαστικά επέλεξε να κρατήσει, ντύνοντάς την μάλιστα με τη γνωστή μουσική υπόκρουση βιολιού, για να μας δώσει τον ακριβή ορισμό του όρου «σκηνή-βιολί». Είναι προς το τέλος, εκεί που ο Richard Plummer, ως στερεοτυπικός διευθυντής της τράπεζας με το ένοχο μυστικό, αναλύει το ένοχο μυστικό του – you cant’ miss it.

Γιατί λοιπόν η ταινία έχει δυόμισι αστέρια αντί για ένα; Γιατί ο Spike Lee, σκηνοθετικά κάνει παπάδες. Γιατί κινείται σε ένα άγνωστο είδος με τέτοια άνεση που σου δίνει την εντύπωση ότι γεννήθηκε να κάνει αυτού του είδους τις ταινίες. Γιατί ο Clive Owen ακόμη και με τη μάσκα που φορά στην περισσότερη διάρκεια της ταινίας, είναι ο κυρίαρχος της οθόνης όποτε τον πιάνει η κάμερα. Γιατί ο Denzel Washington καταπίνει πριν μιλήσει. Και γενικά, γιατί αυτή η άνιση ταινία, όταν δεν παίρνει την κάτω βόλτα, είναι συναρπαστική, χάρη στην ικανότητα του Lee να καμουφλάρει τις αδυναμίες της. Α, και γιατί είχε και δυνατό μπουφέ μετά την προβολή.

Σύμφωνα με τη Daily Star και ένα μύριο άλλες πηγές, o Daniel Craig θα εμφανιστεί γυμνός σε δυό τουλάχιστο σκηνές στο Casino Royale (2006).

Σε δυο τουλάχιστο με την Eva Green δηλαδή, γιατί δεν αποκλείω να βγεί και σόλο, όπως είχε κάνει και στο Love Is The Devil (1998). Και δε το αποκλείω, γιατί η Barbara Broccoli (υπεύθυνη για τη παραγωγή) προφανώς δε χορταίνει να τον βλέπει, και σύμφωνα με τη πηγή της Daily Star "θέλει να δείξει σε όλο τον κόσμο πόσο άνδρας είναι". Άρα, για να συνοψίσω όσα έχουμε μάθει μέχρι τώρα, κουστούμια δε θα φοράει, Aston Martin δε θα οδηγάει, στη μισή ταινία θα είναι στη παραλία πρωτόπλαστος με την Εύα και στην άλλη μισή θα τον παίζει μόνος του.

O Sam Foster είναι επιτυχημένος ψυχολόγος. Η Lila Culpepper είναι καθηγήτρια τέχνης, σύντροφός του και πρώην ασθενής του. Στη ζωή και των δύο θα εισβάλλει, σαν ασθενής κι αυτός, ο εικοσάχρονος Henry Letham που είναι αποφασισμένος να βάλει τέρμα στη ζωή του, στα 21α του γενέθλια σε τέσσερις μέρες. Ξυπνώντας μνήμες της παλιότερης, αποτυχημένης, απόπειρας της Lila...



Το αξιοπερίεργο με το Stay (2005) είναι ότι αποτελεί ουσιαστικά τη πρώτη εμπορική πατάτα τόσο του Marc Forster (Monster's Ball (2001)) όσο και του David Benioff (25th Hour (2002)). Και μιλάμε για.. απύθμενη πατάτα, αφού κόστισε πενήντα εκατομμύρια δολάρια και δεν έβγαλε ούτε πέντε (ούτε τέσσερα ακριβέστερα). Βέβαια, αν με ρωτούσαν, θα 'χα πει από πριν ότι το ταίριασμα του σκηνοθέτη της αχαρακτήριστης Χώρας του Ποτέ (2004) με το σεναριογράφο της επίσης αχαρακτήριστης Τροίας (2004) μόνο τερατογένεση θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα. Οπότε πες με προκατειλημμένο (αγαπητέ, ότι και να λες, αναγνώστη).



Όταν, στις αρχές του '90, ο Forster μάθαινε να γυρνάει ταινίες, το morphing ήταν η πιο νέα και εκθαμβωτική οπτική τεχνική. Όταν ο Benioff σπούδαζε φιλολογία, είχε πήξει στον Σέξπιρ και στις μεταφορές του με all-lesbian διανομές. Όταν συναντήθηκαν αποφάσισαν να κάνουν κάτι στο Lynch-ικό και Shyamalan-ικό για να βγάλουν τ' απωθημένα τους. Και αυτός ο υπερβολικός ενθουσιασμός τους είναι πέρα για πέρα άσκοπος, σε βαθμό μαρτυρίου, μετά τα πεντεδέκα πρώτα λεπτά της ταινίας. Πόσα επιδεικτικά περάσματα από τη μια σκηνή στην άλλη, αναφορές στον Άμλετ (το Letham είναι αναγραμματισμός του Hamlet, βλέπεις? βλέπεις? βλέπεις?) και ονειρικές.. καταστάσεις μπορείς να χωνέψεις προτού σε πιάσει ναυτία?

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι.. να τη δει κανείς ή να μη τη δει, σου απαντάω.. έξυπνα (και, χωρίς να το κρύβω, χαιρέκακα), όπως τόσοι άλλοι πριν από μένα, "Stay Away".

Ακόμα και εν ζωή ο Καζανόβας είναι θρύλος στη Βενετία του 18ου αιώνα. Σε θέατρα και πλατείες εξιστορούνται οι περιπέτειές του. Με όλο τον "αφελώς" πρόθυμο γυναικείο πληθυσμό, ακόμα και με ολόκληρη.. μονή καλογριών. Κάποια στιγμή η δικαιοσύνη και η εκκλησία (που ταυτίζονται την εποχή) τα παίρνουν και πρέπει να αποκατασταθεί για να ησυχάσουν. Διαλέγει μια νεαρή (και πρόθυμη πάντα) παρθένα. Όμως τη προσοχή του κερδίζει μια όμορφη και "ανεξάρτητη" (βλ. τα θέλει όλα δικά της) δεσποινίδα, η Francesca Bruni. Που λόγω οικονομικών προβλημάτων θα πρέπει να παντρευτεί τον Paprizzio, βασιλιά του λαρδιού...



Η πιο πρόσφατη εκδοχή του Καζανόβα είναι παραγωγή, περίεργα, της Touchstone. Και λέω περίεργα γιατί η εταιρεία είναι θυγατρική της Disney. Και ακόμα πιο περίεργα πήρε R rating από την MPAA. Πράγμα που σημαίνει ότι στις αμερικάνικες πολιτείες (όπου άνοιξε τα Χριστούγεννα και παίζεται, ερμμμ.. περίεργα, ακόμα - χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) δε μπορεί να τη δει κανένας κάτω των 17 χωρίς συνοδεία ενήλικου. Και ακόμα περιεργότερα, θα είχε περισσότερο σεξ και βία αν πρωταγωνιστούσε ο Μπομπ Σφουγγαράκης.

Και το ξέρω ότι από τη μιά η MPAA είναι ικανή να χαρακτηρίσει ακατάλληλη οποιαδήποτε ταινία δε περιέχει τουλάχιστο δέκα.. ξαφνικούς θανάτους και από την άλλη μπορεί να βγάζει σε DVD "unrated" εκδόσεις μέχρι και η Disney. Απλά αφήνω τα συμπεράσματα σε σένα (αγαπητέ αναγνώστη, όπως λένε).

Όπως ήδη θα μάντεψες λοιπόν, δε συζητάμε για καμιά καυτή ιστορική βιογραφία του Καζανόβα. Αλλά για μια ταινία που έχει περισσότερο σχέση με σεξπιρική φάρσα. Δηλαδή με άντρες που υποδύονται άλλους άντρες (που υποδύονται άλλους άντρες) και γυναίκες που υποδύονται άντρες (που δεν υποδύονται γυναίκες γιατί είμαστε σε ταινία της Disney, είπαμε). 'Η με αναχρονιστική ρομαντική σεξπιρική φάρσα καλύτερα. Κάτι σαν Ερωτευμένο Σέξπιρ (1998).



Έχουμε επίσης πρωταγωνιστές ωραίους και ξύλινους: ξανθό Heath Ledger (πολύ πολύ πιο καλύτερος με μακρύ μαλλί να εξομαλύνει τη κεφάλα του) και κοκκινομάλλα(!) Sienna Miller (πιο γνωστή ως "τα βυζιά στο Alfie (2004)", όπως διάβαζα σε μια κριτική και ψόφησα στο γέλιο). Και εκπληκτικούς δεύτερους ρόλους, από τους βετεράνους Jeremy Irons, Omid Djalili και ειδικά από τη Lena Olin να κάνει κωμωδία ζευγάρι με τον Oliver Platt πιο.. χαλαρό απ' το West Wing. Και εξαιρετικά (αγαπησιάρικα βενετσιάνικα) σκηνικά και κουστούμια εφάμιλλα παραγωγής του.. Merchant Ivory. Και μια σκηνοθεσία που σέβεται το υλικό της και το θεατή, και δε το παρακάνει διόλου στο συναισθηματισμό.

Έχουμε δηλαδή ένα πολύ καλό date flick (i.e. κατάλληλο για.. άντρες) που κακώς προωθήθηκε ως περίπου τσόντα.

Μια κοπέλα περπατάει σε έναν ήρεμο, απόκεντρο δρόμο. Έχει νυχτώσει, το σκοτάδι έχει πέσει βαρύ. Η κοπέλα, ακούει βήματα πίσω της, αλλά δεν ανησυχεί. Λάθος της, γιατί ένας μαύρος της επιτίθεται πισώπλατα, την σέρνει σε ένα σοκάκι και την βιάζει. Επειδή κάποιοι περαστικοί τον επευφημούν, νιώθει την ανάγκη να τους ευχαριστήσει ξαναβιάζοντας την. Αφού της κλέψει το πορτοφόλι, φεύγει σιγοσφυρίζοντας. Ζαλισμένη και σοκαρισμένη, η κοπέλα προσπαθεί να σηκωθεί αλλά τα πόδια της δεν την κρατάνε. Ένας λευκός, ηλικιωμένος κύριος πλησιάζει ίσως για να βοηθήσει.΄Ισως και όχι γιατί μπροστά στο αβοήθητο πλάσμα αναδύονται τα σκοτεινά ένστικτά του. Την βιάζει και αυτός... και επειδή οι ίδιοι που επευφημούσαν πριν επευφημούν και τώρα ζητώντας encore αποφασίζει να την ξαναβιάσει. Το όνομα του μαύρου είναι Keenan Ivory Wayans… Tο όνομα του γλοιώδους λευκού πουρού είναι David Zucker.. Tο όνομα της κοπέλας είναι Κωμωδία.

Πείτε μας ότι θέλετε, αποκαλέστε μας ελιτιστές αλλά το τρέιλερ του Scary Movie 4 είναι η ένδειξη ότι ως ράτσα κάναμε ότι είχαμε να κάνουμε σε αυτό τον πλανήτη και πρέπει πλέον να αφήσουμε την θέση μας στις κατσαρίδες, τα μοναδικά όντα μαζί με τον verbal που θα επιβιώσουν από μια απλή προβολή όλων των Scary Movies, back-to-back. Η κωμωδία, το χιούμορ και η παρωδία είναι απολύτως υποκειμενικές έννοιες (πχ, εμείς γελάμε με τα αυτοκινητιστικά), αλλά αν μια ταινία που επιμένει στο ίδιο slapstick χιούμορ («μπάλα του μπέιζμπολ στα μουτρα, ΧΑΧΑΧΑ, είμαστε ιδιοφυίες!») και την ίδια συνταγή παρωδίας ( «ας βάλουμε τον Leslie Nielsen να κάνει τον Πρόεδρο, χαχα, είμαστε απίστευτοι!») κάνει επιτυχία είναι ένδειξη ότι το άθροισμα IQ του κινηματογραφικού κοινού μπορεί να εκφραστεί με μονοψήφιο νούμερο.

Δε θα σας αναλύσουμε τι συμβαίνει στο τρέιλερ, να το δείτε μόνοι σας. Ο παρών reviewer θα περάσει τις επόμενες ώρες τρέμοντας σε εμβρυακή στάση, ακούγοντας ανέκδοτα με Πόντιους σε αφήγηση James Earl Jones.

ΣΥΝ:
Έγραψα αυτή την κριτική σε 45 δεύτερα.

ΠΛΗΝ:
Είμαστε σίγουροι ότι θα κάνετε κλικ, για να δείτε (ή κρύψτε) το trailer v

(1/5)

Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητράτος
Σενάριο: Μάκης Παπαδημητράτος
Παίζουν: Αλέξανδρος Παρίσης, Τζένη Θεωνά, Μάκης Παπαδημητράτος

Δείτε το trailer

(Όπως προβλήθηκε στο 46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα, και δεν κινείται τίποτα. Ούτε καν τα βαποράκια. Ο Τσίου, ένα απελπισμένο πρεζάκι, κινεί όλα του τα νήματα για να εξασφαλίσει τη δόση που θα του ανοίξει το δρόμο για τον έρωτα της ζωής του. Τα νήματα μπερδεύονται, κι ο Τσίου και οι φίλοι του μπλέκονται σε αλλόκοτες καταστάσεις.

Εδώ και χρόνια, ο Μάκης Παπαδημητράτος εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα ως ηθοποιός –κάτι θα σας θυμίζει η φάτσα. Φέτος αποφάσισε να περάσει και πίσω της. Αν κάτι έμαθε όλα αυτά τα χρόνια, είναι πώς να κρατάει την κάμερα σταθερή και πού. Αυτά που δεν κατέκτησε ακόμα --και δικαίως βέβαια--, είναι το να στήσει μια σκηνή και να αποσπάσει ερμηνείες από ερασιτέχνες με προβλήματα συγχρονισμού.

Ο low budget χαρακτήρας της ταινίας δεν είναι επαρκής δικαιολογία για τον ερασιτεχνισμό της και για την έλλειψη οποιουδήποτε στοιχείου θα μπορούσε να διακρίνει το Τσίου...από home video. Τώρα, οι βραβεύσεις της ταινίας στη Θεσσαλονίκη (βραβείο FIPRESCI, βραβείο Σκηνοθεσίας Πρωτοεμφανιζόμενου και βραβείο Σεναρίου), εξυπηρετούν μόνο το σκοπό για τον οποίο εδόθησαν: να παροτρύνουν νέους δημιουργούς να κάνουν φτηνές ταινίες. Δεν ξέρεις ποτέ μέχρι που μπορεί να φτάσεις...

Η Scarlett Johansson ψηφίστηκε η πιο φυσική ομορφιά του Hollywood από την αμερικάνικη Ομοσπονδία Μακιγιέρ και Κομμωτών, σύμφωνα με το contactmusic.com. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Kate Winslet που είναι γνωστή για τη φυσική ομορφιά της εκεί που δε χρειάζεται πολύ μέικαπ. Και στη τρίτη, η Catherine Zeta-Jones που σίγουρα λατρεύουν οι ομοσπονδίες του Hollywood που έχουν κάνα πιο σοβαρό λόγο στα γυρίσματα. Και οι πλαστικοί χειρούργοι, αφού αποτελεί το πρότυπο για τουλάχιστο τις μισές.. επιδιορθώσεις ανά τον πλανήτη.

Στους άντρες τις αντίστοιχες θέσεις κατέλαβαν ο Orlando Bloom, o Jake Gyllenhaal και ο Johnny Depp, αν σας ενδιαφέρει.

Η Scarlett επαινέθηκε για το λαμπερό δέρμα και τα χυμώδη χείλια της. Και όπως είδαμε όλοι πρόσφατα στο εξώφυλλο του Vanity Fair και κοιτάγαμε σα Χαμένοι στη Μετάφραση (2003) πριν κάτι χρόνια όταν έκανε τη σχετική αποκάλυψη η Sofia Coppola, το χυμώδες.. κωλαράκι της 21χρονης είναι απόλυτα φυσικό και λαχταριστό. Αλλά για το δέρμα έχω τις αμφιβολίες μου. Βλέπετε η Scarlett πήρε 4 εκατομμύρια δολάρια τον Ιανουάριο για να γίνει (ένα ακόμη) πρόσωπο της L'Oreal. Και οι έπαινοι συμπίπτουν με την έναρξη της διαφημιστικής καμπάνιας του Sublime Glow (και δεν υποκρίνομαι ότι έχω και ιδέα τιντούτο) στο InStyle του Μαρτίου. Και μαντέψτε ποια.. πρωταγωνιστεί.

Και τη.. σφαιρική κάλυψη τέτοιων εξαιρετικά σημαντικών γεγονότων, πάντα εδώ θα τη βρίσκετε. Έτσι?

VI. Storytelling - Fiction και Nonfiction
Όπως είδαμε λοιπόν, ο Todd Solondz ήταν ίσως η πιο σημαντική μορφή ενός κινήματος που αφομοίωσε το μεταμοντερνισμό και ήρθε να πει, πολιτικά ανορθόδοξα, τα πράγματα με το όνομά τους ενάντια σε υποκρισίες εκατέρωθεν.

Και προσπαθώντας (ή ματαιοπονώντας αν θέλετε) ο ίδιος σκηνοθέτης να συνδιαλεχτεί τόσο με τους κριτικούς του όσο και τους ομοίους του, κατάφερε να βρει ευήκοα ώτα μόνο στα άκρα και με τραγελαφικά αποτελέσματα. Σα να προσπαθείς να κάνεις μια σύγχρονη ταινία όπου να λες ότι οι αλβανοί βρωμάνε και κλέβουν όπως ξέρεις κι εσύ και όλοι, και να σε αποθεώνουν για τη πολιτική σου ορθότητα και την ευαισθησία σου ή να σε επικρίνουν που δεν ακολουθείς το μεγάλο δρόμο που χάραξε ο Δαλιανίδης (ή ο Γιάνναρης) ή τέλος να σε κατηγορούν για ρατσιστή και φασίστα. Όλα μαζί.

Σε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα (δείτε και κάνα προηγούμενο μέρος, πάλι θα τα λέω?) ο σκηνοθέτης ήρθε να απαντήσει με το Storytelling (2001). Και από τον τίτλο ακόμα είναι φανερό ότι κυρίως ασχολήθηκε με ιστορίες (που λένε ιστορίες, που λένε ιστορίες) και με αυτούς που λένε ιστορίες ή.. ιστορίες. Και για να είναι ακόμα πιο ξεκάθαρος, δείχνει και τη πραγματικότητα.

Όχι ότι η πραγματικότητα (της ταινίας) είναι απλή δηλαδή. Όπως και στη.. πραγματικότητα, έχουμε μια αλυσίδα από εκμεταλλευτές (που τους.. εκμεταλλεύονται) και εκμεταλλευόμενους (οι οποίοι.. εκμεταλλεύονται). Η διαφορά είναι ότι κάποιοι λένε ψέματα (χωρίς ενοχές) και κάποιοι αλήθειες (χωρίς ενοχές). Και ο Solondz, όπως έχει ήδη πει π.χ. ότι οι μετανάστες φυσικά και κλέβουν (Happiness (1998)), δε διστάζει να υποδείξει π.χ. ότι οι γυναίκες φυσικά και δε λένε ποτέ την αλήθεια. Και στο πρώτο μέρος του φιλμ, το Fiction, που μας ενδιαφέρει (αν δε το 'χετε ακόμα καταλάβει) η Vi λέει, από την αρχή μέχρι το τέλος, παραμύθια σε όλους (ακόμα και στο εαυτό της αν χρειαστεί), για να εισπράξει περιφρόνηση είτε υποκριτική είτε αληθινή.

Σε δεύτερο επίπεδο, ο δημιουργός απαντά στους επικριτές του. Δίνοντας πιο ξεκάθαρους καλούς, κακούς και.. θύματα αλλά αφήνοντας και τα περιθώρια να αναγνωρίσει ο καθένας τα δικά του. Ώστε να ξεκαθαρίσει τελικά η υποκρισία και η προκατάληψη του (επι)κρίνοντος και όχι του (επι)κρινόμενου.

Υπάρχει, για παράδειγμα, ανάγνωση που λέει ότι ο Solondz έχει, στο Fiction πάντα, κύριο θέμα το ρατσισμό. Και μας παρουσιάζει έναν αφροαμερικανό ο οποίος είναι θύμα του στερεότυπου που η (λευκή) κοινωνία έχει δημιουργήσει, και δε μπορεί να έχει φυσιολογικές σχέσεις παρά μόνο σεξουαλικές και βίαιες. Και στο περιθώριο υπάρχει και μια φιλόδοξη νεαρή που απλά θέλει μια σχέση της μιας βραδιάς. Ε και τη βρίσκει στο πρόσωπο του καθηγητή και κάνουν κάτι έτσι λάιτ και χαχαχούχα (καμιά σχέση με σεξουαλικό και βίαιο). Αλλά μετά επειδή αισθάνεται απόρριψη (από τη λάιτ σχέση της μιας βραδιάς) λέει κι ένα αθώο ψεματάκι, για να πάρει το αίμα της πίσω.

Μένοντας τώρα μόνο στη σκηνή του σεξ (που κρύφτηκε - και φώναξε - πίσω από ένα μεγάλο κόκκινο τετράγωνο στην Αμερική, για να πάρει η ταινία "οικογενειακό" rating), βρίσκουμε επιπλέον πάρα πολλές αναγνώσεις που δε διακρίνουν τίποτα περίεργο σε όσα λέει εκ των υστέρων η.. αθώα φοιτήτρια (ότι δηλαδή, θυμίζω, την ανάγκασε σωματικά να στηθεί στον τοίχο και τη βίασε). Και επίσης αρκετές αναγνώσεις που μιλάνε για.. ερμμμ.. πρωκτικό σεξ (πίσω από το τετράγωνο). Και όλες αυτές προδίδουν τους αναγνώστες.

Στα αθώα ψεματάκια απαντά ο Solondz στην επόμενη ιστορία, όπου η μετανάστρια υπηρέτρια κλαίει γιατί θανατώνουν το γιο της κατηγορώντας τον άδικα για βιασμό - αλλά οι πολιτικά ορθοί βλέπουν μόνο ότι η μετανάστρια κλαίει και όχι γιατί. Και έχει ήδη φροντίσει να βάλει τον αράπη να μην έχει ίχνος απειλητικότητας στις.. διαταγές του και τη κοκκινοσκουφίτσα να έχει κατα..ιδρώσει και πριν (αφού της τον βάζει με χαρακτηριστική ευκολία) και μετά (όπως διαπιστώνει με χαρακτηριστική έκπληξη ο φίλος) - αλλά οι φεμινίστριες βλέπουν μόνο κακούς λύκους και δεν βλέπουν πως μπορούν να υπάρξουν αβάσιμες κατηγορίες για βιασμό. Και βέβαια όσο και να μούσκευε η μικρή, δε μούσκευε εκεί ακριβώς που θα θέλανε να της τον βάζει (με τη γνωστή πλέον χαρακτηριστική ευκολία) οι πουριτανοί από τη μια και οι.. βιτσιόζοι από την άλλη (αν και δεν υπάρχει και καμιά χαρακτηριστική διαφορά μεταξύ των δύο). Τέλος όσους θα μιλήσουν υποκριτικά για ρατσισμούς, μισογυνισμούς, κτλ. έχει ήδη ειρωνευτεί ο σκηνοθέτης, βάζοντας τα λόγια τους στο στόμα των καλοαναθρεμμένων βιτσιόζων συμφοιτητριών - αυτό δε σημαίνει και ότι τους εμποδίζει να επαναλάβουν τα ίδια.

Σε τεχνικό επίπεδο, οι απαντήσεις έρχονται με το κόψιμο στο μοντάζ όλων (και ήταν πολλές) των σκηνών που γυρίστηκαν με περιφερειακούς χαρακτήρες. Και με τη χρησιμοποίηση στη φωτογραφία του Frederick Elmes με τον οποίο συνεργάστηκαν, για παράδειγμα, ο David Lynch στις αρχές του και ο Jim Jarmusch στα.. τελευταία του.

Και σε καλλιτεχνικό επίπεδο οι αναφορές είναι τόσες πολλές και εξώφθαλμες οι περισσότερες, όπως π.χ. για το American Beauty (1999) και το American Movie (1999) στο Nonfiction, που αναγκαστικά τις αφήνω ασχολίαστες (δείτε επιπλέον νύξεις στο 3ο μέρος). Στέκομαι μόνο στον Lars von Trier και στο αγαπημένο στιλάκι "εξαγνισμού" των ηρωίδων του μέσα από.. περιπέτειες. Και, ίσως επειδή πολλοί είδαν ομοιότητες στους χαρακτήρες του Solondz, στο τέλος του Fiction, η Vi παρά τη "καθαρτική" περιπετειά της, μένει να φωνάζει

Vi:
- But it happened!
Mr. Scott:
- I don't know about 'what happened,' Vi, because once you start writing, it all becomes fiction.

Ιδιοφυώς μελετημένο, πέρα απ' όσο το μικρό αυτό αφιέρωμα (που έφτασε στο τέλος του τελευταίου μέρους του) μπορεί να δείξει, το Storytelling (2001) αποδεικνύει ότι τα "ταμπού" θέματα όχι μόνο είναι η καθημερινή μας ζωή αλλά είναι και καθημερινά θέματα, τα οποία όμως αντιμετωπίζονται είτε ως (φτηνά) θεάματα από τα media είτε με υποκριτική ανωτερότητα απ' όλους. Και έχει πραγματικά τη δύναμη, που λίγοι δημιουργοί μπορούν να δώσουν, "να μετατοπίσει τον κόσμο ώστε να τον δούμε με νέο φως" (Peter Travers, Rolling Stone 889) ή έστω με πιο ανοιχτό μυαλό.

Ξαναδείτε το, διαβάστε τους κριτικούς μέσα από τις αναλύσεις του(ς) (και τον υποφαινόμενο στο cine.gr το 2001) και ίσως να δείτε με άλλο μάτι π.χ. τις απλές ιστορίες για απλούς καουμπόηδες που απλά ερωτεύονται και τον πολύπλοκο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται.