"THE FIRST TECHNICALLY SUCCEEDED MASH-UP" γράφει στα σχόλιά του, για το Matrix Fight of the Universe Chapter 5: Neo vs. Robocop, ο δημιουργός του amds, στη σελίδα που το ανέβασε στο YouTube. Και δεν υπερβάλλει καθόλου.

Μάλλον δεν είναι καν λόγια του, αφού σα γαλλούλη, δε του βγαίνει το αγγλικό του. Λόγια όλων των υπολοίπων είναι.

Βλέπεις πριν την οριστική(?) τελευταία έκδοση, το βιντεάκι το είχε ανεβάσει και πριν δυο βδομάδες, και διαδόθηκε απλά σαν Neo vs. Robocop. Και άφησε με ανοιχτό το στόμα πάρα πολλούς. Και στη περίοδο βαλτώματος που είχαν βρεθεί τα mashups για πρώτη φορά από τότε που ξεφύτρωσαν οι πρώτες ιδέες, τα warpαρε κατευθείαν στο επίπεδο 5. Με εκπληκτικό editing και πολύ καλή δουλειά στα εφέ.

Ο νέος έχει σίγουρα μεγάλο ταλέντο και φιλοδοξίες. Και πήρε φόρα κι ανέβασε ένα σωρό δουλειές του. Με αποκορύφωμα (φιλοδοξίας) το Crepuscule: The Beginning and the End of the World. "A POETIC INTERPRETATION OF THE HISTORY OF OUR WORLD IN 6'30". Δες ότι προλαβαίνεις λοιπόν από τζάμπα, γιατί από τις επόμενες δουλειές του μόνο το τρέιλερ θα μπορείς να βλέπεις έτσι.

Δες/Κρύψε το Crepuscule v

Η Halle Berry, οσκαρούχος ηθοποιός που κρατά το ρόλο της Storm, γκρίνιαζε στις προηγούμενες δύο ταινίες για το πώς θέλει ο χαρακτήρας της να παίζει σημαντικότερο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και να δείχνει περισσότερο τις δυνάμεις της απ' το απλώς να ασπρίζει τα μάτια της και να προκαλεί ανεμοθύελλες. H ηθοποιός που φόρεσε τη μάσκα και μερικά κομμάτια απ' τη στολή της Catwoman πριν απο μερικά χρόνια, απείλησε το studio με παραίτηση αν δεν της μεγάλωναν τον ρόλο, και παρ' ότι η παρουσία της στο franchise ήταν πάντα η λιγότερο δημοφιλής, η Fox υποχώρησε. Την έβαλε στις αφίσες, της έδωσε ηγετικές πρωτοβουλίες, κι έχωσε κι ένα κομμάτι απ' το backstory της, για το πώς ιθαγενείς Αφρικανοί την λάτρευαν ως θεότητα.

Το φετίχ της γυναίκας του Jackman με τη στολή του Wolverine ενθουσίασε τους φίλους μας στο Shitsite101, τα πράγματα όμως γίνονται λίγο πιο περίεργα, αν σκεφτεί κανείς ότι την ίδια στολή έχει κι ο κουνιάδος του Jackman, που κάνει τα stunts του μεταλλαγμένου με τα μακριά νύχια.

Η εναρκτήρια σκηνή του Χ3, μας μεταφέρει 20 χρόνια πίσω, με τον Magneto και τον καθηγητή Xavier να πρωτογνωρίζουν την Jean Grey. Οι δυο ηθοποιοί, μοιάζουν 20 χρόνια νεότεροι όχι χάρη στο μακιγιάζ, αλλά σε ένα ψηφιακό lifting που δεν έχει ξαναχρησιμοποιηθεί σε ταινία, και αφήνει τον McKellen να ονειρεύεται ότι θα'χει εξελιχθεί ακόμη περισσότερο, όταν έρθει η ώρα για το spin-off του Magneto, που θα ασχολείται με τον ήρωα στα νεαρά του χρόνια.

Γνωστός χαβαλές --ιδιότητα που του έχει ανοίξει και πολλές πόρτες στο Hollywood-- ο Ratner φημίζεται για τις φάρσες που στήνει στους ηθοποιούς του κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Μπορεί να μην εμφάνισε ξαφνικά τον Spider Man να βοηθήσει τους X-Men, αλλά όταν ντύθηκε Wolverine για να ξεκουράσει τον Jackman σε ένα από τα γυρίσματα, πριν βγάλει τη στολή φρόντισε να τραβήξει φωτογραφίες για να ετοιμάσει τη χριστουγεννιάτικη κάρτα του.

Νομίζω ξέρουμε όλοι πια, πως δεν πρέπει να φύγει κανείς πρωτού πέσουν όοοολοι οι τίτλοι τέλους της ταινίας, γιατί αλλιώς θα χάσει την τελευταία τελευταία σκηνή της. Η οποία ανοίγει νέες κατευθύνσεις για το franchise, αν η Fox αποφασίσει να το συνεχίσει. Το clip των 20 δευτερολέπτων περίπου, που εισάγει έναν ακόμη νέο χαρακτήρα, έκανε μια δειλή εμφάνιση χτες, αλλά η Fox το εντόπισε και το κατέβασε. Αν το βρείτε πουθενά αλλού, σφυρίχτε.

Οι εναρκτήριες σεκάνς και τα opening credits των sequel δράσης, αξιοποιούνται πάντα από τον σκηνοθέτη για να θέσει το κλίμα στο οποίο θα κινηθεί σ' όλη την ταινία, ιδίως όταν παίρνει τα σκήπτρα από κάποιον άλλον. Γι’ αυτό είναι συνήθως δυναμικές σκηνές μεγάλης έντασης, με στόχο να κερδίσουν τις πρώτες εντυπώσεις. Η εισαγωγή του Ratner, αν και σημαντική για την εξέλιξη της ταινίας, είναι άτονη, και τα opening credits ανέμπνευστα και εύκολα. Όπως λίγο πολύ και η σκηνοθεσία ολόκληρης της ταινίας, από τον άνθρωπο που οι του Hollywood αναγνωρίζουν ως τον σκηνοθέτη που γυρίζει την ταινία καρφωμένος στο monitor, μουρμουρίζοντας «θα το φτιάξω στο μοντάζ.»


Στο τρίτο (και ενδεχομένως τελευταίο) κομμάτι των κινηματογραφικών περιπετειών των υπερηρώων της Marvel, Αμερικάνοι επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν μεταλλαγμένο με την ιδιότητα να αδρανοποιεί τις δυνάμεις των μεταλλαγμένων που τον πλησιάζουν. Καταφέρνουν να περάσουν τη δύναμή του σε έναν ορό (το πώς δεν το μαθαίνουμε και δεν μας ενδιαφέρει υποθέτω), τον οποίο προσφέρουν σε εθελοντές μεταλλαγμένους, που μοιράζονται το όνειρο της αμερικανικής κυβέρνησης για ένα ήρεμο, κανονικό μέλλον. Η κοινότητα των μεταλλαγμένων, φυσικά, βλέπει τον ορό ως πιθανό όπλο εξόντωσης (όχι κι άδικα), και συσπειρώνεται υπό την ηγεσία του Magneto, ο οποίος έχει μια αναγεννημένη Jean Grey στα όπλα του για τον μεγάλο πόλεμο κατά της (μη μεταλλαγμένης) ανθρωπότητας. Ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα, οι X-Men, ως μόνη φωνή ψυχραιμίας.


Όταν ανακοινώθηκε ότι ο άνθρωπος που έφερε τους X-Men στη μεγάλη οθόνη και ουσιαστικά αναζωπύρωσε τις μεταφορές comics, ο Bryan Singer, εγκαταλείπει την οικογένεια των μεταλλαγμένων για την κάπα ενός εξωγήινου, και αφήνει τη μοίρα τους στα χέρια του υπεύθυνου για σύγχρονα κλασσικά όπως τα Rush Hour και Rush Hour 2 και για το μακελειό του Red Dragon, οι fans του comic της Marvel έπαθαν αμόκ. Ο Singer ωστόσο, δεν έδειξε ιδιαίτερη ανησυχία, μάλλον γιατί ήξερε πως άφηνε πίσω του ένα fail-proof σενάριο, γεμάτο σκηνές – μνημεία και συγκλονιστικές ανατροπές για το σύμπαν των μεταλλαγμένων, και με μπόλικα τεράστια «What the Fuck» moments, που θα μπορούσαν από μόνα τους να πλέξουν ένα διασκεδαστικό δίωρο. Ακόμη κι αν ο σκηνοθέτης αδυνατούσε να κατανοήσει και να αναδείξει τα λεπτότερα σημεία, τις αλληγορικές εκφάνσεις και τις ευκαιρίες ενδιαφέρουσων υποπλοκών του, που έδιναν class στις δυο προηγούμενες ταινίες. Όπως δηλαδή συνέβη και με τον Ratner μπροστά στο monitor, να μονολογεί «θα το φτιάξω στο μοντάζ.»

Κυκλοφόρησε τα ξημερώματα το trailer, για αμερικάνικη και διεθνή κατανάλωση, της μεταφοράς του Ghost Rider στη μεγάλη οθόνη. Ακριβώς για να προβληθεί πριν τους τρίτους X-Men (που ανοίγουν παντού αυτή τη βδομάδα).

Και ακριβώς για να ανακοινωθεί ότι η έξοδός του στις αίθουσες αναβάλλεται για το Φεβρουάριο του 2007. Με τις υπόλοιπες πατάτες που ξεφορτώνονται εκείνη τη περίοδο. Και δικαιολογημένα, αφού φαίνεται να κάνει τον Punisher, αυτόν του '89 με τον Dolph Lundgren, να μοιάζει τουλάχιστο με Batman Begins (2005).

Παρά τις γκέι τρίχες του Nicolas Cage (μια μουστάκες στο WTC μια περούκες και στάιλιν να φαίνεται 20 χρόνια πιο νέος εδώ) και τα γκέι ψηφιακά εφέ, πάντως, τη ταινία εγώ δε τη ξεγράφω ακόμα. Ο Cage, κόντρα στις στιγμές.. εθνικής ανάτασης (βλ. τα National Treasure) που μας χάρισε και θα μας χαρίσει, μπορεί ακόμα και να παίζει, όπως π.χ. στο Weather Man (2005). Και στο σενάριο βρίσκεται ο David S. Goyer, των Blade και της επανεκκίνησης των ταινιών με σήμα τη νυχτερίδα. Και στη σκηνοθεσία είναι ο Mark Steven Johnson που έκανε ένα τουλάχιστο αξιοπρεπές (αν και.. φλεβαριάτικο κι αυτό) Daredevil (2003). Ε και τα εφέ είναι ακόμα, ίσως στο φινίρισμα. Και η παραγωγή, στο κάτω κάτω, είναι των $50 μυρίων. Και όχι των τρακόσιων του Superman Returns (2006).

Περισσότερες βιντεοαναλύσεις και η αμερικάνικη, στο πιο σουπερμανικό, εκδοχή στην επίσημη σελίδα.

Η Kirsten Dunst είναι εκεί για να σπρώξει τη Marie Antoinette (2006), και έδειξε ότι δίκιο είχα που 'λεγα ότι το κωλαράκι του τρέιλερ είναι (κατα)δικό της. Η Halle Berry πέρασε για τη πρεμιέρα του X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση (2006), και έδειξε ότι όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνουν τα μπαλκόνια. Η Liz Hurley δε ξέρω τι πήγε να κάνει, και έδειξε ότι όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνουν οι ρυτίδες. Πάντως και με μπαλκόνια και γυμναστήρια έχει πάαρα πολύ καλή σχέση. I can see that! που θα 'λεγε κι ο Groo.

Κατά τα άλλα, ο Lou Ye γέμισε τη Croisette με κουτσομπολιά και κινέζους κατασκόπους με τη νέα του ταινία Yiheyuan / Καλοκαιρινό Παλάτι (2006), που δοκιμάζει τα όρια της λογοκρισίας στη χώρα του. Και οι Weinsteins ανακοίνωσαν μια νέα label, τη Dragon Dynasty, για να διανέμουν ασιατικές ταινίες. Και για να πείσουν ότι δε θα τις σκατώσουν, όπως κάναν αντίστοιχα στη Miramax, πήραν σύμβουλο τον Tarantino.

Σειρά χτες, μετά τον Almodóvar τη Παρασκευή, για μια ακόμα αγαπημένη παλιοσειρά των Κανών, τον Nanni Moretti, να συγκεντρώσει τους προβολείς πάνω του. Περίεργα, ή όχι και τόσο, χωρίς πολλά πολλά από τα περισσότερα πρακτορεία μέχρι τώρα.

Κάποιοι χρεώνουν, όψιμα, στο Il Caimano (2006) την ήττα του Berlusconi. Τα γεγονότα λένε ότι παρόλο που βγήκε δυο σαββατοκύριακα πριν τις πρόσφατες ιταλικές εκλογές και βρέθηκε και εισπρακτικά στη κορυφή, δεν έκανε συνολικά ούτε τα εισιτήρια μιας μέρας του Νταβίντση, ας πούμε. Και πήγε κόντρα, γελοιοποιώντας τον πρώην πρωθυπουργό, στις προσπάθειες της αριστεράς να μη δημιουργήσει αντανακλαστικές αντιδράσεις (που θα λειτουργούσαν υπέρ του), οξύνοντας τους τόνους.

Το μικρό θαύμα είναι ότι η ταινία.. βλέπεται και μετά τις εκλογές και πολλοί κριτικοί ορκίζονται ότι θα βλέπεται και χρόνια. Ίσως γιατί, όπως και ο ίδιος ο δημιουργός της αστειεύεται, είναι επιστημονικής φαντασίας. Αναγκαστικά για να ξεπεράσει τους αυστηρούς ιταλικούς νόμους σχετικά με τα επιτρεπτά των ημερών πριν τις κάλπες. Και το τελευταίο παραγνωρίζουν άλλοι, όψιμοι επίσης, κριτικοί που ζητάνε εντονότερο πολιτικό λόγο.. ερμμ.. όψιμα επίσης.

Πάντως, ο κάτοχος του Χρυσού Φοίνικα από το 2001 (με Το Δωμάτιο του Γιού μου), που σάρωσε και στα φετινά βραβεία Di Donatello, δε φαίνεται να 'χει και πολλές ελπίδες σε αυτή τη, φεστιβαλική, προεκλογική κούρσα.

Αντίθετα, το Volver (2006), της άλλης παλιοσειράς, φαίνεται να βρήκε ανταγωνιστή στο Babel (2006) του Alejandro González Iñárritu (του 21 Grams (2003)). Που αγαπήθηκε ομόφωνα στις προβολές για τους κριτικούς και προβάλλεται επίσημα σήμερα. Χωρίς τον Brad Pitt που.. γεννάει. Και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του (προέδρου της κριτικής επιτροπής φέτος) Wong Kar Wai που φαίνεται να είναι στη μεριά όσων ενθουσιάστηκαν από το Southland Tales (2006).

Έσκασε πριν μερικές μέρες στο internet, λίγα 24ωρα μόνο πριν ο Oliver Stone ταξιδέψει στις Κάνες για να δείξει στους δημοσιογράφους 20 λεπτά από την ταινία του για το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, το World Trade Center. Δραματική μουσική και άνθρωποι σε απόγνωση, που τρέχουν σε αργή κίνηση, όπως μόνο ο Michael Bay θα μπορούσε να τους κινηματογραφήσει --το trailer του WTC φαίνεται να είναι η πρώτη post-9/11 απόπειρα του Hollywood να βγάλει φράγκα από το χτύπημα που άλλαξε την έννοια του τρόμου. Και όχι η πρώτη πολιτική ταινία που ξεδιπλώνει συνωμοσίες άξιες του Dan Brown, όπως ήλπιζαν οι Stone-fans μερικούς μήνες πριν.

Οι κριτικοί είδαν τα πρώτα 20 λεπτά της ταινίας χτες το βράδυ στη Salle Debussy, και κατέληξαν ότι ο Stone προσπαθεί να τα βρει με τα studio, παραδίδοντας τα αρχίδια του σε ροζ φάκελο με καρδούλες και συγγνώμες για το φιάσκο του Αλέξανδρου. Το οποίο, έστω και για τα λίγα λεπτά της μάχης στις Ινδίες, μας άρεσε,και όλα τα υπόλοιπα, μάλλον θα μπορούσαν να είχαν κοπεί και ραφτεί καλύτερα.

Ωστόσο, λένε ότι η ταινία είναι καλομονταρισμένη και εξαιρετικά γυρισμένη, στα υψηλά επίπεδα του Stone. Εμείς πάντως απορούμε τι θα μας κρατήσει το ενδιαφέρον σε μια ταινία για δυο αστυνομικούς, που έμειναν εγκλωβισμένοι στα ερείπια των διδύμων μέχρι να έρθουν τα σωστικά να τους βγάλουν έξω, ιδίως όταν ο ένας απ' αυτούς είναι ο Nicolas Cage. Εκτός βέβαια κι αν ο σκοτεινός σκοπός του Stone, είναι να ξαναφέρει τα παχιά μουστάκια στη μόδα, αφού προφανώς μόνο όσοι τα έχουν στην ταινία, μένουν ζωντανοί ως τους τίτλους τέλους.

Επίσης, την περασμένη Παρασκευή προβλήθηκε ένα 20λεπτο σκηνών της νέας ταινίας του Bill Condon (του Gods and Monsters/1998 και Kinsey/2004, και σεναριογράφου του Chicago/2002). Που μεταφέρει στην οθόνη το musical του Broadway για τις Dreamettes, μια τριπλέτα τραγουδιστριών που περνούν απ' τη soul στην κορυφή των pop charts στη δεκαετία του '60. Το Dreamgirls, που βρίσκεται ακόμη στα γυρίσματα, ενθουσίασε τους δημοσιογράφους με τη μουσική του, και το κοινό με την Beyoncé, που έκαψε τα φλας όταν περπάτησε στο κόκκινο χαλί. Πίσω της ακολούθησαν οι Jamie Foxx και Eddie Murphy, που επίσης κρατούν ρόλους στην ταινία.

Συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση του φεστιβάλ, πιο μακριά, πιο χοντρά, πιο δυνατά, προβλήθηκε τα ξημερώματα στις Κάνες η νέα ταινία του John Cameron Mitchell, πασίγνωστου, εδώ και χρόνια στην Ελλάδα (και σχετικά πρόσφατα και στην Αμερική), δημιουργού του Hedwig and the Angry Inch (2001). Που ξεκινάει με έναν νεαρό να έχει στο στόμα ένα παπάρι. Το δικό του.

Μετά το The Brown Bunny (2003), το 9 Songs (2004) και το Batalla en el Cielo (2005), για να θυμηθώ μόνο τα πολύ πρόσφατα, που πήγαν τη σχετική τέχνη όλο και πιο μπροστά, ο αμερικανός Cameron Mitchell δεν είχε και πολλές επιλογές. Έβαλε κι αυτός το λιθαράκι αντίστασης στην αρνητική αντιμετώπιση του σεξ στη χώρα του, απεικονίζοντάς το (κι αυτός) σαν απλό κομμάτι της καθημερινής ζωής. Και το απλό που κάνει ο καθένας το πρωί που ξυπνάει με σηκωμάρες, για παράδειγμα, είναι να τις καταπιεί. Προφανώς.

Για να καταγράψει αυτές τις γήινες στιγμές ο σκηνοθέτης προτίμησε απλούς ανθρώπους - παρά το ότι άνετα μπορείς να συμπεράνεις ότι η αφρόκρεμα των επαγγελματιών θα ενδιαφέρονταν να συμμετάσχει. Και τους βρήκε μετά από διαδικασία χρόνων και εξέταση πεντακοσίων (500) κασετών. Από τις οποίες διάλεξε εννιά (9) αντι-προσωπευτικούς πρωταγωνιστές. Όπως ο συνηθισμένος νεαρός με τη συνηθισμένη εύκαμπτη μέση ή η ντροπαλή, προσωπικότητα των media στον Καναδά, Sook-Yin Lee.

Shortbuses είναι τα μίνι λεωφορεία που προορίζονται να μεταφέρουν ανάπηρα και καθυστερημένα παιδιά στα ειδικά σχολεία. Και το Shortbus του τίτλου είναι, στη ταινία, ένα υπόγειο πανσεξουαλικό σημείο συνάντησης στη Νέα Υόρκη γύρω από το οποίο περιστρέφονται τα, πανσεξουαλικά φυσικά, φυστικώματα των ηρώων (γιατί, αν κατάλαβα καλά, τίποτα άλλο δε γίνεται στο έργο).

Δες/Κρύψε το uncensored trailer


Σε άλλα νέα από τις Κάνες, ο Todd Solondz ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει νέο φιλμ, διδυμάκι του Happiness (1998) που έχει προς το παρόν τον εφευρετικό τίτλο The New Todd Solondz Film. Το νέο πείραμα του Lars Von Trier, με τρεις σκηνοθέτες να κάνουν ταινίες με τους ίδιους χαρακτήρες και ηθοποιούς στις ίδιες τοποθεσίες, παρέδωσε το πρώτο αποτέλεσμα με το Red Road (2006) της Andrea Arnold. Και ο Richard Kelly, του Donnie Darko (2001), φαίνεται να σκοτώνει τη καριέρα του με το Southland Tales (2006) πιο πολύ και από τον Cameron Mitchell, για τους μισούς κριτικούς. Και να την απογειώνει για τους άλλους μισούς.

Η Fergie (a.k.a. Stacy Ferguson) των Black Eyed Peas θα είναι στο καστ του Planet Terror, το ήμισυ του Grind House (2007) από τον Robert Rodriguez, όπως ανακoινώθηκε επίσημα χτες.

Η ξανθιά φροντγούμαν, βύθισε τη προηγούμενη βδομάδα το Sweet Child O' Mine (των Guns N' Roses) προς τρόμο ενός ολόκληρου γυμνασίου. Ενώ ήταν, την ίδια εβδομάδα, πλήρωμα και του Poseidon (2006) που πήγε αύτανδρο, όπως αναμενόταν, στο αμερικάνικο μποξόφις (και από τη πρεμιέρα του οποίου και η φωτό της αοιδού με την εμφανώς πιο καλλίφωνη αδερφή της). Και πολλή βοήθεια για να πνιγεί δε χρειάζεται ούτε το Planet Terror, τελευταία.

Grind houses, λένε τους γνωστούς μας σινεμάδες "2 έργα σεξ" ή "ένα καράτε κι ένα σεξ" στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού - σε αντιδιαστολή ας πούμε με τα art houses, που πάνε συνήθως όσοι υποφέρουν από αϋπνίες. Κι επειδή βρίσκονται σε παρακμή (αφού η παρακμή των θαμώνων τους μεγάλωσε και πήγε σπίτι της) ο Rodriguez με τον Quentin Tarantino είχαν την ιδέα να αναστήσουν το πνεύμα τους, εικονικά. Σκηνοθετώντας ο πρώτος ταινία μιας ώρας με ζόμπι κι ο δεύτερος με.. μαχαιροβγάλτες. Και πασάροντάς τες μαζί, κομπλέ με ψεύτικα τρέιλερ στο διάλειμμα.

Και όλο το πακέτο (ιδεών) το πάσαραν στους Weinsteins. Που από τότε βγάζουν ανακοινώσεις για διανομή μια φέτος το Σεπτέμβριο, μια το Δεκέμβριο, και πιο πρόσφατα τον Απρίλιο του 2007. Και πάνω που είχε ξεκινήσει ο Rodriguez τουλάχιστο τα γυρίσματα, δημιουργήθηκε ένας ψιλοπανικός. Με υπαίτιο (ή αποδιοπομπαίο τράγο) τον Michael Biehn, που φαίνεται να ανακοίνωσε, στις αρχές του μήνα, σε podcast στη σελίδα του ότι η παραγωγή του Planet Terror (όπου συμμετέχει) πάγωσε και πάει γι' άλλα. Και φούντωσαν οι φήμες (που σέρνονταν και πολύ πριν) ότι ο σκηνοθέτης τα παράτησε οριστικά, ο κολλητός του θα βγάλει το δικό του τμήμα αυτόνομα, κτλ. Για να αποσυρθούν μετά κάποιο καιρό όλα και να "διευκρινιστεί" ότι ο Biehn ήταν σε actor's break (βλ. δε τον χρειάζονταν στη συγκεκριμένη περίοδο των γυρισμάτων).

Τέλος, ήρθαν οι επίσημες ανακοινώσεις ότι ο Tarantino ξεκινάει το δικό του Death Proof οσονούπω. Και o Rodriguez.. κάνει γυρίσματα. Κι επειδή κάνει και μπαμ ότι διαπίστωσαν να τους λείπει έργο.. σεξ, ρίξαν το βάρος στη Fergie και τη (γνωστή για το εκλεπτυσμένο ενδυματολογικό της γούστο) Rose McGowan. Η τελευταία, σύμφωνα με τις φήμες, έκανε πολύ περισσότερα στα γυρίσματα, και στο σκηνοθέτη προσωπικά, απ' ότι.. απαιτούσε ο ρόλος της (ο σκηνοθέτης τι απαιτούσε δε ξέρω).

Debut είχαμε τις τελευταίες μέρες, για το Fast Food Nation του Richard Linklater στις Κάνες (χτες), το teaser της ταινίας στο YouTube και το blog στο επίσημο site (προχτές).

Βασισμένος στο ομώνυμο (δημοσιογραφικό) μπεστ-σέλερ του Eric Schlosser από το 2001, ο Linklater προτίμησε τη μυθιστορηματική αφήγηση και το μεγάλο καστ, με guests τύπου Avril Lavigne και πρωταγωνιστές τύπου Catalina "Κεχαριτωμένη Μαρία" Sandino Moreno. Και γυρίσματα σε μεξικάνικα σφαγεία. Για να δώσει στην Αμερική μια ματιά στο πως φτιάχνεται το φαγητό της, σύμφωνα με τα προωθητικά στιχάκια.

Και όχι, αφού ρωτάς, δεν έχει ξαναθιχτεί το ίδιο θέμα και πέρσι στο Μπούκωσέ Με (Εαυτέ Μου) Μέχρι να Ξεράσω Μπας και Σοκάρω Κανέναν και Βγάλω Κάνα Φράγκο (Super Size Me (2004)). Εκεί είχαμε μια αρπαχτή που, προσπάθησε να αποκτήσει κύρος και λάμψη φιλοξενώντας και τον Schlosser αλλά, αναφέρονταν στα αποτελέσματα της.. χρήσης. Ενώ ο Linklater φιλοδοξεί να αποκαλύψει όλο το κύκλωμα των υψηλά ιστάμενων και τη βουλιμία που καθορίζει τις επιλογές τους.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία για το πρόσωπο και τη κοιλιά των μεγαλο-επιχειρηματιών και μακάρι το τελικό αποτέλεσμα να 'ναι στίγμα και στα δυο τους. Αλλά ντοκιμαντέρ δεν είναι (και με τις ενδείξεις ούτε καν πλησιάζει) και βαρετό μοιάζει στις πρώτες εικόνες. Και στην Ελλάδα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ακόμα και τα παπούδια δείχουν πλέον μεγαλύτερη εμπιστοσύνη (για τη προστασία της υγείας τους) στην αδηφαγία του καπιταλισμού απ' ότι στο.. δαιμόνιο της φυλής και του γείτονα. Και στη τελική, κανένας δε σε αναγκάζει να τρως σε φαστφουντερίες.

Θυμίζω ότι ο Linklater είναι από τους πιο σημαντικούς ανεξάρτητους δημιουργούς των τελευταίων χρόνων, έβαλε στο λεξιλόγιο τους Slackers (1991), έκανε το εξαιρετικό.. εξαρτημένο School of Rock (2003) ενώ κι εδώ πασίγνωστα είναι τα Before Sunrise (1995) / Before Sunset (2004) του. Παραγωγοί του είναι ο Malcom McLaren (ναι αυτός των Sex Pistols) και ο Jeff Skoll (ναι αυτός του eBay) που έχει εμπλακεί σε ένα σωρό "επαναστατικά" project τελευταία (Good Night, and Good Luck (2005), North Country (2005), Syriana (2005), An Inconvenient Truth (2006)).

Σε άλλα νέα από τις Κάνες, ο Κώδικας Ντα Βίντσι φαίνεται να απογοήτευσε και το κοινό (μετά τους κριτικούς ως γνωστό). Ενώ θριαμβευτική ήταν η υποδογή, στο διαγωνιστικό τμήμα, για το Volver. Τόσο που ίσως ήδη να παίζει χωρίς αντίπαλο.

Και επιτέλους, το μεγάλο cover-up αποκαλύφθηκε. Όχι αυτό για την αληθινή ταυτότητα του Ιησού και την ιδιότητα της Μαρίας Μαγδαληνής. Αυτά τα ‘χε αποκαλύψει ο Dan Brown, όταν τα τύπωσε πριν τρία χρόνια σε βιβλίο, που έχει πιάσει 60 εκατομμύρια θέσεις σε ράφια βιβλιοπωλείων, τα οποία βρέθηκαν τουλάχιστον 50 εκατομμύρια χέρια να τα πάρουν μαζί τους σπίτι. Και μάλλον θα βρεθούν καμιά δεκαριά ακόμη να πάνε να το αγοράσουν, έστω και μόνο για να το κάψουν. Όχι, λέμε για το cover-up της Columbia, που έκανε το παγκόσμιο best seller, ταινία, υπό τέτοιο ακραίο καθεστώς μυστικότητας, χαρακτηριστικό του οποίου είναι η παροιμιώδης διαδικασία υποτιτλισμού.

Σύμφωνα με τον θρύλο, στο Λονδίνο εστάλη πριν από μερικούς μήνες, η μια και μοναδική κόπια της ταινίας, της οποίας θα γινόταν μια και μοναδική προβολή, για τους υποτιτλιστές όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Η φρενίτιδα της απόκρυψης της ταινίας, συνεχίστηκε μέχρι και χθες, Τετάρτη, που έγινε η προβολή της ταινίας για τους δημοσιογράφους, μία μόνο μέρα πριν την επίσημη έξοδό της στις αίθουσες, και κάνα οχτάωρο περίπου μετά την πρώτη μεγάλη παγκόσμια (δημοσιογραφική) προβολή στις Κάνες.

Για την ιστορία --αν και για να μην ξέρει κάποιος το στόρι, θα πρέπει να έλειπε σε άλλο γαλαξία τα τελευταία τρία χρόνια-- το βιβλίο του Dan Brown είναι ένα εύπεπτο pulp ανάγνωσμα, που ξεκινά από έναν φόνο μέσα στο μουσείο του Λούβρου. Η ανατριχιαστική θέση στην οποία βρίσκεται το πτώμα, φέρνει στην υπόθεση έναν μελετητή αρχαίων συμβόλων και μια καλλίπυγο πράκτορα της γαλλικής Δικαστικής Αστυνομίας, οι οποίοι εμπλέκονται σε ένα κυνηγητό για την εύρεση του Αγίου Δισκοπότηρου. Το οποίο Άγιο Δισκοπότηρο, όπως φαντάζομαι θα ξέρετε, δεν είναι ένας αρχαίος δίσκος και ένα αρχαίο ποτήρι. Αλλά σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, ας το μάθετε καλύτερα απ’ την ταινία.

Στο θέμα μας πάντως, η εταιρία, προφανώς είχε τους λόγους της που ήθελε να κρατήσει το μπαλόνι που είχε παραφουσκώσει με διαφημιστικά tricks και εισπρακτικές προσδοκίες όσο το δυνατόν μακρύτερα από πιθανές ακίδες, σε έναν κόσμο όπου το κακό word of mouth κινείται με ταχύτητες DSL (και βάλε).

Όχι ότι ο Κώδικας Da Vinci του Ron Howard, είναι χειρότερος από τον Κώδικα Da Vinci του Dan Brown. Ο Howard δημιουργεί μια ταινία που –κατά το σύνηθες για τον Howard-- στηρίζεται κυρίως στα υψηλά επίπεδα παραγωγής της για να καλύψει την άτολμη σκηνοθεσία του, ο Tom Hanks γεμίζει την οθόνη σε έναν δισδιάστατο ρόλο με κυμαινόμενο IQ που ευτυχώς δεν πιάνει τους πάτους του βιβλίου, η Tautou κάνει ότι μπορεί για να κρατήσει τον κακογραμμένο της ρόλο ενδιαφέροντα, και ο Ian McKellen κλέβει μερικές σκηνές με την εκκεντρική ερμηνεία του, αλλά τσακίζει τις δύο βασικές του με απόδοση πολύ flat για τα γούστα μου.

Στηριζόμενος στο κείμενο του Brown, ο Howard σπρώχνει την πλοκή προς το ξεδίπλωμά της, παίρνει όλες τις απροσδόκητες στροφές με τη σωστή κλίση, ανεβάζει ταχύτητα εκεί που πρέπει, δημιουργεί σασπένς και διαχειρίζεται αποτελεσματικά την ίντριγκα. Κάνει ό,τι θα περίμενε κάποιος που έχει διαβάσει το βιβλίο, να κάνει ο Howard με το απειλητικά κινηματογραφικό γράψιμο του Brown (ανάμεσα στις γραμμές του οποίου, μπορεί κανείς να διακρίνει ακόμη και το συνεργείο γυρισμάτων). Αλλά δεν καταφέρνει ποτέ να το απογειώσει. Κάτι που έκανε, ας πούμε, ο Coppola, με τον Νονό. Αλλά πάλι, ούτε ο Howard είναι Coppola, ούτε ο Brown είναι Puzο.

Οι Αθώες Φωνές είναι βασισμένες τόσο στη πραγματική προσωπική ιστορία του (σεναριογράφου) Oscar Torres όσο και στη μεγαλύτερη του παιδομαζώματος 12χρονων παιδιών κατά τη διάρκεια του 12χρονου εμφυλίου στο Ελ Σαλβαδόρ. Τόσο από τη πλευρά των επαναστατημένων αγροτών όσο και από την αμερικανοστηριζόμενη κυβερνητική.


Και έτσι ο Luis Mandoki, μεξικανοθρεμένος σκηνοθέτης αστέρων μεγέθους και.. ποιόντος Meg Ryan και Jennifer Lopez, έχει στα χέρια του ένα υλικό που αναντίρρητα ξεχειλίζει από αυθεντικότητα, ρεαλιστικότητα και δράμα. Την ιστορία του Chava που, 11χρονος, ξοδεύει τον τελευταίο χρόνο ελευθερίας του σαν ο άντρας του σπιτιού του (αφού ο πατέρας του την έχει κοπανήσει προς άλλες Πολιτείες) και ασχολούμενος με ωραίες πιτσιρίκες. Ενώ ταυτόχρονα βλέπει τους φίλους του να στρατολογούνται, τις γνωστές του να βιάζονται και τις σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι του ενώ.. τρώει στο σπίτι του.


Την ιστορία αυτή λοιπόν ο Mandoki καταφέρνει να υπερδραματοποιήσει, σε βαθμό γελοιότητας ορισμένες φορές. Και ο μικρός πρωταγωνιστής του, υπό την ενθάρρυνσή του μπορείς άνετα να υποθέσεις, άλλο που δεν ήθελε. Σα να παρακολουθείς σχολική παράσταση όπου τα πιτσιρίκια ανταγωνίζονται το ένα το άλλο στο παραφούσκωμα των ρόλων τους και στις πόζες για τα οικογενειακά άλμπουμ, πιάνεις συνεχώς τον μικρό Βασιλάκη Padilla να αναζητά με το βλέμμα τις οδηγίες κάποιου μπαμπά πίσω απ' τη κάμερα.

Έτσι παρόλα τα θετικά της και τη σοβαρότητα της παραγωγής, η ταινία είναι μόνο για φεστιβάλ και ευκολοσυγκίνητους κριτικούς. Και παιδιά, ανεπιφύλακτα.

Ανάλογα ποιον ενημερωμένο σινεφίλ θα ρωτήσεις, θα σου πει ότι η Πόλη του Πάθους είναι η νέα Πόλη του Θεού (Cidade de Deus (2002)), η συνέχεια του Θέλω και τη Μαμά σου (Y Tu Mamá También (2001)), και ο επόμενος Κεντρικός Σταθμός (Central do Brasil (1998)) ή Ημερολόγια Μοτοσικλέτας (Diarios de Μotocicleta (2004)). Η αλήθεια είναι ότι αποτελεί απλά ένα ακόμα διαβατήριο από τη Λατινική Αμερική για το Χόλιγουντ.


Και έχει σχέση με τα δυο τελευταία μόνο στο ότι ο (σκηνοθέτης τους) Walter Salles κάνει εδώ τη παραγωγή, ενώ στα Ημερολόγια είχε βοηθό και και τον Machado. Που κατά τα άλλα έχει μείνει στους Ζιλ και Τζιμ (Jules Et Jim (1962)) όσο αφορά την έμπνευσή του και τα πρότυπά του. Ένα ακόμα τρίο, μια γυναίκα, δυο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες.

Διάλειμμα ολίγων λεπτών για χασμουρητό.


Θεματολογικά λοιπόν ο δημιουργός δείχνει δειλία, αφού μόνο υπαινιγμούς αφήνει για οτιδήποτε.. αιχμηρό. Ούτε το άσπρο-μαύρο των δυο αντίζηλων αγγίζει (προφανώς το ότι ο ένας είναι μαύρος και ο άλλος άσπρος είναι ικανοποιητική.. ανάλυση). Ούτε την Κάτω Πόλη του πρωτότυπου τίτλου βλέπουμε και πολύ (προφανώς αρκεί η.. αναφορά). Ούτε και τίποτα τολμηρό έχει να κρύψει το τέλος, τέλος.

Εκεί που δίνει ρέστα είναι στη παρουσίαση της όλης ιστορίας με στιλ, ρυθμό και ωμότητα. Αναμενόμενα σε δόση αρκετή για να σφραγίσει το πολυπόθητο διαβατήριο αλλά όχι τόση ώστε να το κάψει.

Η Jane Birkin, λίγο πριν κλείσει τα 60, αποφάσισε να γυρίσει ταινία τη ζωή της. Και θα γράφει, θα σκηνοθετεί και θα πρωταγωνιστεί, φυσικά. Και πότε θα ήταν καλύτερα να το ανακοινώσει παρά, με την έναρξη του Φεστιβάλ Κανών, τη Τετάρτη?

Βλέπεις, πολύ πριν οι Άγγλοι κάνουν το ίδιο με τους Μπέκαμς, οι Γάλλοι αντιμετώπιζαν με τιμές βασιλικής οικογένειας αυτή της (αγγλικής καταγωγής) Τζέιν με τον Serge Gainsbourg. Και οι δυό τους κάθε άλλο παρά καθαρή, ultra-φιλική προς τους διαφημιστές, εικόνα πασάρανε. Με αποκορύφωμα τη μυθική συνεργασία τους, με βογγητά, στο (τραγούδι) Je T’Aime Moi Non Plus, το '69. Και παρενθέτω τραγούδι, γιατί λίγοι ξέρουν ότι ήταν και η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα, και από τις πιο ενδιαφέρουσες των 70s κατά τη γνώμη μου, του ζευγαριού, το 1976. Με τον Gainsbourg να γράφει και να σκηνοθετεί τη γυναίκα του σαν αγοροκόριτσο με το οποίο ξεθυμαίνει, πάντα με τον.. κλασικό (του) τρόπο, ο (σουπερστάρ του Warhol) Joe Dallesandro, όταν πλακώνεται με τον εραστή του.

Για το σημερινό, γυμνό (μόνο κατ' όνομα βέβαια), αφιέρωμα των Sunday Times, η πιο μνημειώδης απογύμνωση της Τζέιν έγινε στο Blowup (1966) όταν και έγινε η πρώτη που παρουσίασε φάτσα κάρτα, σε μη-πορνό, το.. ευαίσθητο σημείο της (όχι αυτό που χρησιμοποιούσε ο Dallesandro, το άλλο το μπροστινό). Για όλους τους υπόλοιπους η καλύτερη ανάμνηση είναι οι περιπτύξεις της με τη Bardot, στη κατά τ' άλλα άθλια αναζήτηση από τον Roger Vadim του τι θα γινόταν αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα (Don Juan ou Si Don Juan était une femme... (1973)).

Στη παραγωγή του Boxes, όπως θα λέγεται η βιογραφία, η παντελώς πρωτάρα σε τέτοιους ρόλους σταρ έχει κουβαλήσει όλους τους συγγενείς και φίλους της, σύμφωνα με το αφιέρωμα. Τα γυρίσματα ξεκινάνε την επόμενη εβδομάδα.

Το υπέρτατο φιλμ δράσης, το πιο τρομαχτικό που θα δεις ποτέ, έχει θέμα, φυσικά, τη διάσωση του πλανήτη από τη καταστροφή. Και είναι παραγωγή από τη μια του Lawrence Bender (υπεύθυνου, μεταξύ άλλων, για όλες τις ταινίες του Tarantino) και από την άλλη του Jeff Skoll (υπεύθυνου, μεταξύ άλλων, για τις πρόσφατες, οσκαρικές, ταινίες του Clooney). Και κατα-χειροκροτήθηκε, περισσότερο ίσως από κάθε άλλo στην ιστορία, στο φετινό Sundance. Και έχει ήρωα τον πιο βαρετό ίσως ομιλητή, στη πρόσφατη πολιτική ιστορία των αμερικάνικων πολιτειών. Και καταγράφει, από την αρχή μέχρι το τέλος, και μόνο, μια ομιλία του.

Κυρίες και κύριοι, ο Captain Planet Επιστρέφει (2006) και τον υποδύεται ο Al Gore.

Και όλοι συμφωνούν ότι η μοναδική φορά που αξίζει να τον ακούσεις, εκτός από όταν εναλλακτική λύση αποτελεί ο George W. Bush, είναι όταν μιλάει για το περιβάλλον. Και μιλάει πολύ. Και γνωρίζει πολλά. Τόσα ώστε οι υπεύθυνοι για τη καμπάνια του (ως επόμενου αμερικανού προέδρου) να τον συμβουλέψουν να αποφύγει εντελώς το θέμα. Γιατί, πιο συμβολικά και σημαντικά, οι μεγαλύτεροι βρωμιάρηδες του κόσμου (όσο αφορά τους περιβαλλοντικούς ρύπους), υπό την ένδοξη ηγεσία του George W., απέσυραν το 2001 την υπογραφή τους από τη Συνθήκη του Κιότο, και φροντίζουν (να καταστρέφουν) το περιβάλλον μόνοι τους.

Περισσότερα δε χρειάζεται να πω. Η κατάπτυστη πολιτική των ίσων αποστάσεων από τα περισσότερα media, με τον κάθε άσχετο υποτακτικό να ισοσταθμίζει με την αδιαφορία του τις τεκμηριωμένες γνώμες μυριάδων επιστημόνων, έχει κάνει ανέκδοτο τη σοβαρότερη απειλή για τον πλανήτη.

Αλλά αρκεί μια φωτογραφία του Κιλιμάντζαρο χωρίς χιόνι για να σου παγώσει το χαμόγελο πιο πολύ κι από τη καρδιά των Rumsfeld και Σία.

Γουστάρουμε να πλέξουμε το εγκώμιο του Michael Mann. Πως το λένε, τον πάμε τον τύπο γιατί είναι σκηνοθέτης με όλη την έννοια της λέξης. Οι ταινίες του έχουν απαράμιλλο στυλ, είτε τις δεις από τεχνικής πλευράς είτε θεματικά- και ο θρύλος λέει ότι μπορείς να αναγνωρίσεις το χέρι του Michael και μόνο από την γκαρνταρόμπα του καστ. Το trailer του Miami Vice, που έστειλε τους φαν σε απόλυτη nirvana, μας κάνει να έχουμε τεράστιες απαιτήσεις από το φιλμ αλλά ταυτόχρονα μου δίνει, προσωπικά, την σιγουριά να πω ότι αν το box office σταθεί φιλικό το Miami Vice έχει όλα τα φόντα να δηλώσει παρόν ΚΑΙ για αγαλματίδιο.

Δεν θα σας ζητήσουμε να εστιάσετε στο…μουστάκι του Colin Farrell, που μοιάζει σαν να έχει βγει από τους τσιγγάνους του Snatch ούτε στην άφθονη δράση των undercover επιχειρήσεων του δίδυμου Tubbs-Crockett.. Όχι, περιμένετε τα τελευταία πλάνα του trailer και δείτε το καταπληκτικό πλάνο του ταχύπλοου με τον πολύχρωμο ουρανό στο φόντο. Αυτός είναι Mann. Και γι αυτό θα πάτε να δείτε και το φιλμ --σκηνές δράσης έχει και το Bad Boys.

Ακόμα και αν δεν ξέρετε κάτι για την υπόθεση οι γραμμές-οδηγοί που παραθέτει το εξαιρετικό trailer είναι oι βασικές: Επιχείρηση της δίωξης ναρκωτικών, μπάτσοι που εισχωρούν επικίνδυνα βαθειά στον υπόκοσμο ( «there's undercover, and then there's, "which way is up?"»), η Li Gong ως το απαραίτητο θηλυκό, δράση, γρήγορα αυτοκίνητα, γρήγορα σκάφη και γρήγορα... εε... αεροπλάνα. Άποψή μας: Δεν θα ξαναδείτε ποτέ με το ίδιο μάτι τα επεισόδια της κλασικής σειράς.

Απονεμήθηκαν χτες βράδυ, 12 Μαίου, στο Palais am Funkturm στο Βερολίνο, τα βραβεία LOLA της γερμανικής ακαδημίας (κινηματογράφου) για το 2005. Με τη Στάζι, σε ένα επικό φλασμπάκ, να είναι πανταχού παρούσα και όλα τα λεφτά.

Καλύτερο θέαμα αποδείχτηκαν, αναμενόμενα, οι Ζωές των Άλλων (Das Leben der Anderen / The Lives of Others), ένα πολιτικό θρίλερ με θέμα το πασίγνωστο δίκτυο σπιούνων που είχε στήσει για τη παρακολούθηση των πολιτών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας η κυβέρνησή τους. Του Florian Henckel von Donnersmarck που πήρε σπίτι του και το βραβείο σκηνοθεσίας. Η ταινία, που έχει κόψει πάνω από 800.000 εισιτήρια ήδη στη Γερμανία, τιμήθηκε με πέντε (5) επιπλέον βραβεία, ενώ ήταν υποψήφια για έντεκα (11) συνολικά. Αυτά για καλύτερο πρώτο (για τον ανατολικογερμανό Ulrich Mühe) και δεύτερο αντρικό ρόλο, σενάριο, φωτογραφία και παραγωγή.

Έτερη πολυβραβευμένη (ριαλιτο)ιστορία της βραδιάς αναδείχτηκε αυτή μια γυναίκας που πιστεύει ότι την κατακυρίευσε ο Σατανάς. Το Requiem του Hans-Christian Schmid κέρδισε το αργυρό βραβείο καλύτερης ταινίας, πρώτο (για τη βραβευμένη και με Χρυσή Άρκτο Sandra Hüller) και δεύτερο γυναικείο ρόλο, κουστούμια και ήχο. Είχε ξεκινήσει με ελπίδες για δέκα (10) κατηγορίες.

Τα 56α βραβεία LOLA μοίρασαν συνολικά 2,85 εκατομμύρια ευρώ και, με €500.000 μόνο στη καλύτερη ταινία, παρέμειναν μακράν τα πιο.. επικερδή κινηματογραφικά βραβεία στο κόσμο. Φέτος η τελετή απονομής έγινε δυο μήνες νωρίτερα, αφού από τον Ιούνιο ακόμα και οι κινηματογράφοι θα παίζουν μπάλα στη Γερμανία (και όχι μόνο).

Ο πλήρης κατάλογος των νικητών θα δημοσιοποιηθεί, κάποια στιγμή υποθέτω, στην επίσημη σελίδα των βραβείων. Μέχρι τότε

Μετά από μακρόχρονη απουσία, ο Terry Gilliam επέστρεψε νωρίτερα φέτος στις μεγάλες οθόνες με τους Αδερφούς Grimm, ένα φιλόδοξο blockbuster που έπασχε από τα ίχνη της παρμέμβασης των παραγωγών από το σενάριο και το cast μέχρι και τη σκηνοθεσία. Που ήταν βασικά και ο λόγος που η ταινία ήταν μάπα. Οπότε όλοι περιμέναμε την δεύτερη φετινή δουλειά του, ένα καθαρά προσωπικό project, ανυπομονώντας να δούμε σε τι φάση βρίσκεται πια ο σκηνοθέτης του Brazil (1985), των 12 Πιθήκων (1995) και του Fear and Loathing in Las Vegas (1998). Έφτασε λοιπόν η ώρα, και η φάση του δεν πρέπει να είναι και πολύ καλή.

Το Tideland, η μεταφορά της ομότιτλης νουβέλας με άρωμα ποίησης του Mitch Cullin, είναι το όνειρο όσων ήλπιζαν να δουν κάτι ακόμη πιο αλλόκοτο απ' το Fear and Loathing. Η Jeliza-Rose είναι η κόρη δύο τελειωμένων junkies, που, αφού αποτρέπει τον πατέρα της απ' το να στείλει τη νεκρή μητέρα της στον άλλο κόσμο με τελετή των Βίκινγκς που τόσο αγαπά (καίγοντάς την μέσα στο διαμέρισμά τους), ταξιδεύει μαζί του ως το σπίτι της νεκρής γιαγιάς της, στη μέση του πουθενά. Εκεί, ο πατέρας με την ανεξήγητη εμμονή για το ακρωτήρι της Jutland (προφέρεται Γιούτλαντ), παίρνει την τελευταία του δόση και αφήνει το μικρό κοριτσάκι να ζει μόνο του ανάμεσα στα απέραντα λιβάδια του Wiskonsin και τα απέραντα όρια της φαντασίας της. Η λογοδιαροιακή Jeliza, που είχε πέσει στην κατσαρόλα όταν ήταν μικρή, δεν παίρνει χαμπάρι τον θάνατο του πατέρα της, ο οποίος σαπίζει στην καρέκλα του όσο εκείνη περνά τις μέρες της μιλώντας με σκίουρους, λαγούς, τα κεφάλια απ' τις κούκλες της, και τους καινούριους φίλους της. Δύο χαρακτήρες βγαλμένους απ' την μεγάλη, παρανοϊκή, ενδεχομένως αιμομικτική και σίγουρα τρομακτική με τον τρόπο της, παράδοση του American Gothic.

Ο Gilliam ήθελε να πει κάτι για την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, αλλά όσο περνούσε ο καιρός και πετούσε από το set του Tideland σ' εκείνο των Αδερφών Grimm και πάλι πίσω, μάλλον ξέχασε που ήθελε να το πάει, κι έτσι οι συνεχείς αναφορές του στην γνωστή μυθολογία μένουν στην σύλληψη. Η Jeliza περιφέρεται στις εξοχές και έχει διάφορες φαντασιώσεις, που δεν οδηγούν πουθενά συγκεκριμένα, πέρα απ' το να μπερδεύουν ακόμη περισσότερο το αθώο, μυθομανές μαυλοδάκι της, μπλέκοντας την ίδια και τους γύρω της (όχι πως δεν τα καταφέρνουν μια χαρά και μόνοι τους) σε επικίνδυνες και ενοχλητικές καταστάσεις. Αυτές μπαίνουν η μια πίσω απ' την άλλη για να σχηματίσουν ένα δίωρο σύμπλεγμα των εφιαλτών του σκηνοθέτη, που μένουν μισοί όταν μας ξυπνούν οι τίτλοι τέλους, μετά από τον καθαρτικό όσο και μακάβριο θάνατο του σούπερ-καρχαρία τον οποίο κυνηγούν περιστασιακά οι ήρωες, στις σιδηροδρομικές γραμμές της γειτονιάς.

Η ταινία, που χαρακτηρίζεται από τα γνωστά μπαλατζαρίσματα του Gilliam ανάμεσα σε πραγματικότητα και φαντασία, επωφελείται από την επιδεξιότητα του σκηνοθέτη στις αλλόκοτες γωνίες λήψεις και το χαρακτηριστικό του άγγιγμα στις λεπτομέρειες της σκηνογραφίας και των κοστουμιών. Ατμοσφαιρική και αισθητικά χορταστική μέσα στην σεναριακή της ημιτέλεια, έχει μπόλικες αρρωστημένες λούμπες που την κάνουν απαγορευτική για τα ανήλικα και αναγουλιαστική για τα ενήλικα σαν του λόγου μου, σίγουρα δυσανάγνωστη αν υποθέσουμε ότι έχει δεύτερο επίπεδο, και μάλλον απαγορευτική για τους διανομείς της, οι οποίοι ωστόσο έδειξαν θάρρος βγάζοντάς την στις αίθουσες (έστω και εν μέσω μπλοκμπαστερικού καταιγισμού), ποντάροντας στις υπνωτιστικές ικανότητες του μεγάλου δημιουργού στους σκληροπυρηνικούς fans του.

Πάντως όσοι το αποτολμήσουν, θα απολαύσουν την σπάνια ερμηνεία της Jodelle Ferland που κεντάει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, έναν χαρακτήρα συγχρόνως αξιαγάπητο σαν γλυκύτατου μικρού κοριτσιού, και αποκρουστικό σαν γυναίκας με μνημείωδη πουτανιά.