«Οι Μαυρισμένοι,» όπως είναι η μετάφραση του τίτλου, μαζεύτηκαν πρώτη φορά να πάνε διακοπές όλοι μαζί, πριν από 27 χρόνια. Η ετερόκλητη παρέα των πέντε Γάλλων που ήθελαν να περάσουν καλά το καλοκαίρι τους, αλλά οι καταστάσεις που άπλωνε μπροστά τους ο σκηνοθέτης Patrice Leconte, δοκίμαζαν τα νεύρα και το χιούμορ τους, έγιναν εικονικές μορφές στο μυαλό των συμπατριωτών τους, οι οποίοι εκτός του ότι τίμησαν μαζικά το French Fried Vacation (1978), αλλά και το sequel του, το Les Bronzes font du ski (1979), χαρίζουν και απίστευτα νούμερα στις τηλεοπτικές μεταδόσεις των ταινιών. Και όταν έμαθαν ότι οι πέντε φίλοι ξαναμαζεύτηκαν για να μετατρέψουν ένα ακόμη Club Med-ο-ειδές θέρετρο σε παιδική χαρά, τιγκάρισαν τις αίθουσες και του χάρισαν πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ σε εισπράξεις. Το οποίο απ’ ό,τι καταλαβαίνω, είναι ένα κάποιο ρεκόρ για τα γαλλικά ταμεία.


Τα πρώτα πλάνα του φιλμ ανοίγουν με ένα κομμάτι που θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει το μουσικό θέμα του καλοκαιριού, αν δεν είχε γίνει σούπα απ’ την άνοιξη κιόλας. Αλλά και πάλι, όπως η κάμερα πλανάρει πάνω απ’ τις θάλασσες της Σαρδηνίας στο ρυθμό του Baila Morena, η μυρωδιά αρμύρας και νωπής άμμου καταφέρνει να απλωθεί στην αίθουσα και να καταστήσει σαφές το κλίμα της ταινίας. Οι έξι σπουδαίοι ηθοποιοί, υπό την καθοδήγηση ενός μεγάλου σκηνοθέτη που επιδεικνύει άνεση ελιγμών ανάμεσα στα (παραδοσιακά γαλλικά) ψυχοψαχτικά και τα μποξοφισοτσακιστά, μας παρασέρνουν σε ένα θεότρελο πανηγύρι νοσταλγικής ατμόσφαιρας και δροσερού χιούμορ, που επεκτείνεται απ’ τις έξυπνες ατάκες στο ξεκαρδιστικό slapstick και τις σεναριακές ανατροπές μέχρι τα inside jokes της ηλικιωμένης πια παρέας. Και αποδεικνύουν περίτρανα ότι η κωμωδία είναι μια γλώσσα διεθνής κι αγέραστη, γοητεύοντας και παλιούς γνώριμους του γαλλικού θηριοτροφείου, και τους νεότερους που έρχονται πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους.

Κάποτε στα slashers, οι δολοφόνοι ήταν όσο ηλίθιοι χρειαζόταν, για να προλάβουν οι ήρωες να τους ξεφύγουν. Τώρα, οι ήρωες είναι όσο ηλίθιοι χρειάζεται, για να προλάβουν οι δολοφόνοι να τους κόψουν μερικά δάχτυλα πριν τους ξεφύγουν. Καλώς ήρθατε στη μετά-Saw εποχή, που έφερε τη λαχτάρα για αίμα, στις mainstream οθόνες.


Μια οικογένεια αποφασίζει να διασχίσει με τροχόσπιτα, την αχανή έρημο της Νεβάδα, που πριν χρόνια χρησιμοποιούνταν ως χώρος δοκιμής ατομικών όπλων. Τα πειράματα αυτά, άφησαν τα κατάλοιπα τους στις τριγύρω αποικίες μεταλλωρύχων, με τη μορφή φρικτών γενετικών μεταλλάξεων, και μιας κολασμένης δίψας για τρόμο, βασανιστήρια, αίμα και θάνατο, την οποία σβήνουν εκμεταλλευόμενοι τους ελάχιστους περαστικούς οδηγούς. Σαν την εν λόγω οικογένεια.

Το The Hills Have Eyes του ’77, δια χειρός Wes Craven, είναι ένα απ’ τα κλασσικότερα φιλμ του κύματος του exploitation, που γέμιζε τις αίθουσες στα τέλη των 70s και τις αρχές των 80s, σοκάροντας το θεατή με ωμή βία. Ο ίδιος ο Craven, ήθελε να φρεσκάρει την ταινία του εδώ και χρόνια, οπότε είπε να εκμεταλλευτεί την πρόσφατη --έστω και περιορισμένη-- αναβίωση του φαινομένου. Και εφάρμοσε μια δοκιμασμένη συνταγή. Πίσω από την κάμερα, έβαλε έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη, ελπίζοντας ότι θα πετύχει τον ίδιο συνδυασμό που πέτυχαν ο Marcus Nispel στο καινούριο Texas Chainsaw Massacre (2003) και ο Jean Francois Richet στο Assault on Precinct 13 (2005): σεβασμό και πάθος για το πρωτότυπο, αδιαφορία για τους χολιγουντιανούς μηχανισμούς και αντίσταση στις διαβρωτικές ικανότητες του αμερικάνικου rating system.

Ο Alexandre Aja --τον οποίο το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας μέσω του γαλλικού splatter Haute Tension (2003)-- κάνει σωστή δουλειά στο δικό του κομμάτι. Μαγειρεύει ένα μείγμα έντασης και επιθετικότητας, με χορταστικό gore και ενοχλητικές εικόνες. Δεν τσιγκουνεύεται το αίμα, και δε δειλιάζει στις δυο τρεις σοκαριστικές εικόνες, δημιουργώντας σεκάνς ικανές να στοιχειώσουν τον θεατή.



Η αδυναμία της ταινίας --όπως γίνεται συνήθως μ’ αυτές τις ταινίες-- βρίσκεται στο σενάριο, που, τόσες δεκαετίες μετά το πρώτο Hills Have Eyes, κι άλλες τόσες μετά τις πυρηνικές δοκιμές στην έρημο, θα μπορούσε να έχει φρεσκαριστεί λιγάκι στον τομέα των κινήτρων των αηδιαστικών δολοφόνων. Αλλά για τους μη απαιτητικούς, και όσους μπορούν να ανεχτούν εκείνο το πεντάλεπτο λίγο πριν το τέλος, που οι σεναριογράφοι ταΐζουν δια βίας στους θεατές το κοινωνιολογικό υπόβαθρο της φρίκης, το Hills Have Eyes τηρεί τις κύριες υποσχέσεις του με στυλ, και αφήνει καινούριες για το μέλλον του Γάλλου Aja.

Ένας μοναχικός αρχιτέκτονας, ο Alex, και μια μοναχική γιατρίνα, η Kate, μένουν στο ίδιο σπίτι. Με διαφορά κάποιων χρόνων. Αφού η γλυκιά Καίτη έχει μετακομίσει και ο γλυκός Αλέξης της προωθεί την αλληλογραφία. Μέχρι που ανακαλύπτουν ότι ο ένας ζει στο 2004 και η άλλη στο 2006. Και τους πιάνει μια μελαγχολία..


Το αρχικό νοτιοκορεάτικο φιλμ αποτελεί σπάνια περίπτωση στα χρονικά των χολιγουντιανών αναμασημάτων, με ασιατική προέλευση, αφού δεν είναι τρόμου. Το ριμέικ του όμως είναι. Ως προοπτική να βλέπεις α-πιθανότητες που κορυφώνονται όσο περνάει η ώρα, με αντίστοιχη μουσική υπόκρουση.. φωτονοβέλας. Και αντίστοιχη (αναμενόμενη για τον Reeves τουλάχιστον) στημένη πόζα των χαρακτήρων για τις φωτογραφίες. Σε όλη τη ταινία.

Η Lindsay Lohan πάει στη παραλία. Και οι παπαράτσι επίσης. Και έτσι ανά δυοτρείς ώρες έχουμε και νέα αναφορά, για τη πρόοδο της εικοσάχρονης σταρ στη προσπάθειά της να (ξαν)αποκτήσει αυτό που θέλει: βυζιά και κώλο. Και μπορεί τον τελευταίο να τον ξανάδαμε μεγαλοπρεπή, αλλά μόλις κυκλοφόρησαν και εξώφθαλμες αποδείξεις.. ολικής επαναφοράς.

Update: Οι φωτογραφίες της Λίντσεϊ που έχουν πλημμυρίσει το δίκτυο, είναι από το κυριακάτικο πάρτι γενεθλίων της (και τα μεθεόρτια κατά πάσα πιθανότητα), στο Μαλιμπού. Που έλαβε χώρα και χορό στο Polaroid Beach House, με χορηγό(!) το Life & Style. Και παρούσες τις κολλητές της Nicole Richie, Courtney Love και Kate Bosworth, τσεκαρισμένα. Και απόντες-παρόντες τους παπαράτσι που τους διώχναν με σταυρούς και σκόρδα, για να προφυλάξουν την αποκλειστικότητα του περιοδικού, φυσικά.

Από κει και πέρα, το πόσες μέρες εμφανίστηκε στη παραλία, πόσα μαγιώ άλλαξε, με ποιους μοιράστηκε το DJ booth και ποιοι αποτελούσαν το ακροατήριο, χάνεται στη σφαίρα του μύθου.

Πάντως το εγγλέζικο GQ πρόλαβε και κυκλοφόρησε, με τη κοσμογυρισμένη νεαρούλα να μιλάει για τις ζωές που έζησε, για το πόσο της αρέσουν (ξανά μανά) τα στήθια της (που όχι δεν είναι ψεύτικα) και πόσο κακό κορίτσι είναι. Άντε να κλείσει τα 21, να βρουν άλλο νυμφίδιο να ασχολούνται οι αμερικάνοι, να (την) πάρουμε κι εμείς σειρά.

Δυο χρόνια μετά το The Passion of the Christ (2004), sequels, prequels και spin-offs ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια. Τι τους πήρε τόσο καιρό?

Ίσως η απροθυμία του Mel Gibson να κάνει καπάκι τη συνέχεια, και η προτίμησή του να ασχοληθεί με άλλες ανθρωποθυσίες, των Μάγια, στο επερχόμενο Apocalypto (2006). Ίσως η εμμονή των κατόχων των πνευματικών δικαιωμάτων (βλ. χριστιανικές ομάδες) να επαναλάβουν τον ανεξάρτητο θρίαμβό τους, με "ουμανιστικές" παραγωγές τύπου End of the Spear (2006). Ίσως η έλλειψη σκούφιας στην εκκλησιαστική παράδοση των συγκεκριμένων ομάδων και η συνεπαγόμενη αδυναμία τους να τη πετάνε όποτε καταναγκάζονται σε αγορά εισιτηρίων για καμιά δεκαριά προβολές της επόμενης "υπερπαραγωγής".

Πολλά μέχρι το πρόσφατο κερασάκι στη τούρτα, την, εν μπουσική αιθρία (ή όχι και τόσο), σκλήρυνση της στάσης της MPAA προς ταινίες που ευαγγέλονται το θρησκευτικό παροξυσμό ως απάντηση στα (παν)ανθρώπινα προβλήματα. Πολλά οδήγησαν στην επιστροφή των φιλμ άδολης αγάπης και υπέρτατης θυσίας στη φυσική τους στέγη. Τα χολιγουντιανά στούντιο.

Έτσι τα Χριστούγεννα αναμένουμε το prequel, την ιστορία της Γέννησης φυσικά. Που, αφού η σκηνοθέτριά του, Catherine Hardwicke, έχει κάνει και το Thirteen (2003) και το Lords of Dogtown (2005) και το σχεδιασμό παραγωγής σε ταινίες όπως το Three Kings (1999) και το Vanilla Sky (2001), αν μη τι άλλο υπόσχεται να 'χει πολύ στυλ (κάτι που επιβεβαιώνει και το teaser). Και σίγουρα θα 'χει πιο σκουρόχρωμη (από τη Monica Bellucci) Μαρία, την μικρή, υποψήφια για όσκαρ, νεοζηλανδή φαλαινο-καβαλάρισσα Keisha Castle-Hughes.

Το Πάσχα, ανακοινώθηκε στις αρχές του μήνα ότι θα ακολουθήσει το sequel, η ιστορίας της Ανάστασης φυσικά (αφού στα sequel, τα comics και τη Βίβλο κανένας δε μένει πεθαμένος για πολύ, ως γνωστό). Ενώ τα επόμενα Χριστούγεννα θα ξανάχουμε (έκπληξη!) Γέννηση. Βασισμένη στο best seller της, πρώην goth και νυν (ματο)βαμένης χριστιανής, Ann Rice, που λέγεται Christ the Lord: Out of Egypt. Και θα 'χει και συνέχειες.

Μπορεί και να είναι η πιο αναμενόμενη ever ταινία που θα κάνει ο Michael Bay (εκτός και αν ετοιμάσει sequel). Μπορεί να ανοίγει σε ένα χρόνο από τώρα (4.7.07), αλλά οι fans μετράνε ανάποδα τα δευτερόλεπτα για την επίσημη πρώτη του επίσημου site της -μόνης- επίσημης ταινίας, ένα ολόκληρο χρόνο πριν από το release. Φυσικά όλη η φασαρία γίνεται (με αποτέλεσμα να επιτείνει την αγωνία) επειδή θα περιέχει το πρώτο teaser trailer, καθώς και μερικά ακόμη καλούδια. Το οποίο trailer όμως έχετε την ευκαιρία να δείτε 5 μέρες νωρίτερα εδώ...

Οι Transformers, διαβόητη σειρά παιχνιδιών που εκτόξευσαν την Hasbro σε never-seen-before επίπεδα πωλήσεων, κατέκτησαν τον κόσμο στα μέσα της δεκαετίας του '80 με σειρές κινουμένων σχεδίων, άπειρες VHS και φανατικό κοινό. Για όσους από εσάς βρεθήκατε στο 2006 κατευθείαν προσπερνώντας το... φαινόμενο και κατά συνέπεια μία ολόκληρη δεκαετία βασιλείας τους, σας λέω μόνο πως πρόκειται για αυτοκίνητα, αεροπλάνα, μηχανές και γενικότερα οτιδήποτε μηχανοκίνητο έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε ανθρωπόμορφα robot. Και επειδή φυσικά δεν έχει ποτέ πλάκα σε μία σειρά να υπάρχουν μόνο "καλοί" (στην συγκεκριμένη υπό την αρχηγεία του θρυλικού Optimus Prime), η νέμεσις των Autobots (οι "καλοί" που λέγαμε) ήταν οι Decepticons.

Στο teaser βλέπουμε μερικά πλάνα από το Beagle 2 Rover Mars (το γνωστό transformer υβρίδιο που θα έπρεπε να περιπλανηθεί στον Άρη) το οποίο όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται "μας είπαν πως συνετρίβη". Και μετά από μερικά δευτερόλεπτα με πλάνα από το ζαλισμένο Beagle, παίρνουμε ένα και μοναδικό glimpse ενός δευτερολέπτου από ένα Autobot(?), πλάνο που αρκεί να στείλει τους οπαδούς της ταινίας σε νιρβάνα. Όπως άλλωστε συνέβη και προ ημερών με την επίσης leaked φωτογραφία ενός BumleBee. Το teaser κλείνει με το ίδιο εφέ από το οποίο θα διακατέχεται και η ταινία. Οι τίτλοι "μεταμορφώνονται" στην ημερομηνία άφιξής τους στην Γη. 4.7.07.

Πριν δυόμισι χρόνια που ο Rob Zombie (των White Zombie, ναι), έβγαλε το House of 1.000 Corpses στις αίθουσες, και επιτέθηκε σε κοινό και κριτικούς με ένα αβυσσαλέο ψυχεδελικό μοντάζ εικόνων φρικιαστικής βίας και τοπίων της αμερικάνικης δύσης τόσο φιλτραρισμένων που συνέβαλαν στη γενικότερη αναγούλα, τα έρμα τα ματάκια μας ήταν πεινασμένα για το αλύπητο gore που μας είχε μαγειρέψει. Από τότε, είχαμε τα Saw, είχαμε τoν λαμπρό νέο που λέγεται Eli Roth, μας προέκυψαν και κάτι γαλάκια με περίεργα γούστα, ήρθε και το remake του Texas Chainsaw που δε μάσαγε τον ταραμά του, και κάπως έχασε το νόημά της όλη αυτή η ιστορία. Ψιλομπουχτίσαμε.


Εφέτος (ή επέρυσι για τα αμερικάνικα δεδομένα), ο Zombie ξαναχτύπησε με το sequel. Όπου τσαντίλας αστυνομικός αποφασίζει πάση θυσία, να καθαρίσει το Τέξας απ’ το μίασμα της οικογένειας Firefly, που σακάτευε περαστικούς αδιακρίτως, ανάμεσά τους και τον αδερφό του εν λόγω μπάτσου. Στην επιχείρηση καθαρίσματος όμως, τρια απ’ τα μέλη της οικογένειας διαφεύγουν, και ξεκινά ένα ανθρωποκυνηγητό, που αφήνει πίσω του καινούριους κουβάδες αίμα και τσουβάλια κρέας.

Όλο αυτό το 70s-80s exploitation στυλ της πρώτης ταινίας χαλαρώνει, ο Zombie μειώνει το φιλτράρισμα, και γίνεται λίγο πιο μοντέρνος, δίνοντας περισσότερη βάση στην πλοκή. Οι εικόνες παραμένουν αλύπητα ματοβαμμένες, όμως η κάμερα δίνει περισσότερο χρόνο στους ανατριχιαστικούς χαρακτήρες και τη σαδιστική ψυχοσύνθεσή τους, φέρνοντας στο προσκήνιο την ψυχολογική βία να ισορροπήσει μ’ αυτή της εικόνας. Χωρίς να υστερεί σε γαλόνια αίματος, ο Zombie μετριάζει τα σκηνοθετικά κολπάκια για να ασχοληθεί με το σενάριο, και να παραδώσει μια όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά τουλάχιστον πιο πλήρη κινηματογραφικά ταινία απ’ την προηγούμενή του.

Όπως ντοκιουμενταρίστηκε πέρσι στο Mad Hot Ballroom (2005), στα δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης "τρέχει" ένα πρόγραμμα που αντικαθιστάει κάποιες ώρες γυμναστικής με μαθήματα τανγκό (σάλσα, και λοιπών) για τους 16χρονους. Και συγκροτεί ομάδες που συναγωνίζονται σε ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα. Και αν κατάλαβα καλά την όλη ιδέα κατέβασε κάποιος Pierre Dulaine.

Και στη ταινία τον παίζει ο Banderas.


Επιπλέον ατού της όλης προσπάθειας (εκτός από λατίνους χορούς και Μπαντέρες που.. κατασυγκινούν όλο το γυναικείο πληθυσμό) αποτελεί και η βιντεοκλιπο-σκηνοθέτρια. Που σκηνοθετεί, και κόβει και ράβει, με αυτό τον κάποτε ήταν cutting edge γενικά και τώρα είναι cutting edge το πρωί στη λαϊκή και το βράδυ στον Πλούταρχο/Βέρτη τρόπο.

Και επιπλέον επιπλέον ατού αποτελεί και η πενηντάχρονη, κουρασμένη, ιστορία της ενηλικίωσης, διαμόρφωσης, συμμόρφωσης, κτλ. της Ζούγκλας του Μαυροπίνακα (1955). Και τα φράκα. Και η r'n b.


Και πολλά άλλα τέτοια, να μη κουράζομαι, που απευθύνονται στο μεγάλο γυναικείο κοινό. Που πέρασε (ή περνά ακόμα) τα επαναστατικά του νιάτα (ή νιάτα) στο πίσω κάθισμα κυριλέ αυτοκινήτου. Και άρα το φιλμ προτείνεται εξίσου και στο κοινό του και σε όσους ενδιαφέρει το κοινό του (όλους τους υπόλοιπους δηλαδή, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε). Ειδικά για βραδιές που δεν έχει Μουντιάλ. Και ακόμα ειδικότερα όταν έχει, οπότε μπορείς να πας και με παπί.

Τέλος, ο Banderas είναι απρόσμενα πολύ καλός και η μαύρη από τις Νοικοκυρές σε Απόγνωση (Alfre Woodard) αναμενόμενα πολύ σπαστική. Και ο Rob Brown έπαιζε τον 16χρονο και πριν 6 χρόνια στο Finding Forrester (2000). Και οι υπόλοιποι ακόμα παλιότερα. Και την απίθανη της φωτό, της αφίσας και.. γενικά, τη λένε Jenna Dewan.

Και άμα θες αντιπρόταση ψάξε το Rize (2005).

Είναι δυνατόν η νέα ταινία του, δημιουργού του κατεξαιρετικότατου No Man's Land (2001), Danis Tanovic, με πρωταγωνίστριες τρεις γαλλίδες (βλ. προς το γαλλιδούλες), μεταξύ των οποίων και η Emmanuelle Béart, να είναι μετρίως μέτρια? Ναι, αν στο σενάριο έχει μπλεχτεί και ο Κισλόφσκι, λέει η estelle του Scarlet Carpet. Που, μετά τη stella που έθαψε όποια γυναίκα βρήκε μπροστά της (βλ. Nine Lives και Just My Luck) πιο κάτω, έρχεται να αποδείξει ότι δεν έχουμε φαντασία στα ονόματα των γυναικών μας ότι οι συνεργάτριες γνωστών κινηματογραφικών σελίδων δύσκολα θα πουν καλό λόγο για ταινία με.. (άλλες) πρωταγωνίστριες.

Η Κόλαση Μέσα Mας
(2/5)

Μετά από μακροχρόνια απουσία, έναν επιτυχημένο γάμο που τον έκανε να δει με άλλο μάτι αυτό το project (που του είχε προταθεί προ πολλού και το είχε απορρίψει) και από κάποια ανέμελα χρόνια ζωής στο Παρίσι, ο Danis Tanovic αποφάσισε τελικά να το αναλάβει το διαολεμένο το σενάριο. Βασισμένο σε μια ιδέα του Κισλόφσκι και γραμμένο τελικά από το σεναριογράφο του Piesewicz, είναι μέρος μιας ευρύτερης ιδέας να γυριστεί μια τριλογία βασισμένη στην Θεία Κωμωδία του Δάντη (Κόλαση, Καθαρτήριο,Παράδεισος).

Η ταινία είναι μια εμβριθής μελέτη στην ανθρώπινη ψυχολογία και την ικανότητα να πιστεύουμε, να εμπιστευόμαστε, να συγχωρούμε, να μετανιώνουμε, εν ολίγοις να επικοινωνούμε. Γιατί, ούτε η δικαιοσύνη ούτε και η θεία δίκη είναι αρκετές. Είμαστε, δυστυχώς, μόνοι μας στην κόλαση που φέρνουν τυχαία και κυρίως ατυχή γεγονότα και μόνο μέσω της επικοινωνίας και των διαπροσωπικών σχέσεων μπορούμε να βγούμε απ’ αυτή.

Κι άμα δε βγάλεις ταινίες με έντονο θηλυκό στοιχείο μες στο Μουντιάλ, πότε θα τις βγάλεις? Απορώ εγώ.

Εννιά Ζωές
(2/5)

Σκηνοθεσία: Rodrigo Garcia
Σενάριο: Rodrigo Garcia
Παίζουν: Glenn Close, Holly Hunter, Robin Wright Penn, Dakota Fanning κ.ά.

Δες/Κρύψε το trailer


Εννιά διαφορετικές γυναίκες, εννιά διαφορετικές ζωές. Μια κλεφτή ματιά στην καθεμία, προτού τρέξουμε αμέσως μετά στην επόμενη. Χωρίς αρχή και τέλος, όπως θα μπορούσε να είναι το tagline της ταινίας, χωρίς λύτρωση ή σκοπό, όπως θα έπρεπε πραγματικά να λέει. Καθεμία από τις εννιά ιστορίες διάρκειας περίπου 10 λεπτών είναι ένα μονοπλάνο - στιγμιότυπο και όλα μαζί συνθέτουν ένα μοναδικό μεν, αδιάφορο δε patchwork ζωών. Το μόνο κοινό στοιχείο τους, είναι ότι αφορούν γυναίκες, καθώς ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Rodrigo Garcia έχει δηλώσει (αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω) πως μπορεί να γράφει καλύτερα γι’ αυτές, κάτι που επιχείρησε και στην προηγούμενη ταινία του, το Things You Can Tell Just by Looking at Her. Το line up διαθέτει ηχηρά ονόματα, μεταξύ των οποίων η Glenn Close, η Holly Hunter, η Robin Wright Penn και η μικρή Dakota Fanning.


Οι ανεξάρτητες ιστορίες που κάπως- κάπου- κάποτε θα διασταυρωθούν, χωρίς να έχει αυτό και καμία σημασία για την εξέλιξη του story, είναι πια το trademark των indie αμερικάνικων παραγωγών. Αλλά αυτό που δε φαίνεται να αντιλαμβάνονται στην απέναντι άκρη της λίμνης του Ατλαντικού είναι ότι το μόνο trademark που δε βαριόμαστε είναι της coca cola. Και ότι αν θέλουμε να ρίξουμε κρυφές ματιές στις ζωές των απλών ανθρώπων γύρω μας (γιατί να θέλουμε άραγε; είναι συνήθως so boring...) αρκεί να "στήσουμε" αυτί στην τράπεζα, στο μετρό, στο super market. Δε βρίσκω κανένα λόγο να κλείσω το iPod μου για να το κάνω αυτό, άρα ούτε και για να δω το Nine Lives.

Η ταινία βραβεύτηκε στο Locarno International Film Festival, έπαιξε στο γνωστό Sundance και είχε θερμή ανταπόκριση στις ντόπιες Νύχτες Πρεμιέρας. Αλλά άλλο τα φεστιβάλ, άλλο οι αίθουσες.

Καταρχήν το Just My Luck δεν προτείνεται σε προληπτικούς. Δεύτερον, δεν προτείνεται σε άνδρες. Αν όμως είσαι κορίτσι ηλικίας 16-26, θα έχεις την ευκαιρία να αντιγράψεις ultra chic outfits της Lindsay Lohan, ενώ αν θεωρείς εαυτόν άτυχο, ενδέχεται να βρεις σ’ αυτό παρηγοριά.


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Η Ashley, ένα δυναμικό κορίτσι καριέρας... χα! υπό την προϋπόθεση ότι «κορίτσι καριέρας» σημαίνει γραμματέας σε μεγάλη εταιρία και shopping στις εκπτώσεις. Ξαναπάμε, λοιπόν: η Ashley είναι ένα μοντέρνο material girl που διαβάζει cosmopolitan, παίρνει τον latte της από τα starbucks, υπερχρεώνει την πιστωτική της για να επιπλώσει το σπίτι της με Kartell, έχει σαν style icon τη Sarah Jessica Parker, διαθέτει μόνο μία τσάντα, αλλά αυτή είναι Valentino και όπως όλα τα κορίτσια ελπίζει να γνωρίσει τον πρίγκιπα του παραμυθιού, να κάνει δηλαδή ένα πλούσιο γάμο.

Μάθημα ζωής #1: Ένα επιτυχημένο κορίτσι σήμερα για να τα καταφέρει πρέπει να είναι τυχερό, αλλά πάντα βοηθάει μια designer τσάντα και ένα δυναμικό λευκό κοστούμι (γιατί το λευκό είναι το νέο μαύρο).

Η διαφορά της με τα άλλα μοντέρνα κορίτσια είναι πως ό,τι έχει καταφέρει, το έχει καταφέρει χάρη στη τύχη της! Ναι, η Ashley γεννήθηκε με ένα μικρό άστρο πάνω από το καστανοκόκκινο κεφαλάκι της. Και μας μαθαίνει πως τύχη είναι να φοράς ένα φλογερό φόρεμα D&G και να βγαίνεις ραντεβού με περιζήτητο εργένη, γόνο εύπορης οικογενείας. Στον αντίποδα όλων αυτών, ζει ο Jake (ο κούκλος Chris Pine, που απορώ γιατί δεν τον έχουμε δει πουθενά αλλού!), πάνω στον οποίο έχει γραφτεί ο νόμος του Μέρφυ. Και οι δεκατρείς τόμοι, καθότι γκαντέμης εκ γενετής. Όταν όμως σε ένα φαντασμαγορικό μασκέ πάρτι, όπου όλα μπορούν να συμβούν, η Ashley χωρίς να το θέλει με ένα φιλί της δίνει όλη της την καλή τύχη στον Jake και παίρνει την γκαντεμιά του, βλέπει την... άμαξά της να μετατρέπεται σε κολοκύθα και μαθαίνει τώρα από την καλή τι σημαίνει bad hair day!

Μάθημα ζωής #2:To sporty ντύσιμο που περιλαμβάνει jeans και Nike sneakers αποτελεί «το look της άτυχης» και μπορεί να συνοδεύεται από μακριά κασκόλ, που δίνουν μια μποέμ πινελιά (ενδεικτικά οι επίσης άτυχες φίλες της Ashley, κυκλοφορούν με αποτυχημένες ανταύγειες και συντηρητικά tweed).



Αυτό που μπέρδεψαν, βασικά, οι σεναριογράφοι, είναι η ατυχία με τη βλακεία. Διότι όταν ρίχνεις ένα βραχυκυκλωμένο πιστολάκι μαλλιών στη μπανιέρα και το βρέχεις με νερό, αυτό δεν λέγεται «φτυσμένη από το θεό», αλλά «κοιμόμουν στο μάθημα της Φυσικής». Παρακάτω τώρα, βλέπουμε τη Lindsay Lohan να κυκλοφορεί μουτζουρωμένη από το eye liner, παθαίνοντας ποικίλα εξευτελιστικά σκηνικά. Το ότι τσαλακώνει την εικόνα της, μπορεί να δούλευε με μια star πρώτου μεγέθους και να μας φαινόταν αστείο, αλλά όταν αφορά τη Lindsay Lohan δε μας πολυκαίγεται καρφάκι (είναι κι αυτή η προαναφερθείσα βλακεία της, που δε μας βοηθά να τη λυπηθούμε). Από την άλλη ο Jake παθαίνει κι αυτός μια μυστήρια στυλιστική μετάλλαξη, και από εκεί που κυκλοφορούσε σαν άστεγος στο Central Park, τώρα η τύχη του, του επιτρέπει να φορέσει ένα cool leather jacket! Τέλος πάντων, όλα αυτά τα τερτίπια της τύχης, προφανώς καταλήγουν στο να ερωτευτούν, και η μόνη απορία είναι ποιος θα κρατήσει την τύχη. Την απάντηση σε αυτό δε θα σας τη δώσω, αλλά θα μοιραστώ μαζί σας το

Μάθημα ζωής #3: Tα ερωτευμένα κορίτσια φοράνε χρυσό, για extra glamorous και updated εμφανίσεις!

Και μόνο από τον τίτλο αντιλαμβάνεται κανείς ότι η ταινία είναι κάτι σαν μεταφορά των αναλύσεων του Freud στον κινηματογράφο. Η "Επιστήμη των Ονείρων", υπήρξε ένα από τα θέματα που απασχόλησε τον πατέρα της ψυχανάλυσης, κυρίως μέσω του συμβολισμού τους και της επιρροής του υποσυνείδητου σε αυτά. Βεβαίως αν κρίνουμε και από τις προηγούμενες ιδέες που γεννήθηκαν στο μυαλό του Michel Gondry, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι... απασχολεί και εκείνον αρκετά. Ο σκηνοθέτης των Human Nature (2001) και Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) με την τρίτη του -μεγάλου μήκους - ταινία καθιερώνεται για την ώρα ως ο μόνος σύγχρονος σκηνοθέτης που αφιερώνει όλο το (μέχρι τώρα) έργο του στο ανθρώπινο υποσυνείδητο.

Ο Stéphane (Bernal) βγάζει τα προς το ζην φτιάχνοντας ημερολόγια στην εταιρία που δουλεύει. Στο μεταξύ γνωρίζει την γειτόνισσα του, Stépanie (Gainsbourg - η οποία όπως μας λέει ο ήρωας μας "κάνει πράγματα με τα χέρια της" - ότι κι αν σημαίνει αυτό), στοιχειώνεται από πρόσωπα που στην πραγματικότητα ζούνε στα όνειρά του, καβαλάει πάνινα αλογάκια και βλέπει ψεύτικα ηφαίστεια δίνοντας την ευκαιρία στον Gondry να παρασύρει το κοινό του στα άδυτα μονοπάτια του ανθρώπινου εγκέφαλου. Το Eternal Sunshine πήρε το thumbs up από τους θεατές και τους κριτικούς, μετά από την ασύνδετη πρώτη προσπάθειά του στο Ηuman Nature. Αυτή τη φορά όμως δεν θα έχει μαζί του τη σιγουριά ενός ανθρώπου που ξέρει να κινείται μαγικά στα mind-fuck σενάρια, τον οscarούχο Charlie Kaufman, καθώς ο σκηνοθέτης αποφάσισε να δοκιμάσει τις ικανότητές του, χωρίς άλλη βοήθεια.

Το πρώτο trailer του La science des Rêves (2006) παρουσιάζει κυρίως τον Gael Garcia Bernal να προσπαθεί να μιλήσει γαλλικά (επιπέδου: "σετ αν ρεβ κε ρακοντ αν ρεβ") αλλά και το voice over να προσπαθεί να αποφασίσει αν πρόκειται για μία ταινία για όνειρα, για τον έρωτα ή απλώς για ημερολόγια. Τελικά καταλήγει λέγοντας πως πρόκειται απλώς για μία ακόμη ταινία από τον Michel Gondry. Και κατά πάσα πιθανότητα έχει κάθε δίκιο... Ίσως βέβαια πάλι να μην χρειαζόμασταν το voice over για να το καταλάβουμε. Αρκεί να δει κανείς τον Bernal να ξυπνάει έχοντας τα πόδια του στην κατάψυξη του ψυγείου του.

Update 07/07/06: Βγήκε στο μεταξύ και η International έκδοση του trailer, για τους μη γαλλομαθείς, με σκοπό να "τονίσει τη σχέση του με το Spotless Mind" όπως λέει ο cheaplog. Και μάλλον δίκιο έχει, αν και ο Bernal εξακολουθεί να ακούγεται περίεργα ακόμα και όταν ομιλεί την αγγλική, αφού ο Gondry αποφάσισε να στριμώξει τα κομμάτια που του ξέμειναν από την προηγούμενη κόπια και να αποδώσει λίγο εκτενέστερα τη γενική πλοκή της ταινίας του. Α, και για να δείξει και πόσο cool θεωρεί την stop motion animation.

Με το franchise να είναι αυτό που είναι και με την απίστευτη ανοδική πορεία που φαίνεται να έχει πάρει μετά το πρώτο sequel, το Spider-Man 3 πρέπει να ομολογήσω ότι είναι η πιο πολυαναμενόμενη ταινία για τον υπογράφοντα, ever. Από τη μέρα που άρχισαν τα γυρίσματα, καταβροχθίζω κάθε ηλίθια ειδησούλα που προκύπτει, κοιτάζω εκστασιασμένος τις φωτογραφίες και ενθουσιάστηκα ακόμη και από το fake trailer που κυκλοφόρησε στο Youtube πριν μερικές βδομάδες.

Και είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι μόνος. Το δεύτερο sequel του υπερήρωα με το εφηβικό άγχος και τα χέρια που κολλάνε (όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους εφήβους, if you catch my drift), ανοίγει (επιτέλους) ένα απ’ τα δημοφιλέστερα κεφάλαια της μυθολογίας του Spider-Man. Ο Venom, το flipside του καλο-κάγαθου Parker, είναι τόσο cool ως villain, που πολλοί σχεδόν τον προτιμούν κι απ’ τον ίδιο τον ήρωα. Δεν είναι μόνο οι απείρως πιο εξελιγμένες δυνάμεις που δανείζει ο συμβιωτικός εξωγήινος οργανισμός στο Spider-Man όταν αρχίζει να αφομοιώνει το DNA του, ή η larger than life φιλοσοφία superstar που φέρνει μαζί του. Είναι κι αυτό το badass μαύρο κοστούμι, που κάνει το μπλε-κόκκινο του ήρωα να μοιάζει με χλεχλέδικη αποκριάτικη φορεσιά. Ε καλά, και όλη αυτή η ιστορία για την εσωτερική διαμάχη καλού-κακού, κλπ. κλπ.

Το teaser αφήνει να εννοηθεί ότι αυτός θα είναι ο κεντρικός σεναριακός πυρήνας της τρίτης ταινίας, που σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερη δράση απ’ τις προηγούμενες δύο, αφού ο Spider-Man, εκτός απ’ τον ίδιο του τον εαυτό, έχει να αντιμετωπίσει και τον Sandman, τον τρελοεγκληματία που μεταμορφώνεται σε Σαχάρα, και τον καινούριο Goblin, και τη Mary Jane, που λογικά πρέπει να αρχίσει να τον πιέζει για γάμο και εξοχικό γιατί τα χρόνια περνούν μαμά, και έναν τέταρτο villain απ’ ό,τι λέει ο Avi Arad. Και βέβαια, και τα εισιτήρια των προηγούμενων δύο εμφανίσεών του, και το προαπαιτούμενο να εξελιχθεί πια σε κάτι πιο αποφασιστικό και μετεφηβικό. Ε και πρέπει να τα κερδίσει όλα αυτά βέβαια, γιατί έχουμε κι άλλα τόσα επεισόδια να γυρίσουμε. Fingers crossed.

Σούπερ από μόνες τους είναι η Beckinsale και η Winslet.

Σε "σούπερ" ταινία παίζει η Bosworth. Που κατά τα άλλα είναι κατηγορία φτερού στον άνεμο, τελευταία. Και τη βάλαν τη καημένη να τραβήξει λίγη προσοχή, για να φύγει, η τελευταία, από το πόσο γκέι είναι ο Superman που Returns την Τετάρτη. Κι έκανε το κομμάτι της με καναδυο εμφανίσεις και δηλώσεις εδώ κι εκεί. Και με συνέντευξη (από τη Selma Blair) και φωτογράφιση στο Interview. Και φουσκωτό μαλλί 60s. Που δε μπόρεσε να κρύψει την ανορεξία που την έχει χτυπήσει. Και.. έφαγε ένα ατελείωτο μπαράζ από "παρατηρήσεις" ας πούμε, από τις οποίες η πιο ευγενικότατη ήταν αυτή του US ότι ακόμα και οι ειδικοί ανησυχούν ότι κάτι πολύ ανάποδο την έχει βαρέσει.

Η Beckinsale, που ατύχησε να πρωταγωνιστεί σε μια ταινία χωρίς μηχανισμό προώθησης πιο ασυγκράτητο από ατμομηχανή και πιο γρήγορο από σφαίρα, είχε πολύ περισσότερη δουλειά στο σπρώξιμο του Click (2006), που άνοιξε τη Παρασκευή (και όπου ο Adam Sandler πλακώνει στα χαστούκια τον David "Secret Agent Man" Hasselhoff, όπως είπαμε). Οπότε σεξι-φωτογραφήθηκε στο Allure (απ' όπου και η φωτό), το Angeleno και όπου έβλεπε γιαπωνέζο τουρίστα. Και αποκάλυψε στη τιβί τη μυστική της υπερανθρώπινη δύναμη, να βάφει τον τοίχο στην άλλη άκρη του δωματίου εκτοξεύοντας γάλα απ' τις ρώγες της. Και προσπάθησε να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι παράτησε στη ψύχρα τον άντρα της για να της κάνει καλύτερα κοντινά, στο Underworld (2003), ο Len Wiseman. Με τη δικαιολογία ότι κοιμήθηκε, λέει, με δυο άντρες τα τελευταία δέκα χρόνια. Λες και δε ξέρουμε πως μετράνε τους "άντρες" οι γυναίκες. Και ειδικά οι.. καλλιτέχνιδες.

Δες/Κρύψε το trailer του Click (2006) v


Η Winslet δεν είχε προβλήματα ούτε με ανορεξίες (φυσικά φυσικά), ούτε με καλλιτεχνιές, ούτε με προωθήσεις. Αφού παίζει μεν σ' ενασωρό ταινίες φέτος αλλά όλες ανοίγουν από Σεπτέμβριο και μετά. Και απλά κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες το τρέιλερ του The Holiday (2006), όπου ανταλλάσσει ζωές με τη Cameron Diaz. Και απλά πέτυχα και μια φωτογράφηση να μας θυμίσει γιατί προκαλεί απανωτές αυτόματες εκσπερματώσεις όπου τύχει να αναφερθεί το όνομά της (γιατί ο γονιδιακός μας προγραμματισμός αναγνωρίζει αυτόματα όσες γεννάνε σα κουνέλες και είναι μόνιμα τόσο μούσκεμα που τις μυρίζεις κι από φωτογραφία, για τις γυναίκες που απορούν ακόμα).