Σε μια έξαρση διαλόγου, σπάνια και για τη συγκεκριμένη και για όλες τις ταινίες του Τσάι, μαθαίνουμε από τη τηλεόραση ότι τη Ταϊβάν τη χτύπησε πρωτοφανής ξηρασία. Και σε τέτοια φάση καλύτερα να καταναλώνεις καρπούζια (που βρίσκονται άφθονα αφού, ως γνωστό, φύονται σε συνθήκες παντελούς έλλειψης νερού) παρά το πολύτιμο αγαθό.


Επιπλέον, γνωστά στους παροικούντες τους θερινούς και κεντρικούς σινεμάδες είναι ότι ο σκηνοθέτης έχει μια κάποια εμμονή με τον Τρυφώ και πρωταγωνιστής στις ταινίες του είναι μόνιμα ο ίδιος ηθοποιός και ο ίδιος χαρακτήρας. Που στα προηγούμενα επεισόδια έκανε δουλειές του ποδαριού, πέρναγε οντισιόν για πορνστάρ και γνώρισε και μια γκομενίτσα. Και τώρα τις παίρνει όλες. Και τη δουλειά, και τη πορνστάρ (της δουλειάς), και τη γκομενίτσα.
Και, όπως μπορείς να δεις και στο τρέιλερ, η ιστορία συνεχίζεται υπέροχα στιλιζαρισμένη και καινοτομικά χιουμοριστική. Και εξελίσσεται σαν οξυδερκής σχολιασμός της πορνογραφίας, της έλλειψης επαφής (σε αυτή) και της, ψυχωτικής, υποκατάστασής της με.. ζουμερές λεπτομέρειες.

Αν και δεν είναι και τόοοσο ενοχλητικά αργή, κάποιος ας κάνει ένα ριμίξ με τις προηγούμενες, να τη δούμε και με καμιά γκομενίτσα που της πέφτουν βαριά τα σινεφιλίστικα, πλιζ. Αν όχι τιποτάλλο, έχει και.. νόημα στο τέλος.

Υπήρχε μια εποχή που ο DeVito κεντούσε στις αμερικάνικες κωμωδίες. Το Πέτα τη Μαμά απ’ το Τρένο (1987) και ο Πόλεμος των Ρόουζ (1989), αποτελούν τις διαχρονικές κορωνίδες του δημιουργικού του ταλέντου, η μπασμένη φιγούρα και η καραμουζοφωνάρα του άφησαν το σημάδι τους σε ταινίες όπως το Twins (1988) και το Get Shorty (1995), ενώ και η ερμηνεία του στο Batman Returns (1992), έφερε μια αξιομνημόνευτη ανατριχιαστική κωμική παράνοια στον Πιγκουΐνο του. Αλλά ο αγαπητός κωμικός, ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει την camp αξία του, την οποία φροντίζει να επιβεβαιώσει πλήρως, στο Relative Strangers.
Πετυχημένος ψυχολόγος-συγγραφέας με φιλελεύθερες απόψεις που δε συμβαδίζουν μ’ αυτές της συντηρητικής οικογένειάς του, ανακαλύπτει στα 30 του ότι είναι υιοθετημένος, και βάζει ντετέκτιβ να βρει τους πραγματικούς του γονείς, ώστε να τους έχει πρώτη θέση στον επικείμενο γάμο του. Όμως ποτέ δε φανταζόταν ότι τα γονίδιά του θα προερχόταν από ένα ζευγάρι trailer trashes που βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας σε περίπτερο τσίρκου. Κι όταν αναγκάζεται να το αντιμετωπίσει, προτιμά να μην είχε γεννηθεί.
Στην Αμερική, η ταινία έχει κάνα χρόνο περίπου, που περιμένει πότε θα βρει διανομή, και μάλλον θα πάει κατευθείαν για DVD. Στην Ελλάδα όμως, είπαν να της δώσουν μια ευκαιρία, και να τη βάλουν μαζί με άλλο ένα βουνό ταινίες που περίμεναν την πρώτη μεταμουντιαλική βδομάδα για να δουν το σκοτάδι της αίθουσας, σ’ αυτόν τον χαριτωμένο πόλεμο ποσότητας που έχουν στήσει (ενάντια σ’ εμάς, σ’ εσάς, σ’ αυτούς, σε όλους) τα τελευταία χρόνια οι ντόπιοι διανομείς. Σ’ αυτό το φιλμ που συναγωνίζεται το Scary Movie σε επίπεδα χιούμορ (και συνήθως χάνει), το concept του Meet the Parents (1995) (του οποίου το σενάριο είχε γράψει επίσης ο Glienna) αποκτά του twist του γιου που πρωτοσυναντά τους ανατριχιαστικά διαφορετικούς γονείς του, και η ώρα περνά βασανιστικά, καθώς gags ξεδιπλώνονται προκαλώντας από πόνο έως γέλια λύπησης, μέχρι όλα να λήξουν αισίως, με τον πρωταγωνιστή να παραδίδεται στο μοιραίο ηθικό δίδαγμα του αγαπάτε αλλήλους. Αμήν. Από εδώ οι γονείς του, και από ‘κεί η έξοδος.

Έφηβο αμερικανάκι, ψιλο-παλτό στην οδήγηση, "εξορίζεται" από τις Η.Π.Α. υπό την απειλή φυλάκισης, καταλήγoντας στο σπίτι του στρατιωτικού μπαμπά του, στο μακρινό Τόκυο, πρακτικά δείχνοντας και εκεί το... πόσο παλτό είναι. Αντί όμως να βελτιωθεί η σχέση του με τα αυτοκίνητα (να εξαλειφθεί δηλαδή), μπλέκει στον racing υπόκοσμο της Ιαπωνίας, ερωτεύεται τη λάθος γυναίκα, τα βάζει με τον λάθος άντρα, καταφέρνει να τον κυνηγάει η Yakuza και γενικότερα τρώει τη σκόνη των αντιπάλων του στον τοπικό τρόπο οδήγησης, ο οποίος ονομάζεται drifting.
Το τρίτο installation της επιτυχημένης σειράς των Fast & Furious ανανεώνει πρωταγωνιστές και τοποθεσίες, μαζεύοντας όλη την παραγωγή για μία μετακόμιση στο Τόκυο, κατά την προσφιλή συνήθεια του studio. Μετά την άρνηση του Walker να υπογράψει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο και για τρίτη ταινία, η Universal αποφάσισε να δώσει τα κλειδιά στον ανερχόμενο σκηνοθέτη Justin Lin και να κάνει αντι-Walker τον πιτσιρικά από την Alabama, Lucas Black. Αυτή η μαζική αλλαγή όμως φαίνεται να έβλαψε λίγο το franchise καθώς στο πρώτο του σαββατοκύριακο στις Η.Π.Α. μάζεψε μόλις τα μισά εισιτήρια από την δεύτερη ταινία, τρία χρόνια πριν ($23 εκ. έναντι $50 εκ. - αν και το Tokyo Drift βγήκε μαζί με έντονο ανταγωνισμό).

Καλογυαλισμένα αυτοκίνητα, χαρωπές γιαπωνεζούλες και τεχνολογικά gadgets δεν μπορούνε φυσικά να λείπουν από την ταινία ώστε να μην υπάρξει αλλοίωση του main theme, αλλά είναι εμφανές πως ο Lin παλεύει να δείξει όσο καλύτερα μπορεί (και... όσο τον αφήνουν) και κάτι παραπάνω. Αυτό μεταφράζεται στην ασφυκτική καθημερινότητα της πόλης και στη μηδενική ανοχή στα "ξένα σώματα". Βέβαια λίγα πλάνα του καταφέρνουν έστω να αγγίξουν τους παραπάνω προβληματισμούς, πιθανότατα για να μην ξεχάσουμε ότι βλέπουμε μία ταινία για παράνομους αγώνες αυτοκινήτων.

Η ταινία όπως είναι φυσικό βρίθει όλων των απαραίτητων κλισέ για να καταφέρει να φτάσει μέχρι το τέλος, οπότε τίποτα απολύτως δεν αναμένεται να σας ξαφνιάσει. Στα θετικά το γεγονός ότι η παραγωγή είναι αρκετά προσεγμένη και οι σκηνές των αγώνων μεταφέρουν ακριβώς αυτό για το οποίο γυρίστηκαν. Επίσης πρόκειται για ευτύχημα που κάποιος από την παραγωγή αντιλήφθηκε ότι ο Black είναι εξίσου κακός ηθοποιός με τον προκάτοχό του και αποφάσισε να κρατήσει τις ατάκες του στο ελάχιστο. Το ίδιο ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος του cast το οποίο - σοφά - προτιμάει να αφήνει τα αυτοκίνητά του να μιλάνε για αυτό.


Η ταινία κλείνει -σχεδόν- με την αναμενόμενη τελική αναμέτρηση η οποία καταλήγει να είναι η κλασική κόντρα μεταξύ ανατολής-δύσης, με τον γιαπωνέζο οδηγό να επιλέγει το εγχώριο Nissan 350Z, ενώ ο αμερικανός χαρακτήρας το τερατώδες Ford Mustang του '67 (επιλογή που φυσικά παραπέμπει στο επικό πια αυτοκίνητο-ονείρωξη του Bullitt). Και φαντάζομαι πως δε χρειάζεται να σας πω ποιος από τους δύο επικρατεί τελικά στη "μάχη" για τον τίτλο του D.K. (Drift King).

Το πρώτο σημαντικό της βραβείο χάρισαν οι Τσέχοι στην Maggie Gyllenhaal, η ερμηνεία της οποίας ξεχώρισε στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Karlovy Vary. Η 29χρονη αδερφή του Donnie Darko που βρήκε το δρόμο της προς πολλά ένοχα όνειρα ικανοποιώντας με μαζοχιστική ευχαρίστηση τις σαδιστικές ορέξεις του αφεντικού της στο Secretary (2002), τιμήθηκε με την κρυστάλλινη σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, για την εμφάνισή της στο Sherrybaby (2006).

Το Sherrybaby, είναι η ιστορία μιας γυναίκας που επιστρέφει σπίτι μετά από τρία χρόνια στη φυλακή και βρίσκει δυσκολίες στο να ξαναχτίσει μια υγιή σχέση με την κόρη της και να βρει μια θέση στην τοπική της κοινωνία. Και εκτός του ότι ανέβασε την Gyllenhaal σε podium να ευχαριστήσει τη μαμά και το μπαμπά της για πρώτη φορά απ' την εποχή του Secretary, η ταινία της Laurie Collyer, βραβεύτηκε και ως η καλύτερη της διοργάνωσης.

Μετά την εξάπλωση του blogging στο Hollywood, με σκηνοθέτες, σεναριογράφους, ηθοποιούς και ταινίες ολόκληρες να αποκτούν δικά τους blogs, ήρθε η ώρα (με την αναπόφευκτη διαφορά της) και για τον ελληνικό κινηματογράφο να στραφεί στη μπλογκόσφαιρα.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, όπως μας ενημερώνει γνωστός συγγραφέας και blogger που δεν θέλει να αποκαλύψει την ταυτότητά του, είναι "συγγραφέας (Άρης ο Αρχηγός των Ατάκτων, Η Νύχτα που Έφυγε ο Μπούκοβι, Ο Άνεμος Κουβάρι), μεγαλομέτοχος ΜΜΕ μέχρι το 1990, και τελευταίος σύζυγος της Μαλβίνας Κάραλη, τύπος πολύ έξυπνος και ιδιόρρυθμος," που "το παίζει πολύ μάγκας, Πειραιώτης, Μανιάτης και Ολυμπιακός" και "στο τελευταίο του βιβλίο Ο Άνεμος Κουβάρι στην ουσία περιγράφει όλη τη σχέση με τη Μαλβίνα μέσα από τα ερωτικά γράμματα που του έγραφε αυτή". Και μετά το σενάριο της Λίστας Γάμου (2005), ετοιμάζει τώρα και την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, το Ιλλουστρασιόν. Και το κάνει απ' τη συχνότητα του blogspot.

Απ' όσο ξέρουμε, αυτή είναι η πρώτη ελληνική ταινία που χρησιμοποιεί τα blogs για να ξεκινήσει την καμπάνια της, και απ' ότι βλέπουμε, το κάνει μάλλον αμήχανα. Το blog φαίνεται να υπάρχει εδώ και ένα μήνα, όμως η πρώτη ανακοίνωσή του μέσω της The PR Team που έχει αναλάβει το promotion της ταινίας, έφτασε μόλις σήμερα. Το περιεχόμενο του blog είναι αποθαρρυντικά απρόσωπο: τα comments του είναι κλειστά, οι φωτογραφίες είναι μικρές, και όλο το συνολάκι μοιάζει με τυπικό Δελτίο Τύπου. Κι αν η ημερομηνία του τελευταίου post είναι αληθινή, αμφιβάλλουμε αν το blog αυτό θα χρησιμοποιηθεί με τον τρόπο που εδώ και καιρό βλέπουμε να γίνεται με τις αντίστοιχες αλλοδαπές σελίδες, οι οποίες λειτουργούν ως βήμα άμεσης διάδρασης των δημιουργών με το κοινό τους, και πρωτογενής πηγή πληροφοριών για την εξέλιξη των εκάστοτε projects. Όπως η σελίδα του Jon Favreau, ας πούμε, όπου αποκαλύφθηκε πριν από κάνα μήνα η πρώτη εικόνα του επερχόμενου blockbuster, Iron Man (2008). Αλλά είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι, και ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες.

Ένα film που έχει κερδίσει θετικές εντυπώσεις σε όποιο περιφερειακό φεστιβάλ των ΗΠΑ έχει παιχτεί είναι το Illusionist (2006) του Neil Burger. Βέβαια αυτό πιθανότατα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα καθώς και η προηγούμενη (και πρώτη) κινηματογραφική απόπειρα του Burger, Interview with the Assassin (2002), είχε αποσπάσει ένα fair ποσοστό από θετικό word of mouth, ακόμα και στην Tribeca, αλλά... πάτωσε. Ένας από τους λόγους υπήρξε πιθανότατα το μέτριο casting και η έλλειψη πρωταγωνιστή-κράχτη. Στο Illusionist καταφέρνει να ξεπεράσει μεγαλειωδώς αυτό το πρόβλημα, δίνοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε Edward Norton, Paul Giamatti και Jessica Biel, ουσιαστικά καλύπτοντας τα γούστα όλης της οικογένειας (μέσω του στοιχειώδους "καλός ηθοποιός-ωραίος ηθοποιός, καλός ηθοποιός, ωραία ηθοποιός" αντίστοιχα).

Ο Eisenheim (Norton) μάγος και illusionist στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κάτι σαν τον Copperfield των 1900s, μαγεύει το κοινό, τη βασιλική οικογένεια της Αυστρίας και την - πιθανότατα - μέλλουσα βασίλισσα, Sophie (Biel). Αυτό το τελευταίο δεν φαίνεται να κάθεται και πολύ καλά στο λαιμό του Πρίγκιπα Λεοπόλδου (o Rufus Sewell με το απαραίτητο γελοίο μουστάκι της εποχής) o οποίος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που διαθέτει, μεταξύ των οποίων και τον Επιθεωρητή Uhl (Giamatti) για να απομακρύνει τον νεαρό τσαρλατάνο (?) από την ερωμένη του. O Eisenheim όμως έχει πολλούς άσσους στο μανίκι του (σαν καλός μάγος) και τους χρησιμοποιεί για να κερδίσει την Sophie από τις σειρήνες της βασιλικής αυλής.

Το standard μοτίβο "απαγορευμένος έρωτας" και "εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά" εν μέσω cool μαγικών δεν μπορεί να λείπει, μιας και σε περίπτωση που το χάσαμε το trailer σπεύδει να μας το υπενθυμίσει με ένα τεράστιο "A love that is forbidden". Εκτός αυτού βέβαια βλέπουμε και τον Λεοπόλδο ιδιαιτέρως εκνευρισμένο (και με το δίκιο του), και τον Uhl σε ένα ρόλο που μόνο ως αυτόν του ενδιάμεσου κατάφερα να ερμηνεύσω. Σε όλη τη διάρκεια βέβαια υποβόσκει η ανησυχία τα μαγικά τρυκ του Eisenheim, να είναι κάτι παραπάνω από απλά τρυκ, γεγονός που ενδέχεται να κάνει πιο ενδιαφέρουσα την όλη πλοκή.

Ο Burger χρησιμοποιεί για βάση του σεναρίου του το διήγημα του Steven Millhauser, Eisenheim the Illusionist, το οποίο και αποφασίζει να συμμαζέψει μόνος του. Στις θετικές κινήσεις του (εκτός του casting είπαμε) συγκαταλέγεται και η σοφή επιλογή του να χρησιμοποιήσει τον διευθυντή φωτογραφίας του Mike Leigh (Dick Pope), ο οποίος - όπως άλλωστε διαφαίνεται και στο trailer - κάνει για μία ακόμα φορά εξαιρετική δουλειά. Με release date τις 18 Αυγούστου στις ΗΠΑ, αυτή η πρόγευση μας αφήνει με ανοιχτή την όρεξη.

Οι προφητείες που μιλούσαν για λεηλασία των αμερικάνικων ταμείων απ' τους Πειρατές της Καραϊβικής, επιβεβαιώθηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο, με τον Jack Sparrow και την παρέα του να κάνουν ρεκόρ πρώτης μέρας με $55.5 μύρια ξεπερνώντας έτσι τα $50 μύρια του Star Wars Ep. III, και να ανεβάζουν το ρεκόρ πρώτου τριημέρου στα $132 μύρια, έναντι των $114.8 που κρατούσε ο πρώτος Spider-Man. Αυτά βέβαια, κάνοντας το τρίτο μεγαλύτερο άνοιγμα ever, μετρώντας 8.500 οθόνες, έναντι 7.500 του πρώτου Αραχνάκια.

Κάπως έτσι, το Σεντούκι του Νεκρού μάζεψε την πρώτη του μέρα περισσότερα εισιτήρια απ' όσα το Μαύρο Μαργαριτάρι σε όλο του το τριήμερο ανοίγματος, και έγινε η πρώτη ταινία που πέρασε τα $100 μύρια σε δυο μέρες, σημειώνοντας την ταχύτερη άνοδο στο πολυπόθητο blockbuster mark. Όλα αυτά την ίδια ώρα που το Superman Returns, έπεφτε κατά 58% απ' τις μέτριες εισπράξεις των $52,5Μ του πρώτου του τριημέρου, παρ' ό,τι η κριτική υποδέχτηκε πολύ πιο θερμά τον υπέργηρο υπερήρωα απ' ό, τι τον πειραγμένο πειρατή.

Ακόμη, τα μεγάλα νούμερα των δύο καλοκαιρινών αντιπάλων, κατάφεραν να ανεβάσουν το αμερικάνικο box office, που την ίδια εβδομάδα πέρυσι, ήταν κατά 50% περίπου πιο χαμηλά, με τους Fantastic Four να ηγούνται των εισπράξεων τριημέρου.

Μ' αυτά και μ' αυτά πάντως, σε δυο βδομάδες μέσα, άνοιξε κι αρχίζει να κλείνει το αμερικάνικο καλοκαίρι, αφού οι υπόλοιποι μεγάλοι τίτλοι δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά μεγάλοι για να προκαλέσουν και ιδιαίτερα μεγάλο μπαμ. Ο M. Night Shyamalan έρχεται στο τέλος του μήνα με το παραφυσικό θρίλερ πισίνας του, και ο Michael Mann κλείνει τον Ιούλιο με το Miami Vice, ενώ ήδη η δημοσιογραφική κοινότητα έχει αρχίσει να λοξοκοιτάζει στα Όσκαρ και να προβλέπει early contenders. Όλα αυτά βέβαια στην Αμερική, αφού εμείς θα πρέπει να βγάλουμε το καλοκαίρι με μετριότητες και ξεφτισμένες "επανεκδόσεις."

To trailer του Hollywoodland, το οποίο αναμένεται τον Σεπτέμβρη στις αμερικανικές αίθουσες, δίνει την ευκαιρία στο γυναικείο (και λοιπό) κοινό να ελπίζει για ένα comeback του Affleck σε σοβαρούς ρόλους. Κάτι το surrounding cast (Hoskins, Brody, Lane), κάτι ο αβανταδόρικος ρόλος, κάτι η ευκαιρία να παίξει τον Superman και τελικά να πεθάνει καθώς και το γεγονός ότι θα βγάλει το μισό (και βάλε) φιλμ με μία σφαίρα στον κρόταφο, αφήνουν υποσχέσεις. Με άκρως τηλεοπτικό crew το Hollywoodland (2006) είναι η πρώτη προσπάθεια για κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα πιο διάσημα Hollywood Mysteries, την αυτοκτονία του πρώτου τηλεοπτικού Man of Steel.

Το story θέλει τον πιο αναγνωρίσιμο τηλεοπτικό αστέρα των '50s να αυτοκτονεί στο σπίτι του μετά από ένα πάρτυ τον Ιούνη του '59, μόλις τρεις ημέρες πριν από τον γάμο του. Δηλαδή σχεδόν ένα χρόνο μετά από την τελευταία του κατάχρηση, το ποτό, αλλά και την "ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι" σχέση του με τη γυναίκα του μεγαλύτερου παραγωγού της εποχής. Η καθυστέρηση που υπήρξε πριν ειδοποιηθεί η αστυνομία, η παράλογη για τον larger-than-life Reeves αυτοκτονία και η προαναφερθείσα σχέση προκάλεσαν ψίθυρους. Η ιστορία έγινε τραγούδια και βιβλία και ο Reeves έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που χτυπήθηκε από τη διάσημη "κατάρα" του Superman. Η ταινία παίρνει τους ψίθυρους και τους βάζει σε μία σειρά, συνθέτοντας ένα σενάριο στο οποίο ανατίθεται η ευθύνη της έρευνας σε κάποιον ιδιωτικό detective για να διαλευκάνει την υποτιθέμενη αυτοκτονία.

O πρωτάρης Coulter, που βρίσκεται στη σκηνοθετική θέση μετά την αντίστοιχη στις hit series Sex and the City και Sopranos, θα προσπαθήσει να αποδώσει το Hollywood των '50s. Το trailer αποδεικνύει πως αυτό το back to the past είναι ικανοποιητικά επιτυχημένο, ενώ η παραγωγή δείχνει προσεγμένη στις αντίστοιχες αρμοδιότητές της. Για το αν θα καταφέρει η Μύτη του λαγωνικού Brody να βρει τη λύση του μυστηρίου διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, αλλά ομολογώ ότι λόγω μεγέθους (μύτης) και μόνο έχει ένα κάποιο advantage...

Πριν μερικές μέρες το United Press International έβγαλε την είδηση ότι η Sophia Loren, που κλείνει τα 72 (και βάλε, ίσως) το Σεπτέμβριο, ποζάρει γυμνή για το, διαβόητο, ημερολόγιο της Pirelli του 2007. Και χτες κυκλοφόρησε και μια φωτογραφία από τα.. γυρίσματα, από την Corriere della Sera.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι περίμεναν πενήντα χρόνια (και βάλε, ίσως) αυτή τη στιγμή (και θα περιμένουν και πάαρα πολύ να περάσουν από το Photoshop οι φωτός). Τζάμπα περίμεναν βέβαια γιατί η Σοφία είχε κάνει ανάλογη εμφάνιση, σα φιλόδοξη σταρλετίτσα, στο Era lui... sì! sì! (1951). Που βέβαια, το τελευταίο, το αγόρασε και το έθαψε ο Carlo Ponti (μια από τις πολλές εξυπηρετήσεις που έκανε ο παπούς στη πιτσιρίκα για να τον παντρευτεί). Αλλά ουδέν κρυπτό από το δίκτυο (των πορνόγερων και γενικά).

Update: Σύμφωνα με την Il Messaggero, ο ατζέντης της εντυπωσιακής γιαγιάς, Carlo Giusti, δήλωσε ότι η La Loren φοράει και ένα εντυπωσιακό, μαύρο, Armani, βραδυνό, φόρεμα, εκτός από τα σκουλαρίκια της, στη φωτογράφηση.

Η τεχνική του motion capture είναι "σχετικά" φτηνή, γεγονός που, όπως είναι λογικό, δεν περνά απαρατήρητο από ανερχόμενους σκηνοθέτες με μεγάλο όραμα και μικρό budget. Και ειδικά όταν το όραμά αυτό περιλαμβάνει μελλοντικές πόλεις, και πλάνα τα οποία υπό πραγματικές συνθήκες θα κόστιζαν εκατομμύρια, το motion capture φαντάζει ιδανικό. O περί ου ο λόγος, ανερχόμενος σκηνοθέτης, Christian Volckman, βάζει όλο το απόθεμα του ταλέντου του με σκοπό να ανεβάσει το επίπεδο των ευρωπαϊκών animation. Το Renaissance "κατάφερε" να κοστίσει 14 εκ. ευρώ στην εταιρία παραγωγής του, η οποία το προωθεί ως τον συνδυασμό του A Scanner Darkly (2006) με το Sin City (2005), δεδομένου του ότι δανείζεται τεχνικές και από τα δύο, με αρκετά μεγάλη επιτυχία αν δεχτούμε ως αντικείμενο κρίσης το trailer του.

Η ταινία μας μεταφέρει στο Παρίσι του έτους 2054, όπου μία απαγωγή φέρνει τις ικανότητες του detective Barthémémy Karas στα όριά τους. Συνωμοσίες και γεγονότα πέρα από την καθημερινότητα του μελλοντικού Παρισιού έρχονται στο προσκήνιο με αποτέλεσμα να βυθίζεται σε αυτά όλο και περισσότερο ο Karas. To σενάριο φαίνεται να κινείται σε καλά και δοκιμασμένα μονοπάτια, ενώ η τεχνοτροπία ενθουσίασε τα γαλλάκια πριν το δούνε. Όταν ήρθε η ώρα να βγει στις αίθουσες όμως, η ταινία πάτωσε (o cheaplog έριξε την ευθύνη στο κακό promotion), μην καταφέρνοντας να βρει θέση ούτε στο top10 του εγχώριου box office. Πλέον ελπίζει σε καλύτερη προώθηση από την Miramax η οποία άρπαξε τα δικαιώματα της διανομής στις ΗΠΑ, με σκοπό να βγάλει τα χρήματα του, εκμεταλλευόμενο και το hype που έχει δημιουργηθεί από το A Scanner Darkly (2006).

Αναμφισβήτητα πρόκειται για ταινία στην οποία έχει διοχετευτεί ταλέντο και μεράκι και ανάλογα και με την πορεία της στο αμερικανικό box office, μπορεί να αποτελέσει και όχημα για τον πρωτάρη σκηνοθέτη της, για ταινίες με μεγαλύτερο budget και... πραγματικούς ηθοποιούς. Θα προτιμήσω βέβαια να μην αναφέρω την τύχη που επιφυλάσσει το κοινό των ΗΠΑ στα ξενόφερτα animated features. Ίδωμεν.

«Οι Μαυρισμένοι,» όπως είναι η μετάφραση του τίτλου, μαζεύτηκαν πρώτη φορά να πάνε διακοπές όλοι μαζί, πριν από 27 χρόνια. Η ετερόκλητη παρέα των πέντε Γάλλων που ήθελαν να περάσουν καλά το καλοκαίρι τους, αλλά οι καταστάσεις που άπλωνε μπροστά τους ο σκηνοθέτης Patrice Leconte, δοκίμαζαν τα νεύρα και το χιούμορ τους, έγιναν εικονικές μορφές στο μυαλό των συμπατριωτών τους, οι οποίοι εκτός του ότι τίμησαν μαζικά το French Fried Vacation (1978), αλλά και το sequel του, το Les Bronzes font du ski (1979), χαρίζουν και απίστευτα νούμερα στις τηλεοπτικές μεταδόσεις των ταινιών. Και όταν έμαθαν ότι οι πέντε φίλοι ξαναμαζεύτηκαν για να μετατρέψουν ένα ακόμη Club Med-ο-ειδές θέρετρο σε παιδική χαρά, τιγκάρισαν τις αίθουσες και του χάρισαν πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ σε εισπράξεις. Το οποίο απ’ ό,τι καταλαβαίνω, είναι ένα κάποιο ρεκόρ για τα γαλλικά ταμεία.


Τα πρώτα πλάνα του φιλμ ανοίγουν με ένα κομμάτι που θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει το μουσικό θέμα του καλοκαιριού, αν δεν είχε γίνει σούπα απ’ την άνοιξη κιόλας. Αλλά και πάλι, όπως η κάμερα πλανάρει πάνω απ’ τις θάλασσες της Σαρδηνίας στο ρυθμό του Baila Morena, η μυρωδιά αρμύρας και νωπής άμμου καταφέρνει να απλωθεί στην αίθουσα και να καταστήσει σαφές το κλίμα της ταινίας. Οι έξι σπουδαίοι ηθοποιοί, υπό την καθοδήγηση ενός μεγάλου σκηνοθέτη που επιδεικνύει άνεση ελιγμών ανάμεσα στα (παραδοσιακά γαλλικά) ψυχοψαχτικά και τα μποξοφισοτσακιστά, μας παρασέρνουν σε ένα θεότρελο πανηγύρι νοσταλγικής ατμόσφαιρας και δροσερού χιούμορ, που επεκτείνεται απ’ τις έξυπνες ατάκες στο ξεκαρδιστικό slapstick και τις σεναριακές ανατροπές μέχρι τα inside jokes της ηλικιωμένης πια παρέας. Και αποδεικνύουν περίτρανα ότι η κωμωδία είναι μια γλώσσα διεθνής κι αγέραστη, γοητεύοντας και παλιούς γνώριμους του γαλλικού θηριοτροφείου, και τους νεότερους που έρχονται πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους.

Κάποτε στα slashers, οι δολοφόνοι ήταν όσο ηλίθιοι χρειαζόταν, για να προλάβουν οι ήρωες να τους ξεφύγουν. Τώρα, οι ήρωες είναι όσο ηλίθιοι χρειάζεται, για να προλάβουν οι δολοφόνοι να τους κόψουν μερικά δάχτυλα πριν τους ξεφύγουν. Καλώς ήρθατε στη μετά-Saw εποχή, που έφερε τη λαχτάρα για αίμα, στις mainstream οθόνες.


Μια οικογένεια αποφασίζει να διασχίσει με τροχόσπιτα, την αχανή έρημο της Νεβάδα, που πριν χρόνια χρησιμοποιούνταν ως χώρος δοκιμής ατομικών όπλων. Τα πειράματα αυτά, άφησαν τα κατάλοιπα τους στις τριγύρω αποικίες μεταλλωρύχων, με τη μορφή φρικτών γενετικών μεταλλάξεων, και μιας κολασμένης δίψας για τρόμο, βασανιστήρια, αίμα και θάνατο, την οποία σβήνουν εκμεταλλευόμενοι τους ελάχιστους περαστικούς οδηγούς. Σαν την εν λόγω οικογένεια.

Το The Hills Have Eyes του ’77, δια χειρός Wes Craven, είναι ένα απ’ τα κλασσικότερα φιλμ του κύματος του exploitation, που γέμιζε τις αίθουσες στα τέλη των 70s και τις αρχές των 80s, σοκάροντας το θεατή με ωμή βία. Ο ίδιος ο Craven, ήθελε να φρεσκάρει την ταινία του εδώ και χρόνια, οπότε είπε να εκμεταλλευτεί την πρόσφατη --έστω και περιορισμένη-- αναβίωση του φαινομένου. Και εφάρμοσε μια δοκιμασμένη συνταγή. Πίσω από την κάμερα, έβαλε έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη, ελπίζοντας ότι θα πετύχει τον ίδιο συνδυασμό που πέτυχαν ο Marcus Nispel στο καινούριο Texas Chainsaw Massacre (2003) και ο Jean Francois Richet στο Assault on Precinct 13 (2005): σεβασμό και πάθος για το πρωτότυπο, αδιαφορία για τους χολιγουντιανούς μηχανισμούς και αντίσταση στις διαβρωτικές ικανότητες του αμερικάνικου rating system.

Ο Alexandre Aja --τον οποίο το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας μέσω του γαλλικού splatter Haute Tension (2003)-- κάνει σωστή δουλειά στο δικό του κομμάτι. Μαγειρεύει ένα μείγμα έντασης και επιθετικότητας, με χορταστικό gore και ενοχλητικές εικόνες. Δεν τσιγκουνεύεται το αίμα, και δε δειλιάζει στις δυο τρεις σοκαριστικές εικόνες, δημιουργώντας σεκάνς ικανές να στοιχειώσουν τον θεατή.



Η αδυναμία της ταινίας --όπως γίνεται συνήθως μ’ αυτές τις ταινίες-- βρίσκεται στο σενάριο, που, τόσες δεκαετίες μετά το πρώτο Hills Have Eyes, κι άλλες τόσες μετά τις πυρηνικές δοκιμές στην έρημο, θα μπορούσε να έχει φρεσκαριστεί λιγάκι στον τομέα των κινήτρων των αηδιαστικών δολοφόνων. Αλλά για τους μη απαιτητικούς, και όσους μπορούν να ανεχτούν εκείνο το πεντάλεπτο λίγο πριν το τέλος, που οι σεναριογράφοι ταΐζουν δια βίας στους θεατές το κοινωνιολογικό υπόβαθρο της φρίκης, το Hills Have Eyes τηρεί τις κύριες υποσχέσεις του με στυλ, και αφήνει καινούριες για το μέλλον του Γάλλου Aja.

Ένας μοναχικός αρχιτέκτονας, ο Alex, και μια μοναχική γιατρίνα, η Kate, μένουν στο ίδιο σπίτι. Με διαφορά κάποιων χρόνων. Αφού η γλυκιά Καίτη έχει μετακομίσει και ο γλυκός Αλέξης της προωθεί την αλληλογραφία. Μέχρι που ανακαλύπτουν ότι ο ένας ζει στο 2004 και η άλλη στο 2006. Και τους πιάνει μια μελαγχολία..


Το αρχικό νοτιοκορεάτικο φιλμ αποτελεί σπάνια περίπτωση στα χρονικά των χολιγουντιανών αναμασημάτων, με ασιατική προέλευση, αφού δεν είναι τρόμου. Το ριμέικ του όμως είναι. Ως προοπτική να βλέπεις α-πιθανότητες που κορυφώνονται όσο περνάει η ώρα, με αντίστοιχη μουσική υπόκρουση.. φωτονοβέλας. Και αντίστοιχη (αναμενόμενη για τον Reeves τουλάχιστον) στημένη πόζα των χαρακτήρων για τις φωτογραφίες. Σε όλη τη ταινία.

Η Lindsay Lohan πάει στη παραλία. Και οι παπαράτσι επίσης. Και έτσι ανά δυοτρείς ώρες έχουμε και νέα αναφορά, για τη πρόοδο της εικοσάχρονης σταρ στη προσπάθειά της να (ξαν)αποκτήσει αυτό που θέλει: βυζιά και κώλο. Και μπορεί τον τελευταίο να τον ξανάδαμε μεγαλοπρεπή, αλλά μόλις κυκλοφόρησαν και εξώφθαλμες αποδείξεις.. ολικής επαναφοράς.

Update: Οι φωτογραφίες της Λίντσεϊ που έχουν πλημμυρίσει το δίκτυο, είναι από το κυριακάτικο πάρτι γενεθλίων της (και τα μεθεόρτια κατά πάσα πιθανότητα), στο Μαλιμπού. Που έλαβε χώρα και χορό στο Polaroid Beach House, με χορηγό(!) το Life & Style. Και παρούσες τις κολλητές της Nicole Richie, Courtney Love και Kate Bosworth, τσεκαρισμένα. Και απόντες-παρόντες τους παπαράτσι που τους διώχναν με σταυρούς και σκόρδα, για να προφυλάξουν την αποκλειστικότητα του περιοδικού, φυσικά.

Από κει και πέρα, το πόσες μέρες εμφανίστηκε στη παραλία, πόσα μαγιώ άλλαξε, με ποιους μοιράστηκε το DJ booth και ποιοι αποτελούσαν το ακροατήριο, χάνεται στη σφαίρα του μύθου.

Πάντως το εγγλέζικο GQ πρόλαβε και κυκλοφόρησε, με τη κοσμογυρισμένη νεαρούλα να μιλάει για τις ζωές που έζησε, για το πόσο της αρέσουν (ξανά μανά) τα στήθια της (που όχι δεν είναι ψεύτικα) και πόσο κακό κορίτσι είναι. Άντε να κλείσει τα 21, να βρουν άλλο νυμφίδιο να ασχολούνται οι αμερικάνοι, να (την) πάρουμε κι εμείς σειρά.

Δυο χρόνια μετά το The Passion of the Christ (2004), sequels, prequels και spin-offs ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια. Τι τους πήρε τόσο καιρό?

Ίσως η απροθυμία του Mel Gibson να κάνει καπάκι τη συνέχεια, και η προτίμησή του να ασχοληθεί με άλλες ανθρωποθυσίες, των Μάγια, στο επερχόμενο Apocalypto (2006). Ίσως η εμμονή των κατόχων των πνευματικών δικαιωμάτων (βλ. χριστιανικές ομάδες) να επαναλάβουν τον ανεξάρτητο θρίαμβό τους, με "ουμανιστικές" παραγωγές τύπου End of the Spear (2006). Ίσως η έλλειψη σκούφιας στην εκκλησιαστική παράδοση των συγκεκριμένων ομάδων και η συνεπαγόμενη αδυναμία τους να τη πετάνε όποτε καταναγκάζονται σε αγορά εισιτηρίων για καμιά δεκαριά προβολές της επόμενης "υπερπαραγωγής".

Πολλά μέχρι το πρόσφατο κερασάκι στη τούρτα, την, εν μπουσική αιθρία (ή όχι και τόσο), σκλήρυνση της στάσης της MPAA προς ταινίες που ευαγγέλονται το θρησκευτικό παροξυσμό ως απάντηση στα (παν)ανθρώπινα προβλήματα. Πολλά οδήγησαν στην επιστροφή των φιλμ άδολης αγάπης και υπέρτατης θυσίας στη φυσική τους στέγη. Τα χολιγουντιανά στούντιο.

Έτσι τα Χριστούγεννα αναμένουμε το prequel, την ιστορία της Γέννησης φυσικά. Που, αφού η σκηνοθέτριά του, Catherine Hardwicke, έχει κάνει και το Thirteen (2003) και το Lords of Dogtown (2005) και το σχεδιασμό παραγωγής σε ταινίες όπως το Three Kings (1999) και το Vanilla Sky (2001), αν μη τι άλλο υπόσχεται να 'χει πολύ στυλ (κάτι που επιβεβαιώνει και το teaser). Και σίγουρα θα 'χει πιο σκουρόχρωμη (από τη Monica Bellucci) Μαρία, την μικρή, υποψήφια για όσκαρ, νεοζηλανδή φαλαινο-καβαλάρισσα Keisha Castle-Hughes.

Το Πάσχα, ανακοινώθηκε στις αρχές του μήνα ότι θα ακολουθήσει το sequel, η ιστορίας της Ανάστασης φυσικά (αφού στα sequel, τα comics και τη Βίβλο κανένας δε μένει πεθαμένος για πολύ, ως γνωστό). Ενώ τα επόμενα Χριστούγεννα θα ξανάχουμε (έκπληξη!) Γέννηση. Βασισμένη στο best seller της, πρώην goth και νυν (ματο)βαμένης χριστιανής, Ann Rice, που λέγεται Christ the Lord: Out of Egypt. Και θα 'χει και συνέχειες.

Μπορεί και να είναι η πιο αναμενόμενη ever ταινία που θα κάνει ο Michael Bay (εκτός και αν ετοιμάσει sequel). Μπορεί να ανοίγει σε ένα χρόνο από τώρα (4.7.07), αλλά οι fans μετράνε ανάποδα τα δευτερόλεπτα για την επίσημη πρώτη του επίσημου site της -μόνης- επίσημης ταινίας, ένα ολόκληρο χρόνο πριν από το release. Φυσικά όλη η φασαρία γίνεται (με αποτέλεσμα να επιτείνει την αγωνία) επειδή θα περιέχει το πρώτο teaser trailer, καθώς και μερικά ακόμη καλούδια. Το οποίο trailer όμως έχετε την ευκαιρία να δείτε 5 μέρες νωρίτερα εδώ...

Οι Transformers, διαβόητη σειρά παιχνιδιών που εκτόξευσαν την Hasbro σε never-seen-before επίπεδα πωλήσεων, κατέκτησαν τον κόσμο στα μέσα της δεκαετίας του '80 με σειρές κινουμένων σχεδίων, άπειρες VHS και φανατικό κοινό. Για όσους από εσάς βρεθήκατε στο 2006 κατευθείαν προσπερνώντας το... φαινόμενο και κατά συνέπεια μία ολόκληρη δεκαετία βασιλείας τους, σας λέω μόνο πως πρόκειται για αυτοκίνητα, αεροπλάνα, μηχανές και γενικότερα οτιδήποτε μηχανοκίνητο έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε ανθρωπόμορφα robot. Και επειδή φυσικά δεν έχει ποτέ πλάκα σε μία σειρά να υπάρχουν μόνο "καλοί" (στην συγκεκριμένη υπό την αρχηγεία του θρυλικού Optimus Prime), η νέμεσις των Autobots (οι "καλοί" που λέγαμε) ήταν οι Decepticons.

Στο teaser βλέπουμε μερικά πλάνα από το Beagle 2 Rover Mars (το γνωστό transformer υβρίδιο που θα έπρεπε να περιπλανηθεί στον Άρη) το οποίο όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται "μας είπαν πως συνετρίβη". Και μετά από μερικά δευτερόλεπτα με πλάνα από το ζαλισμένο Beagle, παίρνουμε ένα και μοναδικό glimpse ενός δευτερολέπτου από ένα Autobot(?), πλάνο που αρκεί να στείλει τους οπαδούς της ταινίας σε νιρβάνα. Όπως άλλωστε συνέβη και προ ημερών με την επίσης leaked φωτογραφία ενός BumleBee. Το teaser κλείνει με το ίδιο εφέ από το οποίο θα διακατέχεται και η ταινία. Οι τίτλοι "μεταμορφώνονται" στην ημερομηνία άφιξής τους στην Γη. 4.7.07.

Πριν δυόμισι χρόνια που ο Rob Zombie (των White Zombie, ναι), έβγαλε το House of 1.000 Corpses στις αίθουσες, και επιτέθηκε σε κοινό και κριτικούς με ένα αβυσσαλέο ψυχεδελικό μοντάζ εικόνων φρικιαστικής βίας και τοπίων της αμερικάνικης δύσης τόσο φιλτραρισμένων που συνέβαλαν στη γενικότερη αναγούλα, τα έρμα τα ματάκια μας ήταν πεινασμένα για το αλύπητο gore που μας είχε μαγειρέψει. Από τότε, είχαμε τα Saw, είχαμε τoν λαμπρό νέο που λέγεται Eli Roth, μας προέκυψαν και κάτι γαλάκια με περίεργα γούστα, ήρθε και το remake του Texas Chainsaw που δε μάσαγε τον ταραμά του, και κάπως έχασε το νόημά της όλη αυτή η ιστορία. Ψιλομπουχτίσαμε.


Εφέτος (ή επέρυσι για τα αμερικάνικα δεδομένα), ο Zombie ξαναχτύπησε με το sequel. Όπου τσαντίλας αστυνομικός αποφασίζει πάση θυσία, να καθαρίσει το Τέξας απ’ το μίασμα της οικογένειας Firefly, που σακάτευε περαστικούς αδιακρίτως, ανάμεσά τους και τον αδερφό του εν λόγω μπάτσου. Στην επιχείρηση καθαρίσματος όμως, τρια απ’ τα μέλη της οικογένειας διαφεύγουν, και ξεκινά ένα ανθρωποκυνηγητό, που αφήνει πίσω του καινούριους κουβάδες αίμα και τσουβάλια κρέας.

Όλο αυτό το 70s-80s exploitation στυλ της πρώτης ταινίας χαλαρώνει, ο Zombie μειώνει το φιλτράρισμα, και γίνεται λίγο πιο μοντέρνος, δίνοντας περισσότερη βάση στην πλοκή. Οι εικόνες παραμένουν αλύπητα ματοβαμμένες, όμως η κάμερα δίνει περισσότερο χρόνο στους ανατριχιαστικούς χαρακτήρες και τη σαδιστική ψυχοσύνθεσή τους, φέρνοντας στο προσκήνιο την ψυχολογική βία να ισορροπήσει μ’ αυτή της εικόνας. Χωρίς να υστερεί σε γαλόνια αίματος, ο Zombie μετριάζει τα σκηνοθετικά κολπάκια για να ασχοληθεί με το σενάριο, και να παραδώσει μια όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά τουλάχιστον πιο πλήρη κινηματογραφικά ταινία απ’ την προηγούμενή του.