Θέλω να φροντίσω λίγο τους συμπολίτες μου. Θέλω να φροντίσω τον πλανήτη μου [...] Θέλω να κάνω πολλά πράγματα.

Η είδηση της αποχώρησης του Luc Besson από τη σκηνοθετική καρέκλα, μόνο ως κεραυνός εν αιθρία δεν έπεσε. Το έδαφος είχε ήδη προετοιμαστεί από καιρό (οι ψίθυροι περί αυτού έδιναν και έπαιρναν τον τελευταίο μήνα). Χθες όμως ο 47χρονος Γάλλος αποφάσισε να βγει ο ίδιος και να ενημερώσει το κοινό του για τα μελλοντικά του σχέδια, στον ραδιοφωνικό σταθμό RTL.

Και κάπως έτσι κλείνει τον σκηνοθετικό του κύκλο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να συνεχίσει την παραγωγή ταινιών. Και κάπως έτσι αφήνει τους fans του να ταράξουν στα rewind τα Nikita (1990), Leon (1994), 5th Element (1997) - φροντίζοντας όμως να κλείσει το 2006 με 2 νέες ταινίες. Πρόκειται για τα Angel-A (2005) και Arthur and the Minimoys (2006) τα οποία αναμένονται στις Η.Π.Α. στο τέλος του χρόνου.

Το τελευταίο είναι ένα animation φαντασίας με μεγάλα ονόματα στο σπικάζ (Madonna, David Bowie) και τον πιτσιρικά Freddie Highmore, από το Charlie and the Chocolate Factory (2005), στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Besson, στο πρώτο του - και τελευταίο - φιλμ αυτού του είδους, παρουσιάζει την ιστορία του Arthur ο οποίος είναι υποχρεωμένος να μεταφερθεί στον μίνι κόσμο των... Minimoys για να βρει ένα θησαυρό και να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού του. Η ταινία είναι "γυρισμένη" με την τελευταία λέξη της animation τεχνολογίας και έχει ήδη παραδώσει τα δικαιώματά της για τη δημιουργία και βιντεοπαιχνιδιού, κάτι που αποκαλύπτει την επιθυμία του studio να το κάνει holiday hit (και του Besson να ξεπεράσει το καλύτερό του box office άνοιγμα - τα $17εκ. του 5ου Στοιχείου).

Κάθε χρόνο το φθινόπωρο η μικρή Kelly με τα μαγουλάκια και τα βυζομπαλάκια, πρωταγωνίστρια, από τα 16, στις τρίτες σελίδες και μετά "μοντέλο" και "τηλεπαρουσιάστρια", μας έστελνε αναμνηστικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι της, να χοροπηδάει χαρωπά με και χωρίς πολύχρωμα μπικίνι. Τώρα μεγάλωσε κι αυτή. Τι έγινε ρε γαμώτο?

Η πρώην του Jason Statham και πασίγνωστη ως "Beautiful Woman in Painting" στο Deuce Bigalow: European Gigolo (2005), εφαλτήριο της παγκόσμιας καριέρας και του Κώστα Σόμερ φυσικά, αποφάσισε ότι είναι πια σοβαρή ηθοποιός. Η νυν του Billy Zane και πασίγνωστη για τη προτίμησή της σε συνολάκια του '50, που φοράει χωρίς εσώρουχα όπως τότε συνηθίζονταν φυσικά, αυστήρευσε μέχρι και το μπικίνι της και δε το πετάει τελευταία. Η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το βρετανικό FHM πέρσι και πρωταγωνίστρια του Three (2005), στα γυρίσματα του οποίου γνώρισε και τον δεύτερο αγαπημένο της καραφλό φυσικά, κατάφερε τελικά να ψιλοβγάλει τη ταινία στις αίθουσες την άνοιξη παρόλο που το ντιβιντί είχε βγει εδώ κι εκεί από το χειμώνα (και κυκλοφόρησε επίσημα πριν καναδυο βδομάδες). Αλλά δε κατάφερε να κόψει εκ των υστέρων, παρόλο που λύσσαξε, κάποιες σκηνές μισοάγριου σεξ που 'χε γυρίσει. Και δικαιολογημένα, αφού άμα τις έκοβε τι θα 'μενε να δούμε στη μπαζοταινία?

Δες/Κρύψε σκηνή άγριου σεξ με τη Κέλυ

Ο Statham πάντως δεν έκατσε να σκάσει, και πηδάει την Amy Smart περίπου.. τρώγoντας τυρόπιτα, στο καρακάλτ Crank (2006). Που ανοίγοντας τη πρώτη του μήνα στην Αμερική, μέσα σε promotion με κλιπάκια της Άμυ να (του) τον παίρνει στο στόμα σε αυτοκινητο-κυνηγητό με τις σφαίρες να.. πέφτουν σα χαλάζι, τον έκανε ultimate action hero. Συνδυασμό Γκουζγκούνη, Σουγκλάκου και βάλε.

Δες/Κρύψε το trailer του Crank (2006)

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας στον - γεμάτο ταινίες - κόσμο του 31ου Φεστιβάλ του Τορόντο πέφτουμε πάνω στην επίσημη πρώτη εμφάνιση του classic remake, All the King's Men (2006). Και λόγω των oscarούχων ηθοποιών του κυρίως - αλλά και την καθυστέρηση που είχε να βγει στους κινηματογράφους - πλημμύρισαν οι αίθουσες με κριτικούς και όσους θέλησαν να πάρουν μία γεύση (και να σπεύσουν να το συγκρίνουν με το original).

H ταινία, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Robert Penn Warren, περιγράφει την άνοδο στην τοπική εξουσία του λαοφιλή νοτίου πολιτικού Willie Stark, πρακτικά σκιαγραφώντας τη ζωή του Γερουσιαστή Huey Long από την Louisiana. Μεταξύ των ομιλιών του πρωταγωνιστή στην εργατική τάξη των νοτίων Η.Π.Α. και τη διαφθορά του συστήματος στο πολιτικό κόσμο ο σκηνοθέτης Steven Zaillian (σεναριογράφος με μεγάλες κινηματογραφικές μεταφορές στο C.V. του - ανάμεσα σε άλλα το Schindler's List (1993) και το Hannibal (2001)) αναβίωσε το κλίμα της πολιτικά ταραγμένης προπολεμικής Αμερικής. Και για να περάσει καλύτερα το μήνυμά του έφερε στην ταινία, νικητές και υποψήφιους από τα Oscar. Sean Penn, Anthony Hopkins, Kate Winslet, Jude Law και Patricia Clarkson κάνουν ό,τι μπορούν για να φέρουν λίγο πιο κοντά στα Academy Awards το All the King's Men. Αυτός που το αφήνει ξεκρέμαστο όμως, σύμφωνα με τις πρώτες γνώμες των κριτικών, είναι ο ίδιος ο δημιουργός του καθώς σεναριακά κυρίως το φιλμ δεν ξέρει που πατάει και... που θέλει να πατήσει.

Σε αυτό το σημείο αρχίζουν και οι αναλύσεις επί αναλύσεων για πόσα Oscar θα μπορούσε να προταθεί και αν θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος της πρώτης ταινίας του 1949, η οποία είχε αποσπάσει 3 Oscar (Ταινίας και Α' Ρόλων) από τα 7 που διεκδίκησε. Οι απόψεις για την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Penn έχουν μεγάλες αποκλίσεις (από εξαιρετική μέχρι συγκρίσιμη με αυτή του Sam στο I Am Sam (2001) - με την... αρνητική έννοια), ενώ οι περισσότεροι συμφωνούν πως ο Hopkins για μία ακόμη φορά βγάζει τα κάστανα από την φωτιά.

Παρά τις όποιες ενστάσεις των κριτικών η προώθηση του film συνεχίζεται ακάθεκτη με τον Sean Penn, στον συνηθισμένο anti-Bush ρόλο του, να προσπαθεί σε κάθε συνέντευξη του να δώσει πολιτική υπόσταση στην ταινία - καθώς είναι φανερό πως αυτό είναι το στοιχείο που της λείπει. Τα studios από την άλλη έσπευσαν να κυκλοφορήσουν σε dvd το All the King's Men (1949) του Robert Rossen, αγνοώντας τελείως οποιοδήποτε extra και μπουκώνοντάς το με trailer από την επανέκδοση. Τα Oscar έχουν δρόμο ακόμη...

Σε άλλα νέα από το Toronto: οι κριτικοί έχουν επιδοθεί στην oscaroλογία από τώρα που έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαζεμένους πολλούς από τους φετινούς διεκδικητές. Για την ώρα δίνουν προβάδισμα στον Forest Whitaker για το The Last King of Scotland (2006) και στον Peter O' Toole για τον ρόλο του στο Venus (2006) - o τελευταίος δεν ταξίδεψε στον Καναδά για την πρεμιέρα της νέας του ταινίας λόγω... στομαχικών διαταραχών. Στο μεταξύ σήμερα μικρή ομάδα αντικαπνιστών αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί έξω από το Paramount Famous Players Theatre για το product placement που κατά τη γνώμη τους επιβάλλουν οι καπνοβιομηχανίες, διαταράσσοντας την ησυχία των αμέριμνων σινεφίλ που περίμεναν στην ουρά για το εισιτήριό τους.

Το φεστιβάλ του Τορόντο, το μεγαλύτερο κινηματογραφικό πανηγύρι και οσκαρο-μπαζόμετρο (από το buzz ή το μπάζο, όπως προτιμάς), των 400 προβολών και του ατελείωτου κοινού, το φεστιβάλ των φεστιβάλ, άνοιξε την Πέμπτη. Και τη μεγαλύτερη τιμή του, το γκαλά του Σαββατόβραδου στο Roy Thomson Hall, την είχε ρεζερβέ για τον Brad Pitt.

Μάλλον εντελώς παντελέστατα καλά υπολογισμένα, δείγμα της "υπόγειας" αντιπαλότητας για τη παγκόσμια φεστιβαλική πρωτοκαθεδρία, αφού ο πιο γνωστός ως πατέρας των παιδιών της Angelina Jolie είχε λάμψει με την απουσία του στις Κάνες (για τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια). Τώρα όμως δεν είχε καμία υποχρέωση --γάμο θα κάνει, λέει, όταν μπορούν να παντρευτούν και όσοι (βλ. gay) το θέλουν-- και με φανερή ικανοποίηση παρέδωσε τις ρυτίδες του στα φωτογραφικά φλας.

Εκτός από τις ρυτίδες, και η χάλια επιδερμίδα του και η προοπτική να βγει φάτσα κάρτα στα Blu-Ray και τα HDVD τρομάζει τις εταιρείες, λένε τα κουτσομπολιά από τη καναδική πόλη. Εγώ πάλι ξέρω πεντέξι εκατομμύρια Ελληνίδες (και όχι μόνο) πρόθυμες να του την περιποιούνται (και όχι μόνο αυτήν) όλη μέρα στην.. οθόνη τους, οπότε περνάω στα πιο σινεματικά.

Το Babel (2006) λοιπόν, είναι η τελευταία ταινία της άτυπης τριλογίας των Guillermo Arriaga στο σενάριο και Alejandro González Iñárritu στη σκηνοθεσία. Ξεκίνησαν με ένα δυστύχημα στο Amores Perros (2000), συνέχισαν με ένα ακόμα στο 21 Grams (2003) και μάντεψε τι συμβαίνει και στη Cate Blanchett, εκεί που δε το περιμένει, στις διακοπές της στην έρημο του Μαρόκου. Από έρημο σε έρημο και στο τέλος (μάλλον) στην Ιαπωνία γυρισμένο, το φιλμ λατρεύτηκε στις Κάνες και όπου παίχτηκε από τότε. Και κλείνει μια διαφαινόμενα ιστορική τριλογία, στοχεύοντας σε ανάλογη αναγνώριση.

Αντίπαλους και σύμμαχους στη πορεία μέχρι τα Όσκαρ έχει έργα των άλλων δυο που συμπληρώνουν τους Μεξικάνους "Τρεις Αμίγκος": Το Pan's Labyrinth (2006) του Guillermo del Toro και των Κανών και, περισσότερο, το Children of Men (2006) του Alfonso Cuarón και της Βενετίας.

Κατά τα άλλα, στο πολύβουο φεστιβάλ το μεγαλύτερο θόρυβο έκανε ο προβολέας που κατέρρευσε, αντέχοντας μόνο δεκαπέντε λεπτά τον Sacha Baron Cohen να κάνει τον Borat (2006) απ' το λαμπρό έθνος του Καζακστάν στην πρώτη του επίσκεψη στην Αμερική. Και η επίσημη αποκάλυψη της πρώτης παραγωγής της Reese Witherspoon με τη Christina Ricci να φοράει γουρουνίσια μύτη. Υποθέτω δε, ότι το ίδιο θα συμβαίνει και σε όλες τις συμπρωταγωνίστριες της οσκαρο-τιμημένης σταρ από δω και πέρα. Στις παραγωγές της τουλάχιστο.

Με την 63η Mostra ήδη στο παρελθόν, καιρός να ασχοληθούμε με τα δικά μας, και με τις Νύχτες Πρεμιέρας που ξεκινάνε σε καμιά δεκαριά μέρες. Το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας που φέτος γιορτάζει τα 12 με την πιο concept-less μυστήρια αφίσα της τελευταίας πενταετίας του τουλάχιστον, ανοίγει τις πόρτες του επίσημα το βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου με την invite-only προβολή του Volver (2006), και συνεχίζει από την Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου μέχρι και την Κυριακή, 1 Οκτώβρη, μοιράζοντας τις πάνω από 100 ταινίες του προγράμματός του, στις αίθουσες Αττικόν, Απόλλων και Δαναός 1 και 2.

Εκτός απ’ τους δυνατούς τίτλους (Volver, A Scanner Darkly, Miami Vice, The Black Dahlia, με σειρά εμφάνισης στο πρόγραμμα), οι Νύχτες έχουν εξασφαλίσει ταινίες με buzz από προηγούμενα φεστιβάλ (13 (Tzametti), Thank You for Smoking, Shortbus, Little Miss Sunshine, Brick, Half Nelson, Red Road, με τυχαία σειρά και με τα δυο τελευταία να είναι τα πρώιμα φαβορί για τη Χρυσή Αθηνά). Ενώ ενδιαφέρον φαίνεται φέτος και το διευρυμένο πρόγραμμα ντοκιμαντέρ, με hot ταινία το οικολογικό An Inconvenient Truth, περιφερειακό παίκτη το The Pervert’s Guide to Cinema, και λίμπερο το Δέλτα του Νίκου Αυγερόπουλου. Σκανδαλιστικά διαφωτιστικό αναμένεται και το This Film is not Yet Rated για το αμερικάνικο σύστημα καταλληλότητας ταινιών, ο τίτλος του οποίου έχει μεταφραστεί ως Αυστηρώς Ακατάλληλο. Αντιλαμβάνεστε το οξύμωρον.

Το πρόγραμμα, που αντλεί κυρίως τίτλους απ’ την ανεξάρτητη σκηνή, περιλαμβάνει επίσης αφιερώματα στους σταθμούς του queer cinema, στον Preston Sturges, σπουδαίο κωμικό των αρχών του περασμένου αιώνα, και στον τριανταπεντάρη Ιάπωνα σκηνοθέτη Toshiaki Toyoda, που όπως μας ενημερώνει ο Δελτίος Τύπου, έχει μια προτίμηση στη βία, το στυλιζάρισμα και την υπαρξιακή αγριότητα.

Για φέτος πάντως, η κίνηση ματ των διοργανωτών του φεστιβάλ με την εθελοντική κριτική επιτροπή νέων (για το θέμα της εθνικότητάς τους τα ’παμε πέρυσι, όπως και για τα βραβεία, μην τα ξαναλέμε), γίνεται στον τομέα του φωτορεπορτάζ. Φοιτητές φωτογραφίας καλούνται να φωτίσουν τις Νύχτες με τα φλας τους, αναλαμβάνοντας την πλήρη κάλυψη του φεστιβάλ. Οι φωτογραφίες κάθε μέρας θα εκτίθενται, και οι καλύτερες της διοργάνωσης θα μοστράρουν σε περιοδικά. Και κάποιος θα τη βγάλει πάλι τζάμπα. Τουλάχιστον ας μας προκύψει κάνας Eugene Smith.

Το MftM βέβαια, θα είναι εκεί να μεταφέρει τον παλμό, και θα είναι και εδώ να σ' ενημερώνει για τις ταινίες που θα δεις. Πριν τις δείς βέβαια. Για την ώρα, ξεκίνα να μελετάς το πρόγραμμα, και τις ταινίες του διαγωνιστικού.

*Το εισιτήριο κάθε προβολής κοστίζει 6 ευρώ, και το διαρκείας για 24 προβολές, 60 ευρώ.

Έκπληκτο το κοινό στο Lido, άκουσε την ανακοίνωση του φετινού νικητή της 63ης Mostra. Ούτε ο ίδιος, ο Κινέζος Jia Zhang-Ke, φάνηκε να το πιστεύει. Mέχρι και την έναρξη του Φεστιβάλ η ταινία του Still Life (2006), για κάποιους χωρικούς την εποχή του χτισίματος του μεγάλου φράγματος των Τριών Φαραγγιών του Γιαγκτσέ, δεν αποτελούσε καν μέρος του διαγωνιστικού τμήματος. Παρόλα αυτά ήταν εκείνη που έσπασε την κυριαρχία των Αμερικανών στην Βενετία.
Ένα από τα τελευταία αγαλματάκια της καριέρας του (αν όχι το τελευταίο) κέρδισε ο 84χρονος Alain Resnais, ενώ στα βραβεία ερμηνείας η Helen Mirren άρχισε από την Mostra το φετινό θέρισμα της σοδειάς όσων ελπίζει να παραλάβει, για τον ρόλο της στο Τhe Queen (2006). Ο Ben Affleck από την άλλη, σε μία βράβευση μινι έκπληξη, βρίσκει επιτέλους ένα μεγάλο πάτημα στην προσπάθειά του να ανανήψει την καριέρα του. Τέλος, το βραβείο της φετινής αποκάλυψης κέρδισε ο Emanuele Crialese, ο οποίος χθες είχε γίνει στην Βενετία το θέμα της ημέρας, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να κρατήσει ψηλά το εθνικό φρόνημα των Ιταλών στο εθνικό τους Φεστιβάλ.

Τα σημαντικότερα βραβεία:

• LEONE D’ORO: Sanxia Haoren (Still Life) του Jia Zhang-Ke
• LEONE D’ARGENTO Σκηνοθεσίας: Alain Resnais, Private Fears in Public Places
• LEONE D’ARGENTO Aποκάλυψης: Emanuele Crialese, Nuovomondo
• PREMIO SPECIALE DELLA GIURIA (ειδική μνεία): Daratt, Mahamat-Saleh Haroun
• COPPA VOLPI Aνδρικής ερμηνείας: Ben Affleck, Hollywoodland
• COPPA VOLPI Γυναικείας ερμηνείας: Helen Mirren, The Queen
• PREMIO MARCELLO MASTROIANNI Ανερχόμενου ηθοποιού: Isild Le Besco, L’intouchable
• OSELLA Τεχνικού επιτεύγματος: Emmanuel Lubezki, φωτογραφία, Children of Men
• OSELLA Σεναρίου: Peter Morgan, The Queen
• LEONE SPECIALE: Jean-Marie Straub και Danièle Huillet για την πρωτοποριακή κινηματογραφική έκφραση

Το trailer για το πιο μεγαλόπνοο project του Clint Eastwood, και από τα πιο σημαντικά ίσως του νέου αιώνα (και όχι μόνο), μόλις έσκασε μύτη στο Military.com. Όχι τυχαία, αφού ο τεράστιος Κλιντ καταπιάνεται αυτή τη φορά με τη λυσσαλέα αμερικανο-ιαπωνική μάχη για την Ιβοζίμα πριν από 60 χρόνια. Και το Flags of Our Fathers (2006) είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος που στρίβει.

Η ιστορία ξεκίνησε πιο απλά. Ο James Bradley και ο Ron Powers γράψαν ένα βιβλίο για τον πατέρα του πρώτου και τους άλλους πέντε που σήκωσαν τη σημαία στη θρυλική φωτογραφία, για να γυρίσουν σπίτια τους και να αποποιηθούν τις παράτες με το ανατριχιαστικό "οι ήρωες της Ιβοζίμα είναι αυτοί που δε γύρισαν ποτέ". Και με τον Paul Haggis στο σενάριο και τον Steven Spielberg στη παραγωγή ο Eastwood ξεκίνησε την αναπαράσταση. Αλλά στη διάρκεια των γυρισμάτων τα γράμματα και το ημερολόγιο του Αντιστράτηγου επικεφαλή της άλλης πλευράς, Tadamichi Kuribayashi, απο-δείχτηκαν εξίσου συγκλονιστικά.

Έτσι προέκυψε το Red Sun, Black Sand που μετονομάστηκε τελικά στο κυριολεκτικό Letters from Iwo Jima (2006).

Τα μπερδέματα άρχισαν με τη προώθηση μιας δημιουργίας χωρίς προηγούμενο και μεγάλωσαν όταν ο Spielberg και οι κολλητοί του πούλησαν τη Dreamworks στην Paramount ενώ στο παιχνίδι ήταν ήδη και η Warner. Όλο το αλισβερίσι ποιος θα βγάλει ποια, που και πότε, έχει κατασταλάξει πάντως προς το παρόν. Η Paramount βγάζει την κορώνα στην Αμερική στις 20 Οκτωβρίου. Η Warner ακολουθεί με τα γράμματα τον, επίσης οσκαρικό, Δεκέμβριο και έχει και όλο το νόμισμα παντού. Και στην Ιαπωνία που είναι, παρεμπιπτόντως, η δεύτερη μεγαλύτερη κινηματογραφική αγορά του πλανήτη.

Όσοι δε δίναν καμιά ντουζίνα αγαλματάκια στο φιλμ, μόνο από τα οσκαρο-ντουζινο-συνηθισμένα ονόματα, το κάναν όταν βγήκε το τραχύ σχεδόν ασπρόμαυρο γιαπωνέζικο trailer, δύο-σε-ένα. Όλα είναι ανοιχτά όμως στο σκάκι της προώθησης. Και η Paramount έχει ένα ακόμα πολυ-οσκαρικό, στα χαρτιά, χαρτί. Τα Dreamgirls (2006) του Bill Condon.

Μεταξύ διαγωνιζόμενων ταινιών, παρελάσεων αστέρων, γιουχαϊσμάτων, αποθεώσεων, κριτικών και κοινού, η φετινή Mostra της Βενετίας φτάνει στην τελευταία μέρα της πριν τα βραβεία. Εκεί που όλα τα παραπάνω συνυπολογίζονται από την Catherine Deneuve και τα μέλη της κριτικής επιτροπής της, με σκοπό να βρεθεί ο κατάλληλος υποψήφιος για να παραλάβει στη σκηνή του Lido τον Χρυσό Λέοντα, αύριο βράδυ κατά τις 21:00.
Από τις καθαρά χολιγουντιανές ταινίες που διέσωσαν την αξιοπρέπεια τους μετά τα αρχικά... προβλήματα που αντιμετώπισαν με το δύστροπο κοινό, δύσκολα θα κινηθεί καμία για βραβείο. Η Βενετία αποτέλεσε απλώς τον προθάλαμο για την υποδοχή των κριτικών πίσω στα πάτρια εδάφη τους. Και με δεδομένο πια ότι οι κριτικές που δέχτηκαν παραήταν μπλεγμένες, κανένα από τα Ηollywoodland (2006), Black Dahlia (2006) και The Fountain (2006) δεν θα διεκδικήσει κάτι. Το Children of Men (2006) επιβεβαίωσε όμως, με τα θετικά σχόλια που δέχθηκε, την ικανότητα του Cuaron να διαχειρίζεται τις ταινίες του στο Ηollywood και κράτησε χαμηλά τους τόνους παρά το ηχηρό cast και τα $150 μύρια που κόστισε. Την αγγλόφωνη εξουσία στο Φεστιβάλ, εκτός του παραπάνω, μπορούν να επιβεβαιώσουν (μετά από 3 Χρυσά Λιοντάρια σε αγγλόφωνες ταινίες τα τελευταία 4 χρόνια) πιθανότατα τα The Queen (2006) (με φεστιβαλικό και oscarικό υλικό) και Bobby (2006). Ενώ ο γερόλυκος Resnais πάντα με ταινίες που ξέρουν να κολυμπούν στα νερά της εκάστοτε Mostra, μπορεί να διεκδικήσει ίσως και το τελευταίο βραβείο της 60χρονης καριέρας του.

Για τα υπόλοιπα διαγωνιζόμενα φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά να πει κανείς, καθώς αποτελούν τα γνωστά "συμπληρώματα" της λίστας και δύσκολα αποτελούν μεγάλες εκπλήξεις σε Φεστιβάλ τέτοιου μεγέθους. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για χιλιοειπωμένα γαλλικά δράματα ή γιαπωνέζικα anime...

Στο μεταξύ, αφήνοντας στην άκρη τις παραφιλολογίες περί φαβορί, σήμερα το απόγευμα στη Sala Perla δόθηκαν τα "παράπλευρα βραβεία", όπως τα ονομάζει η διοργανωτική αρχή. Έτσι το Χρυσό Λιονταράκι το κέρδισε η ταινία Euphoria (2006) του Ivan Vyrypaev, ενώ το Νuovomondo (2006) του Emanuele Crialese, ένα δράμα των ιταλών μεταναστών στις αρχές του 1900, κέρδισε το ειδικό βραβείο της UNICEF. To Nuovomondo θα μπορούσε να αποτελέσει και την σφήνα-έκπληξη των Ιταλών στα βραβεία, ειδικά λόγω και του ανεβασμένου σημερινού του buzz. Και έτσι είναι η μεγαλύτερη ελπίδα των διοργανωτών για να δει το Φεστιβάλ ντόπιο νικητή μετά από 8 χρόνια (o τότε τροπαιούχος Gianni Amelio, με το Cosi ridevano (1998), φέτος συμμετέχει με τη δραματική ταινία La stella che non c'è (2006)).

Μετά από συνεχείς επαναλήψεις τα τελευταία 15 και βάλε χρόνια (Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Steve Martin - περίπου με αυτή τη σειρά), μία αποτυχημένη παρουσίαση (Chris Rock) και μία ελαφρώς κατώτερη του αναμενόμενου (Jon Stewart), ο θείος Oscar αποφάσισε πως είναι επιτέλους καιρός για αλλαγή, ακούγοντας και την Whoopi που χρόνια τώρα το βροντοφωνάζει. Και επειδή του χρόνου κλείνει και τα 79 - και στις παράπλευρες απώλειες της ηλικίας είναι και η ακοή - άργησε αλλά τελικά αποφάσισε αυτό που χρόνια τώρα του προτείνουν οι γύρω του. Να φέρει στα Oscar την μόνιμη talk-of-the-town τα τελευταία 10+ χρόνια Ellen DeGeneres.
Kαι πέρα του obvious (θα είναι η πρώτη gay παρουσιάστρια των Oscars), αναμένεται να φέρει μαζί της και την Portia de Rossi καυστικότητα που διέπει το λαοφιλές humor της.

H 48χρονή entertainer έγινε γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό σχετικά αργά - κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90 - και από τότε έμεινε στην τηλεοπτική επικαιρότητα με εγωκεντρικές σειρές (Ellen), αποκαλύψεις (ε, ότι είναι gay) και show (Ellen DeGeneres Show), ενώ ταυτόχρονα μάζευε όποιο βραβείο αφορούσε εκείνη (3 βραβεία στα American Comedy Academy) και τις σειρές της. Το οφθαλμοφανές - να αναλάβει τα Oscar - το επικύρωσε και τα τελευταία 2 χρόνια με την παρουσία της - και τα σχόλιά της - στο red carpet τη μέρα της απονομής. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα μικρόφωνα έξω από το Κodak Theater δεν γνωρίζουν τη λέξη λογοκρισία. Αυτά που είναι μέσα όμως...?

Μετά από μερικές ώρες σαφάρι στο δίκτυο κι ανεβοκατεβάσματος, ιδού το νέο trailer του Casino Royale (2006). Πολλά στοιχεία για την πλοκή αποκαλύπτονται, μερικές σεκάνς επαναλαμβάνονται απ' το teaser, η δράση συνεχίζει να είναι εκρηκτική, και ο Craig εξακoλουθεί να γαμάει. Και δεδομένου ότι η ταινία είναι prequel του franchise, μπορεί κανείς, απ' τον προμπομπό της ακόμα, να καταλάβει πώς ο νεαρός Bond έφτιαξε το όνομα που τρέμουν οι τρομοκράτες όλου του κόσμου.

Στα δυόμιση λεπτά του trailer, ο πράκτορας με την άδεια να σκοτώνει, γκρεμίζει τον πλανήτη ολόκληρο και σακατεύει ακόμα και την υπέρκαυτη Aston Martin του, σε μια σκηνή που ο rotweiler προβλέπει ότι θα είναι για τον ανδρικό πληθυσμό, ό,τι για τον γυναικείο ο πνιγμός του DiCaprio στον Τιτανικό (1997). Αν και εδώ που τα λέμε, η Eva Green είναι κομματάκι πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση απ' την Kate Winslet, και η ΜΙ6 έχει πολύ καλό ασφαλιστικό ταμείο.

Όπως και να 'χει, το trailer --που αναμένεται να ξανανάψει φωτιές στους αντιCraig-ικούς του δικτύου-- μαζεύει ότι είχαμε δει προηγουμένως, το τρομπάρει αναβολικά, και δείχνει έναν Bond που θα κάνει τον Bourne να ψάχνει τη μαμά του.

Μετά από πέντε χρόνια απουσίας από τη Γη, και έχοντας ψάξει τον γαλαξία για απομεινάρια της χαμένης του φυλής, ο τελευταίος γιος του Κρύπτον επιστρέφει στον αγαπημένο του θετό πλανήτη. Πολλά έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά που περπάτησε στους διαδρόμους της Daily Planet, αλλά όχι και από την τελευταία φορά που έσωσε τον κόσμο. Η Lois Lane, τον έχει ξεγράψει, έχει κάνει παιδί και ετοιμάζεται να παντρευτεί, αλλά ο Lex Luthor, συνεχίζει να κρατά τα πρωτεία στη λίστα των 100 πιο διαβολικών ανθρώπων εν ζωή. Θα καταφέρει να σταματήσει τον πολυεκατομμυριούχο και το νέο του καταστροφικό σχέδιο, και την ίδια στιγμή να κερδίσει τη χαμένη του αγάπη; Είπαμε, υπερήρωας είναι, όχι θεός.Ωστόσο, το god complex του παππού των υπερηρώων, αποδίδεται με μαγευτικό λυρισμό όταν ο αλλόκοσμος σωτήρας αιωρείται στο σκοτεινό διάστημα και ξεδιαλέγει τις αγωνίες των ανθρώπων-υποκειμένων του, με την ίδια ταχύτητα που ο Bruce Almighty (2003) απαντούσε στις προσευχές στο mailbox του. Και τονίζεται ακόμη περισσότερο όταν σηκώνει τον κόσμο ολόκληρο στα χέρια του --έστω και στη συμβολική μορφή του σήματος της Daily Planet-- σε μια μόνο από τις φαντασμαγορικές, πολύπλοκες, απίστευτα μελετημένες και εκτελεσμένες σκηνές δράσης της ταινίας. Που αφήνουν ανοιχτά στόματα όχι με τον βαρύγδουπο, λουνα-παρκ τρόπο του King Kong (2005) και του Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest (2006), αλλά με το γλυκό κι αεράτο στυλ του Spider Man. Αυτό που θα σε κάνει αλήθεια να πιστέψεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πετάξει.

Δε χρειάζεται να είσαι fan του Superman. Φτάνει ότι τον λατρεύει ο Singer. Με όραμα και ικανότητες που ξεπερνούν οποιουδήποτε εν ενεργεία σκηνοθέτη του tent-pole Hollywood σήμερα, ο δημιουργός ξαναζωντανεύει ένα χρόνια νεκρό και θαμμένο franchise, προκαλώντας ανατριχίλες με τους ρετρό τίτλους αρχής και το στοιχειωτικό theme του John Williams, και σπρώχνοντας σε νέο επίπεδο της δυνατότητες του escapist cinema. Ωστόσο, αν και προσπαθεί να βάλει το Υπέρ μπροστά στο ήρωας, με τρόπο κατηγορηματικό κι αδιαπραγμάτευτο, ο σεναριογράφος του τον αφήνει ξεκρέμαστο, ξεχνώντας να βάλει στόρι στην εξτραβαγκάντσα.

Ο Routh, που θα μπορούσε άνετα να κερδίσει σε διαγωνισμό μίμησης του Christopher Reeve, καλείται να αντιμετωπίσει τον ατακαδόρο μέχρι καρικατούρας Lex Luthor. Που παρά τις προσπάθειες του Spacey, δεν πείθει για super-villain, γιατί το σενάριο του την έχει στημένη, κι αφήνει τον Superman να κάνει ζαβολιές. Οπότε το υπερθέαμα υποβιβάζεται σε ένα δυομισάωρο χωρίς προκλήσεις για τον εξωγήινο προστάτη, και με μπόλικα προβλήματα στο μοντάζ που προκαλούν απότομα βυθμίσματα, αποσπώντας από την ομορφιά του τοπίου.

O Τσέχος σκηνοθέτης Bohdan Sláma στη δεύτερη μόλις ταινία του, εμπνέεται από τη πατρίδα του και τη δύσκολη καθημερινότητά της και μιλάει για πράγματα που ξέρει καλά και συναντά τριγύρω του. Οι ήρωές του είναι απλοί, ταλαιπωρημένοι από τη ζωή άνθρωποι (αν και πολλοί από αυτούς δε χάνουν το κέφι τους, την ελπίδα ή την ευκαιρία να βρουν λίγη χαρά σε κάτι απλό), χωρίς το αψεγάδιαστο glamour του Hollywood, αλλά και χωρίς τη μιζέρια πολλών σκηνοθετών... τοπικής εμβέλειας.Έτσι ο πατέρας χαίρεται σα μικρό παιδί όταν καταφέρνει επιτέλους να αγοράσει μια βιντεοκάμερα και αντίστοιχα κλαίει σα μικρό παιδί, όταν απολογείται για την παρατεταμένη ανεργία του. Η μητέρα επιθυμεί το καλύτερο για τη κόρη της, ακόμα κι αν αυτό είναι η ξενιτιά. Η κόρη, προσπαθεί (και δεν ονειρεύεται απλώς) ένα καλύτερο μέλλον. Η φίλη της, δε μπορεί να ξεπεράσει το χωρισμό της και παραμελεί τα δυο παιδιά της. Και τα ίδια τα πιτσιρίκια που παίζουν χύνοντας το σιρόπι στο πάτωμα, που τσιρίζουν ταυτοχρόνως, που κρατάνε την ανάσα τους το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη.

Κωμικό σε ορισμένα σημεία και σοβαρό ή/και θλιβερό στα υπόλοιπα, το Stestí παρουσιάζει μια οικογένεια που, θέλοντας και μη, έχει ενσωματωθεί στο βιομηχανοποιημένο σήμερα, θίγοντας θέματα όπως η ανεργία, τα όρια της κατάθλιψης, η ευθύνη του να μεγαλώνεις παιδιά, η οικονομική ανέχεια, η ανεμελιά του να είσαι μικρός, η εγκατάλειψη, οι αυτοκαταστροφικές τάσεις, ο έρωτας, οι επιλογές που κάνουμε. Aλλά δυστυχώς χωρίς την πρωτοτυπία που θα το έκανε να ξεχωρίζει.

Ο κινηματογραφικός παραγωγός Bruno Bonomo, διάσημος στα 70s για τις Β-movies του στα επίπεδα του Roger Corman, δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην νέα εποχή, και βλέπει την γυναίκα του και τους συνεργάτες του να τον εγκαταλείπουν στον δημιουργικό και οικονομικό μαρασμό του. Σε μια νεκροφιλική εκδήλωση προς τιμήν του, ένα σενάριο πέφτει στα χέρια του, με τον τίτλο Ο Αλιγάτορας. Και παρότι δεν είναι η ταινία που θα τον αναστήσει, αλλά μια δεικτική πολιτική σάτιρα κατά του Berlusconi που κανείς δε θέλει να αγγίξει, ο Bruno δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να ρίξει πάνω της όλες τις ελπίδες του για μια επαγγελματική ανάσταση.
Κάπως έτσι ο Nanni Moretti έστησε την ταινία που έκανε θόρυβο στις φετινές εκλογές στην Ιταλία, και έφτασε στις Κάνες φιλοδοξώντας να εξαπλώσει το θρίαμβό της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όμως η αντιμπερλουσκονική σάτιρα που κρύβει στη φόρμα της ταινίας-μέσα-σε-ταινία, όσο κι αν ενθουσίασε τους πολίτες της μεγάλης μπότας της Μεσογείου, δεν φτάνει για να κερδίσει και τους εκτός Ιταλίας, που θα επιζητήσουν και κάτι πέρα απ’ την αυτοαναφορικότητα στην ταινία.

Η dramedy του Bruno, που δυσκολεύεται να αποδεχτεί την διάλυση της οικογένειάς του, και τα κωμικά περιστατικά απ’ το μπουρλέσκ κινηματογραφικό κύκλωμα της Ιταλίας, υφαίνουν ένα αρχικά απλό, δροσερό κι ευχάριστο αμπαλάζ γύρω απ’ την πολιτική πτυχή της ταινίας. Το ημίωρο της εισαγωγής περνά με χιούμορ και φρεσκάδα, ώσπου αποκαλύπτεται ότι ο Moretti δεν είναι ακριβώς σίγουρος με ποια απ’ τις δυο ιστορίες τον ενδιαφέρει περισσότερο ν’ ασχοληθεί. Η πλάστιγγα μπαλατζάρει απ’ τη μια στην άλλη μεριά, με ολέθριο αποτέλεσμα ο χαρακτήρας του Berlusconi να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον, και ο χαρακτήρας του Bruno περισσότερο screen time. Εντωμεταξύ η σχιζοφρενικά άνιση ταινία, προχωρά ύπουλα σε ένα μη-φινάλε, που αφήνει και τους δύο ήρωες ξεκρέμαστους στη μαύρη οθόνη, και ένα χαρακτηριστικό άρωμα μπαλαφάρας στην αίθουσα.

Το μεγάλο ματς έχασε σήμερα το πρωί ο Απόστολος Σουγκλάκος, που απέπνευσε σε νοσοκομείο της Ρόδου, όπου και βρισκόταν σε κώμα μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη πριν από δύο εβδομάδες στο νησί. Ήταν 56 ετών.

Το Gagarin, και ένα ολόκληρο κομμάτι του ελληνικού θεάματος, θα είναι άδεια χωρίς αυτόν.
Εις μνήμην.

Το αξεπέραστο Singin’ in the Rain (1952) κρατά τα πρωτεία στα 25 καλύτερα musicals όλων των εποχών, όπως τα ψήφισαν πάνω από 500 συνθέτες, μουσικοί, κριτικοί και ιστορικοί, για λογαριασμό του American Film Institute, και τα παρουσίασαν χθες, με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Los Angeles.

Η υπερπαραγωγή της θρυλικής Metro-Goldwyn-Mayer για το πέρασμα ενός μεγάλου studio από τη σιωπηλή εποχή του κινηματογράφου στο υπερθέαμα των musicals, με τον Gene Kelly να κάνει τα μαγικά του στην οθόνη, και την Debbie Reynolds με τον Donald O’Connor να τον ακολουθούν, είναι έτσι κι αλλιώς ένα απ’ τα αθάνατα αριστουργήματα του χορευτικού Hollywood των ‘50s, και με την τσιχλοφουσκογλυκάδα του, μάλλον το πιο ζωντανό σήμερα.

Την πρώτη δεκάδα πάντως συμπλήρωσαν ταινίες περασμένων δεκαετιών, πράγμα λογικό, αφού στα τέλη του ’40 και για όλη τη δεκαετία του ’50, το Hollywood δεν έκανε και πολλά άλλα απ’ το να στήνει πολύπλοκες πολύχρωμες πολύκροτες χορογραφίες. Το West Side Story (1961), που αν με ρωτούσαν, είναι η μόνη σοβαρή εναλλακτική για την πρώτη θέση, έπιασε τη δεύτερη. H πιο φρέσκια ταινία της δεκάδας, το Cabaret (1972), έκλεισε τη δεκάδα, ενώ η πεισματικά αθάνατη Mary Poppins (1964) ήρθε έκτη. Το Grease (1978) έπιασε την αναπάντεχα χαμηλή θέση του #20, τουλάχιστον όμως ακριβώς πάνω απ’ το απάλευτο Seven Brides for Seven Brothers (1954/#21). Το βραβευμένο Chicago (2002) που ανάστησε τον Richard Gere ήρθε δωδέκατο, ενώ η λατρεμένη εξτραβαγκάντσα του Moulin Rouge! (2001) που σχεδόν αναβίωσε τα musicals στις μέρες μας, μόλις που χώρεσε στην 25άδα, πιάνοντας την τελευταία θέση. Κι ύστερα όλοι πήγαν σπίτι τους χορεύοντας μάμπο α-έ-α.

Δες/Κρύψε τη λίστα

---

1 SINGIN' IN THE RAIN 1952 MGM
2 WEST SIDE STORY 1961 United Artists
3 THE WIZARD OF OZ 1939 MGM
4 THE SOUND OF MUSIC 1965 Twentieth Century Fox
5 CABARET 1972 Allied Artists
6 MARY POPPINS 1964 Disney
7 A STAR IS BORN 1954 Warner Bros.
8 MY FAIR LADY 1964 Warner Bros.
9 AN AMERICAN IN PARIS 1951 MGM
10 MEET ME IN ST. LOUIS 1944 MGM
11 THE KING AND I 1956 Twentieth Century Fox
12 CHICAGO 2002 Miramax
13 42ND STREET 1933 Warner Bros.
14 ALL THAT JAZZ 1979 Twentieth Century Fox
15 TOP HAT 1935 RKO
16 FUNNY GIRL 1968 Columbia
17 THE BAND WAGON 1953 MGM
18 YANKEE DOODLE DANDY 1942 Warner Bros.
19 ON THE TOWN 1949 MGM
20 GREASE 1978 Paramount
21 SEVEN BRIDES FOR SEVEN BROTHERS 1954 MGM
22 BEAUTY AND THE BEAST 1991 Disney
23 GUYS AND DOLLS 1955 MGM
24 SHOW BOAT 1936 Universal
25 MOULIN ROUGE! 2001 Twentieth Century Fox

Η Diane Arbus ήταν απ' τους πιο αμφιλεγόμενους φωτογράφους του 20ου αιώνα. Απαθανάτισε τραβεστί, πουτάνες, νάνους, γίγαντες και ότι άλλο γκροτέσκο και τσίρκο και αυτοκτόνησε, τον Ιούλιο του 1971, στα 48 της, καταπίνοντας άπειρα βαρβιτουρικά και κόβοντας τις φλέβες της. Φήμες θέλαν να είχε και τη κάμερα στο αυτόματο να κλικάρει τις στιγμές.

Στο (μέχρι πριν λίγο καιρό τιτλοφορούμενο) An Imaginary Portrait of Diane Arbus (2006) βασισμένο χαλαρά στη ζωή της, όποια είναι κάποια στο Χόλιγουντ ήθελε να πρωταγωνιστήσει. Η ίδια ταινία, ανοίγοντας το 1ο φεστιβάλ της Ρώμης στις 13 Οκτωβρίου, έβαλε φωτιά στην αντιπαράθεση της ιταλικής πρωτεύουσας με τη Βενετία. Για να ανοίξει τελικά σήμερα στο πιο exclusive κινηματογραφικό φεστιβάλ, αυτό του Telluride.

Το τρέιλερ μόλις βγήκε. Και λεπτομέρειες αργότερα.

Στην πτήση 93 της United Airlines, τρεις αεροπειρατές καταλαμβάνουν τα χειριστήρια, ως μέρος του σχεδίου της Al Qaeda για μια άνευ προηγουμένου τρομοκρατική ενέργεια κατά της Αμερικής και των συμβόλων παντοκυριαρχίας της. Το συγκεκριμένο αεροπλάνο, θα ήταν το τέταρτο χτύπημα της «οργής του Αλλάχ,» μετά τα δύο που ισοπέδωσαν τους Δίδυμος Πύργους, και εκείνο που γκρέμισε μια πτέρυγα του αμερικανικού Πενταγώνου. Οι επιβάτες του, σε μια αθάνατη επίδειξη αυτοθυσίας, επιτίθενται στους αεροπειρατές, τους αφοπλίζουν, και αλλάζουν την πορεία του αεροπλάνου. Δυστυχώς, προς τα κάτω. Το χτύπημα αποσοβείται, και το αεροπλάνο πέφτει σε ένα άδειο χωράφι. Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις ότι μια Χολιγουντιανή εταιρεία όπως η Universal, έχει τα παπάκια να χρηματοδοτήσει ένα τόσο σοκαριστικό, συναισθηματικό, απαιτητικό και τολμηρό φιλμ, όπως το φιλμ του Greengrass. Ο πενηντάχρονος Βρετανός, έχει αφήσει τα διαπιστευτήριά του για την ικανότητά του να διαχειρίζεται τσουχτερές σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας, με το Bloody Sunday (2002), τη σοκαριστική αναπαράσταση του μακελειού που προέκυψε όταν μια ιρλανδική πορεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνάντησε τις βρετανικές δυνάμεις καταστολής, το Γενάρη του 1972.

Στο United 93, ο Greengrass και οι συνεργάτες του, με φορητές κάμερες, ερασιτέχνες και άγνωστους ηθοποιούς, και ενδελεχή και διεξοδική έρευνα προετοιμασίας, δημιουργούν το ρεαλιστικό υπόβαθρο μέσα στο οποίο αναπαράγουν ένα βαθύ σημάδι του μαζικού υποσυνείδητου πολύ πρόσφατο για να έχει διαγραφεί ακόμη. Και μετά, το ανοίγουν διάπλατα σχεδόν με σαδιστική αποφασιστικότητα, για να μας δείξουν τι κρύβει μέσα του ο καθένας μας.

Αυτό που βλέπουμε, είναι μια ειλικρινής κραυγή πόνου και ανθρωπιάς, η βαθιά μας επιθυμία να κλάψουμε για τους ανθρώπους που χάθηκαν και να συμπάσχουμε με τους ανθρώπους που τους έχασαν. Η κοινή οδύνη που δεν προλάβαμε να βιώσουμε και τα δάκρια που δεν προλάβαμε να μοιραστούμε, γιατί ξεράθηκαν απ’ την αποστροφή για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν το τραύμα άνθρωποι με θέσεις και εξουσίες μακριά απ’ τις δικές μας.

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που σου θυμίζουν πόσο βαθιά επίδραση μπορεί να έχει πάνω σου μια κινηματογραφική εμπειρία. Πώς το χέρι που κρατάει την κάμερα, μπορεί να χωθεί βαθιά στα σωθικά σου, να τα ανακατέψει, να ξεριζώσει από μέσα τους κάτι που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε, και να σου το πετάξει στα μούτρα. Δε συμβαίνει συχνά, αλλά μου συνέβη στο United 93.

Αγάπη μου ο μάγος των μυρμηγκιών συρρίκνωσε τα παιδιά!
Αν οι Μυρμηγκοϊστορίες είχαν καθόλου από αυτό που εμείς λέμε καυστικότητα (οξύτητα κτλ.) και οι αμερικο-θρεμμένοι λένε, πιο σύντομα και στο προκείμενο, edge τότε θα ακολούθαγε καμιά απάντηση τύπου "Αγάπη μου! Πέτα του και τη γιαγιά!". Αντί γι' αυτό, χρειάζεται να διπλο-τσεκάρεις για να σιγουρευτείς ότι η παραγωγή δεν είναι της Disney (αλλά της Warner). Και σε δεύτερη σκέψη, δε χρειάζονταν να διπλο-τσεκάρεις γιατί αυτούς τους αργούς ρυθμούς και τις έντονες.. κατηχητικές διαθέσεις τις προορίζει πια, λίγο πολύ, για πονήματα που πάνε κατευθείαν στο ντιβιντί η ποντικοεταιρία.

Η ιστορία, για την ιστορία, ακολουθεί ένα bully των μερμηγκιών που φέρνει περισσότερο σε δικό μας μπούλη. Και ανακαλύπτει ότι είχε λάθος κατεύθυνση στη ζωή του και έπρεπε να ζει σα μυρμήγκι. Όταν ο David Copperfield της μυρμηγκοφωλιάς που τρομοκρατεί με νεροπίστολα και φακούς, τον φέρνει στη θέση τους (και στη κοιλιά ενός βατράχου).

Η εκτέλεση πάντως είναι άψογη και η αδυναμία δεν είναι στη βαρεμάρα από το τρισδιάστατο animation, όπως βιάζονται πολλοί παραδοσιακοί να επιχαίρουν. Το 3D έφερε πραγματικό φως στα παραμύθια μας και αυτό του αντμπούλη απλά δεν έχει αρκετό.

Όταν ξεκινάς να κάνεις slasher στην πιο βασική του μορφή, με έναν μανιακό και ένα μάτσο εφήβους να τρέχουν προς το μαχαίρι του, δεν έχεις και πολλές επιλογές για το πώς θα το κάνεις. Θα ξαμολήσεις τα θύματα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον με πολλά μυστικά, άγνωστο γι’ αυτούς, σπίτι για το φονιά σου, και θα στείλεις τον φονιά στο κατόπι τους, να τους τρώει έναν-έναν.
Έτσι και στο See no Evil, οκτώ νεαροί εγκληματίες μεταφέρονται από τα κελιά τους σε ένα εγκαταλελειμμένο πρώην ξενοδοχείο, ως μέλη προγράμματος κοινωνικής εργασίας, και καταλήγουν να γίνονται παιχνίδια ενός σαδιστή φονιά που βγάζει μάτια. Στην κυριολεξία.

Το ερώτημα όμως που πρέπει να απαντήσεις σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι το γιατί θέλεις να κάνεις ένα αγνό, απογυμνωμένο slasher. Όταν η απάντηση είναι «επειδή θέλω να τρομάξω/αηδιάσω/διασκεδάσω κόσμο,» όλα είναι καλά. Όταν όμως είναι «γιατί θέλω να κάνω κόσμο να σκυλοβαρεθεί, με μηδενική ατμόσφαιρα, φόνους χωρίς εφευρετικότητα, πλοκή παύλα λίστα θυμάτων που δεν έχει κανέναν μπούσουλα, ούτε καν την απλοϊκή αλλά τόσο χαριτωμένη κοινωνική αξιολόγηση της σειράς των θυμάτων που εγκαθύδρισαν τα teen thrillers των '80s και '90s, και δολοφόνο λιγότερο τρομακτικό κι από τον ξυρισμένο γορίλα που θα μπορούσε να είναι ξάδερφός του,» τότε έχεις πρόβλημα. Γιατί άμα διαλύσεις κι αυτά τα βασικά στοιχεία, η ταινία σου μάλλον δεν θα βγει και ιδιαίτερα αξιόλογη. Οπότε, γιατί να την κάνεις; Ε;

Ίσως απλά και μόνο για να έχεις κάτι να παίζει πριν και μετά τη σκηνή ανθολογίας με την ξανθιά που καταπίνει το κινητό της, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στο throat fucking. Που είναι κι αυτός, ένας λόγος αποδεκτός, υποθέτω.

Μετά από μία εβδομάδα γεμάτη μάχες και διαμάχες για το ποιος το έχει μεγαλύτερο καλύτερο το Φεστιβάλ, ανοίγει επιτέλους πρώτη η 63. Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας φιλοξενεί -με βάση την περσινή πετυχημένη συνταγή- μεγάλους αστέρες του Hollywood, μεγάλες ταινίες του Hollywood και μεγάλη μερίδα των δημοσιογράφων του Hollywood. Α, ναι, υπάρχουν και άλλες 30 περίπου χώρες που συμμετέχουν, αλλά αυτές δεν φέρνουν και πολλά χρήματα στο ταμείο.

Ο Marco Mueller, στη δεύτερη χρονιά του ως διευθυντής του Φεστιβάλ, έγραψε στα παλιά ρωμαϊκά του σανδάλια όλες τις αντιαμερικανικές φωνές και αποφάσισε να συνεχίσει με τη λογική του 62ου Φεστιβάλ. Ίσως βέβαια λιγότερο φανερά από ότι πέρυσι, αφού φέτος μεγάλη μερίδα κέρδισε και ο ασιατικός κινηματογράφος. Παρά το ασιατικό cinema βέβαια την Mostra "ανοίγει" φέτος η Black Dahlia (2006) του De Palma, με σύσσωμο το cast να περνάει για απογευματινή βόλτα από το Lido, ενώ εκτός αυτών ο Mueller έταξε φέτος και τις επισκέψεις των Sandra Bullock, Daniel Craig, Zhang Ziyi, Kenneth Branagh, Sting, Meryl Streep, Ethan Hawke, Juliette Binoche, Val Kilmer, Lindsey Lohan, Jackie Chan και πολλών ακόμα για να τραβήξει την προσοχή από το νεοσύστατο Roma Film Fest (13-21/10), το οποίο απείλησε την πρωτοκαθεδρία της Βενετίας. Σε αυτές τις "απειλές" ο βλέπω-παντού-εχθρούς-Mueller φρόντισε να απαντήσει ανάβοντας μόνος του τη φωτιά και ρίχνοντας λάδι, όταν δήλωσε σε πηγαδάκι πως "η Ρώμη θα πάρει τα σκαρταρισμένα των Καννών και της Βενετίας", σπεύδοντας αμέσως να διαψεύσει μόνο τη χρησιμοποίηση της λέξη "σκαρταρισμένα", αφήνοντας να εννοηθεί πως έτσι και αλλιώς αυτά θα έπαιρνε.

O Mueller πέρα από την Ρώμη απειλεί βέβαια και την ίδια την Βενετία με το να μην ξέρει να κλείνει το στόμα του. Από το 2004, πριν γίνει διευθυντής δηλαδή, γκρίνιαζε για την ανάγκη δημιουργίας νέου κτιρίου ικανού να στεγάζει το Φεστιβάλ, καθώς το το υπάρχον Palazzo del Cinema του 1937, προϊόν της φασιστικής Ιταλίας, δε δύναται να εξυπηρετήσει πια τις ανάγκες του διεθνούς κινηματογραφικού jet set. Έτσι, αφού έγινε μέλος της επιτροπής στο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την επιλογή του νικητή, ανέλαβε και τη θέση του διευθυντή της Mostra και πλέον ζητά πάνω από 100 εκ. ευρώ (κυρίως από το ιταλικό κράτος) για να καταφέρει να κτίσει το νικητήριο project και να αναβαθμίσει τις υπάρχουσες κατασκευές, αλλιώς.... θα παραιτηθεί. Και όλα αυτά όταν φέτος το κόστος του Φεστιβάλ θα αγγίξει 10 εκ. ευρώ και σύμφωνα με εκτιμήσεις θα δυσκολευτεί να καλύψει ακόμα και τα μισά. Και όλα αυτά όταν η Ρώμη το δικό της Φεστιβάλ θα το κάνει με δικά της χρήματα.

Και αφού ήδη γνωρίζετε το πρόγραμμα του διαγωνιστικού τμήματος, ποιες νέες ταινίες θα προβληθούν και πως η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής για φέτος είναι η Deneuve, κλείνω εδώ την πρώτη επαφή με τα backstage του 63 Φεστιβάλ της Βενετίας. Για περισσότερα κινηματογραφικά νέα από το Lido, από αύριο.