Τα αμερικανικά Grand Prix (από αυτά που οι οδηγοί γυρίζουν γύρω γύρω για 300+ γύρους) είναι γέννημα θρέμα των midwest πολιτειών των Η.Π.Α. - από όπου προέρχονται επίσης οι αγώνες με monster trucks και οι μονοκατοικίες με αυλή και μπάρμπεκιου τα σαββατοκύριακα. Η Indianapolis και η Chicagoland είναι οι θρυλικές πίστες που προσελκύουν χιλιάδες θεατές σε κάθε αγώνα. Ο John Lasseter, σκηνοθέτης των ιστορικών πια Toy Story, στη νέα του ταινία αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτόν ακριβώς τον χώρο διασκέδασης και να μετατρέψει τους φυσικούς πρωταγωνιστές (αυτοκίνητα) σε έμψυχα όντα - και τους παραπάνω θεατές... επίσης σε αυτοκίνητα.
Ο Lightning McQueen (Owen Wilson) είναι ο πρωτάρης του πρωταθλήματος που διεκδικεί το Piston Cup, του Nascar. Το πρόβλημα είναι ότι ο ΜcQueen είναι εγωιστής και εγωμανής, γεγονός που του κοστίζει αρχικά τη νίκη στον τελευταίο αγώνα. Έχει όμως μία ακόμα ευκαιρία να κερδίσει πρωτάθλημα και χορηγό στην California όπου θα λάβει χώρα αγώνας μεταξύ των 3 πρώτων της κατάταξης. Και σε εκείνο το σημείο ο Lasseter μας δίνει να καταλάβουμε πως αν δεν συμβεί κάτι δραματικά διαφορετικό ο McQueen οδεύει σε πνιγμό από την παλίρροια της εγωκεντρικής του προσωπικότητας. Το "δραματικά διαφορετικό" συμβαίνει όταν, καθ'οδόν προς τον αγώνα, βρίσκεται χαμένος και μόνος στην θρυλική Route 66, σε μία πόλη ξεχασμένη από τον σύγχρονο πολιτισμό. Εκεί ο πρωταγωνιστής θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την πραγματική φιλία καθώς και τον εαυτό του, με τη βοήθεια των "κατοίκων" της Radiator Springs. Και θα έχει την ευκαιρία να διαδώσει και όλα τα άλλα γλυκανάλατα μηνύματα της Disney.

Το concept αρχικά δεν είχε πείσει κανένα - ομιλούντα αυτοκίνητα είχαμε να δούμε από την εποχή του K.I.T.T., και ο τελευταίος δεν είχε ένα ζευγάρι μάτια στο παρμπρίζ. Η Pixar όμως συνέχισε ακάθεκτη και κατάφερε με τις εξαιρετικές της ικανότητες να δημιούργησει ένα ακόμα απολαυστικό animation με σημεία απόλυτου ρεαλισμού. Και -κυρίως- αυτό σου αποσπά την προσοχή από την αφυσικότητα του να βλέπεις ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα καθώς και από την παντελή έλλειψη ανθρώπινης φιγούρας στην ταινία (πρώτη φορά στα χρονικά της εταιρίας). Και είναι μόνο αυτό που κρατά το φιλμ ζωντανό όταν οι σεναριακές κοιλιές το προδίδουν και ένας Paul Newman δεν φέρνει την άνοιξη είναι αρκετός να κρατήσει μόνος του το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα.

Η ταινία είναι άνιση κυρίως λόγω της αδυναμίας της να αποφασίσει να κρατήσει το target group της σε μία συγκεκριμένη ηλικία. Καλά τα feel good φινάλε και τα ηθικοπλαστικά μηνύματα για τα πιτσιρίκια, αλλά πόσα από αυτά θα καταλάβουν τι ακριβώς πρέσβευαν τα 50's ή ποιός είναι ο Mario Andretti (θρύλος του Νascar την ίδια εποχή) και ο Bob Costas (o καλύτερος Αμερικανός sportscaster) στα cameo τους?

Όπου υπάρχει Σεπτέμβρης, υπάρχει και τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, πια. Έτσι κι εδώ, παρόλο που τίποτα άλλο εκτός από την ύπαρξη διεθνών κατασκόπων δεν μαρτυρεί τη σχέση της μυστηριώδους πατρικής αναζήτησης με την 11η Σεπτεμβρίου, τελικά η ταινία καταφέρνει να τα συνδέσει όπως-όπως στο τέλος.

Μια δυναμική νέα έκδοση της Juliette Binoche στο ρόλο της κατασκόπου Irene Montano, βοηθάει δυο παιδιά να βρουν τον πατέρα τους. Η παρατημένη κόρη ονομάζεται Orlando, είναι Γαλλίδα και γεμίζει το όπλο της στο άκουσμα του ονόματος του πατέρα του, ενώ αντίθετα, ο υιοθετημένος γιος είναι Αμερικανός και πίνει νερό στ’ όνομά του. Αυτός ο έντεχνα δημιουργημένος διπολισμός αρσενικού-θηλυκού, Ευρώπης-Αμερικής και ποιητή γιου-πραγματίστριας κόρης οδηγεί σε μια συνεχή ψιλοβαρετή κόντρα που καταλήγει φυσικά σε παράφορο πάθος. Η Sarah Forestier και ο Tom Riley στους αντίστοιχους ρόλους, φαντάζουν αρκετά ξενέρωτοι κατά τη γνώμη μου, και μόνο η μυστηριώδης Binoche αξίζει τον κόπο.

Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται στην πρώτη σεκάνς με ριχτό παλτό, σαράκια και τσάντα ταχυδρόμου για να σπάσει το βαρετό προφίλ της σικ γκόμενας. Μαλλιά μαζεμένα σε σφιχτή κοτσίδα και γυαλιά με διάφανο σκελετό --αυτό το νέο look της πάει πολύ και κόβει χρόνια. Ο χαρακτήρας της παραμένει ένα άλυτο μυστήριο μέχρι το τέλος της ταινίας: μοναχική, λιγόλογη και αυτάρκης, είναι το μοναδικό ατού μιας ταινίας, που φαίνεται να λειτουργεί κυρίως ως όχημα για την ολίγον κουρασμένη τα τελευταία χρόνια σταρ περσόνα της. Συναντήσεις της με Σαουδάραβες επενδυτές μας δίνουν την ευκαιρία να την ακούσουμε να μιλάει και Αραβικά, εκτός των Γαλλικών και Αγγλικών, πράγμα που δίνει κι άλλη αύρα εξωτισμού στο ρόλο της, ενώ το χιούμορ στην ταινία είναι χορηγία του John Torturro στο ρόλο εκτελεστή-κατασκόπου που έχει εγκαταλείψει την ατζέντα των αμερικανικών υπηρεσιών για χάρη της προσωπικής του.

Μελέτη χαρακτήρων και περιπλάνηση από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τα κανάλια της Βενετίας μας προσφέρει αφειδώς ο Santiago Amigorena, σε άλλη μια άστοχη μίξη genres, αφού το υλικό που θα έκανε μια ίσως ενδιαφέρουσα ιστορία espionage, χρησιμεύει μόνο ως πρόσχημα για ένα οικογενειακό δράμα με τόνους ποίησης και ασάφειας. Πολύ arty σκηνοθεσία και φωτογραφία, λίγη ουσία. Tαινία κατάλληλη κυρίως για τους fans της γλυκιάς Juliette.

Ο Dupree (Owen Wilson) καταστρέφει το γάμο του φρεσκοπαντρεμένου κολλητού του Carl (Matt Dillon), όταν "κρασάρει" στο καναπέ του για μια βδομαδούλα, γιατί δεν έχει που να μείνει, μωρέ. Ο Carl έχει πια να αντιμετωπίσει τον ανεύθυνο φίλο του, φυσικά την όχι-πλέον-ανεκτική σύζυγο Molly (Kate Hudson), αλλά και τον πεθερό (Michael Douglas) που καταστρώνει ύπουλο σχέδιο εξουδετέρωσής του. Μόνο που το κοινό αντί να γελάσει, νυστάζει.Don’t get me wrong, είμαι φαν του Owen Wilson, από την εποχή του Zoolander. Προτιμώ να τον βλέπω παρέα με το κολλητό του Ben Stiller, αλλά και ο Matt Dillon δε μου κακοπέφτει. Ακόμα και την αηδιαστικά "είμαι τόσο γλυκιά, απλή και χαριτωμένη" Kate Hudson αντέχω. Και τον Michael Douglas που επιτέλους παίζει ρόλο της ηλικίας του που απαιτεί απλώς να φοράει κοστούμι και να δίνει εντολές από το ζεν γραφείο του και όχι να φοράει κοστούμι και να τρέχει σε καταδιώξεις.

Αυτή η ταινία, όμως, δεν έχει σταρ τον Wilson. Αλλά τον Dillon, ως το παιδί της διπλανής πόρτας που παντρεύεται τη κόρη του αφεντικού, και η πίεση του έγγαμου βίου (συμπεριλαμβανομένου και του πεθερού) και φυσικά η ανωριμότητα του εργένη Dupree τον φθάνει στα άκρα. Μόνο που καταφέρνει να είναι τόσο τσιτωμένος όσο ένας ντεκαφεϊνέ εσπρέσσο. Άρα το τρέιλερ είναι απάτη και ο Dupree δεν είναι τόσο ενοχλητικός όσο περιμέναμε.

Σίγουρα υπάρχουν τα κατεψυγμένα αστεία περιστατικά που παθαίνουν οι νεόνυμφοι, από τη στιγμή που τους κατσικώνεται ο Dupree. Αλλά τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί ή που δε μπορούμε να προβλέψουμε (δε θα υπάρχει μία σκηνή με τον Dupree και μια υπερχειλισμένη τουαλέτα, για παράδειγμα;). Και στην τελική, ο σκοπός είναι να διακωμωδήσουν οι Russo τι; Τον έγγαμο βίο; Οκ, όλες οι γυναίκες παθαίνουν υστερία ακόμα κι αν απλώς τους μετακινήσεις τα costa boda. Τhey can do better than that! Την αρμένικη βίζιτα και τους φίλους παράσιτα; Μπα, μπέρδεμα, αφού αυτός που δεν είναι Αληθινός Φίλος είναι ο Carl, που ζηλεύει τον ανέμελο stress-free Dupree. Τα τρελά πεθερικά; Ποιος να συναγωνιστεί τον Robert De Niro του Meet the Parents (2000); Και πάει λέγοντας... You get the point.

Οι γυναίκες είναι ζηλιάρες, εκδικητικές και κατίνες, ακόμη και αν ανήκουν στην ειδική φάρα των υπερηρώων. Έτσι, τουλάχιστον τις είδε ο Ivan Reitman και έκανε μια διασκεδαστική κωμωδιούλα καταστάσεων με την Uma Thurman στο ρόλο του τίτλου να ξεκατινιάζεται ακατάπαυστα.

Ο Matt (Luke Wilson), που έχει ξεχάσει πότε είχε γκόμενα τελευταία φορά, στην προσπάθειά του να κάνει τον παλικαρά πιάνει τελικά λαβράκι. Η συμπαθής νεαρή που υπερασπίστηκε τσιμπάει και ο Matt βρίσκεται επιτέλους δεσμευμένος και καταχαρούμενος. Ακόμη περισσότερο, μάλιστα, όταν η Jenny (Uma Thurman) του εκμυστηρεύεται τη μυστική ταυτότητά της: είναι στην πραγματικότητα η G-Girl, το supergirl που σώζει την πόλη από λιμούς και καταποντισμούς.

Η ευτυχία των δυο ερωτευμένων δυστυχώς δεν κρατάει για πολύ, αφού η παντελής ασυμφωνία χαρακτήρων αναγκάζει τον Matt να τη χωρίσει και να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά της συναδέλφου του Hannah (Anna Faris). Τότε όμως, ποιος είδε την Uma και δε τη φοβήθηκε. Είναι τόσο κατάβαθα πληγωμένη, που του κάνει τη ζωή ποδήλατο. Φτάνει μέχρι και να πετάει καρχαρίες στο δωμάτιό του, ενώ αυτός απολαμβάνει τρυφερούς εναγκαλισμούς με τη νέα του αγαπημένη...

Η ιδέα είναι πρωτότυπη και ο χειρισμός της βιρτουόζικος. Το σενάριο βέβαια λίγο κουλό. Δηλαδή, ο σεναριογράφος προσπαθεί να πει ότι οι άντρες προτιμούν την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο μιας απλής κοπέλας, από την σουπερ-αγάπη ενός καταπιεστικού supergirl με τα προσόντα της Uma Thurman; Ναι, μας έπεισε τώρα! Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι έχει πολλή πλάκα, η σκηνοθεσία κρίνεται ευφάνταστη --πρώτη φορά βλέπουμε μια σουπερηρωίδα να ανεβάζει τον εραστή της κυριολεκτικά στον... έβδομο ουρανό-- και το τέλος ικανοποιητικό. Κανείς, ούτε καν ο κακός της ιστορίας, δε μένει παραπονεμένος. Ούτε κι εμείς μείναμε, γελάσαμε και επιπλέον είδαμε μια νέα κωμική πτυχή στις υποκριτικές ικανότητες της εκδικητικής νύφης του Kill Bill.

Οι μεταφορές video games είναι εδώ και χρόνια ένα από τα ναρκοπέδια που το Hollywood προσπαθεί να μετατρέψει σε χρυσωρυχείο. Τώρα, το μέλλον είναι οι ταινίες για video games που δεν υπάρχουν (ακόμη) και τα οποία με κάποιον μεταφυσικό τρόπο ζωντανεύουν, και σκοτώνουν τους πρωταγωνιστές.

Το συγκεκριμένο είναι ένα fantasy με εσάνς action, τύπου Lara Croft, που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη στο εμπόριο. Μυστηριωδώς, το παιχνίδι πέφτει στα χέρια πωρωμένου gamer, ο οποίος πεθαίνει στην πρώτη πίστα, και μετά από λίγο πεθαίνει και στο σαλόνι του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κολλητός βρίσκει το παιχνίδι, και μαζεύει τους φίλους του να το τερματίσουν, και σύντομα όλοι βλέπουν ότι η πραγματικότητα του παιχνιδιού εισβάλλει στη δική τους, απειλώντας να τους εξολοθρεύσει αν δεν λύσουν σύντομα τους γρίφους.

Είμαι σίγουρος ότι το concept δεν είναι καινούριο, κι όλο και κάποιος Γιαπωνέζος θα το ’χει σκεφτεί πρώτος. Κι μάλλον θα το’χει κάνει και καλύτερα. Όχι ότι το Stay Alive δεν είναι καλό. Για τα επίπεδα των αμερικάνικων εφηβικών θρίλερ, αυτό είναι απ’ τα καλά. Δεδομένου βέβαια ότι δεν κολλάμε στο πρόχειρο του concept του παιχνιδιού, το γελοίο του σεναρίου, τους χάρτινους χαρακτήρες και τις κουραστικές ερμηνείες, που είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αν τα ξεπεράσεις αυτά, χαίρεσαι ένα σκοτεινό θριλεράκι, με αρκετές σκηνές αγωνίας που θα σε κάνουν να σφίξεις τα δάχτυλα στην πολυθρόνα, ή στο σακουλάκι με τα πατατάκια. Kαι με τη Sophia Bush βέβαια, που είναι το καινούριο υπέρκαυτο pin-up girl του Hollywood --στάνταρ την έχεις προσέξει στο One Tree Hill.

Έχουμε πολλές απαιτήσεις από το Black Sheep: Θέλουμε να είναι cult, να είναι αστείο, να κολυμπάει στο gore και να σταματήσει την ενοχλητική συνήθεια του verbal να κλείνει κάθε φράση του με "on a Plane". Ιστορικά μιλώντας, τα πιο επιτυχημένα, απαράδεκτα, αλλοπρόσαλλα φιλμ που μπορούμε να θυμηθούμε είναι αυτά που ανάγουν σε απειλή το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσαμε να φανταστούμε σε τέτοιο ρόλο --π.χ. τα Slugs: Muerte Viscosa (1988), Day of the Triffids (1962), Night of the Lepus (1972), Attack of the Killer Tomatoes! (1978), ή, για να μην πάμε μακριά, την Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (2000) του Κούτρα.

Με κάτι τέτοιο στο μυαλό έπιασε το στυλό (και την κάμερα) ο Jonathan King, που σκέφτηκε "τι μπορώ να βρω σε αφθονία στη Νέα Ζηλανδία, που να είναι ακίνδυνο και ανύποπτο;". Με δεδομένο ότι σε κάθε Νεοζηλαδό αντιστοιχούν 7 πρόβατα, είναι πολύ πιθανό να χρειάστηκε απλώς να κοιτάξει πάνω σε τι καθόταν, για να βρει την απάντηση. Με την ιδέα των γενετικά μεταλλαγμένων προβάτων, που από άβουλες μηχανές παραγωγής μαλλιού, γάλακτος και κοπριάς, μετατρέπονται σε μανιακούς δολοφόνους που στη συνέχεια μετατρέπουν τα θύματά τους σε... were-sheep, και με τη Weta (των Δαχτυλιδιών) στα αλά Braindead ειδικά εφέ, ο King γύρισε ένα φιλμ που, σερφάροντας στο hype των Φιδιών, επιθυμεί να βγάλει κέρδος στο box office --κάτι όχι αδύνατο, αφού το μεγαλύτερο μέρος του καστ πληρώθηκε με γρασίδι.

Το φιλμ παρουσιάστηκε στο Toronto, σε μια προβολή event που συνοδευόταν και από 3-4 συμπαθή τετράποδα, φανερά αγχωμένα μια που δεν έχουν ακόμα συνηθίσει το σταριλίκι. Στο κλιπάκι βλέπουμε το --διάσημο πλέον-- ωτολάγνο baby-προβάτο, ενώ προς το τέλος διαπιστώνουμε με ευχαρίστηση πως ο σκηνοθέτης, που είχε πει πως στο φιλμ θα εξετάζονται όλες οι πιθανές σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και προβάτου, κράτησε την υπόσχεσή του. Οπότε ελπίζουμε κάποιος να φέρει αυτό το φιλμ στην Ελλάδα, έστω και μόνο σε DVD. Και οι υπάλληλοι των βίντεοκλαμπ να μην το τοποθετήσουν ανάμεσα στα ντοκιμαντέρ ή, ακόμα χειρότερα, στις bestiality τσόντες.

Δες/Κρύψε μόνο το πρώιμο footage

Στο μεταξύ, το Toronto ταρακουνιέται κι απ' το δραματοποιημένο mockumentary Death of a President, το οποίο προσέλκυσε ουρά δημοσιογράφων και ανθρώπων της βιομηχανίας του θεάματος έξω από την αίθουσα 319 ατόμων όπου προβλήθηκε την Τρίτη. Φυσικά, οι περισσότεροι έμειναν έξω απ' την ταινία του Βρετανού Grabreil Range, που εξιστορεί τα γεγονότα που οδηγούν σε, και ακολουθούν την πολυπόθητη υποτιθέμενη δολοφονία του Bush Jr., και έχει προκαλέσει με το θέμα της, και εντυπωσιάσει με την τεχνική της. Κι ενώ οι ρεπόρτερς προσπαθούν να καταλάβουν που τελειώνει η πραγματικότητα και που αρχίζει η φιξιόν στον προϋπολογισμό και την τιμή που έπιασε στην αγορά, οι αντιδράσεις των πρώτων θεατών προϊδεάζουν για ένα μάλλον overhyped προϊόν. Αφού περισσότερο απ' το τι λέει, τους ενδιαφέρει το πώς φτιάχτηκε η ταινία, που μπλέκει αληθινό footage, επεξεργασμένο αληθινό footage και σκηνοθετημένο footage.

Θέλω να φροντίσω λίγο τους συμπολίτες μου. Θέλω να φροντίσω τον πλανήτη μου [...] Θέλω να κάνω πολλά πράγματα.

Η είδηση της αποχώρησης του Luc Besson από τη σκηνοθετική καρέκλα, μόνο ως κεραυνός εν αιθρία δεν έπεσε. Το έδαφος είχε ήδη προετοιμαστεί από καιρό (οι ψίθυροι περί αυτού έδιναν και έπαιρναν τον τελευταίο μήνα). Χθες όμως ο 47χρονος Γάλλος αποφάσισε να βγει ο ίδιος και να ενημερώσει το κοινό του για τα μελλοντικά του σχέδια, στον ραδιοφωνικό σταθμό RTL.

Και κάπως έτσι κλείνει τον σκηνοθετικό του κύκλο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να συνεχίσει την παραγωγή ταινιών. Και κάπως έτσι αφήνει τους fans του να ταράξουν στα rewind τα Nikita (1990), Leon (1994), 5th Element (1997) - φροντίζοντας όμως να κλείσει το 2006 με 2 νέες ταινίες. Πρόκειται για τα Angel-A (2005) και Arthur and the Minimoys (2006) τα οποία αναμένονται στις Η.Π.Α. στο τέλος του χρόνου.

Το τελευταίο είναι ένα animation φαντασίας με μεγάλα ονόματα στο σπικάζ (Madonna, David Bowie) και τον πιτσιρικά Freddie Highmore, από το Charlie and the Chocolate Factory (2005), στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Besson, στο πρώτο του - και τελευταίο - φιλμ αυτού του είδους, παρουσιάζει την ιστορία του Arthur ο οποίος είναι υποχρεωμένος να μεταφερθεί στον μίνι κόσμο των... Minimoys για να βρει ένα θησαυρό και να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού του. Η ταινία είναι "γυρισμένη" με την τελευταία λέξη της animation τεχνολογίας και έχει ήδη παραδώσει τα δικαιώματά της για τη δημιουργία και βιντεοπαιχνιδιού, κάτι που αποκαλύπτει την επιθυμία του studio να το κάνει holiday hit (και του Besson να ξεπεράσει το καλύτερό του box office άνοιγμα - τα $17εκ. του 5ου Στοιχείου).

Κάθε χρόνο το φθινόπωρο η μικρή Kelly με τα μαγουλάκια και τα βυζομπαλάκια, πρωταγωνίστρια, από τα 16, στις τρίτες σελίδες και μετά "μοντέλο" και "τηλεπαρουσιάστρια", μας έστελνε αναμνηστικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι της, να χοροπηδάει χαρωπά με και χωρίς πολύχρωμα μπικίνι. Τώρα μεγάλωσε κι αυτή. Τι έγινε ρε γαμώτο?

Η πρώην του Jason Statham και πασίγνωστη ως "Beautiful Woman in Painting" στο Deuce Bigalow: European Gigolo (2005), εφαλτήριο της παγκόσμιας καριέρας και του Κώστα Σόμερ φυσικά, αποφάσισε ότι είναι πια σοβαρή ηθοποιός. Η νυν του Billy Zane και πασίγνωστη για τη προτίμησή της σε συνολάκια του '50, που φοράει χωρίς εσώρουχα όπως τότε συνηθίζονταν φυσικά, αυστήρευσε μέχρι και το μπικίνι της και δε το πετάει τελευταία. Η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το βρετανικό FHM πέρσι και πρωταγωνίστρια του Three (2005), στα γυρίσματα του οποίου γνώρισε και τον δεύτερο αγαπημένο της καραφλό φυσικά, κατάφερε τελικά να ψιλοβγάλει τη ταινία στις αίθουσες την άνοιξη παρόλο που το ντιβιντί είχε βγει εδώ κι εκεί από το χειμώνα (και κυκλοφόρησε επίσημα πριν καναδυο βδομάδες). Αλλά δε κατάφερε να κόψει εκ των υστέρων, παρόλο που λύσσαξε, κάποιες σκηνές μισοάγριου σεξ που 'χε γυρίσει. Και δικαιολογημένα, αφού άμα τις έκοβε τι θα 'μενε να δούμε στη μπαζοταινία?

Δες/Κρύψε σκηνή άγριου σεξ με τη Κέλυ

Ο Statham πάντως δεν έκατσε να σκάσει, και πηδάει την Amy Smart περίπου.. τρώγoντας τυρόπιτα, στο καρακάλτ Crank (2006). Που ανοίγοντας τη πρώτη του μήνα στην Αμερική, μέσα σε promotion με κλιπάκια της Άμυ να (του) τον παίρνει στο στόμα σε αυτοκινητο-κυνηγητό με τις σφαίρες να.. πέφτουν σα χαλάζι, τον έκανε ultimate action hero. Συνδυασμό Γκουζγκούνη, Σουγκλάκου και βάλε.

Δες/Κρύψε το trailer του Crank (2006)

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας στον - γεμάτο ταινίες - κόσμο του 31ου Φεστιβάλ του Τορόντο πέφτουμε πάνω στην επίσημη πρώτη εμφάνιση του classic remake, All the King's Men (2006). Και λόγω των oscarούχων ηθοποιών του κυρίως - αλλά και την καθυστέρηση που είχε να βγει στους κινηματογράφους - πλημμύρισαν οι αίθουσες με κριτικούς και όσους θέλησαν να πάρουν μία γεύση (και να σπεύσουν να το συγκρίνουν με το original).

H ταινία, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Robert Penn Warren, περιγράφει την άνοδο στην τοπική εξουσία του λαοφιλή νοτίου πολιτικού Willie Stark, πρακτικά σκιαγραφώντας τη ζωή του Γερουσιαστή Huey Long από την Louisiana. Μεταξύ των ομιλιών του πρωταγωνιστή στην εργατική τάξη των νοτίων Η.Π.Α. και τη διαφθορά του συστήματος στο πολιτικό κόσμο ο σκηνοθέτης Steven Zaillian (σεναριογράφος με μεγάλες κινηματογραφικές μεταφορές στο C.V. του - ανάμεσα σε άλλα το Schindler's List (1993) και το Hannibal (2001)) αναβίωσε το κλίμα της πολιτικά ταραγμένης προπολεμικής Αμερικής. Και για να περάσει καλύτερα το μήνυμά του έφερε στην ταινία, νικητές και υποψήφιους από τα Oscar. Sean Penn, Anthony Hopkins, Kate Winslet, Jude Law και Patricia Clarkson κάνουν ό,τι μπορούν για να φέρουν λίγο πιο κοντά στα Academy Awards το All the King's Men. Αυτός που το αφήνει ξεκρέμαστο όμως, σύμφωνα με τις πρώτες γνώμες των κριτικών, είναι ο ίδιος ο δημιουργός του καθώς σεναριακά κυρίως το φιλμ δεν ξέρει που πατάει και... που θέλει να πατήσει.

Σε αυτό το σημείο αρχίζουν και οι αναλύσεις επί αναλύσεων για πόσα Oscar θα μπορούσε να προταθεί και αν θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος της πρώτης ταινίας του 1949, η οποία είχε αποσπάσει 3 Oscar (Ταινίας και Α' Ρόλων) από τα 7 που διεκδίκησε. Οι απόψεις για την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Penn έχουν μεγάλες αποκλίσεις (από εξαιρετική μέχρι συγκρίσιμη με αυτή του Sam στο I Am Sam (2001) - με την... αρνητική έννοια), ενώ οι περισσότεροι συμφωνούν πως ο Hopkins για μία ακόμη φορά βγάζει τα κάστανα από την φωτιά.

Παρά τις όποιες ενστάσεις των κριτικών η προώθηση του film συνεχίζεται ακάθεκτη με τον Sean Penn, στον συνηθισμένο anti-Bush ρόλο του, να προσπαθεί σε κάθε συνέντευξη του να δώσει πολιτική υπόσταση στην ταινία - καθώς είναι φανερό πως αυτό είναι το στοιχείο που της λείπει. Τα studios από την άλλη έσπευσαν να κυκλοφορήσουν σε dvd το All the King's Men (1949) του Robert Rossen, αγνοώντας τελείως οποιοδήποτε extra και μπουκώνοντάς το με trailer από την επανέκδοση. Τα Oscar έχουν δρόμο ακόμη...

Σε άλλα νέα από το Toronto: οι κριτικοί έχουν επιδοθεί στην oscaroλογία από τώρα που έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαζεμένους πολλούς από τους φετινούς διεκδικητές. Για την ώρα δίνουν προβάδισμα στον Forest Whitaker για το The Last King of Scotland (2006) και στον Peter O' Toole για τον ρόλο του στο Venus (2006) - o τελευταίος δεν ταξίδεψε στον Καναδά για την πρεμιέρα της νέας του ταινίας λόγω... στομαχικών διαταραχών. Στο μεταξύ σήμερα μικρή ομάδα αντικαπνιστών αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί έξω από το Paramount Famous Players Theatre για το product placement που κατά τη γνώμη τους επιβάλλουν οι καπνοβιομηχανίες, διαταράσσοντας την ησυχία των αμέριμνων σινεφίλ που περίμεναν στην ουρά για το εισιτήριό τους.

Το φεστιβάλ του Τορόντο, το μεγαλύτερο κινηματογραφικό πανηγύρι και οσκαρο-μπαζόμετρο (από το buzz ή το μπάζο, όπως προτιμάς), των 400 προβολών και του ατελείωτου κοινού, το φεστιβάλ των φεστιβάλ, άνοιξε την Πέμπτη. Και τη μεγαλύτερη τιμή του, το γκαλά του Σαββατόβραδου στο Roy Thomson Hall, την είχε ρεζερβέ για τον Brad Pitt.

Μάλλον εντελώς παντελέστατα καλά υπολογισμένα, δείγμα της "υπόγειας" αντιπαλότητας για τη παγκόσμια φεστιβαλική πρωτοκαθεδρία, αφού ο πιο γνωστός ως πατέρας των παιδιών της Angelina Jolie είχε λάμψει με την απουσία του στις Κάνες (για τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια). Τώρα όμως δεν είχε καμία υποχρέωση --γάμο θα κάνει, λέει, όταν μπορούν να παντρευτούν και όσοι (βλ. gay) το θέλουν-- και με φανερή ικανοποίηση παρέδωσε τις ρυτίδες του στα φωτογραφικά φλας.

Εκτός από τις ρυτίδες, και η χάλια επιδερμίδα του και η προοπτική να βγει φάτσα κάρτα στα Blu-Ray και τα HDVD τρομάζει τις εταιρείες, λένε τα κουτσομπολιά από τη καναδική πόλη. Εγώ πάλι ξέρω πεντέξι εκατομμύρια Ελληνίδες (και όχι μόνο) πρόθυμες να του την περιποιούνται (και όχι μόνο αυτήν) όλη μέρα στην.. οθόνη τους, οπότε περνάω στα πιο σινεματικά.

Το Babel (2006) λοιπόν, είναι η τελευταία ταινία της άτυπης τριλογίας των Guillermo Arriaga στο σενάριο και Alejandro González Iñárritu στη σκηνοθεσία. Ξεκίνησαν με ένα δυστύχημα στο Amores Perros (2000), συνέχισαν με ένα ακόμα στο 21 Grams (2003) και μάντεψε τι συμβαίνει και στη Cate Blanchett, εκεί που δε το περιμένει, στις διακοπές της στην έρημο του Μαρόκου. Από έρημο σε έρημο και στο τέλος (μάλλον) στην Ιαπωνία γυρισμένο, το φιλμ λατρεύτηκε στις Κάνες και όπου παίχτηκε από τότε. Και κλείνει μια διαφαινόμενα ιστορική τριλογία, στοχεύοντας σε ανάλογη αναγνώριση.

Αντίπαλους και σύμμαχους στη πορεία μέχρι τα Όσκαρ έχει έργα των άλλων δυο που συμπληρώνουν τους Μεξικάνους "Τρεις Αμίγκος": Το Pan's Labyrinth (2006) του Guillermo del Toro και των Κανών και, περισσότερο, το Children of Men (2006) του Alfonso Cuarón και της Βενετίας.

Κατά τα άλλα, στο πολύβουο φεστιβάλ το μεγαλύτερο θόρυβο έκανε ο προβολέας που κατέρρευσε, αντέχοντας μόνο δεκαπέντε λεπτά τον Sacha Baron Cohen να κάνει τον Borat (2006) απ' το λαμπρό έθνος του Καζακστάν στην πρώτη του επίσκεψη στην Αμερική. Και η επίσημη αποκάλυψη της πρώτης παραγωγής της Reese Witherspoon με τη Christina Ricci να φοράει γουρουνίσια μύτη. Υποθέτω δε, ότι το ίδιο θα συμβαίνει και σε όλες τις συμπρωταγωνίστριες της οσκαρο-τιμημένης σταρ από δω και πέρα. Στις παραγωγές της τουλάχιστο.

Με την 63η Mostra ήδη στο παρελθόν, καιρός να ασχοληθούμε με τα δικά μας, και με τις Νύχτες Πρεμιέρας που ξεκινάνε σε καμιά δεκαριά μέρες. Το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας που φέτος γιορτάζει τα 12 με την πιο concept-less μυστήρια αφίσα της τελευταίας πενταετίας του τουλάχιστον, ανοίγει τις πόρτες του επίσημα το βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου με την invite-only προβολή του Volver (2006), και συνεχίζει από την Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου μέχρι και την Κυριακή, 1 Οκτώβρη, μοιράζοντας τις πάνω από 100 ταινίες του προγράμματός του, στις αίθουσες Αττικόν, Απόλλων και Δαναός 1 και 2.

Εκτός απ’ τους δυνατούς τίτλους (Volver, A Scanner Darkly, Miami Vice, The Black Dahlia, με σειρά εμφάνισης στο πρόγραμμα), οι Νύχτες έχουν εξασφαλίσει ταινίες με buzz από προηγούμενα φεστιβάλ (13 (Tzametti), Thank You for Smoking, Shortbus, Little Miss Sunshine, Brick, Half Nelson, Red Road, με τυχαία σειρά και με τα δυο τελευταία να είναι τα πρώιμα φαβορί για τη Χρυσή Αθηνά). Ενώ ενδιαφέρον φαίνεται φέτος και το διευρυμένο πρόγραμμα ντοκιμαντέρ, με hot ταινία το οικολογικό An Inconvenient Truth, περιφερειακό παίκτη το The Pervert’s Guide to Cinema, και λίμπερο το Δέλτα του Νίκου Αυγερόπουλου. Σκανδαλιστικά διαφωτιστικό αναμένεται και το This Film is not Yet Rated για το αμερικάνικο σύστημα καταλληλότητας ταινιών, ο τίτλος του οποίου έχει μεταφραστεί ως Αυστηρώς Ακατάλληλο. Αντιλαμβάνεστε το οξύμωρον.

Το πρόγραμμα, που αντλεί κυρίως τίτλους απ’ την ανεξάρτητη σκηνή, περιλαμβάνει επίσης αφιερώματα στους σταθμούς του queer cinema, στον Preston Sturges, σπουδαίο κωμικό των αρχών του περασμένου αιώνα, και στον τριανταπεντάρη Ιάπωνα σκηνοθέτη Toshiaki Toyoda, που όπως μας ενημερώνει ο Δελτίος Τύπου, έχει μια προτίμηση στη βία, το στυλιζάρισμα και την υπαρξιακή αγριότητα.

Για φέτος πάντως, η κίνηση ματ των διοργανωτών του φεστιβάλ με την εθελοντική κριτική επιτροπή νέων (για το θέμα της εθνικότητάς τους τα ’παμε πέρυσι, όπως και για τα βραβεία, μην τα ξαναλέμε), γίνεται στον τομέα του φωτορεπορτάζ. Φοιτητές φωτογραφίας καλούνται να φωτίσουν τις Νύχτες με τα φλας τους, αναλαμβάνοντας την πλήρη κάλυψη του φεστιβάλ. Οι φωτογραφίες κάθε μέρας θα εκτίθενται, και οι καλύτερες της διοργάνωσης θα μοστράρουν σε περιοδικά. Και κάποιος θα τη βγάλει πάλι τζάμπα. Τουλάχιστον ας μας προκύψει κάνας Eugene Smith.

Το MftM βέβαια, θα είναι εκεί να μεταφέρει τον παλμό, και θα είναι και εδώ να σ' ενημερώνει για τις ταινίες που θα δεις. Πριν τις δείς βέβαια. Για την ώρα, ξεκίνα να μελετάς το πρόγραμμα, και τις ταινίες του διαγωνιστικού.

*Το εισιτήριο κάθε προβολής κοστίζει 6 ευρώ, και το διαρκείας για 24 προβολές, 60 ευρώ.

Έκπληκτο το κοινό στο Lido, άκουσε την ανακοίνωση του φετινού νικητή της 63ης Mostra. Ούτε ο ίδιος, ο Κινέζος Jia Zhang-Ke, φάνηκε να το πιστεύει. Mέχρι και την έναρξη του Φεστιβάλ η ταινία του Still Life (2006), για κάποιους χωρικούς την εποχή του χτισίματος του μεγάλου φράγματος των Τριών Φαραγγιών του Γιαγκτσέ, δεν αποτελούσε καν μέρος του διαγωνιστικού τμήματος. Παρόλα αυτά ήταν εκείνη που έσπασε την κυριαρχία των Αμερικανών στην Βενετία.
Ένα από τα τελευταία αγαλματάκια της καριέρας του (αν όχι το τελευταίο) κέρδισε ο 84χρονος Alain Resnais, ενώ στα βραβεία ερμηνείας η Helen Mirren άρχισε από την Mostra το φετινό θέρισμα της σοδειάς όσων ελπίζει να παραλάβει, για τον ρόλο της στο Τhe Queen (2006). Ο Ben Affleck από την άλλη, σε μία βράβευση μινι έκπληξη, βρίσκει επιτέλους ένα μεγάλο πάτημα στην προσπάθειά του να ανανήψει την καριέρα του. Τέλος, το βραβείο της φετινής αποκάλυψης κέρδισε ο Emanuele Crialese, ο οποίος χθες είχε γίνει στην Βενετία το θέμα της ημέρας, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να κρατήσει ψηλά το εθνικό φρόνημα των Ιταλών στο εθνικό τους Φεστιβάλ.

Τα σημαντικότερα βραβεία:

• LEONE D’ORO: Sanxia Haoren (Still Life) του Jia Zhang-Ke
• LEONE D’ARGENTO Σκηνοθεσίας: Alain Resnais, Private Fears in Public Places
• LEONE D’ARGENTO Aποκάλυψης: Emanuele Crialese, Nuovomondo
• PREMIO SPECIALE DELLA GIURIA (ειδική μνεία): Daratt, Mahamat-Saleh Haroun
• COPPA VOLPI Aνδρικής ερμηνείας: Ben Affleck, Hollywoodland
• COPPA VOLPI Γυναικείας ερμηνείας: Helen Mirren, The Queen
• PREMIO MARCELLO MASTROIANNI Ανερχόμενου ηθοποιού: Isild Le Besco, L’intouchable
• OSELLA Τεχνικού επιτεύγματος: Emmanuel Lubezki, φωτογραφία, Children of Men
• OSELLA Σεναρίου: Peter Morgan, The Queen
• LEONE SPECIALE: Jean-Marie Straub και Danièle Huillet για την πρωτοποριακή κινηματογραφική έκφραση

Το trailer για το πιο μεγαλόπνοο project του Clint Eastwood, και από τα πιο σημαντικά ίσως του νέου αιώνα (και όχι μόνο), μόλις έσκασε μύτη στο Military.com. Όχι τυχαία, αφού ο τεράστιος Κλιντ καταπιάνεται αυτή τη φορά με τη λυσσαλέα αμερικανο-ιαπωνική μάχη για την Ιβοζίμα πριν από 60 χρόνια. Και το Flags of Our Fathers (2006) είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος που στρίβει.

Η ιστορία ξεκίνησε πιο απλά. Ο James Bradley και ο Ron Powers γράψαν ένα βιβλίο για τον πατέρα του πρώτου και τους άλλους πέντε που σήκωσαν τη σημαία στη θρυλική φωτογραφία, για να γυρίσουν σπίτια τους και να αποποιηθούν τις παράτες με το ανατριχιαστικό "οι ήρωες της Ιβοζίμα είναι αυτοί που δε γύρισαν ποτέ". Και με τον Paul Haggis στο σενάριο και τον Steven Spielberg στη παραγωγή ο Eastwood ξεκίνησε την αναπαράσταση. Αλλά στη διάρκεια των γυρισμάτων τα γράμματα και το ημερολόγιο του Αντιστράτηγου επικεφαλή της άλλης πλευράς, Tadamichi Kuribayashi, απο-δείχτηκαν εξίσου συγκλονιστικά.

Έτσι προέκυψε το Red Sun, Black Sand που μετονομάστηκε τελικά στο κυριολεκτικό Letters from Iwo Jima (2006).

Τα μπερδέματα άρχισαν με τη προώθηση μιας δημιουργίας χωρίς προηγούμενο και μεγάλωσαν όταν ο Spielberg και οι κολλητοί του πούλησαν τη Dreamworks στην Paramount ενώ στο παιχνίδι ήταν ήδη και η Warner. Όλο το αλισβερίσι ποιος θα βγάλει ποια, που και πότε, έχει κατασταλάξει πάντως προς το παρόν. Η Paramount βγάζει την κορώνα στην Αμερική στις 20 Οκτωβρίου. Η Warner ακολουθεί με τα γράμματα τον, επίσης οσκαρικό, Δεκέμβριο και έχει και όλο το νόμισμα παντού. Και στην Ιαπωνία που είναι, παρεμπιπτόντως, η δεύτερη μεγαλύτερη κινηματογραφική αγορά του πλανήτη.

Όσοι δε δίναν καμιά ντουζίνα αγαλματάκια στο φιλμ, μόνο από τα οσκαρο-ντουζινο-συνηθισμένα ονόματα, το κάναν όταν βγήκε το τραχύ σχεδόν ασπρόμαυρο γιαπωνέζικο trailer, δύο-σε-ένα. Όλα είναι ανοιχτά όμως στο σκάκι της προώθησης. Και η Paramount έχει ένα ακόμα πολυ-οσκαρικό, στα χαρτιά, χαρτί. Τα Dreamgirls (2006) του Bill Condon.

Μεταξύ διαγωνιζόμενων ταινιών, παρελάσεων αστέρων, γιουχαϊσμάτων, αποθεώσεων, κριτικών και κοινού, η φετινή Mostra της Βενετίας φτάνει στην τελευταία μέρα της πριν τα βραβεία. Εκεί που όλα τα παραπάνω συνυπολογίζονται από την Catherine Deneuve και τα μέλη της κριτικής επιτροπής της, με σκοπό να βρεθεί ο κατάλληλος υποψήφιος για να παραλάβει στη σκηνή του Lido τον Χρυσό Λέοντα, αύριο βράδυ κατά τις 21:00.
Από τις καθαρά χολιγουντιανές ταινίες που διέσωσαν την αξιοπρέπεια τους μετά τα αρχικά... προβλήματα που αντιμετώπισαν με το δύστροπο κοινό, δύσκολα θα κινηθεί καμία για βραβείο. Η Βενετία αποτέλεσε απλώς τον προθάλαμο για την υποδοχή των κριτικών πίσω στα πάτρια εδάφη τους. Και με δεδομένο πια ότι οι κριτικές που δέχτηκαν παραήταν μπλεγμένες, κανένα από τα Ηollywoodland (2006), Black Dahlia (2006) και The Fountain (2006) δεν θα διεκδικήσει κάτι. Το Children of Men (2006) επιβεβαίωσε όμως, με τα θετικά σχόλια που δέχθηκε, την ικανότητα του Cuaron να διαχειρίζεται τις ταινίες του στο Ηollywood και κράτησε χαμηλά τους τόνους παρά το ηχηρό cast και τα $150 μύρια που κόστισε. Την αγγλόφωνη εξουσία στο Φεστιβάλ, εκτός του παραπάνω, μπορούν να επιβεβαιώσουν (μετά από 3 Χρυσά Λιοντάρια σε αγγλόφωνες ταινίες τα τελευταία 4 χρόνια) πιθανότατα τα The Queen (2006) (με φεστιβαλικό και oscarικό υλικό) και Bobby (2006). Ενώ ο γερόλυκος Resnais πάντα με ταινίες που ξέρουν να κολυμπούν στα νερά της εκάστοτε Mostra, μπορεί να διεκδικήσει ίσως και το τελευταίο βραβείο της 60χρονης καριέρας του.

Για τα υπόλοιπα διαγωνιζόμενα φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά να πει κανείς, καθώς αποτελούν τα γνωστά "συμπληρώματα" της λίστας και δύσκολα αποτελούν μεγάλες εκπλήξεις σε Φεστιβάλ τέτοιου μεγέθους. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για χιλιοειπωμένα γαλλικά δράματα ή γιαπωνέζικα anime...

Στο μεταξύ, αφήνοντας στην άκρη τις παραφιλολογίες περί φαβορί, σήμερα το απόγευμα στη Sala Perla δόθηκαν τα "παράπλευρα βραβεία", όπως τα ονομάζει η διοργανωτική αρχή. Έτσι το Χρυσό Λιονταράκι το κέρδισε η ταινία Euphoria (2006) του Ivan Vyrypaev, ενώ το Νuovomondo (2006) του Emanuele Crialese, ένα δράμα των ιταλών μεταναστών στις αρχές του 1900, κέρδισε το ειδικό βραβείο της UNICEF. To Nuovomondo θα μπορούσε να αποτελέσει και την σφήνα-έκπληξη των Ιταλών στα βραβεία, ειδικά λόγω και του ανεβασμένου σημερινού του buzz. Και έτσι είναι η μεγαλύτερη ελπίδα των διοργανωτών για να δει το Φεστιβάλ ντόπιο νικητή μετά από 8 χρόνια (o τότε τροπαιούχος Gianni Amelio, με το Cosi ridevano (1998), φέτος συμμετέχει με τη δραματική ταινία La stella che non c'è (2006)).

Μετά από συνεχείς επαναλήψεις τα τελευταία 15 και βάλε χρόνια (Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Steve Martin - περίπου με αυτή τη σειρά), μία αποτυχημένη παρουσίαση (Chris Rock) και μία ελαφρώς κατώτερη του αναμενόμενου (Jon Stewart), ο θείος Oscar αποφάσισε πως είναι επιτέλους καιρός για αλλαγή, ακούγοντας και την Whoopi που χρόνια τώρα το βροντοφωνάζει. Και επειδή του χρόνου κλείνει και τα 79 - και στις παράπλευρες απώλειες της ηλικίας είναι και η ακοή - άργησε αλλά τελικά αποφάσισε αυτό που χρόνια τώρα του προτείνουν οι γύρω του. Να φέρει στα Oscar την μόνιμη talk-of-the-town τα τελευταία 10+ χρόνια Ellen DeGeneres.
Kαι πέρα του obvious (θα είναι η πρώτη gay παρουσιάστρια των Oscars), αναμένεται να φέρει μαζί της και την Portia de Rossi καυστικότητα που διέπει το λαοφιλές humor της.

H 48χρονή entertainer έγινε γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό σχετικά αργά - κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90 - και από τότε έμεινε στην τηλεοπτική επικαιρότητα με εγωκεντρικές σειρές (Ellen), αποκαλύψεις (ε, ότι είναι gay) και show (Ellen DeGeneres Show), ενώ ταυτόχρονα μάζευε όποιο βραβείο αφορούσε εκείνη (3 βραβεία στα American Comedy Academy) και τις σειρές της. Το οφθαλμοφανές - να αναλάβει τα Oscar - το επικύρωσε και τα τελευταία 2 χρόνια με την παρουσία της - και τα σχόλιά της - στο red carpet τη μέρα της απονομής. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα μικρόφωνα έξω από το Κodak Theater δεν γνωρίζουν τη λέξη λογοκρισία. Αυτά που είναι μέσα όμως...?

Μετά από μερικές ώρες σαφάρι στο δίκτυο κι ανεβοκατεβάσματος, ιδού το νέο trailer του Casino Royale (2006). Πολλά στοιχεία για την πλοκή αποκαλύπτονται, μερικές σεκάνς επαναλαμβάνονται απ' το teaser, η δράση συνεχίζει να είναι εκρηκτική, και ο Craig εξακoλουθεί να γαμάει. Και δεδομένου ότι η ταινία είναι prequel του franchise, μπορεί κανείς, απ' τον προμπομπό της ακόμα, να καταλάβει πώς ο νεαρός Bond έφτιαξε το όνομα που τρέμουν οι τρομοκράτες όλου του κόσμου.

Στα δυόμιση λεπτά του trailer, ο πράκτορας με την άδεια να σκοτώνει, γκρεμίζει τον πλανήτη ολόκληρο και σακατεύει ακόμα και την υπέρκαυτη Aston Martin του, σε μια σκηνή που ο rotweiler προβλέπει ότι θα είναι για τον ανδρικό πληθυσμό, ό,τι για τον γυναικείο ο πνιγμός του DiCaprio στον Τιτανικό (1997). Αν και εδώ που τα λέμε, η Eva Green είναι κομματάκι πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση απ' την Kate Winslet, και η ΜΙ6 έχει πολύ καλό ασφαλιστικό ταμείο.

Όπως και να 'χει, το trailer --που αναμένεται να ξανανάψει φωτιές στους αντιCraig-ικούς του δικτύου-- μαζεύει ότι είχαμε δει προηγουμένως, το τρομπάρει αναβολικά, και δείχνει έναν Bond που θα κάνει τον Bourne να ψάχνει τη μαμά του.

Μετά από πέντε χρόνια απουσίας από τη Γη, και έχοντας ψάξει τον γαλαξία για απομεινάρια της χαμένης του φυλής, ο τελευταίος γιος του Κρύπτον επιστρέφει στον αγαπημένο του θετό πλανήτη. Πολλά έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά που περπάτησε στους διαδρόμους της Daily Planet, αλλά όχι και από την τελευταία φορά που έσωσε τον κόσμο. Η Lois Lane, τον έχει ξεγράψει, έχει κάνει παιδί και ετοιμάζεται να παντρευτεί, αλλά ο Lex Luthor, συνεχίζει να κρατά τα πρωτεία στη λίστα των 100 πιο διαβολικών ανθρώπων εν ζωή. Θα καταφέρει να σταματήσει τον πολυεκατομμυριούχο και το νέο του καταστροφικό σχέδιο, και την ίδια στιγμή να κερδίσει τη χαμένη του αγάπη; Είπαμε, υπερήρωας είναι, όχι θεός.Ωστόσο, το god complex του παππού των υπερηρώων, αποδίδεται με μαγευτικό λυρισμό όταν ο αλλόκοσμος σωτήρας αιωρείται στο σκοτεινό διάστημα και ξεδιαλέγει τις αγωνίες των ανθρώπων-υποκειμένων του, με την ίδια ταχύτητα που ο Bruce Almighty (2003) απαντούσε στις προσευχές στο mailbox του. Και τονίζεται ακόμη περισσότερο όταν σηκώνει τον κόσμο ολόκληρο στα χέρια του --έστω και στη συμβολική μορφή του σήματος της Daily Planet-- σε μια μόνο από τις φαντασμαγορικές, πολύπλοκες, απίστευτα μελετημένες και εκτελεσμένες σκηνές δράσης της ταινίας. Που αφήνουν ανοιχτά στόματα όχι με τον βαρύγδουπο, λουνα-παρκ τρόπο του King Kong (2005) και του Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest (2006), αλλά με το γλυκό κι αεράτο στυλ του Spider Man. Αυτό που θα σε κάνει αλήθεια να πιστέψεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πετάξει.

Δε χρειάζεται να είσαι fan του Superman. Φτάνει ότι τον λατρεύει ο Singer. Με όραμα και ικανότητες που ξεπερνούν οποιουδήποτε εν ενεργεία σκηνοθέτη του tent-pole Hollywood σήμερα, ο δημιουργός ξαναζωντανεύει ένα χρόνια νεκρό και θαμμένο franchise, προκαλώντας ανατριχίλες με τους ρετρό τίτλους αρχής και το στοιχειωτικό theme του John Williams, και σπρώχνοντας σε νέο επίπεδο της δυνατότητες του escapist cinema. Ωστόσο, αν και προσπαθεί να βάλει το Υπέρ μπροστά στο ήρωας, με τρόπο κατηγορηματικό κι αδιαπραγμάτευτο, ο σεναριογράφος του τον αφήνει ξεκρέμαστο, ξεχνώντας να βάλει στόρι στην εξτραβαγκάντσα.

Ο Routh, που θα μπορούσε άνετα να κερδίσει σε διαγωνισμό μίμησης του Christopher Reeve, καλείται να αντιμετωπίσει τον ατακαδόρο μέχρι καρικατούρας Lex Luthor. Που παρά τις προσπάθειες του Spacey, δεν πείθει για super-villain, γιατί το σενάριο του την έχει στημένη, κι αφήνει τον Superman να κάνει ζαβολιές. Οπότε το υπερθέαμα υποβιβάζεται σε ένα δυομισάωρο χωρίς προκλήσεις για τον εξωγήινο προστάτη, και με μπόλικα προβλήματα στο μοντάζ που προκαλούν απότομα βυθμίσματα, αποσπώντας από την ομορφιά του τοπίου.

O Τσέχος σκηνοθέτης Bohdan Sláma στη δεύτερη μόλις ταινία του, εμπνέεται από τη πατρίδα του και τη δύσκολη καθημερινότητά της και μιλάει για πράγματα που ξέρει καλά και συναντά τριγύρω του. Οι ήρωές του είναι απλοί, ταλαιπωρημένοι από τη ζωή άνθρωποι (αν και πολλοί από αυτούς δε χάνουν το κέφι τους, την ελπίδα ή την ευκαιρία να βρουν λίγη χαρά σε κάτι απλό), χωρίς το αψεγάδιαστο glamour του Hollywood, αλλά και χωρίς τη μιζέρια πολλών σκηνοθετών... τοπικής εμβέλειας.Έτσι ο πατέρας χαίρεται σα μικρό παιδί όταν καταφέρνει επιτέλους να αγοράσει μια βιντεοκάμερα και αντίστοιχα κλαίει σα μικρό παιδί, όταν απολογείται για την παρατεταμένη ανεργία του. Η μητέρα επιθυμεί το καλύτερο για τη κόρη της, ακόμα κι αν αυτό είναι η ξενιτιά. Η κόρη, προσπαθεί (και δεν ονειρεύεται απλώς) ένα καλύτερο μέλλον. Η φίλη της, δε μπορεί να ξεπεράσει το χωρισμό της και παραμελεί τα δυο παιδιά της. Και τα ίδια τα πιτσιρίκια που παίζουν χύνοντας το σιρόπι στο πάτωμα, που τσιρίζουν ταυτοχρόνως, που κρατάνε την ανάσα τους το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη.

Κωμικό σε ορισμένα σημεία και σοβαρό ή/και θλιβερό στα υπόλοιπα, το Stestí παρουσιάζει μια οικογένεια που, θέλοντας και μη, έχει ενσωματωθεί στο βιομηχανοποιημένο σήμερα, θίγοντας θέματα όπως η ανεργία, τα όρια της κατάθλιψης, η ευθύνη του να μεγαλώνεις παιδιά, η οικονομική ανέχεια, η ανεμελιά του να είσαι μικρός, η εγκατάλειψη, οι αυτοκαταστροφικές τάσεις, ο έρωτας, οι επιλογές που κάνουμε. Aλλά δυστυχώς χωρίς την πρωτοτυπία που θα το έκανε να ξεχωρίζει.