Το Perfume: The Story of a Murderer (2006) του Tom Tykwer, βασισμένο στο Άρωμα του Patrick Süskind ξεπουλάει, για δεύτερη βδομάδα, στο γερμανικό, το ρωσικό και το διεθνές ταμείο. Παράλληλα, το Das Leben der Anderen (2006) που σκούπισε κι αυτό στη Γερμανία, πριν το καλοκαίρι, και δεν άφησε δεκάρα να πέσει κάτω ούτε στα φετινά LOLA, είναι επίσημα η οσκαρική υποψηφιότητα της χώρας της πιο παντοδύναμης γυναίκας στον κόσμο (για το Forbes). Καθόλου απίθανο λοιπόν να χρυσωθούν και οι δυό ταινίες στα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας φέτος, αφού η μια φαίνεται να 'χει κορυφαία παραγωγή και η άλλη να κατα-ψηφίζεται σ' όποιο φεστιβάλ και να κάνει πέρασμα. Για τώρα, μόνο από τις Ζωές των Άλλων, όπως τις έβλεπε η Στάζι τη περίοδο του ψυχρού πολέμου, έχεις την ευκαιρία να πάρεις μυρωδιά, απόψε στις 22:30 στο Αττικόν.

Ένα ακόμη φεστιβαλικό αγαπημένο, με βραβείο σκηνοθεσίας και καστ στο Sundance και κριτική αναγνώριση στη Βενετία, ξεκινάει, στη Νέα Υόρκη και το LA την Παρασκευή, την προσπάθειά του να γνωριστεί με το κοινό.. κοινό και να αποκτήσει οσκαρική οντότητα. Σήμερα μπορείς να το δεις στις 20:15 στο Αττικόν.

Δες/Κρύψε το trailer του A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

Νέο άρωμα για τον Guerlain, που είναι λέει από τους παλιότερους.. οίκους στον κόσμο. Νέα γυμνή εμφάνιση για τη Hilary Swank, πασίγνωστη ως κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι (Boys Don't Cry (1999)) και μποξέρ (Million Dollar Baby (2004)).

Το άρωμα λέγεται Insolence και η αυθάδεια δεν υπονοείται από την εμφάνιση της Χίλαρι, που οφθαλμοφανέστατα (και βάλε) δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αλλά απ' τη μια της διαφήμισης που, στα έντυπα κυρίως, τη βγάζει καρα-τραβεστί. Και απ' την άλλη της ίδιας, που λίγο πολύ προσπαθεί να πείσει, στα συνοδευτικά, ότι μέχρι τώρα δεν έκανε τίποτα παρόμοιο γιατί πραγματοποιούσε.. ελέγχους ποιότητας στα προϊόντα. Οπότε, και αφού το insolence προϋποθέτει ευφυία, το προϊόν του μεγάλου οίκου θα 'πρεπε να λέγεται Impudence (ή Brutal).

Πάντως η διαφήμιση, που έβγαλε το vogue.com σε αποκλειστικότητα πριν ενάμισι μήνα (είδες τι χάνεις για να μη το διαβάζεις?) και δε βγάζει και πολλά φυσικά, παίζει πια, αν κατάλαβα καλά, στις σκοτεινές αίθουσες με τις μεγάλες ουρές απέξω. Ενώ το αγόρι με τα μεγάλα βυζιά, δεν άργησε να βρει παρηγοριά, για το διαζύγιό της μετά από οχτώ χρόνια γάμου, στην αγκαλιά ενός ατζέντη. Και προώθησε και το άρωμα σε ρεκόρ πωλήσεων με τη παρουσία της στο Saks της 5ης Λεωφόρου.

Και παίζει και στη Μαύρη Ντάλια (2006) με την οποία άνοιξαν οι βενετσιάνικες και κλείνουν, τη Κυριακή, οι αθηναϊκές πρεμιέρες.

Ο Nick Naylor είναι το δημόσιο πρόσωπο των αμερικάνικων καπνοβιομηχανιών. Αν η Όπρα καλέσει στην εκπομπή της έναν πιτσιρίκο που πεθαίνει από λευχαιμία να κατηγορήσει τις καπνοβιομηχανίες ότι τον σκότωσαν, αν μια εφημερίδα δημοσιεύσει έρευνες που υποδεικνύουν ότι η νικοτίνη είναι ναρκωτικό, αν ένας Γερουσιαστής θέλει να κατοχυρώσει τα τσιγάρα στα δηλητήρια, ο Nick Naylor είναι αυτός που κάνει τον πιτσιρικά να τον αγαπήσει, θα βγάλει τους επιστήμονες φασίστες, και θα υπονοήσει ότι ο Γερουσιαστής είναι εξίσου φονιάς με τον κύριο Marlboro. Και θα το κάνει πειστικά. Δεν τον ενοχλεί. Είναι η δουλειά του. Δεδομένου ότι μια καλή απόδοση ενός μεφιστοφελικού χαρακτήρα μπορεί να ασκήσει μαγνητική γοητεία σε οποιονδήποτε, η δουλειά του Reitman ήταν μισοτελειωμένη 12 χρόνια πριν, απ’ τον Christopher Buckley, που έγραψε το ομότιτλο βιβλίο. Και αφού απ’ ό,τι φαίνεται, τη σκηνοθεσία δεν την παίδεψε ιδιαίτερα, η μεγαλύτερη συμβολή του Reitman στην ταινία, ήταν να βρει τον άνθρωπο που θα έβγαζε στην οθόνη τη μαεστρία του Naylor στην υπνωτιστική μπουρδολογία και την πέραν αναγνώρισης διαστρέβλωση της αλήθειας. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Aaron Eckhart.

Ο Eckhart δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να λάμψει στην ταινία, που θα ήταν μια σειρά από εμπνευσμένα cameo σε απολαυστικά μίνι επεισόδια σάτιρας και σαρκασμού, σκόρπια σε μια ξέχειλη πλοκή, αν δεν υπήρχε αυτός ο εκπληκτικός πρωταγωνιστής. Και εμφανίζεται όταν η ταινία πάει να ξεφύγει, για να μας φυσήξει καπνό στα μάτια και να μετατρέψει σε ναρκωτικό ισχυρότερο απ’ τη νικοτίνη, τον βδελυρό, κατάπτυστο, αλλά τόσο γοητευτικά χαρισματικό χαρακτήρα του.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 20.00 στον Δαναό 1, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Γοητευτικός νεαρός πρόσφυγας από τη Γεωργία καταφέρνει, κρυφακούγοντας από μια τρύπα της στέγης, όπου δουλεύει, να φτάσει σε μια μυστική τοποθεσία ως ο δέκατος τρίτος παίκτης ενός θανάσιμου παιχνιδιού. Γοητευτική black and white πρώτη απόπειρα του Gela Babluani να στήσει ένα θρίλερ γύρω από τον πόθο για τα λεφτά, τον τζόγο και τη ζωή.
Η ταινία χάνει λίγο στα σημεία που καταδεικνύει την κατόπιν εορτής τακτική της αστυνομίας. Ντετέκτιβ καρικατούρες και αστυνόμοι που δεν κάνουν ντα, μάλλον γιατί ο σκηνοθέτης είναι μικρός ακόμη και έχει πίστη στα όργανα τήρησης της τάξης. Ανίκανα μεν, σίγουρα όμως σεβάσμια. Πλάνα οικογενειακής φτώχειας μας πείθουν για το αγαθό κίνητρο του πρωταγωνιστή, που είναι έτοιμος να αδράξει κάθε ευκαιρία. Όμως ο κινών τα νήματα δεν έχει ίχνος ανθρωπισμού για τον νεαρό Γεωργιανό, που έπαιξε και κέρδισε, και δεν τον αφήνει να τη βγάλει καθαρή. Τον θυσιάζει στο βωμό της απληστίας και του εύκολου τέλους.

Κατά τ’ άλλα, ο πρωταγωνιστής (που τυγχάνει και αδερφός του σκηνοθέτη) είναι τόσο καλός που είμαι σίγουρη πως αυτός δεν είναι ο τελευταίος του ρόλος. Όλοι οι υπόλοιποι, οι διοργανωτές του παιχνιδιού, οι καταδικασμένοι παίχτες, οι αδίστακτοι προύχοντες τζογαδόροι ακόμη και η μόνη άθλια γυναικεία παρουσία στο ανδροκρατούμενο σπίτι έχουν τη σωστή φάτσα. Επιπλέον, έχουν και όση σκληράδα χρειάζεται, άρα ο σκηνοθέτης ξέρει τι κάνει. Ο φωτογράφος το ίδιο. Ούτε ο μοντέρ πρέπει να μείνει άμοιρος επαίνων, σε μια προσπάθεια που μετράς τα σωστά και όχι τα λάθη της. Και αποδεικνύει ότι η noirish ατμόσφαιρα των γαλλικών ταινιών των fifties, στο στιλ του Henri-Georges Clouzot και των υπολοίπων, είναι πάντα επίκαιρη και βγαίνει πάντα κερδισμένη.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Το trailer – και η πλοκή - του The Good Shepherd (2006) δείχνει από την αρχή την επιθυμία του Robert De Niro να καθιερωθεί –και- ως καλός σκηνοθέτης, αφού πιάνει την καυτή πατάτα της προβληματικής –πλέον- CIA και δεν λέει να την αφήσει. Προσθέτει επίσης και πολλά Oscar πολλούς Oscarούχους ηθοποιούς δίνοντας μας την τρανταχτή απόδειξη πως ο γερο-Bob έμαθε κάτι ενδιαφέρον τόσα χρόνια πλάι στον δάσκαλο-Scorsese.

Για την ιστορία – που πιθανότατα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα – ο καλός ποιμένας είναι ο Edward Wilson (Matt Damon) πρώτο στέλεχος και συνιδρυτής της μεγαλύτερης αντικατασκοπικής υπηρεσίας παγκοσμίως, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και πριν την αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο οποίος έχει μια... σφαιρική άποψη για τα παιχνίδια κατασκόπων και μαθαίνει σύντομα από την καλή τι ακριβώς σημαίνει «διατηρώ την ειρήνη». Μετά από εντατικά μαθήματα με τίτλο «τα συμφέροντα της χώρας είναι πάνω από την παγκόσμια ειρήνη» αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται και αφιερώνει τον εαυτό του στην υπηρεσία του, παραμελώντας στο σπίτι την Angelina Jolie (!) και το παιδί τους. Και επειδή ο De Niro έχει μάθει καλά πως δεν κάνεις ταινία μόνο με μονοεπίπεδο σενάριο ρίχνει στην μάχη και μερικούς παλαίμαχους (William Hurt, Michael Gambon, Joe Pesci και την αρχοντιά του), μερικούς κατασκόπους, κυνηγητά και βασανιστήρια για να περάσει το νόημα – και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των $110 εκ. Και σκοπεύει και να το βγάλει στις αίθουσες 22/12, στο νήμα για τις υποψηφιότητες των Oscar.

Τι κι αν έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του (Leonardo DiCaprio), από τον μέντορά του - προτίμησε το The Departed (2006) του Scorsese (στο οποίο παίζει και ο Damon)? Τι κι αν δεν πείθει κανένα το γεγονός ότι ο Damon με το χτένισμα της αγελάδας είναι παντρεμένος με την Jolie? Θείε Oscar watch out, o ποιμένας του De Niro χτυπάει την πόρτα...

Χθες μου μάζεψαν τρεις ξανθομπάμπουρες από τη Σουηδία σ’ ένα καπνισμένο φουαγιέ, για να κάνουμε το πιο διασκεδαστικό mini-interview που έχω κάνει μέχρι τώρα στη διοργάνωση, και απ’ ό,τι φαίνεται απ’ το πρόγραμμα, τo πιο απολαυστικό μέχρι το τέλος των Νυχτών. Αχ αυτά τα νιάτα φρεσκάδα που ’χουν.

Κι αν φαίνονται high στο βίντεο, μετά τη χτεσινοβραδινή προβολή, που απ’ ό,τι άκουσα καταχειροκροτήθηκε, δε θέλω ούτε να σκεφτώ σε τι φάση τους βρήκαν οι δημοσιογράφοι του junket σήμερα το πρωί, αφού οι πιτσιρικάδες απ’ το Falkenberg τίμησαν μέχρι αργά το πάρτι του Last Porn Movie. Λες να γιόρταζαν από νωρίς τη νίκη τους; Πάντως αν είδες την ταινία και δε σου άρεσε, μην παρεξηγηθείς με το τελευταίο τους σχόλιο. Μου είπαν να σου ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη, ένα αστείο έκαναν.

O Brendan (Joseph Gordon-Levitt) ανακαλύπτει τη φίλη του Emily (Emilie de Ravin) νεκρή στην είσοδο ενός αγωγού αποχέτευσης. Και αποφασίζει να βρει ποιος την έβαλε εκεί, ποιος τράβηξε την σκανδάλη και για ποιο λόγο. Και δεν έχει σκοπό να σταματήσει αν δεν το ανακαλύψει. Και αγνοώντας το γεγονός ότι στο δρόμο για τις απαντήσεις που ψάχνει θα υποχρεωθεί να κάνει slalom ανάμεσα από ναρκωτικά, Kingpins, όπλα, μοιραίες γυναίκες και υπερβολικά cool διαλόγους.Το περίεργο βέβαια είναι πως όλοι οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι που φοιτούν σε λύκειο της Νότιας Καλιφόρνια και έχουνε πρότυπα συμπεριφοράς και ομιλίας τον Humphrey Bogart και την Mary Astor από το Γεράκι της Μάλτας (1941). Ο δημιουργός Rian Johnson, στην πρώτη του ταινία, είναι βαθιά επηρεασμένος από τα αστυνομικά μυθιστορήματα των 30’s και τα film noir των 40’s. Και αποφασίζει να μεταφέρει το μαγευτικό κλίμα των παραπάνω στη σύγχρονη κοινωνία και στον μικρόκοσμο της εφηβικής ζωής, με τρόπο άκρως πειστικό – μετά το αρχικό μούδιασμα- και με τεχνική που προδίδει βαθιά μελέτη του είδους που θέλει να εκπροσωπεί. Και ακριβώς επειδή η μελέτη κρύβει σεβασμό και πάθος, ο Johnson δημιουργεί ένα φιλμ με αποστομωτική ατμόσφαιρά και επιβλητικούς χαρακτήρες, οι τελευταίοι εξαιρετικά σκιαγραφημένοι από τα φρέσκα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν. Οι ερμηνείες είναι σοβαρές και αδιαμφισβήτητες δίνοντας ένα τόνο παράλογου ρεαλισμού στα διάφορα «the ape blows or I clam» που εκστομίζουν με ρυθμό πολυβόλου. Ντυμένο με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και μονταρισμένο σε ένα Mac το Brick είναι η υπενθύμιση που χρειάζεσαι για να ενημερώνεσαι συχνά πυυκνά για την επόμενη ταινία του Rian Johnson.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.15 στο Δαναό Ι, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ως απελπιστικά αργό, με σοβαροφάνεια που φθείρει την εν δυνάμει σοβαρότητα του θέματός του, με το ιδίωμα των σκηνοθετών του κοινωνικού δράματος να μην ξέρουν πότε να το κόψουν, και με την αποκρουστική μιζέρια να κάνει την καυτή ερωτική σκηνή του τελείως ντεκαβλέ, μου περιέγραψαν χθες το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Andrea Arnold, βραβευμένης με Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας. Και θα τα προσυπέγραφα με άνεση όλα αυτά, αν δεν είχα χάσει σχεδόν τη μισή ταινία, για να την κουβεντιάσω με τη δημιουργό της.

Η οποία βέβαια τα έκανε όλα να μοιάζουν πολύ πιο ωραία, και εξήγησε λιγάκι το ασφυκτικό του πράγματος, μιλώντας για το Advanced Party project στο οποίο εντάσσεται η ταινία. Άλλη μια ιδέα για σκηνοθετικές ασκήσεις φόρμας, απ’ τα σαδιστικά μυαλά της Zentropa Entertainments. Πρέπει να φταίει το κλίμα εκεί στη Δανία.

Δες/Κρύψε το trailer του Red Road (2006)

Πάνω σ’ ένα χαρτάκι με τις λέξεις «MTV Cops», ο Michael Mann πριν είκοσι χρόνια έστησε μια τηλεοπτική σειρά που σημάδεψε τα ‘80s με τις κοφτές ατάκες, το cool στυλ που υπόγεια βράζει με ένταση, το billboard soundtrack και τα πολύχρωμα κοστούμια της. Δυο δεκαετίες μετά, τη μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, γενικά απείραχτη. Αν εξαιρέσεις τη μουσική και τα πολύχρωμα κοστούμια.Ανοίγοντας την ταινία του με τον τρόπο που εισήγαγε τους αθώους τότε θεατές του στον κόσμο των άψυχων εγκληματιών και των αποφασισμένων μπάτσων, ο Mann μας ρίχνει κατευθείαν στη μέση μιας undercover αποστολής του Sonny και του Rico που ετοιμάζεται να μετατραπεί σε μακελειό. Αλλά δεν μετατρέπεται, γιατί ένα παλιό τους καρφί τους μπλέκει σε μια άλλη υπόθεση, πιο σοβαρή, που περιλαμβάνει μια διαρροή σε κάποιο απ’ τα μεγάλα σώματα τάξης, ένα γκρουπ από Αρίους με μεγάλα όπλα και ένα τεράστιο καρτέλ κοκαΐνης στο οποίο θα πρέπει να διεισδύσουν για να εξουδετερώσουν. Κάπου εκεί μέσα, ο Sonny θα ερωτευτεί την δεξιά χείρα του αρχικακού που είναι τόσο πανίσχυρος που δεν χρειάζεται καν να κουνήσει το στόμα του για να μιλήσει, και ο Rico θα κοντέψει να χάσει τον δικό του έρωτα, απ’ τους τύπους με τα μεγάλα όπλα.Όταν αυτά τα μεγάλα όπλα μπαίνουν σε χρήση, ο Mann είναι προικισμένος με χαρίσματα που μόνο ο Peckinpah θα μπορούσε να ανταγωνιστεί. Εκρηκτικός ρυθμός και εξαιρετική δουλειά στις γωνίες λήψεις, νευρικά τραβήγματα στο ζουμ και απότομα κουνήματα στο κάδρο που προσπαθεί να ακολουθήσει τις γεμάτες σιγουριά κινήσεις των καλοκουρδισμένων στρατιωτών του, εκείνα τα απαλά ποπ-ποπ-ποπ απ’ τα πολυβόλα --πολύ πιο αληθοφανή κι αποτελεσματικά απ’ τους κανονιοβολισμούς που ακούμε συνήθως στα πιστολίδια--, και πάνω απ’ όλα κοφτερό και αλάνθαστο μοντάζ, συνθέτουν τα πανέμορφα όργια μακελειού του. Την εκτόνωση ενός πανέμορφα στυλιζαρισμένου σύμπαντος, όπου η αδρεναλίνη είναι τόσο πηχτή που τη βάζεις σε κυβάκια στον καφέ σου.

Από άποψη πλοκής όμως, η ταινία είναι ένα χάλι. Ο Mann άνετος και σίγουρος, ανεβαίνει στη σκηνή, πετάει ένα σωρό μπάλες στον αέρα, που αναρωτιέσαι πως θα τις κουμαντάρει όλες. Κάτι που λίγη σημασία έχει, γιατί όταν αρχίζουν να κατεβαίνουν, σου ρίχνει το φως στη μούρη και σου λέει «τώρα θα κάνουμε μια μεγάλη σκηνή με πυροβολισμούς, θα σκοτώσουμε ό,τι μας περισσεύει, κι αν θυμάσαι εσύ μετά, έλα να μου πεις ποιος ήταν με ποιόν και πότε μπήκε κι από πού.» Σα να βλέπεις τρία επεισόδια Miami Vice συγχρόνως, και ξαφνικά να σου πετάει τη ληστεία απ’ το HEAT. Που είναι γαμάτη, ναι, αλλά έχει κι ένα σφιχτό στόρι από πίσω. Κάτι που ξέχασε να βάλει ο Mann στο Miami Vice, και σε ξενερώνει ρε γαμώτο.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Μια ταινία γυρισμένη σε DV σε μια μικρή σουηδική πόλη. Για χόμπι φίλων που παίζαν τους εαυτούς τους πριν κάτι καλοκαίρια, όταν τέλειωσαν το σχολείο και κωλοβάραγαν περιμένοντας να δουν τι θα κάνουν. Ένας χρόνος editing. Συμμετοχή στη Βενετία και στο Τορόντο.

Τα παιδιά του Gus Van Sant μεγάλωσαν και θα 'ναι απόψε στο Αττικόν στις 20:15, συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό των Νυχτών Πρεμιέρας, να μας πουν τι κάναν στη ζωή τους. Πάντως του φιλμ τους του 'ριξε και μια επιμέλεια η Memfis, εταιρία που προώθησε και τον Lukas Moodysson (Fucking Åmål (1998), Lilja 4-ever (2002)), ώστε να κόψουν καμιά 40αριά-πενήντα λεπτά που περίσσευαν.

Σήμερα ακόμη παίζει και το loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006) που ακολουθεί το θριαμβευτικό tour επανασύνδεσης της μπάντας που έκανε το όνομά της συνώνυμο του start/stop ρυθμού. Αν τους έχασες πρόπερσι στο Rockwave και σ' έχει πιάσει νοσταλγία είναι και η πρόταση της ημέρας για σένα. Αλλιώς μη περιμένεις να δεις και τίποτα καινούριο, αφού μεταξύ τους δε πολυμιλάνε ως γνωστό. Εμείς πάντως θα 'μαστε όλοι στο The Last Porn Movie (2006), ενώ για An Inconvenient Truth (2006) και Miami Vice (2006) έχουμε μιλήσει προ πολλού.

Δες/Κρύψε το trailer του loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006)

Μια πεταλούδα τινάζει τα φτερά της στην Κίνα, κι ένας πλανήτης στην άκρη του ηλιακού συστήματος χάνει το όνομά του και αλφαριθμίζεται ως άστρο. Ένας movie blogger καθυστερεί 5 λεπτά τον Ben Gazzara για να του πάρει συνέντευξη άλλων 2, και η μεταμεσονύχτια προβολή του Απόλλωνα αρχίζει 45 λεπτά αργότερα. Shit happens…

Η καθυστέρηση χθες το βράδυ στον Απόλλωνα, είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί σε μια διοργάνωση που έτσι κι αλλιώς δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την αγγλική της ακρίβεια. Το χειρότερο, είναι στα μισά της προβολής που καθυστέρησε, να εύχεσαι να μην είχε ξεκινήσει ποτέ. Δεν θέλω να είμαι αρνητικός, αλλά το μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα που ήταν πάντα απ’ τα πιο δυνατά χαρτιά της διοργάνωσης, έτσι όπως άρχισε φέτος, φαίνεται τελείως missable. Ελπίζω να ήταν διπλό μικρολαθάκι απροσεξίας σαν του Άστυ με τις αφίσες για το United 93, και στο βάθος να κρύβεται κήπος κι όχι ντόμινο απογοητεύσεων. Αλλά χθες το Brutal έκανε και το χασμουρητομαραθώνιο του Black Kiss να φαίνεται Cannibal Ferox, ενώ το αποψινό Severance θα μπορούσε να περάσει κατευθείαν στις DVDοθήκες χωρίς να λείψει σε κανέναν. Όσο συνεχίζεται η επίθεση των γιγαντιαίων πατατών, ανεβαίνουν οι απαιτήσεις απ' το The Last Porn Movie, ενώ πια όλες τις ελπίδες για ματοβαμμένη λύτρωση τις ακουμπάμε στους ανεβασμένους Γάλλους, και το Ils, ελπίζοντας σε έκπληξη απ’ το Πνεύμα του Κακού, εκ Σοβιετικής Ένωσης.

Half nelson είναι μια κίνηση στη πάλη με την οποία ελέγχεις τον αντίπαλο πατώντας του το λαιμό από πίσω. Και μια ταινία που έμεινε χωρίς βραβείο φέτος στο Sundance παρόλο που ήταν η καλύτερη στα μάτια όλων.



Στις καρδιές όλων του ανεξάρτητου φεστιβάλ ήταν μια δεκαπεντάχρονη λατινούλα, η Quinceañera (2006). Στη καρδιά του Ryan Gosling, κοκαϊνομανή καθηγητή επί της οθόνης, είναι μια δεκατριάχρονη μαυρούλα μαθήτριά του. Που τον ανακαλύπτει σε στιγμή αδυναμίας στις τουαλέτες και δε φρικάρει και πολύ. Η απαρχή μιας.. μεγάλης φιλίας. Και μιας μεταμοντέρνας ιστορίας που κάνει ότι μπορεί να μη πέσει σε όλα τα κλισέ σχέσεων δασκάλου-μαθητών που έχουμε ξαναματαδεί. Κρατώντας σε χαμηλούς τόνους τον απαραίτητο πολιτικό και κοινωνικό σχολιασμό.

Τελικά ο μισός νέλσονας (που υποτίθεται ότι κάνει τη δύναμη του αντιπάλου αδυναμία του), καταφέρνει να κάνει την ερμηνεία του Gosling, αναμφίβολα μια από τις πιο δυνατές της χρονιάς, ένδειξη του πόσο καλύτερος θα μπορούσε να είναι. Με λιγότερες φιλοδοξίες να αλλάξει τον κόσμο, αφού έτσι κι αλλιώς η παραδοχή είναι ότι απαντήσεις δεν έχει, και ίσως μικρότερο.. σύνδρομο στέρησης στη κίνηση της κάμερας, θα μπορούσε να "γράψει" κάτι. Παρολαυτά, γράφει περισσότερο απ' τις περισσότερες ταινίες που θα δεις φέτος.

Ομάδα υπαλλήλων βιομηχανίας όπλων, ταξιδεύει στη μαγευτικό (πρώην) ανατολικό μπλοκ για ένα weekend χαλάρωσης και bonding, έξοδα πληρωμένα. Για κακή τους τύχη καταλήγουν σε λάθος κατάλυμα, στην αυλή του οποίου παραμονεύει η θεία Βίκυ δίκη. Σερβιρισμένο ως αντίστοιχης κωμικής ευστροφίας και ευστοχίας με το Shawn of the Dead (2004), το Severance είναι χαρακτηριστική περίπτωση “don’t believe the hype.” Αν και έχει στα υπέρ του φλεγματικό χιούμορ πιο υποδόριο και διακριτικό απ’ το Shawn, ο σκηνοθέτης με προϋπηρεσία στα σενάρια των Eastenders, δυσκολεύεται να κρατήσει το ρυθμό, και η ταινία του υποφέρει από σαθρή απειλή και --το χειρότερο-- τσιγγουνιά στο σπλινάντερο και το σιρόπι βύσσινο. Και είναι κρίμα, γιατί στο ανιαρό στην πλειονότητα σύνολο, κρύβεται μια συλλεκτική διάθεση ανατρεπτικού σαρκασμού των περί τα θρίλερ συμβάσεων, που κατά διαστήματα χαρίζει σκηνές ανθολογίας.

Ο 46χρονος Richard Linklater έχοντας στις πλάτες του πάνω από 15 χρόνια ενεργής καριέρας, 1-2 καλλιτεχνικές επιτυχίες (Before Sunrise, Before Sunset), 1-2 επιτυχίες στο box office (The School of Rock, Bad News Bears) και 1-2 cult φιλμάκια (Tape, Dazed and Confused), αποφάσισε να κάνει μία μίξη όλων των παραπάνω και να αλλάξει κατεύθυνση στις σκηνοθετικές του επιλογές, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στα κοινωνικά προβλήματα –την fast food λογική με το Fast Food Nation (2006) και τα ναρκωτικά με το A Scanner Darkly (2006).
Για το τελευταίο, πήρε στα χέρια του ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του Philip K. Dick, τη δημοφιλέστερη sci-fi νουβέλα των 70’s, της εποχής δηλαδή που ο ίδιος περνούσε τις μέρες του καταπίνοντας όποιο ναρκωτικό κυκλοφορούσε στην αγορά. Σε αυτό το άκρως αυτοβιογραφικό υπόβαθρο ο Dick είχε στήσει τους ήρωες του στο –τότε- μακρινό 1994 και ανέλυε ουσιαστικά την ζωή ενός junkie, περιγράφοντας όμως την κοινωνική απομόνωση με τρόπο πρωτόγνωρο για το νιχιλιστικό παρελθόν του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα. Ο σκηνοθέτης, σε μία θαρραλέα κίνηση, πλαισίωσε το πρωταγωνιστικό ζεύγος (Keanu Reeves, Winona Ryder) με δύο πρώην ναρκομανείς star (Robert Downey Jr., Woody Harrelson) και ξεκλείδωσε απ' το συρτάρι του την rotoscope animation τεχνική, που είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά στο Waking Life (2001), με ποικίλες αντιδράσεις. Αυτή η τεχνική όμως είναι πιθανώς η καταλληλότερη για να αποδώσει το ψυχεδελικό σύμπαν του Dick και τα day dreams των χαρακτήρων του. Σε αυτόν τον τομέα ο Linklater και η ομάδα του τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο χαρακτηριστικός τρόπος της μετέπειτα επεξεργασίας των γυρισμένων κομματιών από έναν υπολογιστή του δίνει τη δυνατότητα να «παίξει» όσο θέλει με τις σκηνές και το σενάριο, εύκολα αλλά -κυριότερα- ανέξοδα.

Καλές οι high σκηνές και το να μην χρειάζεται να ανησυχείς για τον φωτισμό (διορθώνεται κατόπιν εορτής με μερικά clicks), όμως ο Linklater θα έπρεπε να είχε δώσει την ίδια σημασία –-και σεβασμό ίσως-– και στο σενάριο. Ο συγγραφέας κατάφερε να μεταπηδά μαεστρικά από τα προσωπικά προβλήματα εθισμού των ηρώων του στα ηθικά προβλήματα της περιθωριοποίησης που θέτει η κοινωνία, ο σκηνοθέτης όμως (εδώ και σε χρέη σεναριογράφου) αδυνατεί να ακολουθήσει. Προσπαθώντας να δημιουργήσει τροφή για σκέψη, παραγεμίζει το σενάριό του με άχρηστα κομμάτια στα όρια του βαρετού, και με gags εκτός χρόνου. Η ουσία χάνεται πιο γρήγορα και από την όρεξή μας για τη συνέχεια, με αποτέλεσμα τα τελευταία 10 λεπτά να είναι βεβιασμένα και να περιέχουν αυτό που θα μπορούσε να έχει δείξει τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα. Και το χειρότερο μάλλον είναι ότι καταφέρνει να εξουδετερώσει το δυνατό χαρτί των βιβλίων του Dick, το γνωστό πια whodunit -που έχει πάντα την ίδια απάντηση-, στα πλαίσια των θεωριών συνωμοσίας που εμφανίζονται σε όλα τα δημιουργήματά του.

Με τις ευκολίες της νέας τεχνολογίας 3G, ο verbal πηγαίνει και βλέπει την Ακτή (2005) του Διονύσιου Ζερβού στον Απόλλωνα, παίρνει συνέντευξη από τον Ben Gazzara που πρωταγωνιστεί και παρίσταται, την επεξεργάζεται στο κινητό του και μου τη στέλνει προτού ξεκινήσουν οι Lonesome Cowboys (1969) του Andy Warhol. Βέβαια 3G δεν έχουμε γι' αυτό ο ακούραστος κρητικός τρέχει πάνω κάτω σα τη Warner να προσπαθεί να κατεβάσει το trailer του 300 (2007) απ' όλο το δίκτυο. Αλλά μπορούμε να το προσποιηθούμε, όπως το AICN ότι είχε το trailer κι εγώ ότι με τον Ben γυρνάγαμε στις πίσω αλάνες του Broadway από μικροί.

Εκεί λοιπόν που μαζεύαμε αυτόγραφα απ' τις σταρ που συναντούσαν κρυφά τον εραστή τους προτού βρουν τον.. προωθητή τους να περιμένει με λουλούδια στη μπροστινή έξοδο, ονειρευόμασταν ότι κάποτε από το σανίδι μιας τέτοιας παραγωγής θα ξεκίναγε μια καριέρα που θα μας έφερνε να πρωταγωνιστούμε σε ταινίες του Τζον Κασσαβέτη και άλλων Ελλήνων της διασποράς, που θα ονοματίζουν με τα έργα τους κινηματογραφικά φεστιβάλ της Αθήνας και θα συμμετέχουν σε αυτά ενίοτε. Μόνο όμως ο Μπάτζο Άντονι, όπως μπορώ να αποκαλύψω πια ότι είναι το πραγματικό μικρό του όνομα, έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα και την ικανοποίησή του πλέον, στα γεράματα, αποκαλύπτει με τη σειρά του στη συνέντευξη.

Κάπου εδώ όμως θα φύγω κι εγώ για να βρω τους άλλους, που βλέπουν το Lonely Hearts (2006), και να μη χάσουμε όλοι μαζί τη παγκόσμια πρεμιέρα του Brutal (2006). Εσύ μείνε εδώ και

Δες/Κρύψε το trailer του Brutal (2006)

"Τελειώσαν οι κάρτες διαρκείας, το πιστεύειιιιιιιιιιιιις;" Και πως τελειώσαν δηλαδή, τους τέλειωσε το μελάνι του εκτυπωτή; Απ' ό,τι ακούω, υπάρχει ένα μαγαζί στη Σόλωνος που ξαναγεμίζει μελάνια κοψοχρονιά. Τι να πώ. Προσωπικά είχα τακτοποιήσει το θέμα των εισιτηρίων μια ολόκληρη εβδομάδα πριν και στο πρώτο συρτάρι του γραφείου μου, υπάρχουν στοιβαγμένα εφεδρικά μελάνια. Αλλά πάλι, κρύβω μέσα μου και μια μικρή Μόνικα. Οργανωμένη και με αδιάβροχο κατέβηκα στο Αττικόν, όπου οι ουρές έφταναν μέχρι το Accessorize απέναντι και ορκίζομαι πως αρκετοί οργισμένοι σινεφίλ ήταν έτοιμοι να μπουκάρουν στο μαγαζί και να αγοράσουν δυο κασκολάκια με πούλιες και μια πουά ομπρέλα, έτσι για να σπάσουν τη μαυρίλα του ουρανού.

Όχι ότι ελαττώθηκαν οι ουρές από τότε, αφού κι εχτές μέχρι το μεσημέρι οι χαρούμενοι φεστιβαλιστές με τα σημαδεμένα προγράμματα, κρέμονταν πάλι μέχρι έξω απ' το Αττικόν. Oι υπάλληλοι του οποίου βέβαια δεν έχουν ακόμη συλλάβει τον τρόπο χρήσης αυτών των στύλων με τις τυλιγμένες κορδέλες που καθορίζουν πορεία στις ουρές, αντι να τις αφήνουν ανεξέλεγκτες να αγκαλιάζουν οικοδομικά τετράγωνα. Πάντως ελπίζω να μην ποντάραν πολλά στις χτεσινές προβολές. Εγώ τουλάχιστον, μετά τα Stephanie Daley, Chalk κι ακόμα και το Black Kiss που μας έβγαλε την ψυχή μέχρι να απογειωθεί στο τελευταίο πεντάλεπτο, συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να είχα μείνει και σπίτι να δώσω κάνα πτυχίο στους Sims μου, ενώ κι απ' τα Em 4 Jey και Daisy του Δαναού, οι αντιδράσεις ήταν στην καλύτερη χλιαρές. Όπως και η ενεργητικότητα των εθελοντών φωτογράφων, που έπιανα στην άκρη του ματιού μου να χασμουριούνται. Εσύ καμιά καλή ταινία είδες;

---

Thanks to Jonathan Frey and the JoBlo guys for being the first to post about it, mentioning their source. No thanks to Ain't it Cool that had the nerve to not only steal video bandwidth that we were paying for, but used our player too (see www.aintitcool.com/node/30134).

Sep 22: Trailer hosted privately. / Sep 23: Trailer removed at Warner's request. / Oct 16: Trailer replaced with the official one. / Dec 8: Trailer replaced with the second official one. / Apr 7: Promo trailer back up again for all (at www.ifilm.com/video/2773181).

---

Την ώρα που το αρχαιολογικό συμβούλιο μοιράζει άδειες στις Vardalos του για να μην ξεχάσουν οι Αμερικάνοι τι χρώμα έχει η Ακρόπολη, ένας Άγγλος που πέρασε κάτι μήνες κλεισμένος σ' ένα studio με μπλε τοίχους και πολλά PC, ετοιμάζεται να κάνει πάλι μάγκες τους Έλληνες, μέσω των αρχαίων τους προγόνων βέβαια.

Η κινηματογραφική μεταφορά του 300, του πολυβραβευμένου κόμικ του Frank Miller για τη θρυλική μάχη των Θερμοπυλών, ήταν το υγρό όνειρο πολλών geeks εδώ και χρόνια. Οι οποίοι ανακουφίστηκαν όταν το ανέλαβε ο Zack Snyder, που έφτιαξε το όνομά του φρεσκάροντας με αξιώσεις το Dawn of the Dead του Romero πριν δύο χρόνια. Και εκτονώθηκαν ακόμα περισσότερο όταν πήραν άρωμα του τι έχει κάνει ο τύπος, με το trailer που παίχτηκε τον Αύγουστο, στο Comic Convention του San Diego. Όσοι βρέθηκαν εκεί δηλαδή, γιατί οι υπόλοιποι έπρεπε να αρκεστούμε σε ένα θολό μονόλεπτο κομμάτι που είχε τραβήξει ένας τύπος με το κινητό του, χωρίς να καταφέρει τον μπροστινό του να κάνει στην άκρη. Και δεν μπόρεσε να τους εξυπηρετήσει κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που δεν τον αφήναν να βγάλει το trailer στο site του, γιατί είναι, λέει, πολύ βίαιο. Κι εδώ που τα λέμε, επειδή μιλάμε για μια απ' τις πιο κτηνώδεις και βάναυσες σώμα-με-σώμα μάχες της αρχαίας ιστορίας, το καλό που του θέλω να 'ναι κτηνώδης και βάναυση η ταινία ολόκληρη.

Κάπου εδώ πάντως έρχεται το Movies for the Masses να του βγάλει τα κάστανα απ' τη φωτιά και το trailer σε παγκόσμια πρώτη. Και ζητάμε συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά ο cheaplog έπρεπε να καθαρίσει το πληκτρολόγιο που λέρωσε στην πρώτη προβολή. Κι όχι άδικα. Μετά το πρώτο μισό του trailer, που είναι ένα στυλιζαρισμένο Spartan Philosophy 101, οι κάμερες αρχίζουν να χοροπηδάνε και να ζουμάρουν σα ντοπαρισμένες, κάθε φορά που οι Έλληνες με τις κόκκινες μπέρτες σταματάνε το χρόνο και χώνουν τα ξίφη τους σε τρυφερή περσική σάρκα, η οποία βέβαια φαίνεται να 'χει δανειστεί μερικά κοστούμια απ' τον Άρχοντα. Ο Snyder, ανεβάζοντας επίπεδα την τεχνική του Sin City (2005), φαίνεται να 'χει στα χέρια του την ταινία της πενταετίας, που θα κάνει τους κριτικούς να παραμιλάνε, αν μη τι άλλο, για το μοντάζ και τη φωτογραφία της. Και ίσως και για μερικές κινήσεις που ‘χουν πάρει οι Σπαρτιάτες απ' τον Pitt της Τροίας (2004), και τις ανακρίβειες που θα βρουν οι λιακοπουλαίοι. Αλλά σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και τώρα με συγχωρείτε, πρέπει να καθαρίσω κι εγώ το δικό μου πληκτρολόγιο.

Α και μην ψάξεις αλλού. Πρώτα εδώ το είδες. Εκτός κι αν ήσουν στο Comic Con και δεν είπες τίποτα.

Φίδια ντοπαρισμένα με φερομόνες συγκρούονται με επιβάτες ντοπαρισμένοι με υποβιβασμό απ’ την πρώτη στην οικονομική θέση, σ’ αυτό το περιπετειώδες θριλεροειδές, που έχει όλη του την πλοκή μαζεμένη στον τίτλο, κι όλο του το marketing μαζεμένο στο κοινό.
Η New Line δε θα μπορούσε να ονειρευτεί καλύτερο public awareness απ’ αυτό που τους εξασφάλισαν οι geeks on blogs, οι οποίοι εκτός απ’ τη διαφημιστική καμπάνια, τους έφτιαξαν και την ταινία, απαιτώντας να μείνουν μέσα R-rated σκηνές που οι παραγωγοί θα έριχναν στο καλαθάκι δίπλα στη μονταζιέρα, για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του PG-13. Ο φουκαράς ο Ellis μονάχα ήρθε σε δύσκολη θέση, γιατί έπρεπε να ξαναβάλει μέσα τα κομμένα, τα οποία βέβαια είχε ξεχάσει από πού τα ’χε κόψει, και στο μεταξύ χρειάστηκε να κόψει κι απ’ αυτά που θα κρατούσε και του τέλειωσε κι η UHU και τέλος πάντων το μοντάζ του βγήκε ένα χάλι. Βασικές σκηνές πετάγονται απ’ το πουθενά, πρωταγωνιστές ξεχνιούνται εκτός κάμερας για κάνα πεντάλεπτο, και motherfuckin’ ατάκες μοιάζουν να ακούγονται από τον τύπο στην πίσω σειρά που του έπεσε κοκακόλα στα παπούτσια.

Ανάμεσα στον πανικό πάντως, ξεχωρίζουν ένα μάτσο χαβαλεδιάρικες σκηνές με τις αλληλεπιδράσεις των αντίπαλων στρατοπέδων, και κυρίως αυτές όπου τα φίδια δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σεξουαλικές συνήθειες των ανθρώπων. Αν διαβάζω καλά τον Νοστράδαμο, σε πεντέξι χρόνια το SoaP θα είναι μια απ’ αυτές τις ταινίες που αναβιώνουν την κινηματογραφική εμπειρία. Άγνωστοι άνθρωποι θα μαζεύονται σε μια αίθουσα, για να βιώσουν μαζί το camp μεγαλείο και το cult δυναμικό αυτού του θεσπέσιου B-movie, κάνοντας το κτήριο να σείεται. Και δημοσιογράφοι θα χύνουν κουβάδες με αστέρια δίπλα στον τίτλο του event. Αλλά μέχρι τότε, θα χρειαστεί λίγο καιρό στο DVD, μέχρι να μάθουν όλοι τους κώδικές της.

Τροχονόμος με εφιάλτες παίρνει γράμμα από πρώην του που έχει χάσει το παιδί της σε απομονωμένη αποικία νεοπαγανιστών. Η μεγάλη του καρδιά του λέει να σπέυσει να τη βοηθήσει, και καταλήγει να κάνει τον ντετέκτιβ στο Village, όπως θα το ’χε στήσει ο Shyamalan αν ήταν τρελλαμένη φεμινίστρια. Κομπλέ με την ανατροπούλα του.
Το έντονο θέμα της πολιτιστικής σύγκρουσης είναι το λιγότερο που χάνεται από την original ταινία του ’73 στη μετάφραση που κάνει ο LaBute. Αυτό που πονάει περισσότερο, είναι η έλλειψη ατμόσφαιρας στο remake μιας ταινίας που 30+ χρόνια πριν κατάφερνε να συνδυάζει τον τρόμο με το ψυχολογικό θρίλερ και το σασπένς του whodunit. Κι αυτό παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του σκηνοθέτη να φέρει ρεαλισμό στο σενάριο που έγραψε, και του πρωταγωνιστή να πιστέψει τις αράδες που διαβάζει.

Μάλιστα, αν υπήρχε βραβείο ευσυνειδησίας και φιλότιμου, ο Nicolas Cage θα έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει ένα, για τον τρόπο που ξεστομίζει τις μπούρδες του LaBute χωρίς να στραβώνει τη μούρη του, και για την τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνει, βουτώντας σ’ αυτήν τη δίνη της νοητικής σύγχυσης που απαιτεί απ’ αυτόν ο σκηνοθέτης εκ του μηδενός, για να αναδυθεί πιστά και υπάκουα μέσα σε μια κορύφωση camp μεγαλείου με κλοτσομπουνίδια Bruce Lee, πριν χαθεί οριστικά μέσα στις στάχτες της πυρπολημένης ανάμνησης μιας μεγάλης στιγμής του φανταστικού των 70s. Αν δεν ήταν κι ο Φραγκούλης στην προβολή να βάζει τα ηχητικά εφέ, θα 'χαμε αυτοπυρπολυθεί μαζί της.

Ο πιο τεμπέλης γάτος επιστρέφει, μαζί με τους πιο τεμπέληδες σεναριογράφους, που γράφουν το concept των μπερδεμένων ταυτοτήτων στα περιθώρια μιας σελίδας του Iznogoud και αφήνουν τις φωτογραφίες απ’ το εξωτικό Λονδίνο να κάνουν την υπόλοιπη δουλειά.
Με το ανέμπνευστο δείγμα πλοκής του διαβολικού Εγγλέζου που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη δίδυμου του Garfield να γεμίζει τα κενά και το μαλλί-κράνος της Jennifer Love Hewitt να αποτελεί το horror στοιχείο, η μισή ταινία περνά με τον Garfield να χοροπηδά δήθεν βαριεστημένα, και που και που κάποια άλλα ζωάκια --αληθινά, όχι CG, γιατί έχουμε και έξοδα αγάπη μου--, να σφυρίζουν και να μας επιτίθενται με κατεψυγμένα αστεία. Που θα αφήναν μελανιές, αν οι δημιουργοί δεν είχαν φροντίσει να σηκώσουν ένα παχύ στρώμα ανίας ανάμεσα σ’ εμάς και την οθόνη. Ε στην άλλη μισή ταινία, ο Garfield χορεύει πάνω σε βουνά από αδειανές πιατέλες και λέει δήθεν αστειάκια για τις πολιτιστικές διαφορές ανάμεσα σε US και UK, εμείς ψάχνουμε απεγνωσμένα το κουμπί του FFWD κι ο Murray ψάχνει την χαμένη του αξιοπρέπεια. Τουλάχιστον μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι αρπαχτής, ο γάτος προσφέρει στις νοικοκυρές ένα πειστικό μάθημα για το πόσο εύκολο είναι να φτιάχνεις λαζάνια. Το μόνο που χρειάζεται, είναι λίγη βοήθεια απ’ τη φάρμα. Και Black Eyed Peas στο boombox.