Δυο άγνωστες γυναίκες που τα μόνα που έχουν κοινά είναι το χρώμα των μαλλιών και οι ραγισμένες τους καρδιές, ανταλλάσσουν σπίτια για τα Χριστούγεννα, προσπαθώντας να γλιτώσουν απ’ τη μιζέρια και την κατάθλιψη των μοναχικών γιορτών. Και φυσικά τα καταφέρνουν, γιατί οι καθεμιά τους, βρίσκει το άλλο της μισό στην πλευρά του Ατλαντικού της άλλης.Η μπόλικη νοσταλγία του φιλμ και της δημιουργού του για το παλιό καλό Hollywood των μέσων του περασμένου αιώνα, είναι το μοναδικό σωσίβιο για όποιον φοβάται να κολυμπήσει στην καινούρια πισίνα μελιού και σιρωπιού της Nancy Meyers. Και τι διαβολική σύμπτωση, το πόσο ταιριάζει η ατάκα του εκφραστή αυτής της νοσταλγίας στην ταινία, του 90άρη Eli Wallach στο ρόλο υπέργηρου συνταξιούχου σεναριογράφου, για το πώς στις μέρες μας βγαίνουν σε μια βδομάδα, όσες ταινίες έβλεπαν σε έναν ολόκληρο μήνα στις δικές του.

Πάντως απ’ το overkill των 7 ταινιών, ετούτη εδώ είναι η πιο ακίνδυνη. Ανάλαφρη και χαριτωμένη, με ωραίους πρωταγωνιστές, ωραία ρούχα, κι ωραίες μουσικές, προσφέρεται για ένα άνετο διωράκι με ένα άλλο ατομάκι στο πλάι, να του πιάσετε το χεράκι, να γελάσετε, να κλάψετε, και να πείτε στο τέλος ΄τι ωραίο ταινιάκι, αχ’. Ισορροπημένες συγκινήσεις και χαρούλες, χωρίς απαιτήσεις, αλλά και χωρίς εκπτώσεις. Και με την Cameron Diaz, που αφήστε τις κακίστρες να λένε, όσο είναι στην οθόνη είναι ακόμα κουκλάρα.

Το Fast Food Nation: The Dark Side of the All-American Meal του Eric Schlosser κυκλοφόρησε το 2001 και εκτός από λαμπρά διαφωτιστικά δημοσιογραφικά αποσπάσματα που δημοσίευε στο Rolling Stone για χρόνια πριν και αποτελούν τη βάση για οποιοδήποτε σχετικό επιχείρημα πλέον, περιλάμβανε και μια ευρύτερη μελέτη του πως και πόσο επηρρέασε την αμερικάνικη (και όχι μόνο) κουλτούρα η βιομηχανία του γρήγορου φαγητού. Φέτος, δυστυχώς, έγινε και δραματική ταινία από τον Richard Linklater.Ο δημιουργός εδώ και δεκαπέντε χρόνια πάντα ταινιών με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αποφάσισε να κάνει για πρώτη φορά κάτι σε πολιτικό στιλ. Όμως δε τόλμησε να προχωρήσει πέρα από ελαφρό άγγιγμα σε ντοκιμαντέρ, προτιμώντας να παρουσιάσει το βιβλίο σαν ιστορία μυθοπλασίας (και αποδυναμώνοντας έτσι τις εικόνες του). Επιστράτευσε τρεις τουλάχιστο κεντρικές ιστορίες και αρκετές ακόμα περιφερειακές και τις έβαλε να διαπλέκονται σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, στο πρότυπο του άθλιου Traffic (2000). Αλλά ενώ ο Soderbergh είχε τουλάχιστο την αξιοπρέπεια να κλείνει και καμιά γελοία πλοκή, ο Linklater τις αφήνει να τρέχουν από δω κι από κει και να εξαφανίζονται ξαφνικά σε χαράδρες σα Μεξικανοί σε τρεχάλα να περάσουν τα αμερικάνικα σύνορα. Και παρά το ότι οι guest stars τύπου Bruce Willis ή Avril Lavigne, που εμφανίζονται να πουν καμιά μαλακία τύπου "όλοι πρέπει να τρώμε και λίγα σκατά" ή "οι αγελάδες πρέπει να ζουν ελεύθερες", δίνουν το καλύτερό τους (ή ότι μπορούν αν θες) η εμφάνισή τους απλά αποσπά και επιτείνει τη σύγχυση. Έτσι μένουν κάποιες σκηνές που θα μπορούσαν να παρατεθούν με λεζάντα σε multimedia έκδοση του βιβλίου (αφού αναπαριστούν όσα περιγράφει), και η κάμερα του σκηνοθέτη που σε.. προετοιμάζει, με τη κίνησή της, σε όλη τη διαδρομή ότι θα δεις ντοκιμαντέρ. Για να σου αποκαλύψει στο τέλος, ωμά, ότι τις αγελάδες τις σφάζουν για να τις κάνουν φτηνά μπιφτέκια. Σώπα ρε, μήπως και το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο;

Ο Eragon είναι ένας 15χρονος πιτσιρικάς μ’ έναν δράκο ανάμεσα στα πόδια, που εκτός του ότι του άφησε σημάδι όταν τον πρωτοχάιδεψε, τον έχει κάνει και πολύ δημοφιλή με τους κατοίκους της μυθικής χώρας του --ιδιαίτερα με την πριγκίπισσα μιας απ’ τις φυλές της--, οι οποίοι περίμεναν έναν τέτοιο προικισμένο νέο να τους σώσει απ’ την ευνουχιστική καταπίεση του σκοτεινού βασιλιά με το όνομα που δεν κάνει να ξεστομίζουμε.Βγαλμένη κατευθείαν απ’ το μυαλό ενός 15χρονου τότε, κατ’ οίκον εκπαιδευμένου Αμερικάνου, η ιστορία του Eragon είναι το πρώτο κομμάτι της --ανολοκλήρωτης μέχρι ώρας-- τριλογίας της Κληρονομιάς, που εκδόθηκε απ’ την οικογένεια του νεαρού, πριν την ανακαλύψει η εκδοτική Knopf για να την κάνει δεύτερη έκδοση και ν’ αρχίσει να κόβει χρήμα. Και τα δύο βιβλία, έκαναν τη βόλτα τους απ’ τη λίστα των best sellers της New York Times, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είχαν καμιά ιδιαίτερη απήχηση στους κριτικούς, που κατηγόρησαν τον πιτσιρικά για αβασάνιστα δάνεια από Άρχοντες και Πολέμους των Άστρων, και έριξαν το φταίξιμο για την απλοϊκή γραφή στους γονείς του, που δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το editing. Δυστυχώς το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που το ‘καναν ταινία.

Όσο κι αν η εικονογράφηση κινδυνεύει να δώσει αντίθετη εντύπωση, το ψόφιο μιξάζ και το αφελές σενάριο, υπενθυμίζουν ότι την ταινία μπορούν να πάρουν στα σοβαρά, μόνο μικρά παιδιά. Κι όταν λέω μικρά παιδιά, εννοώ μικρότερα των 15, και πάλι παίζει δηλαδή. Με προβλήματα στη συνέχεια, ρυθμό που ανεβοκατεβαίνει με λόξιγκα, ανύπαρκτους χαρακτήρες και διαλόγους φωτοκόπιες, το μόνο που αξιόλογο στην ταινία είναι μερικές καλοστημένες σκηνές δράσεις, που και πάλι μοιάζουν με τηλεοπτική βερσιόν του Άρχοντα. Ο μόνος που καταφέρνει να σωθεί απ’ όλη αυτή την ιστορία, είναι ο Jeremy Irons, αλλά κι αυτός, με μισό ρόλο στη μισή ταινία, μη νομίζεις πως θα μπορέσει να σώσει κι εσένα.

Μη σε ξεγελάει ο πομπώδης τίτλος, αυτό το project δεν αποτελεί ούτε αθλητική ταινία, πόσο μάλλον ντοκιμαντέρ για τον πασίγνωστο ποδοσφαιριστή. Είναι μια φούσκα δηθενιάς ή καλύτερα μια ανεμπνευσμένη αρπαχτή..Δεκαεπτά κάμερες, δύο ομάδες, μία φαλάκρα. Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον Βιγιαρεάλ, και σ' ενενήντα λεπτά θα μετρήσεις κάθε τρίχα που απομένει στο ένδοξο κεφάλι. Θέληση και προσωπικότητα δε μας φανερώνεται, ο Zidane κυρίως φτύνει και ιδροκοπάει. Λογικό είναι, έτσι που τρέχει. Είναι λογικό όμως εμείς να τον παρακολουθούμε στενά; Ακόμη και ο πιο φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, δεν έχει όρεξη να δει ένα παιχνίδι που μοντάρεται αποκλειστικά με πλάνα στα οποία ασφυκτιά το σώμα του Zinédine και χάνεται εντελώς η μπάλα. Η φανέλα με το νούμερο 5, οι κάλτσες, το σορτς, τα παπούτσια και λοιπά αξεσουάρ πρωταγωνιστούν σε αυτή την κουραστικότατη ταινία. Ενίοτε και το πράσινο τετράγωνο. Και όλα αυτά σε τεράστια πίξελ, αποτέλεσμα, φαίνεται, των «υψηλής ευκρίνειας φακών ζουμ που χρησιμοποιούνται μόνο από τον αμερικανικό στρατό». Τουλάχιστον, η μουσική κάνει πιο υποφερτά τα πράγματα. Σε νανουρίζει.

Όχι ότι μας είχε πιάσει και κάνα σύνδρομο στέρησης αλλά, για να τη βγάζει το (αμερικάνικο) γιορταστικό Playboy, όλο και κάποιος θα ενδιαφέρεται ακόμα για τα γερασμένα ψεύτικα πολυ-χρησιμοποιημένα απόκρυφα (που λέει ο λόγος) σημεία του κορμιού της Πάμελας. Τώρα αν η φωτογράφηση ήταν δώρο Χριστουγέννων ή διαζυγίου στον ξενο-πηδηχτούλη Kid Rock δεν έχει δείξει ακόμα. Κατά τα άλλα, όταν δε μαζεύει χαρτονομίσματα στο βρακί για να χορεύει στη πίστα, και δεν αερίζει δημόσια το πράμα της στο δρόμο των χωρισμένων που χάραξε η Britney Spears, η φαντασίωση όλων των αντρών στον προηγούμενο αιώνα, γυρνάει ταινία με την επίσης και χωρισμένη και κερατωμένη και χριστουγεννιάτικα (ψιλο)γεροντο-φωτογραφημένη (πριν δυο χρόνια) Denise Richards. Που δε θα μπορούσε (η ταινία) παρά να λέγεται Blonde and Blonder (2007), τίτλος που ήδη έχει χρησιμοποιηθεί, φυσικά, σε πορνοπαραγωγές.

Μετά το teaser που βγήκε στη σελίδα της γερμανικής διανομής πριν μερικές μέρες, κυκλοφόρησε ανεπίσημα το σαββατοκύριακο στο δίκτυο και το trailer του 5ου φιλμ με ήρωα τον γκουρμέ ψυχίατρο Dr. Hannibal Lecter.

Ο Anthony Hopkins φυσικά μόνο κατάκοιτο με αρθριτικά μπορεί να τον παίζει (τον ρόλο) όπως είχε ήδη φανεί από το Red Dragon (2002). Έτσι επιστρατεύτηκε ο Gaspard Ulliel των Ατέλειωτων Αρραβώνων (2004) να ενσαρκώσει τον Χανίβαλο νεαρό. Και ρίξαν στη συνταγή και τη Gong Li να κάνει τη θεία θεία και να δικαιολογηθεί κάπως η μάσκα της αφίσας ως απωανατολίτικης καταγωγής. Με άλλα λόγια, αφού δεν υπάρχει ο γνωστός Dr. Lecter να κόψει τα εισιτήρια, παίρνει τη θέση του μια.. μάσκα που να του μοιάζει (αν κι εμένα μου μοιάζει σα γραφικό Αμίγκας του '80) και δικαιολογείται σεναριακά ως ο.. τρόπος των Σαμουράι. Επιπλέον μυρωδιά αρπαχτής αναδύει και το βιβλίο του Thomas Harris που γράφτηκε μαζί με το σενάριο από τον ίδιο και κυκλοφόρησε στις 5 του μήνα (ταυτόχρονα με την έναρξη του promotion της ταινίας). Πάντως οι ΝτεΛαουρέντηδες μας έχουν συνηθίσει σε ένα κάποιο επίπεδο στη παραγωγή μέχρι τώρα, και ίσως να φανεί καλύτερα και στο trailer τη Παρασκευή όταν και θα σταματήσει να χοροπηδάει αφού θα βάλουμε το επίσημο που βγαίνει μαζί με κόπιες του Home of the Brave (2006).

Τι θα έκανες αν άνοιγες μια πόρτα κι από πίσω κρυβόταν το χτες, και μπορούσες να μπεις μέσα και ν’ αλλάξεις ό,τι έκανες στραβό το τελευταίο 24ωρο; Αν είσαι ο Denzel, το πιθανότερο είναι, αφού ξεπεράσεις το déjà vu, να πας να σώσεις εκείνη την τρυφερή μαυρούλα απ’ τον κακό λευκό τρομοκράτη. Αν είσαι ο verbal, έχεις από πέρσι που περνάς και πας και ξετινάζεις το στοίχημα για τα Όσκαρ. Αν είσαι τρελαμένος μηχανικός που έχεις αφιερώσει χρόνια στο garage project σου, κάνεις όλα τα παραπάνω, και την ίδια ώρα πηγαινοέρχεσαι στη χωροχρονική λούπα, απλά και μόνο για να δοκιμάσεις τον κώδικα.

Tο Primer (2004), του σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού, μοντέρ, μουσικού και φωτογράφου Shane Carruth, ασχολείται με το τελευταίο είδους ταξιδιώτη. Δυο μηχανικούς, που φτιάχνουν με το μόνο τρόπο που μπορεί να συμβεί, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο με τον τρόπο που το φτιάχνουν: μια χρονομηχανή, και κατά λάθος. Εκτός από άνθρωπος ορχήστρα στα κινηματογραφικά, ο Carrruth είναι και μηχανικός στο πτυχίο. Και κάνει την ταινία του ξεχωριστή και σημαντική, κρατώντας τη σε πλαίσιο αυστηρά τεχνοκρατικό.

Σαν την ίδια του τη χρονομηχανή --ένα μεταλλικό κουτί με κάτι πιατάκια του τσαγιού κι ένα σωρό ακαταλαβίστικες τεχνικές ορολογίες μέσα--, η ταινία του απ’ έξω μοιάζει γεωμετρικά αυστηρή, αφιλόξενη, και τόσο απλοϊκή φαινομενικά, που οι προθέσεις της γίνονται σχεδόν προκλητικές. Όταν μπεις μέσα όμως, all bets are off που λένε. Η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες, το ξεδίπλωμα του σεναρίου, είναι όλα τόσο προσεκτικά τοποθετημένα στο timeline της μονταζιέρας, που χωρίς να το καταλάβεις, έχεις χάσει επαφή με το timeline το δικό σου. Και χωρίς κουνελοστολές και φοβερά τραγουδάκια και εφηβικά άγχη να τσιγκλάνε το συναισθηματισμό σου, η ταινία έφτασε να κερδίζει το μεγάλο βραβείο επιτροπής στο Sundance, χάρη μόνο σε απλές αρχές χρονοταξιδιού που ο Carruth στήνει ύπουλα και μεθοδικά, και μετά τις κάνει κουβάρι για να δοκιμάσει τα όριά τους. Χωρίς να τα σπάει. Αν όχι ο Richard Kelly, τουλάχιστον ο Tony Scott, ή όποιος άλλος το έχει σκοπό, πριν αρχίσει να ανοίγει σκουληκότρυπες, καλό είναι να ρίχνει μια ματιά στη λίστα του Carruth. Αν όχι επειδή έφτιαξε γαμώ τις ταινίες, τουλάχιστον γιατί ο 32άρης τότε, μάζεψε κάτι παραπάνω από $400Κ στα αμερικάνικα ταμεία, δηλαδή περίπου 57 φορές το budget του. Κι ύστερα, αφού μας άφησε ένα σχεδιάγραμμα και ευχές να βγάλουμε άκρη, εξαφανίστηκε απ’ το χωροχρόνο μας. Ερευνάται το ενδεχόμενο να πηγαινοέρχεται στο χρόνο και να δοκιμάζει σενάρια, κάτι που θα εξηγούσε και τα διάφορα deja vu που παθαίνουμε κατά καιρούς σε προβολές.

Για ένα δευτερόλεπτο και μόνο, διαβάζοντας Raping αντί για Reaping, πίστεψα ότι το ΜftM έκανε το μεγάλο βήμα να συμπεριλάβει στα features και τσόντες. Τελικά, αντί για γυαλιστερές σιλικονάτες κυρίες το trailer του Reaping ξεκινά με ατμοσφαιρική μουσική (και καμπάνες!), κιτρινιάρικα φίλτρα στην εικόνα του και τον σωσία του Stephen Rea ( ή είναι ο ίδος;!) στο ρόλο ανήσυχου ιερέα (μπας και τελικά είναι όντως «The Raping» ο τίτλος;) που περιτριγυρίζεται από ένα τεράστιο σμήνος μυγών.

Ένας οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος θα έτρεχε να κάνει ένα μπάνιο αλλά ο θορυβημένος Rea έχει κάτι άλλο στο νου του --και εκείνη τη στιγμή μια καλόγρια (Τhe Raping!) του πιάνει τον ώμο, μάλλον προσπαθώντας να μας τρομάξει. «I think God has sent me a message» λέει και ο δέκτης του ανισόρροπου μηνύματός του είναι η κατάξανθη Hillary Swank η οποία, άκου αυτό, μεταβαίνει στην πόλη Haven (!) προκειμένου να μελετήσει μια σειρά από περίεργα φαινόμενα που παραπέμπουν στις Βιβλικές Πληγές --νερό που μετατρέπεται σε αίμα, φωτιές που πέφτουν από τον ουρανό, το Παρά Πέντε κλπ.

Δεν κατάλαβα 100% τι ακριβώς είναι η Swank αλλά υποτίθεται πως είμαστε μπροστά σε μια πρώην φανατική χριστιανή που έχασε την πίστη της και πλέον έχει αφοσιωθεί στο να εξηγεί με επιστημονικούς τρόπους τα απανταχού «θαύματα» -–να υποθέσουμε πως θα αναθεωρήσει κάποιες από τις απόψεις της μπροστά στα σαφή μηνύματα του Θεού; Χμ... Φέρνει σε Exorcist (1973) (αν και μάλλον το μοναδικό κοινό θα 'ναι οι εμετοί) και σε εξαιρετικά teo-con πλοκή αλλά ίσως οι παραγωγοί θέλουν να πάρουν τα δολάρια όσων περιμένουν να αναληφθούν στους ουρανούς το 2012.

Απ την άλλη, το φιλμ είναι παραγωγή της Dark Castle, κάτι που προιδεάζει για θριλεράκι (με την έμφαση στο –άκι) ενώ το «δείχνω αλλά δε δείχνω» γρήγορο μοντάζ ενισχύει τους φόβους. Δεν ξέρω τι περιμένουμε από τον Stephen Hopkins (Predator 2 (1990)) και ακόμα περισσότερο από το φιλμ. Θεαματικά visuals; Φαντάζομαι όλο και κάτι θα γίνει σ' αυτό τον τομέα, ένα σωρό κατάρες υπάρχουν, ελπίζω να τις εκμετταλευθούν σωστά (ο θάνατος των πρωτότοκων παρακαλάει για zombie movie). Από πλευράς ερμηνειών είμαι επιφυλακτικός. Η Swank είναι μάλλον υπερεκτιμημένη (ναι, ναι Όσκαρ, μπλα, μπλα, μπλα) αλλά ακόμα και αν ήταν η Joan Crawford δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει με ένα χαρακτήρα που φαίνεται να έχει το ίδιο ενδιαφέρον όπως τα Σόδομα μετά την καταστροφή. Πάντως, στην καλύτερη περίπτωση, ευελπιστώ για ένα αξιοπρεπές ταινιάκι με 2-4 «καλές» σκηνές. Στην χειρότερη, θα εύχομαι να λεγόταν όντως «The Raping».

Κυκλοφόρησε στο Overdrive το trailer για τη πρώτη animated ταινία στην ιστορία του franchise των χελωνονινζάκιων. Χτες βράδυ κυκλοφόρησε, μια μέρα νωρίτερα από το αναμενόμενο, και το δεύτερο και "τελικό" του 300 (2007) (και το έχω περάσει ήδη φυσικά). Ενώ σήμερα αναμένεται και το teaser του Die Hard 4.

Update: Το MTV ακολουθεί τα βήματα της AOL, που βγάζει εδώ και καιρό (όπως είπαμε) τα trailer μόνο για αμερικάνικα μάτια, και στις άθλιες αναλύσεις, κυκλοφορώντας το βίντεο με τις όρθιες χελώνες σε ανάλυση γραμματοσήμου 320x240. Καταφέρνει έτσι να κυκλοφορούν διαφοροι Ινδοί τη "δική" τους εκδοχή σε "υψηλή ποιότητα" και (σε)σημασμένη κι από πάνω. Το IMDb από την άλλη ακολουθεί τα βήματα της Wikipedia, σε περιεχόμενο που μπορεί ο καθένας να αλλάξει άμεσα, προσθέτοντας συχνές ερωτήσεις στις σελίδες της ταινίας. Καταφέρνει έτσι να μην έχω και τίποτα ιδιαίτερα πληροφοριακό να πω, που να μη το έχει ήδη συγκεντρώσει κάποιος άλλος.

Αντιγράφω λοιπόν από το FAQ ότι η παραγωγή προτίμησε τα CGI αντί για πραγματικούς ηθοποιούς αυτή τη φορά, αφού τους έρχονταν φτηνότερα, πιο απο-τελεσματικά στις εντυπωσιακές κωλο-τούμπες, και λιγότερο γελοία στην εμφάνιση από τύπους με παραφουσκωμένα κεφάλια και καβούκια. Και το σενάριο θέλει τις χελώνες με τη μεταλλαγμένη ικανότητα να ρεύονται, να "έχουν απομακρυνθεί σαν οικογένεια, ενώ ο τεχνο-βιομήχανος Max Winters μαζεύει στρατιά τεράτων για να ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!", στη πεπατημένη των πιο σκοτεινών εκδοχών των ηρώων του 20ου αιώνα. Κι αν ανησυχείς ότι θα περιλάβει κανένας Joel Schumacher τα χελωνονιζάκια και θα τους βάλει βυζιά στις στολές, χαλάρωσε. Ο Peter Laird, που έχει αποκτήσει όλα τα δικαιώματα του franchise από τον συν-δημιουργό Kevin Eastman, έχει τη πλήρη επίβλεψη του project. Ο δε σκηνοθέτης Kevin Munroe "είχε αγόρασει το πρώτο τεύχος του κόμικ από το 1985".

Α και η Fox προτίμησε τελικά να βγάλει την άλλη βδομάδα το teaser του Live Free or Die Hard (2007), μπροστά από το δικό της Eragon (2006) για το οποίο ο verbal λέει ότι εντάξει είναι λίγο καλύτερο από τη Narnia τουλάχιστο.

Βασισμένοι σε "πραγματική ιστορία" που συνέβηκε κάπου στη Τσεχία, τη Ρουμανία, τη Γαλλία ή κάποια άλλη μυθική χώρα, Εκείνοι είναι κάποια υπερφυσικά(?) όντα που τρομοκρατούν τη νύχτα ενός ζευγαριού σε ένα παλιό αρχοντικό.
Εκείνοι που έχουν αναλάβει να παρουσιάσουν την ιστορία είναι οι David Moreau και Xavier Palud που έχουν ήδη αναλάβει και το χολιγουντιανό remake του Ματιού (2002) των αδερφών Pang. Ενώ και Εκείνοι που παρουσιάστηκαν θα 'χουν την ίδια τύχη, άγνωστο στα χέρια ποιανών, όπως αποκάλυψε τη προηγούμενη βδομάδα το Bloody-Disgusting. Και με δεδομένο ότι το θέμα είναι τόσο παλιό όσο τα.. στοιχειωμένα σπίτια, όπως καταλαβαίνεις, κάπου αλλού είναι η φωτιά που βγάζει όλον αυτό τον καπνό. Σε 77 σφιχτά λεπτά φιλμ, από τα οποία καμιά δεκαριά είναι η εξαιρετική εισαγωγική (και φαινομενικά άσχετη) ιστορία, δε βλέπεις τίποτα παρά μόνο τις πανικοβλημένες αντιδράσεις του ζευγαριού σε μια τέλεια απόδοση αρχετυπικής τρομο-ατμόσφαιρας, από αυτές που νόμιζες ότι δε μπορεί κανένας να δημιουργήσει πια. Σε κάτι φάσεις δε βλέπεις τίποτα βέβαια και η ξεχωριστή φωτογραφία μοιάζει, μάλλον ηθελημένα, να αποτυπώθηκε (ούτε καν σε DV αλλά) σε χρησιμοποιημένη κασέτα.

Αστυνομικός αναλαμβάνει διαλεύκανση τρομοκρατικής ενέργειας, με τη βοήθεια ειδικής κυβερνητικής υπηρεσίας, η οποία τον εξοικειώνει με ένα καινούριο σύστημα ανάλυσης δεδομένων, που ξεπερνά τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, γυρίζοντας το χρόνο προς τα πίσω.Πρώτ' απ' όλα, να ξεκαθαρίσουμε, ότι το Deja Vu, δεν είναι καινούριο Timecop (1994). Ίσως μπορείς να το πεις prequel αν θες, αλλά με πολύ μεγάλη ελευθερία στον ορισμό. Από 'κει κι έπειτα, νομίζω είναι από μόνο του ξεκάθαρο, ότι η πολύ παρέα με τον Richard Kelly, τον έχει έχει πειράξει τον Tony Scott, αλλά μάλλον σε καλό του βγαίνει. Με τον αγαπημένο του Denzel Washington να σουφρώνει τα χείλια και να τρεμοπαίζει το πιγούνι στον πιο clueless χαρακτήρα του μέχρι σήμερα, ο Scott μας εισάγει σε ένα αλλόκοτο αστυνομικό θρίλερ, που αυτή τη φορά αναστατώνει περισσότερο με το σενάριο παρά με το οπτικό του στυλ. Kάτι εντελώς καινούριο γι' αυτόν, έτσι; Συγκρατημένος στα φιλτραρίσματα, με καλογραμμένο στόρι, δυνατό μοντάζ και μπόλικους ικανούς δευτερορολίστες να υποστηρίζουν τον Denzel, ο Scott κρατάει ψηλά το ρυθμό και την ένταση της δίωρης ταινίας του, χωρίς να σου προκαλεί ημικρανίες.

Βέβαια η όλη ιστορία με τα παιχνίδια με το χρόνο, έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής, αφού αν αυτός που μπλέκει το κουβάρι, αποφασίσει να το ξεμπλέξει με έναν αρκετά εύπεπτο και συμβατικό τρόπο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα φτάσει στο γνωστό κόμπο του χρονικού παράδοξου, που θα πρέπει να κόψει με μαχαίρι. Αλλά τουλάχιστον το περιτύλιγμα χρησιμεύει για να στηθεί η πιο γαμάτη αυτοκινητοκαταδίωξη που έχω δει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και που αποτελεί και το highlight μιας ταινίας, την οποία βασικά οδηγούν χωρίς αναταράξεις απ'το συμβατικό ξεκίνημα μέχρι το στρωτό και ασφαλές φινάλε, η χημεία και κυρίως η εμπειρία, του ζεύγους πρωταγωνιστή-σκηνοθέτη.

Σε ένα ελληνικό χωριό του ’69, μια ομάδα πιτσιρίκων μαζεύει χρήματα για να χάσουν την παρθενιά τους απ’ την πανέμορφη εταίρα του χωριού, μέχρι που η επερχόμενη προσσελήνωση, τους στρέφει σε έναν ευγενέστερο σκοπό: να φέρουν στο χωριό την πρώτη τηλεόραση.Γύρω απ’ αυτόν τον χαριτωμένο σκελετό, στήνεται ένα γαϊτανάκι γραφικών καρικατουρίστικων χαρακτήρων, καλοεκτελεσμένων αλλά επί το πλείστον κλισέ κωμικών καταστάσεων και δροσερών περιπετειών της αλά Stand By Me (1986) παρέας, απ’ την οποία ξεχωρίζει φυσικά ο Αχιλλέας ως κεντρικός ήρωας, χάρη όμως στην αξιοσημείωτη ερμηνεία απ’ τον νεαρό Άρη Τσάπη. Το καλομονταρισμένο πακέτο σε εντυπωσιακά ιλουστραρισμένο 60s περιτύλιγμα, με την μπόλικη νοσταλγική διάθεση και τα αξιοσημείωτα production values, πάσχει όμως από ανεπαρκή πλοκή και έλλειψη σεναριακού πυρήνα αρκετά στιβαρού για να συγκρατήσει τους δορυφόρους του. Κι έτσι, όταν περνά το 90λεπτο, όλα χάνονται στο διάστημα. Ίσως αν οι δυο πλανήτες της αφίσας είχαν περισσότερο screentime απ' το δεκάλεπτο...

Όταν νεόφερτος στην πόλη γείτονας, απειλεί να πάρει τα ηνία από πάλιουρα άρχοντα των Χριστουγέννων, μαζεύοντας αρκετά λαμπιόνια στο σπίτι του ώστε να φαίνεται απ’το διάστημα, οι δυο τους στήνουν έναν ιδιότυπο πόλεμο γοήτρου.Το καλοκαίρι ο DeVito ήταν ο ενοχλητικός πατέρας από άλλη πόλη, τα Χριστούγεννα είναι ο ενοχλητικός γείτονας από άλλη πόλη, κι έτσι όπως πάει, θα γίνει πολύ ενοχλητικός γενικότερα. Με άνεση κι αδιαφορία (για το προφίλ του και τις αντοχές μας), πρωταγωνιστεί σε ένα εποχικό δημιούργημα απ’ αυτά που χαρακτηρίζονται ως τίτλοι σε αναζήτηση ταινίας, σέρνοντας μαζί του τον Matthew Broderick στον πιο ανέμπνευστο, κλισεδιάρικο χαρακτήρα της φιλμογραφίας του.

Οι δυο τους, χοροπηδάνε σαν πασχαλινά λαγουδάκια χριστουγεννιάτικα αρκουδάκια στις φάλτσες νότες του σεναρίου, που προσπαθεί να βγάλει απ’ τη ναφθαλίνη τα καμώματα του Τρελού Θηριοτροφείου και να τα παντρέψει με την αληθινή ιστορία εκείνου του τύπου κάπου στην Αμερική που ήθελε να τυφλώσει την πόλη του με τα φωτάκια του, για να φτιάξει αυτό το χαριτωμένο διωράκι που σε αποτελειώνει μετά την αποχαύνωση στο εμπορικό κέντρο τα Χριστούγεννα. Και όπως θα γινόταν αν προσπαθούσες να τροφοδοτήσεις αεροδρόμιο από την πρίζα του σαλονιού σου, έχει μερικές αυξομειώσεις στην τάση στην αρχή, αλλά στο τέλος την ασφάλεια δεν τη γλιτώνεις, θα την κάψεις.

Ο μόνος λόγος που με προέτρεψε να παρακολουθήσω την ταινία ήταν η αδυναμία που έχω στη νεαρή αβορίγινα Keisha Castle-Hughes. Όχι βέβαια ότι με έπεισε πως το να υποδύεται την παρθένο Μαρία είναι η καλύτερή της --ορκίζομαι πως το έβλεπα στα μάτια της ότι υπέφερε που καβαλούσε γαϊδουράκι και όχι φάλαινα-- αλλά η αθωότητά της (ερμ.. σχεδόν) ήταν αποστομωτική.
Η Ιστορία της Γέννησης είναι γνωστή σε όλους, το διαφορετικό που φέρνει η ταινία είναι το concept. Μακριά από εξιδανικευμένες και ποιητικές εικόνες, το σεπτό έθνος των Ιουδαίων, μαζί και η Μαρία, επιδίδεται κατά τη διάρκεια της ταινίας σε κάθε είδους αγροτικές εργασίες. Πως αρμέγουν την κατσίκα, πως φτιάχνουν το τυρί, πως πατάνε τα σταφύλια, όλα θα τα μάθετε από αυτή την εκπαιδευτική ταινία. Ο Άγγελος έρχεται εδώ δίχως κρίνο και δίχως, δυστυχώς, εντυπωσιακά φτερά. Ο Ιωσήφ πάλι, είναι πιο εμφανίσιμος και σε νεαρότερη ηλικία απ' ότι φανταζόμασταν. Οι μάγοι ενδιαφέρονται για τους χουρμάδες λίγο περισσότερο απ' όσο θα 'πρεπε, και εξαιτίας αυτής της επιπλοκής λίγο έλειψε να μην ξεκινήσουν το πολύμηνο ταξίδι προς τη Βηθλεέμ. Αλλά τελικά έκαναν την καρδιά τους πέτρα και φόρτωσαν μια καμήλα χουρμάδες για το δρόμο.

Η υποκριτική δεν έχει ιδιαίτερες εξάρσεις, η προφορά των ηθοποιών είναι αστόχως όχι αμερικάνικη (λες και απαλύνει την ευνόητη σύμβαση: ξέρουμε δα ότι ο Ιωσήφ και η Μαρία μιλούσαν άλλη γλώσσα) και το θέμα τόσο, μα τόσο ξεπερασμένο. Ακόμη και η μουσική, που ήταν το ατού των παλαιότερων βιβλικών ταινιών, εδώ είναι απλώς αδιάφορη. Και η ταινία δεν πήγε καλά στην πουριτανική Αμερική, ενάντια στις προσδοκίες, και νομίζω ότι ξέρω το λόγο. Ο υπερβάλλων ζήλος της σκηνοθέτιδος για ρεαλισμό που την έκανε, εκτός των άλλων, να επιλέξει αποκλειστικά σκουρόχρωμο cast με αραβικές επί το πλείστον ρίζες, σίγουρα ξίνισε στο ξανθό έθνος. Κρίμα που δεν τόλμησε το πιο ανατρεπτικό: να βάλει και μελαχρινό μικρό Χριστούλη! Το Άγιο Πνεύμα χάλασε όλη την πλάκα και έβαλε στην κοιλιά της Μαρίας μωρό άσπρο σαν τον κρίνο.

Φτωχότερο είναι από χτες το κινηματογραφικό στερέωμα αφού έσβησε ένα από τα λαμπρότερα άστρα του. Μεγάλη η απώλεια και βαθύτατη η οδύνη για όλους αλλά κυρίως για τον George Clooney που έχασε το σύντροφο της ζωής του. "Απλά ψόφησε, πριν μια ώρα" ήταν η λιτή δήλωση του βραβευμένου με Όσκαρ ηθοποιού που, εύλογα, αδυνατούσε να πει πολλά περισσότερα στη πρώτη αποδέκτρια της συνταρακτικής είδησης, Susan Wloszczyna της USA TODAY. "Ήταν απ' τα πιο γέρικα γουρούνια που έχει δει ποτέ κανένας" συνέχισε με τρεμάμενη φωνή ο πιο σέξι άντρας στο κόσμο (και) για το 2006, αναπολώντας σίγουρα δεκαοχτώ (18) και πλέον χρόνια ευτυχισμένων στιγμών, όπως αυτή της φωτογραφίας.

Η μεγαλύτερη σε διάρκεια σχέση του περιζήτητου (πλέον) εργένη, το γλυκύτατο 150 κιλών μαύρο γουρούνι του με το όνομα Μαξ, ήταν σχεδόν τυφλό και κατάκοιτο με αρθριτικά. Είχε τραυματιστεί βαριά το 2001 όταν το πάτησε στο σκοτάδι ένας φίλος του πρωταγωνιστή. Φήμες για το θάνατό του είχαν κυκλοφορήσει και τον Ιανουάριο του 2005 για να διαψευσθούν δεόντως. Ήταν η δεύτερη απώλεια για τον αστέρα, και το κινηματογραφικό στερέωμα φυσικά, μέσα στο 2006 αφού εψόφησε νωρίτερα κι ένα, γλυκύτατο φυσικά, μπουλντόγκ του. Συλληπητήρια καταφτάνουν απ' όλο τον κόσμο όσο γράφονται αυτές οι γραμμές. Τη συλλογή τους έχει αναλάβει, για λογαριασμό του συντετριμμένου μεγάλου ανδρός, ο Defamer.

Βγήκε αυτό το σαββατοκύριακο online η σελίδα για την Inland Empire (2006) του David Lynch. Και μάλλον το φόρτωμα όλων των φίλων του ιδιότροπου δημιουργού που έτρεξαν να δουν το trailer ήταν πολύ μεγάλο, αφού κατέβηκε κι ακόμα εκεί (κάτω) είναι.

Η διεύθυνση της σελίδας είναι www.inlandempirecinema.com και το βιντεάκι που είναι αρκετά μικρό ακόμα και για teaser το ανέβασα για να φύγει κάπως η απορία όσων δε το έχουν δει ακόμα. Και όσο περίεργο και να φαίνεται, όπως λέει και ο verbal, είναι πιο συγκροτημένο από τη ταινία. Μια ταινία που θα μπορούσε να παιχτεί και στις Κάνες αν είχε προλάβει ο Lynch να μοντάρει ανακατώσει τα πλάνα και πρωτοεμφανίστηκε τελικά στη Βενετία, όπου και τιμήθηκε (ο σκηνοθέτης) για το σύνολο του έργου του. Και επειδή είχε και μια υποδοχή λίγο αμήχανη στη καλύτερη, διανομή δε βρίσκονταν εύκολα και μπήκαν στη μέση τα μεγάλα μέσα και τα μεγάλα ζώα, όπως ξανάπαμε. Κάτι γελάδια δηλαδή που κάναν παρέα στον (ιδιοφυώς τις περισσότερες φορές) φευγάτο David όσο προωθούσε μόνος του τη ταινία και ευχαριστούσε τα.. τυριά, στις γωνιές του Hollywood, πριν δυοτρεις βδομάδες. Πάντως στην Ελλάδα μην ανησυχείς δε θα χρειαστεί να προσέχεις για τεράστιες σβουνιές στις γωνιές του κέντρου, αφού το φιλμ έχει βρει ήδη διανομή απ' όσο ξέρω.

Μικρή κρίση ταυτότητας φαίνεται να 'χει το trailer του πολυαναμενόμενου follow up των δημιουργών του Shaun of the Dead (2004), αφού υποτίθεται διαφημίζει κωμωδία, και δεν προκαλεί ούτε χαχανητό. Και οκ, ξέρω, καλό είναι το trailer να μην αποκαλύπτει όλα τα αστεία, αλλά όταν δεν δείχνει ούτε ένα, δεν αγχώνεσαι μήπως κι η ταινία δεν έχει κανένα μέσα;

Το concept πάντως, για ένα σούπερ μπάτσο που μετατίθεται δυσμενώς σε ψόφια πόλη, την οποία καλείται να σώσει απο μανιακό δολοφόνο που οι υπνωτισμένοι υπόλοιποι αστυνομικοί αρνούνται να αναγνωρίσουν, ακούγεται ψιλοκαλούλι. Κι ο Simon Pegg, με φάτσα Clint Eastwood meets Kevin Spacey meets Mel Gibson, δείχνει να έχει ετοιμάσει ερμηνεία καριέρας σε εντελώς κόντρα ρόλο απ' αυτόν που μας πρωτοσυστήθηκε, την ώρα που η ευθεία αναφορά στο Shaun of the Dead και τη σκηνή με τους φράχτες, ήταν η πιο αστεία στιγμή του teaser και είναι και του trailer. Και για να μη με πάρεις για παράξενο, φρέσκαρε τη μνήμη σου και με το trailer του Shaun να θυμηθείς αν είχε γέλιο.