Δυο μαθητευόμενοι μάγοι χωρίζουν τα τσανάκια τους, όταν ο ένας (ενδέχεται να) προκαλεί το θάνατο της γυναίκας του άλλου. Το τραύμα μετατρέπεται σε μια άνευ προηγουμένου αντιπαλότητα ανάμεσά τους, η οποία εκτονώνεται με αβυσσαλέες δολοπλοκίες με στόχο την απόκτηση της τέλειας μεθόδου εκτέλεσης του απόλυτου μαγικού, που θα κάνει τον έναν θεό και θα σβήσει τον άλλον από το χάρτη.Επειδή βέβαια αν βάλεις δυο μάγους να πολεμάνε ο ένας με τον άλλο με μαγικά, είναι μαθηματικά βέβαιο --ακόμα κι αν είσαι ο Peter Jackson-- ότι το αποτέλεσμα θα δείχνει αρκετά γελοίο, εδώ η μάχη γίνεται σε πιο εγκεφαλικό επίπεδο. Και λογικό, αφού βέβαια δεν πρόκειται για μάγους, αλλά για ταχυδακτυλουργούς --οι αληθινοί μάγοι εκείνη την εποχή, ήταν οι απόγονοι αυτών που μερικούς αιώνες πίσω τους κάναν barbeque, και σήμερα τους λέμε επιστήμονες.

Το βραβευμένο βιβλίο φαντασίας, παρουσιάζεται βασικά σαν μια σειρά επιστολών και ημερολογίων των δυο μάγων, και κάπως έτσι το μεταφέρει κι ο Nolan στο πανί. Οπότε υπάρχει μπόλικο voice over να καλύπτει τα κενά που δεν μπορούν να γίνουν εικόνες χωρίς να καταλήξεις με ταινία 24ωρης διάρκειας, κι αυτό είναι πάντα πρόβλημα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Όμως μετά το πρώτο 20λεπτο δεν σου κακοφαίνεται και τόσο, γιατί ο Nolan θυμάται τα κόλπα του Memento (2000) και μπλέκει τα timelines με ξεχωριστή ευκρίνεια, ενώ τόσην ώρα σε έχει τυλίξει σε πανέμορφες εικόνες με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια. Και κάπου εκεί παίρνει μπρος και η έντονη δραματουργία του καλοκουρδισμένου αυτού θρίλερ, υποβοηθούμενη από τρεις απ’ τις πιο δυνατές αντρικές ερμηνείες της χρονιάς. Τις οποίες ωστόσο δεν έχει και ούτε πρόκειται να θυμηθεί κανείς βραβειοδότης, αφού δεν δίνονται σε βαριά δραματική ταινία. Τέλος πάντων. Η ταινία μάς έχει πλασαριστεί ως ένα σακί με twist endings, που δεν απέχει και πάρα πολύ απ’ την πραγματικότητα, με τη διαφορά ότι αποκαλύπτονται από νωρίς, πράγμα που μάλλον θα ενοχλήσει όποιον ενοχλείται ιδιαίτερα απ’ αυτά τα πράγματα. Τους άλλους θα τους ξενερώσει απλά η ξεκούδουνη λύση του δράματος, που συνορεύει επικίνδυνα με την sci-fi παρωδία, και μειώνει την τελική εικόνα της καλοδουλεμένης παραγωγής, και σίγουρα της καλύτερης απ’ τις δυο φετινές ταινίες με μάγους. Άντε, κι απ’ του χρόνου πίσω στο Hogwart’s.

Την ίδια εποχή που το Όνομα του Ρόδου (1986), βασισμένο στη πρώτη νουβέλα του Umberto Eco, έγραφε κινηματογραφική ιστορία με τη σοκαριστική παγερή υπερ-ρεαλιστική εικονογράφησή του από τον Jean-Jacques Annaud, η σοκαριστική θερμή υπερ-ρεαλιστική ιστορία του ανθρώπου με τη καλύτερη μύτη για γυναικεία (υποψήφια) πτώματα γίνονταν παγκόσμιο best-seller. Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια ο συγγραφέας του Αρώματος, Patrick Süskind, δε τόλμαγε ν' ανοίξει τη πόρτα του. Αφού το πιο πιθανό ήταν να βάραγε πάλι το κουδούνι ο Bernd Eichinger, παραγωγός του Ρόδου και της πανέμορφης Ιστορίας Δίχως Τέλος (1984), που του 'χε ανοίξει η όρεξη κι έκανε αμέτρητες μεταφορές, βιβλίων, κόμικ και παιχνιδιών.
Την ιστορία.. καταδίωξης ο Süskind, παλιός στα σενάρια και τα θεατρικά έργα, την έκανε σατιρική ταινία στο Rossini (1997), αλλά τελικά υπέκυψε στις απανωτές προτάσεις του Eichinger με τη νέα χιλιετία. Τη σκηνοθεσία της πιο ακριβής γερμανικής παραγωγής ανέλαβε, φυσικά, ένας ακόμη συμπατριώτης τους ο Tom Tykwer με τις περγαμηνές του πιο τεχνικά έξοχου φιλμ που βγήκε από τη χώρα του τη τελευταία δεκαετία τουλάχιστο, του Τρέξε Λόλα Τρέξε (1998). Και με σκεπτικό τόσο εύλογο που όλοι φαίνεται να το αγνοούν ότι μπορείς να κάνεις μια ταινία με αρώματα, χωρίς ξύσε και μύρισε σα το Polyester (1981) του John Waters, όπως μπορείς να γράψεις κι ένα βιβλίο που να κυριαρχούν στη θεματική του. Έτσι το αποτέλεσμα είναι λίγο πολύ αναμενόμενο (τι νομίζεις ότι κάθισα και το 'γραψα το κατεβατό για να βγάλω τα συμπεράσματα μόνος μου?), με τον παραγωγό από τη μιά να ισχυρίζεται ότι το φιλμ είναι ακριβώς όπως το φαντάστηκε, και τον σκηνοθέτη να διεκδικεί τη πατρότητα κάθε μιας εικόνας. Η Ιστορία Ενός Δολοφόνου είναι τόσο ιστορική όσο οι πρώτες παραγωγές του Eichinger, τόσο εκπληκτική στις εικόνες της όσο θα μπορούσε ο Tykwer με ασυγκράτητο προϋπολογισμό και, επιπλέον, τόσο ωμά κοντά σε όσα έγραψε ο Süskind όσο επιτρέπουν οι συμβάσεις μιας άλλης τέχνης. Ακριβώς όμως όπως και ο ήρωάς της, που δεν αφήνει ούτε μια στιγμή χωρίς να να τον νοιάζεται, η ταινία δεν έχει άρωμα και ψυχή και αναζητά να τα υποκαταστήσει με ότι έχει προικιστεί. Και ακριβώς όπως και η νουβέλα, που δεν αφήνει ούτε μια στιγμή χωρίς να τη νοιάζεται, χωνεύεται καλύτερα σε κομμάτια (αντί και τα 147 λεπτά της μονοκοπανιά).

Από τη Maxine, την estelle, τη stella, τον rotweiler, τον dailaklama, τον verbal κι εμένα, πολλές ευχές για καλά ζωϋφιασμένα gay μαύρα αραχνιασμένα μίνι σκυλίσια και δεμένα Χριστούγεννα!

Με δυο ταινίες για το παιδικό (κυρίως) κοινό υποδέχεται τις γιορτές των Χριστουγέννων το Νεανικό Πλάνο και το Σινε Φιλίπ. Τα Strings (2004) και La Guerre des Tuques (1984) παίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με καθυστέρηση από 2 έως... 22 χρόνια, χωρίς αυτό πάντως να μαρτυράει κάτι για την ποιότητά τους.

Το Strings /Το Νήμα της Ζωής, είναι μια μεγαλεπήβολη κινηματογραφική παραγωγή που γυριζόταν επί τρία χρόνια, αποκλειστικά με μαριονέτες. Οι αμέτρητοι χειριστές που επιστρατεύτηκαν για να ζωντανέψουν με ξύλο και κλωστή την ιστορία του πρίγκιπα Χαλ Τάρα που προσπαθεί να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και βρίσκει τον έρωτα στη μέση του πολέμου των Έμπαλον και των Ζέριθ, δίνουν στην ταινία ένα αποτέλεσμα άφθαστης αισθητικής και στυλ. Τα νήματα που κινούν τις μαριονέτες μετατρέπουν τα ανέκφραστα ανδρείκελα σε όργανα που ξεδιπλώνουν το εύρος και την ομορφιά της γλώσσας του σώματος, και δεν κρύβονται, παρά υψώνονται προς τον ουρανό για να συμβολίσουν την εύθραυστη ζωή τους. Γι' αυτό δεν είναι περίεργο, που για να πεθάνει μια μαριονέτα, αρκεί να κοπούν τα νήματά της. Ένα από τα ευγενέστερα ευρήματα του σκηνοθέτη στις σκηνές μαχών.

Στο La Guerre des Tuques / Το σκυλί που Σταμάτησε τον Πόλεμο, το καναδέζικο family classic της προπερασμένης δεκαετίας, μια παιδική αντιπαλότητα οδηγεί στη δημιουργία δυο συμμοριών που αποφασίζουν να παίξουν χιονοπόλεμο με στρατηγική, για το ποιός θα κατακτήσει το χιονοφρούριο. Το πανταχού παρόν love story, η αντιπολεμική διάθεση και οι αντιρατσιστικές νύξεις κάνουν την ταινία φορέα χρήσιμων μηνυμάτων, πέρα από νοσταλγική καρτ-ποστάλ με χιόνια, έλκηθρα και το δυναμικό σκυλί Αγίου Βερνάρδου του τίτλου, που κάνει ό,τι μπορεί για να φέρει την ειρήνη.

Ένα 10χρονο αγόρι, στην προσπάθειά του να γλιτώσει την έξωση και να σώσει τη γιαγιά του απ’ τη χρεοκοπία, αποφασίζει να ακολουθήσει τις φαντασιώσεις του παππού του, και βρίσκεται σε μια παραμυθένια χώρα, γεμάτη αλλόκοτα πλάσματα, συναρπαστικές περιπέτειες, κι ένα σακί ζαφείρια.Βασισμένη σε βιβλίο του, η ιστορία του Άρθουρ και των μικροσκοπικών του φίλων, είναι εμφανές ότι είναι project πάθους για τον Besson. Όχι μόνο αθέτησε την προ πολλού δηλωμένη του απόφαση να παραιτηθεί απ’ τη σκηνοθεσία όταν γυρίσει 10 ταινίες, για χάρη της πρώτης εξόδου των Μινιμόυ, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, θα επιστρέψει και για το sequel. Και ίσως και ν’ αξίζει τον κόπο. Η πολιτεία των ανθρωπάκων με τα πεταχτά αυτιά, μπορεί να μην αποτελείται απ’ τους πιο ενδιαφέροντες των παραμυθένιων χαρακτήρων, το παλεύουν αξιέπαινα όμως.

Μέσα από την προβλέψιμη περιπέτειά τους, και την όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακή όψη τους --παρά το budget των €65 μυρίων που τους κάνει υπερπαραγωγή για ευρωπαϊκό animation--, αχνοφέγγουν γλυκιά αφέλεια, χαριτωμένη αθωότητα, και θαρραλέα καρδιά, χαρακτηριστικά που σχεδόν σε κερδίζουν. Σίγουρα περισσότερο απ’ τους live action ανθρώπους της ταινίας, που καταπλακώνονται απ’ τους αβάσταχτα καρικατουρίστικους χαρακτήρες τους, κρατώντας την ηλικία του target group πιο χαμηλά απ’ όσο χρειαζόταν. Άσε που οι Minimoys έχουν για πριγκίπισσα αυτή τη Σελένια, που είναι τρελό γκομενάκι λέμε. Όπως άλλωστε κι η Τάμτα, που παίρνει τη θέση της Madonna και της Mylene Farmer στo ντουμπλάζ, και το κάνει με αξιώσεις.

Ο Gary Winick από το 13 Going on 30 (2004) βρίσκεται τώρα να σκηνοθετεί την άκρως ηθικο-διδακτική κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου του E. B. White, Το Δίχτυ της Καρλότας. Που μεταφράζεται ατυχώς από την ελληνική διανομή, που προφανώς λίγη σχέση έχει με το παιδικό βιβλίο, Σάρλοτ η Αραχνούλα και έχει τόσο διαφορετική αύρα από τη πηγή έμπνευσης όσο και οι τίτλοι τους.
Η ιστορία της καλής αράχνης που θέλησε να σώσει πάση θυσία το φίλο της τον Wilbur πλέκοντας λέξεις εγκωμίων στον ιστό της, είναι υποδειγματική για τη δύναμη της φιλίας που περιγράφει τόσο γλαφυρά. Στο βιβλίο το γουρουνάκι και το κοριτσάκι που το φροντίζει ήταν συμπαθέστατα, στην ταινία πάλι η μεταγλώττιση έκανε το θαύμα της. Ακούγοντας την κακομαθημένη φωνή του γουρουνιού, δεν το λυπάσαι καθόλου, ας γίνει μπέικον να γλιτώσουμε.

Η τρισχαριτωμένη και στραβοδόντα Dakota Fanning σηκώνει στους ώμους της ένα δεύτερο ρόλο, αυτό της Fern --γιατί οι πρώτοι είναι βέβαια του γουρουνιού και της αράχνης-- που εδώ μεγαλώνει αισθητά για πάρτη της. Μεταμορφώνεται σε αγοροκόριτσο που, αντί να παίζει με κούκλες, υπερασπίζεται ατρόμητα ένα γουρουνάκι και αφήνει πίσω τα μεγαλεία του Πολέμου των Κόσμων (2005) με τις τσιρίδες και τον μπαμπά Cruise. Και ούτε εδώ καταφέρνει να μας συγκινήσει, αν το έκανε ποτέ. Επιπλέον, το σενάριο κάνει κοιλιά, πράγμα απερίσκεπτο όταν πρόκειται για ανυπόμονα παιδιά, και (ξαναλέω ότι) η αταίριαστη μεταγλώττιση κάνει την ταινία ελαφρώς ενοχλητική, όταν το δυνατό σημείο της αυθεντικής εκδοχής είναι η συνύπαρξη αστεράτων φωνών.

Σπίτι που κάποτε ανήκε σε οικογένεια με τάση για αιμομιξίες και δολοφονίες και γέννησε ψυχολογικά ανισόρροπο φονιά, τώρα έχει περάσει σε κοριτσίστικη κολεγιακή αδερφότητα. Και το βράδυ των Χριστουγέννων, θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος ο φονιάς και τα γκομενάκια να συνυπάρξουν. Χλωμό.Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να κάνει το The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006) (πέρα απ’ την αρπαχτή), το Black Christmas (2006) είναι ένα πετυχημένο παράδειγμα της φόρμουλας, αφού φρεσκάρει το γενικώς άγνωστο ομότιτλο πρωτότυπο του ’74, ενώ την ίδια ώρα του συμπληρώνει μερικά κενά στη γένεση της μυθολογίας του. Αν και με μερικά προβλήματα στο μοντάρισμα του μπροσπίσω που μπορεί να σου φέρει κάνα ανακατωματάκι αχρείαστο. Βέβαια, ούτε τα καινούρια, ούτε τα παλιά έχουν τίποτα το ιδιαίτερα ξεχωριστό να προσφέρουν στο genre, πέρα από μπόλικες ζουμερές σκηνές που θα δοκιμάσουν τα όρια της γιορτινής σου διάθεσης, έτσι όπως προσθέτουν τη gory τσαχπινιά τους στην κλασική φόρμουλα των καμπυλόγραμμων πρωταγωνιστριών που τρέχουν προς τη λάθος κατεύθυνση. Οι οποίες καμπυλόγραμμες, αντιλαμβάνομαι ότι ενδέχεται να κρυώνουν γιατί έξω χιονίζει κι όλ’ αυτά, αλλά πάλι, πολύ ντυμένες είναι ρε παιδιά…

Σε μια κοινωνία ανάποδη, όπου η ομοφυλοφιλία είναι η νόρμα και η ετεροφυλοφιλία το κοινωνικά κατακριτέο, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τολμούν το απαγορευμένο: να τα φτιάξουν. Σοκ.Το ότι θα πας να τη δεις όταν ανοίξει, θα πας. Μετά από τέτοιο πλύσιμο εγκεφάλου με το τραγούδι των C:Real, και μ’ αυτό το πετυχημένο trailer με την παρωδία της Στέλλας (1955), θα μου κάνει μεγάλη εντύπωση να μείνει θέση άδεια στην πρεμιέρα. Το θέμα είναι, τι θα πεις βγαίνοντας, σ’ αυτόν που έμεινε απ’ έξω. Γιατί όσο επιθετικό και πετυχημένο να ‘ναι το marketing, στις μικρές αγορές σαν τη δική μας το μόνο που μπορεί να σου εγγυηθεί, είναι το καλό άνοιγμα. Από ‘κει και πέρα, πρέπει να ‘ναι καλή κι η ταινία. Κι εκεί είναι που θα φανεί η διαφορά του Straight Story απ’ το φετινό ελληνικό hit, 5 Λεπτά Ακόμα.

Κι η πλάκα είναι, ότι ενώ το concept του Straight Story προσφέρεται για απείρως μεγαλύτερα ανοίγματα, δεν κάνει ούτε τη μισή απ’ τη διαδρομή που χρειάζεται για να φτάσει στο σενάριο. Οι αδύναμοι χαρακτήρες του ερμηνεύονται ξυλαγγουριάρικα από τον τσιμιτσελομούρη Ανανιάδη και την άγουρη Μενούτη, οι οποίοι βέβαια έχουν τα δίκια τους έτσι όπως είναι αλυσοδεμένοι στην ατολμία του story. Οποιαδήποτε ιδέα κοινωνικού σχολίου πάει να αιφνιδιάσει την φορμουλαϊκή εξέλιξη, αποφεύγεται επιδέξια με χαζοχαρουμενιές, για να κρατηθεί το εύπεπτο επίπεδο της χαριτωμενιάς, με σάτιρα άγευστη και χιούμορ δίχως παλμό. Και με ηχοληψία χειρότερη κι από τηλεοπτική του ‘80, και πλάνα κλειστά που υποψιάζουν για προβληματικά σκηνικά, απ’ την όλη παραγωγή ξεχωρίζει μονάχα η Μένη Κωνσταντινίδη όταν τα μασάει (τα σκηνικά), κι οι έμπειροι Βλαδίμηρος Κυριακίδης και Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, όταν τα γεμίζουν (που δεν το κάνουν και συχνά).

Με concept σχετικά πρωτότυπο αλλά περιορισμένου ενδιαφέροντος, ένα φιλόδοξο team με επικεφαλής τον Philippe Calderon κινηματογράφησε υλικό ντοκιμαντέρ στην αφρικανική σαβάνα, με στήσιμο και δομή ταινίας καταστροφής και πολέμου.
Αντιμαχόμενα στρατόπεδα αυτά των τερμιτών και των μυρμηγκιών και ενάντια σε όλους η φύση, υποβοηθούμενη από ενέργειες των κινηματογραφιστών. Η βασίλισσα, οι πολεμιστές, οι εργάτες είναι οι χαρακτήρες που παρακολουθούμε σε απειλητικό μέγεθος στο πανί, φωτισμένους ανάλογα με την περίσταση, επί μιάμιση ώρα. Τα φυσικά φαινόμενα καταστρέφουν τη φωλιά των τερμιτών και τότε είναι που βρίσκουν ευκαιρία οι αντίπαλοί τους να επιτεθούν. Το Microcosmos (1996) ίσως ήταν το έναυσμα της ιστορίας, αλλά ο σκηνοθέτης μιλάει για παράλληλες μεταξύ του αυτοματισμού των ζωυφίων και του Metropolis (1927). Εγώ ούτε παιδική ταινία θα την έλεγα, ούτε ταινία για μεγάλους. Περισσότερο κατάλληλη για ειδική μερίδα κοινού που τη βρίσκει με πειράματα κάθε είδους. Τα πειράματα όμως ας είναι λίγο μικρότερα next time.

Άρχισε να κυκλοφορεί, πρώτα στο γαλλικό και μετά στο βρετανικό Yahoo! το δεύτερο teaser για τους κινηματογραφικούς Transformers (2007), μετά το πρώτο του καλοκαιριού που ήταν απλά μια αναγγελία-σπίθα για την έκρηξη promo υλικού στο δίκτυο. Στην αμερικάνικη σελίδα μετράνε ακόμα 6 και βάλε ώρες για να το βγάλουν, και αλλεπάλληλες εκρήξεις προκαλούνται σε όλα τα φόρα από όσους δε μπορούν να δουν το full screen (ή ακόμα και το μικροσκοπικό) βίντεο από ευρωπαϊκά σερβιρίσματα.

Update: Το trailer βγήκε live, με ψηλές αναλύσεις και συγκεκριμένη ημερομηνία ανοίγματος (που έλειπε απ' τις "διεθνείς" εκδοχές), και στη πιο επίσημη από τις επίσημες σελίδες διανομής του, ενώ ταυτόχρονα ανανεώθηκε και η επίσημη σελίδα της ταινίας που προωθεί. Μέσα σε όλη αυτή την επισημότητα σταμάτησαν τα παράπονα για το βίντεο και άρχισαν, επίσημα, για το περιεχόμενό του. Με πιο φωνακλάδες τους φανατικούς της G1 (βλ. τη πρώτη και πιο χοντροκομμένη γενιά αυτοκινητο-ρομπότ που βγήκε στα 80s) και όσους κοιτάνε πίσω και βλέπουν ότι ο Michael Bay έχει καμιά δεκαριά χρόνια να κάνει καμιά ταινία της προκοπής. Πάντως το teaser είναι εντυπωσιακό, ειδικά σε σχέση με τα μισοτελειωμένα που έχουν γίνει η νόρμα πια. Και ειδικότερα αν ισχύει αυτό που γράφει ο σκηνοθέτης στο blog του, και φαίνεται να 'ναι αλήθεια σύμφωνα με τα σενάρια (και εννοώ σενάρια όχι σενάρια) που κυκλοφορούν στο δίκτυο εδώ και μήνες. Πως δηλαδή τις πιο επικές σκηνές τις κράτησαν γι' αργότερα αφού σκοπός, που πέτυχαν σίγουρα, ήταν να δείξουν ότι δε θέλουν να έχουν καμιά σχέση με ηλίθια παιχνιδο-φιλμ. Όπως και να 'χει το βιντεάκι τις αναφορές του στο δεύτερο Jurassic Park από τη μια (ο Steven Spielberg είναι στη παραγωγή) και το.. Μικρό μου Πόνι απ' την άλλη, τις έχει στο τέλος που ο Ironhide βγαίνει απ' τη πισίνα στη πρωτο-μορφή του ψάχνοντας να βρει κανά Fiat 127 να του πιει τη βενζίνη το αντιγράψει.

Συνοψίζοντας τα πολλά που έχουμε πει μέχρι τώρα από τις αρχές Σεπτέμβρη που έσκασε μύτη το trailer του Flags of Our Fathers (2006): Όσο γυρνούσε την ιστορία των σεμνών αμερικανών στρατιωτών που υψώσαν τη σημαία στην Ιβοζίμα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, ο Clint Eastwood αποφάσισε να κάνει και δεύτερη ταινία επιτόπου. Με αφορμή και βάση τα γράμματα και το ημερολόγιο του Tadamichi Kuribayashi που είχε τον ηγετικό ρόλο στην υπεράσπιση του ιαπωνικού ηφαιστειακού νησιού.

Στο δρόμο για τις αναπόφευκτες βραβεύσεις και των δυο ταινιών, εκτός από τους χειρισμούς ώστε να μην ακυρώσει η μια την άλλη, μεγάλο μπλέξιμο έφερε και η ανταγωνιστική διανομή, στις αμερικάνικες πολιτείες, από τη Paramount των Σημαιών και τη Warner των Γραμμάτων (εξαιτίας της εξαγοράς από τη πρώτη της Dreamworks που συμμετείχε στη παραγωγή). Μετά από ατελείωτες διαβουλεύσεις, το τοπίο ξεκαθάρισε όταν οι περισσότεροι των απογόνων, κυρίως στα ταμεία, δεν έδειξαν και ιδιαίτερο ενθουσιασμό για τις σημαίες των προγόνων τους. Αντίθετα, οι κριτικοί τουλάχιστον, υποδέχτηκαν με ασυγκράτητο ενθουσιασμό τα απο-μνημονεύματα των αντιπάλων τους. Και η αλήθεια είναι ότι, εξήντα χρόνια μετά, η σκοτεινή κατάμαυρη θλιμμένη ιστορία των ανθρώπων που πολεμούσαν ξέροντας ότι δε θα ξαναγυρίσουν σπίτια τους, είναι οικουμενικά πιο συγκλονιστική από αυτή ενός μηχανισμού πολεμικής προπαγάνδας που οι ενδιαφερόμενοι θα προτιμούσαν να ξεχάσουν. Όπως και να 'χει, ο γερο-Κλιντ φαίνεται να 'κανε κάτι που, αυτόνομα, ίσως, να πλησιάζει το μεγαλείο των Ασυγχώρητων (1992). Και σίγουρα πια, συνολικά, όπως εγώ τουλάχιστο ήθελα να πιστεύω απ' την αρχή, ένα απ' τα πιο μεγαλόπνοα και σημαντικά project του νέου αιώνα.

Το αμερικάνικο trailer βγήκε χτες στο apple.com. Η ταινία άνοιξε στην Ιαπωνία στις 9 Δεκεμβρίου και αρχίζει να διανέμεται, σε περιορισμένες οθόνες, από τις 20 του μήνα στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού.

Βγήκε στο Moviefone και το teaser για τη τρίτη εμφάνιση του πράσινου χοντρού και της παρέας του στη μεγάλη οθόνη. Μια εμφάνιση που αρχικά ήταν να γίνει αυτές τις μέρες αλλά καθυστέρησε για το καλοκαίρι. Και, για άλλη μια φορά, καλύτερα να καθυστερούσε και το βίντεο αφού μοιάζει για εξαμηνίτικο σα τη μηχανή παραγωγής ξερατού του τέλους του.

Το 2004 ο δεύτερος Shrek κάθησε πάνω στον δεύτερο Spider-Man και τον δεύτερο Harry Potter και έγινε η πρώτη σε εισπράξεις ταινία της χρονιάς (και τρίτη όλων των εποχών) στο αμερικάνικο μποξόφις με περίπου $437 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει, με το κανόνα που θέλει τις συνέχειες να κόβουν τουλάχιστο ένα μεγάλο ποσοστό των εισιτηρίων των προηγούμενων, ότι θα πέσει κάτω από τα $50 μύρια (και δε θα 'ναι πια δελεαστικό για συνέχισμα) μετά το Shrek 10 κοντά στο 2040. Για τώρα πάντως, η μετατόπισή του από Δεκέμβριο του 2006 στο Μάιο του 2007 σιγουρεύει ότι ο συγκεκριμένος μήνας θα είναι (μάλλον αξεπέραστα) ο μεγαλύτερος στην ιστορία των κινηματογραφικών εισπράξεων, αφού θα του κάνουν παρέα ο τρίτος Spider-Man και οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής. Όσο για τη καθυστέρηση, δε ξέρω αν φταίει γι αυτή η δυσκολία να συμπέσουν τα busy schedules της Σταχτομπούτας, της Χιονάτης, της Ωραίας Κοιμωμένης και των υπόλοιπων που μαζεύει η Fiona για να προασπίσουν, σα χελωνονινζάκια ένα πράμα, το βασίλειο από πραξικοπήματα. Όσο να 'ναι πάντως το να συντονίσεις έξι (6) σεναριογράφους, δυο (2) σκηνοθέτες και καμιά δεκαριά (10) τουλάχιστο διάσημες φωνές θέλει το χρόνο του.

Αναμένονται ακόμα, μέχρι και την άλλη βδομάδα, trailer σίγουρα για Fantastic Four: Rise of The Silver Surfer, Rush Hour 3 και Ocean's 13, και πιθανά για Pirates of the Caribbean: At Worlds End, Transformers και The Bourne Ultimatum.

Ανέβηκε πριν λίγο στο Yahoo! το teaser του τέταρτου Πολύ Σκληρού για να Πεθάνει, που βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες σήμερα πριν το Eragon (2006), όπως περιμέναμε. Και με τη πρώτη ματιά φαίνεται ότι το πρόσεξαν στο στήσιμο αλλά το βιάστηκαν στα CGI.

Update: Τελικά το trailer, μετά από ανεβοκατεβάσματα, βγήκε επίσημα στο Yahoo! δυο μέρες αργότερα, ταυτόχρονα με την αποκάλυψη της επίσημης σελίδας του φιλμ. Και στο εντωμεταξύ οι αντιδράσεις των περισσότερων φαν (που ως συνήθως βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα) ήταν αρνητικές. Κυρίως γιατί το franchise ήθελε ένα καθημερινό μπάτσο που ανέλπιστα (ξανά και ξανά) γίνεται ήρωας, και ένα κλείσιμο του ματιού στο κοινό με ατάκες που να δείχνουν ότι αυτός ο ήρωας ξέρει καλά ότι μπλέκει σε απιθανότητες. Ενώ το teaser σερβίρει απανωτές over the top σκηνές (τμήμα μάλλον μιας σεκάνς), και ένα Bruce Willis που δε θυμίζει τον έστω γερασμένο ευάλωττο ντετέκτιβ των πολύ καλών 16 Blocks (2006) αλλά κάτι σε Vin Diesel στα πολύ κακά xXx. Ακόμα, πάντως, είναι νωρίς για να πει κανείς αν η εμφάνιση του κλιπ οφείλεται στη μισοτελειωμένη επεξεργασία ή τη γυαλιστερή-για-low-budget αισθητική του Len Wiseman των αξιοπρόσεχτων Underworld. Και αν η Fox έχει τεράστια εμπιστοσύνη στη παραγωγή για να τη μετακινεί από τις 29 Ιουνίου στις 4 Ιουλίου απέναντι στους τεράστιους Transformers (2007) ή τη βλέπει σα μια ακόμα τεράστια αρπαχτή.

Η φυλή των αυτοκρατορικών πιγκουίνων φημίζεται για τα γλυκά της τραγούδια ζευγαρώματος, αλλά αυτά της τα έθιμα απειλούνται να αλλάξουν, με την εμφάνιση ενός καραφάλτσου νέου, που έχει όμως εξαιρετικές ικανότητες στο tap dancing. Η γερουσία της φυλής τον διώχνει κατηγορώντας τον για ύβρι που εξόργισε τους θεούς και τους κόψαν τα ψάρια, κι ο νεαρός χορευτής το παίρνει πάνω του να βρει τους άσχημους δίποδους Ξένους με τα περίεργα εξαρτήματα, που είναι και οι πραγματικοί υπεύθυνοι.Η αποδοχή της διαφορετικότητας του καθενός τόσο απ’ τους άλλους όσο κι απ’ τον ίδιο, είναι ένα θέμα πολυπαιγμένο και πολυφορεμένο στο χώρο των κινούμενων. Ακόμα και με το μπαχάρι της νέας γενιάς, που ανατρέπει την παλιά φρουρά. Όμως τυλιγμένο σε τόσο εντυπωσιακό και καλοφτιαγμένο πακέτο, έχει να πλασαριστεί από την εποχή της Πεντάμορφης (1991), τότε που το animation ήταν ακόμα ένα πράμα μαγικό.

Ο δημιουργός του Mad Max (1979), μετά το τραγικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας με το δεύτερο Babe (1998), έχει άλλη μια ευκαιρία να πετύχει στον mainstream κινηματογράφο, και ανταποδίδει τη χάρη στη Warner, παραδίδοντας μια ταινία που κάνει στο χώρο του computer animated, τομή ανάλογη αυτής του Toy Story (1995). Στήνει ένα εκστατικό πανηγύρι αγνών συναισθημάτων και αθώας παιχνιδιάρικης διάθεσης, την ώρα που η ομάδα του κάνει τα απίστευτα στο CG, θέτοντας στην υπηρεσία του μεγαλειώδους σκηνοθετικού του οράματος, εικόνες μεθυστικής ομορφιάς και απίστευτης τελειότητας, που περνά το ψηφιακό animation σε επόμενο επίπεδο. Αποκορύφωμα, ένα πάντρεμα ψηφιακού με live action, που όμοιό του δεν έχει ξαναϋπάρξει. Κι όλα αυτά, με τη συνοδεία του πιο funky, ξεσηκωτικού soundtrack της χρονιάς, που συμπληρώνει ένα πανέμορφο πακέτο, το οποίο μπορεί να είναι λίγο πιο μακρύ απ’ όσο θα έπρεπε, αλλά αναμφίβολα θα λατρευτεί από κοινό, κi Ακαδημίες, και τον μεγαλύτερο αντίπαλο: τον χρόνο.

Σκληροπυρηνικός θιασώτης και καθηγητής των μεθόδων παρακολούθησης της Στάζι στην πρώην Ανατολική Γερμανία των αρχών του ’80, γίνεται άλλος άνθρωπος όταν εν μέσω εφαρμογής τους σε περίπτωση αρεστού στο καθεστώς συγγραφέα, αλλά και πιθανού προδότη, τυχαίνει να έρθει σε επαφή με την τέχνη.Έχοντας φτάσει κάθε γωνιά του κόσμου που έχει οθόνη και φεστιβάλ, κι έχοντας τσακίσει τα ταμεία σε όσες χώρες ξέρουν καλά Γερμανικά, αυτή η ταινία εποχής για την εποχή της Στάζι, δε χρειάζεται πια ιδιαίτερες συστάσεις, ούτε και μαντικές ικανότητες για να μαντέψεις τη ζημιά που θα κάνει φέτος στα Όσκαρ ως μη αγγλόφωνη. Και πιθανότατα, όχι μόνο στην μη αγγλόφωνη κατηγορία τους.

Και γιατί να μην κάνει δηλαδή. Είναι με διαφορά η καλύτερη παραγωγή απ’ όσες μας έχουν δείξει μέχρι ώρας για την καθεστωτική Γερμανία, έχει συναισθηματικό υπόβαθρο αρκετά ψαρωτικό για ταύτιση με το κομμάτι του γερμανικού λαού που υπέφερε απ’ αυτή την τρελή κατάσταση, όντας όμως συγχρόνως και μάλλον η λιγότερο ενοχική, κι έτσι φτιάχνει καλό προφίλ για τη χώρα της. Και χάρη στην εξαιρετική φωτογραφία που βοηθά στο στήσιμο της ατμόσφαιρας, και τις εκπληκτικές ερμηνείες --ειδικά αυτήν του Mühe στο ρόλο του πραχτόρου--, προσφέρει ένα πολύ θελκτικό κι αποδοτικό συνολάκι, που έχει συγκινήσει ουκ ολίγα μεγάλα κανόνια της αμερικάνικης κριτικής. Και πιθανότατα το ίδιο θα κάνει και με την ελληνική. Για κάποιο λόγο βέβαια, όλοι φαίνεται να παραβλέπουν την εντελώς ξεκούδουνη μεταστροφή του κεντρικού χαρακτήρα, η οποία αποτελεί και την καρδιά του σεναρίου, και πλήττει καίρια την αξιοπιστία της δραματουργίας, στερώντας απ’ τις δυνατότητες της ταινίας για διαχρονικότητα. Αλλά δε βαριέσαι, μπορεί να τη θυμόμαστε για τα Όσκαρ της.