Μέσα σε ανυψωμένα.. πνεύματα, στο Théâtre du Chatelet στο Παρίσι, απονεμήθηκαν χτες βράδυ τα βραβεία της γαλλικής κινηματογραφικής ακαδημίας για τη χρονιά που πέρασε. Και πιο ανυψωτική φυσικά ήταν η θρυλική Lady Chatterley, με γενιές και γενιές ανυψώσεων στο ενεργητικό της. Ανυψωμένη από την ανακαίνιση στο Θέατρο για Όλους, την εξαιρετική και μόνη ουσιαστική προσπάθεια για το ελληνικό Θέατρο στην εποχή της πληροφορίας, και με το οποίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση όπως μας λέει, η estelle ακόνισε τη γαλλομάθειά της και έχει τα περισσότερα:

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά πέντε βραβεία πήρε η (ατέλειωτη) ταινία της Pascale Ferran Lady Chatterley, μεταφορά της --σκανδαλώδους για την εποχή της-- νουβέλας του D. H. Laurence για μια αριστοκράτισσα που τα φτιάχνει με έναν παρακατιανό. Η Marina Hands στο ρόλο καταπιεσμένης αριστοκράτισσας Constance επελέγη ως η καλύτερη ηθοποιός της χρονιάς, όπως και η ταινία, που μετά τα ισχνά 200.000 εισιτήρια από το Νοέμβριο που βγήκε στις αίθουσες στη Γαλλία, επανέρχεται τώρα δριμύτερη για δεύτερο γύρο.

Από την άλλη, η βράβευση με César του Guillaume Canet ως του καλύτερου σκηνοθέτη δημιουργεί ευχάριστο προηγούμενο: πρώτη φορά ένας τριαντατριάχρονος βάζει χέρι στον Καίσαρα σκηνοθεσίας και τα γυαλιά στους μεγαλύτερούς του. Η ταινία του Ne Le Dis à Personne βραβεύτηκε επίσης για τον πρωταγωνιστή της François Cluzet και συγκέντρωσε συνολικά τέσσερα βραβεία. Οι ελπίδες τώρα των γάλλων με καταγωγή από τις πονεμένες αποικίες και του Jamel Debbouze μαζί τους καταρρακώθηκαν, αφού το Indigènes του Rachid Bouchareb, παρότι έχει προταθεί για Όσκαρ ξενόγλωσσης, δεν κατάφερε να κερδίσει κάτι παραπάνω από César καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, ενώ διεκδικούσε εννιά (9) συνολικά.

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία για φέτος κρίθηκε το Little Miss Sunshine (καλά μου το 'λεγαν οι φίλοι μου στη Γαλλία, ότι είχαν ενθουσιαστεί τα πλήθη). Αναμένουμε στο ακουστικό μας, για τα υπόλοιπα εξ Αμερικής και Kodak Theatre αποτελέσματα.

Όπως θα 'χεις καταλάβει πια απ' αυτά που λέμε τόσον καιρό, τα φετινά Όσκαρ, τουλάχιστον σε κατηγορίες που μετράνε, είναι απ' τα πιο δυσπρόβλεπτα εδώ και χρόνια. Και για την πιο ζόρικη απ' αυτές, την Καλύτερης Ταινίας, φτάνει να δεις τις διαφορές στα προ και μετά υποψηφιοτήτων polls του MftM για να καταλάβεις ότι ενώ το Departed είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής "στην καρδιά μας" καρδιά μου, η ισορροπία ανάμεσα στα δυο φαβορί "outsider" --όπου και θα καταλήξει το Όσκαρ, και το βάζω υποθήκη αυτό-- έχει ισχυρή τάση να ανατραπεί. Κι αν θέλεις να σου διαλέξω και ένα, το πρωί τα κατακάθια της καραμέλας στον latte μου ήταν τόσο μπερδεμένα, που είμαι αναγκασμένος απ' τους οιωνούς να φωνάξω Babel. Βέβαια αν τον συνόδευα και με ένα απ'τα κεκάκια του Little Miss Sunshine, θα 'χα εντελώς διαφορετική άποψη.
Η αλήθεια είναι πως, μέχρι τώρα η μόνη βράβευση που έχει να περηφανεύεται το Babel, είναι στην ένωση των μοντέρ, αλλά αυτοί πάντα είχαν μια αδυναμία στα παράλληλα storylines. Καλά, υπάρχει και εκείνη η Χρυσή Σφαίρα, αλλά τα 'χουμε πει γι' αυτήν. Όπως έχουμε επίσης πει, για το βαρβάτο βραβείο της Little Miss Sunshine από την Ένωση Ηθοποιών. Η οποία μπορεί να βοηθήσει να στηθεί ίσως η μόνη σημαντική ανατροπή της βραδιάς, που θα στείλει τον Eddie Murphy αδιάβαστο απ' την κατηγορία β' Ανδρικού, όχι μόνο γιατί ο Alan Arkin είναι πιο αγαπητός, πιο υπερήλικας, και με πιο αβανταδόρικο ρόλο, αλλά και γιατί ο Murphy είναι στριμμένος όσον αφορά στο publicity. Εκεί που εντοπίστηκε το πρόβλημα και με τον Peter O' Toole δηλαδή, ο οποίος αν δεν ήταν καταπονημένος κι έβρισκε κουράγιο και χρόνο να κάνει καμιά ντουζίνα συνεντεύξεις παραπάνω στην Αμερική, θα έκανε σοβαρές τις ελπίδες του να κλέψει τον κεραυνό του βαριοστολισμένου φέτος Whitaker.

Α, μιας και φέτος ο ΟΠΑΠ δεν ένιωθε γενναιόδωρος και δεν πρόσφερε στους μη ποδοσφαιρόκαβλους ευκαιρία να τζογάρουν (προφανώς γιατί μπήκε μέσα πέρσι με τις αστείες αποδόσεις), δεν έχω να χάσω τίποτα ρίχνοντας και τα ατού του Letters from Iwo Jima. Σύμφωνα με "πληροφορίες", ήταν η τελευταία ταινία που είδαν οι περισσότεροι απ' τους ψηφοφόρους και σχεδόν πάνω στην ώρα που οι καλπασμοί των άλλων φαβορί άρχιζαν να γίνονται ενοχλητικοί. Επίσης, λέει, ακόμα κι απ' αυτούς που δεν τα είδαν, μάζεψε, λέει, ψήφους αντίδρασης προς τις άλλες τέσσερις που δεν τους άρεσαν. Λέει. Ε και βέβαια θα 'ναι η μόνη ταινία που σε καμιά πενταετία θα εξακολουθεί να σημαίνει κάτι, και επιπλέον, είναι η ταινία που θα με χαλάσει περισσότερο να κερδίσει. Κι αυτό το τελευταίο, είναι πάντα σημαντική ένδειξη. Στην Καλύτερης Ταινίας βέβαια, γιατί στην Σκηνοθεσίας ο μόνος τρόπος να το χάσει Scorsese θα ήταν την απονομή να κάνουν οι Stallone, Redford, Costner και Eastwood και να το δώσουν πραξικοπηματικά στον Greengrass. Όχι, τι λέω, αυτός θα το άξιζε. Γράψε Iñárritu. Και γράψε κι ότι η απονομή θα μεταδοθεί live απόψε γύρω στις 3 τα ξημερώματα απ' το Filmnet, και θα 'σαι η ψυχή του πάρτι, έτσι ενημερωμένος που θα πας μετά απ' αυτά.

Ένας κακομοίρης ζει το σύμπαν ως σε σαδιστική συνωμοσία που τον έχει βάλει στο μάτι, και δέχεται τη μια κακοποίηση πίσω απ' την άλλη, μέχρι που η οργή που χτίζεται σιγά-σιγά μέσα του, να βρει στόχο να εκτονωθεί. Ή μέχρι να φλιπάρει.Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το σύμπαν δεν έχει μόνο αυτόν στο μάτι, αλλά ανεξαιρέτως όλους όσους ζουν στο καρκινικό αστικό τοπίο του Οικονομίδη, που στην δεύτερη ταινία του λες κι άνοιξε το συρταράκι απ' το Σπιρτόκουτο (2002), κι όλη η οργή βγήκε έξω και πλημμύρισε τη Γη. Άνθρωποι πνιγμένοι σε μια μίζερη καθημερινότητα, που τους σφίγγει να τους κλέψει το οξυγόνο απ' τα πνευμόνια, χτυπιούνται μεταξύ τους σα σκυλιά, συνθέτοντας μια ομάδα ηρωικών αντιηρώων που ζέχνει μισανθρωπισμό. Μέσα σ' αυτό το πεσιμιστικό τοπίο, ο θεατής ψάχνει απελπισμένα να βρει μια ηλιαχτίδα ανθρωπιάς και συμπόνιας, στους φίλους του πρωταγωνιστή του, στην οικογένεια, στους συγγενείς, αλλά ο Οικονομίδης του την έχει στημένη: ακόμη κι εκεί που κάτι αχνοφέγγει, δεν υπάρχει τίποτα. Πουθενά. Εκτός από μια διεστραμμένη άποψη προστατευτισμού απ' την εργοδοσία. Που κι αυτή, να φυλάξει το γρανάζι της όσο μπορεί θέλει, αποχαυνώνοντάς το κι άλλο στη διαδικασία.

Η δομή της ταινίας του Οικονομίδη είναι τρομακτικά τολμηρή και θαρραλέα για τα ελληνικά πράγματα, δεδομένων των υψηλών της φιλοδοξιών τουλάχιστον. Και δεν πέτυχε και λίγα. Είναι εύκολο να σου προκύψουν ενδοιασμοί στον τρόπο που ο Κύπριος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το χρόνο και το ρυθμό της ταινίας να απλώσει τον κόσμο του στην οθόνη, και να τον κατηγορήσεις για επαναληπτικότητα που καμουφλάρει κενότητα, όμως δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η ταινία θα ήταν το ίδιο αποτελεσματική αν ήταν πιο λεπτοκομμένη. Αυτό που ίσως κουράσει άλλωστε, είναι μάλλον η μονοτονία της μελωδίας της εφευρετικής χριστοπαναγίας που ντύνει "μουσικά" την ταινία, η έλλειψη κρεσέντο περισσότερο, παρά οι στίχοι της. Αλλά έτσι ασφυκτικά μονότονη δεν είναι κι η ίδια η μιζέρια ανθρώπων που όχι μόνο δεν γνώρισαν ποτέ για να 'χουν να θυμούνται τι πάει να πει ευτυχία, αλλά δείχνουν σα να μην άκουσαν καν τη λέξη ποτέ; Τους βλέπεις με τη δυστυχία να τη φοράν για ρούχο μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, και λες, αυτοί οι άνθρωποι, είναι δυνατόν να υπήρξαν ποτέ χαρούμενοι; Είναι δυνατόν να μην υπήρξαν; Ξέρω γω; Εκεί είναι που πρέπει να ξεπεράσεις τη δυσπιστία, το suspension of disbelief που λένε και για τις χολιγουντιανές, για να μπορέσεις να πατήσεις το επίπεδο ρεαλισμού της ταινίας. Που σε αντίθεση με ότι έχεις συνηθίσει, δε βρίσκεται πιο πάνω, αλλά αρκετούς ορόφους πιο κάτω απ' τη δική σου πραγματικότητα. Ελπίζω.

Σε μια επιστροφή στις ρίζες ή καρμπόν (ακόμα και σε μουσική και σκηνικά) της πρώτης ταινίας της σειράς, ο έκτος Rocky είναι και πάλι ξοφλημένος που μπλέκει σε έναν αγώνα για να στραπατσάρει τη φάτσα του και να σιάξει την αξιοπρέπειά του.
Στην Ελλάδα φτάνει στο τέλος μιας διαδρομής που ξεκίνησε, στην ανακοίνωση των προθέσεων, σαν αφορμή σε κάθε κριτικό για κρέμασμα της φωτογραφίας του πρωταγωνιστή στο στόχο με τα βελάκια και καθημερινή εντατική προπόνηση στη ρίψη τους, με γκρι φόρμα σκούφο και λοιπά αξεσουάρ, και με το χαρακτηριστικό σήκωμα των χεριών στο τέλος που τον έχουν πετύχει όλα στη μύτη. Αλλά στη πορεία έγινε τουλάχιστο αποδεχτή, όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στις αίθουσες όπου πρωτοβγήκε το Δεκέμβρη. Κάνοντας έτσι τον Stallone από περίγελο και των δυο (φτυαράδων και θεατών) ξανά, μετά από τριάντα χρόνια, ένα μικρό ήρωα με μεγάλη κεφάλα. Και όχι άδικα αφού αναπαράγει όλα τα κλισέ, με βοϊδινή πίστη σε old-fashioned αρχές, πεισματική αγάπη σε αυτό που κάνει και αξιοσέβαστη (στις περισσότερες σκηνές έστω) αξιοπρέπεια. Δηλαδή τη πρώτη ώρα, πριν τη ψιλοτηλεοπτικά φωτογραφημένη και ρεαλιστική μπουνοκορύφωση, ο Ρόκης λέει και λέει ατελείωτα, διάφορα που του κατεβαίνουν ως καινά για να στηρίξει αυτά που ξέρει ότι είναι πια παλαιά. Και σίγουρα δεν έχουν ξαναειπωθεί γιατί κανείς εκτός απ' τον σκηνοθέτη-σεναριογράφο-πρωταγωνιστή δεν είχε τη χαρακτηριστική έλλειψη ευφυίας για να τα σκεφτεί, αλλά ούτε την αφοπλιστική αφέλεια να τα ξεστομίσει. Με παιδική αθωότητα στα μάτια. Αν έλειπαν και ατάκες του στιλ "ξέρω πόσο λιγομίλητος είσαι", και περίσσευαν συγκλονιστικά συγκρατημένες σαν "το μόνο που 'θελα από αυτή ήταν να μ' εμπιστευτεί, το έκανε" θα μιλάγαμε για ένα μικρό θρίαμβο.

Η μετάλλαξη ενός έγχρωμου της Αμερικής των 80s από τύπο που προσπαθεί με χίλια ζόρια να ζήσει την οικογένειά του, σε τύπο με ένα όνειρο και μια τουαλέτα του μετρό για σπίτι, σε τύπο με περισσότερα λεφτά απ' όσα μπορεί να μετρήσει, κι όλα αυτά κυνηγώντας την ευτυχία και σέρνοντας το γιο του στο κατόπι.Πώς γίνεται και οι ταινίες που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες, μοιάζουν πιο ψεύτικες κι απ' τις ολότελα μυθοπλασμένες, μπορεί να αναρωτηθείς. Κι η απάντηση είναι απλή, η αλήθεια της ιστορίας χάνεται, όταν ομορφαίνεις και γλυκαίνεις κι αλατίζεις, την ασχήμια της αληθινής ζωής. Ο Chris Gardner, στην αληθινή ιστορία του οποίου βασίζεται η ταινία, μπορεί να ήταν γαμώ τα παιδιά όταν ήταν άφραγκος, αλλά απ' ό,τι έχω καταλάβει, στις μέρες μας μάλλον δεν είναι και το πιο fun τυπάκι που μπορείς να πετύχεις. Και βάζω στοίχημα πως, οι μέρες που περνούσε στα άσυλα και στις τουαλέτες του ηλεκτρικού, δεν είχαν καμία σχέση με τις ζαχαρένιες στιγμές ξασπρισμένες με λίγο δάκρυ που ζει ο Smith κι ο γιος του στην ταινία. Κι όταν έχεις δίωρη ταινία με έναν άνθρωπο που παλεύει να βγει απ' τα σκατά, και ούτε την πάλη δείχνεις, ούτε τα σκατά μυρίζουν, κάτι δεν πάει καλά. Ο Muccino ωστόσο, αν και έχει στα χέρια του έναν όχι ιδιαίτερα βαθύ χαρακτήρα και με περιορισμένο συναισθηματικό φάσμα κι ένα σενάριο με ψόφια δραματουργική διαδρομή, καταφέρνει τουλάχιστον μια χαρά να κρατηθεί έξω απ' τις δελεαστικές σε τέτοιες περιπτώσεις λάσπες του τηλεοπτικού μελοδράματος, αλλά δεν έχει και ιδιαίτερο υλικό να καταπολεμήσει την ανία. Πάντως μετά απ' όλα αυτά τα πηγαινέλα που περνάει ο γιός του Gardner, δε θα μου κάνει εντύπωση αν σε μερικά χρόνια δούμε ταινία βασισμένη στη δική του ζωή. Και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον γιο του Smith.

Σύμφωνα με τους θρησκευτικούς νόμους των Μαζών, μια γυναίκα όταν πεθάνει ο άντρας της οφείλει να τον ακολουθήσει στη πυρά. Σύμφωνα με τους θρησκευτικούς νόμους των Ινδουιστών που είναι πιο διαλλακτικοί, μπορεί επιπλέον να παντρευτεί τον μικρότερο αδερφό του (εφόσον υπάρχει και το επιτρέπει η οικογένεια) ή να κλειστεί σε έναν οίκο ανέχειας μαζί με άλλες γκαντέμισσες.
Το Νερό (2005) κλείνει την τριλογία της Deepa Mehta που περιλαμβάνει και τη Φωτιά (1996) και τη Γη (1998) λέει, και τι έγινε ο αέρας μη ρωτάς εμένα. Αυτό που ξέρω είναι ότι με το προσχηματικό Bollywood/Hollywood (2002) που παίχτηκε κι εδώ, έδειξε να αποτελεί μέρος της καναδέζικης συμμοριτεχνίας που κάνει ταινίες για να μπαίνουν μέσα μέχρι τον πάτο και να τρώει τις επιχορηγήσεις. Βάλε τώρα ότι μυρίζει και φεμινίστρια από αυτές που για να απωθούν τα σκυλιά ελκύουν τους άντρες χρησιμοποιούν τις φυσικές τους οσμές, και φτάνει και καθυστερημένη στην Ελλάδα, και καταλαβαίνεις ότι έτσι λίγο (όσο γεννάνε οι κουνέλες) μια μικρή προκατάληψη την έχω.

Καθυστερημένη ήταν βέβαια γενικά η παραγωγή. Ξεκίνησε το 2000 στην Ινδία και είχε ανασταλεί μετά από επεισόδια και επιθέσεις φονταμενταλιστών που ισχυρίζονταν ότι αποτελεί.. οργανωμένο σχέδιο των Χριστιανών. Για να συνεχιστεί τελικά στη Σρι Λάνκα με καινούριο καστ και μεγάλη μυστικότητα. Και να καταλήξει τελικά με παλιές ιδέες και μεγάλες υπερβολές στο ότι δεν υπήρχε κανένα.. οργανωμένο σχέδιο καταπίεσης, αλλά δεν είχαν τι να τις κάνουν και που να τις βάλουν τις ανεπρόκοπες (και ξεφορτωμένες από τους μακαρίτες) οι φτωχοκοινωνίες της Ινδίας. Δε μιλάμε δηλαδή για καμιά παιδική πορνεία, αν και ακόμα και σε αυτή καταφεύγει η δημιουργός, στη σταυροφορία της να προκαλέσει και να προκαλέσει ενδιαφέρον σα δεύτερη σκέψη. Παρολαυτά η ταινία βλέπεται όχι σα ρεαλιστική απεικόνιση των σχέσεων σε μικροκοινωνίες γυναικών (πιο ρεαλιστικά είναι τα sexploitation σε γυναικείες φυλακές του '70) αλλά, πέρα από τις προθέσεις της, σαν υπόδειγμα για το πως θα ήταν ένα μπολιγουντιανό μελόδραμα εποχής με χολιγουντιανές φιλοδοξίες.

Τρία έγχρωμα κορίτσια στην Αμερική των 60s μετατρέπονται από άγνωστο γκρουπάκι σε pop λατρεία της υφηλίου, μέχρι που η δόξα μπαίνει ανάμεσά τους και ζαλίζει τα μάτια του manager τους. Ξεμαλλιάσματα, προδοσίες και πεινασμένες φιλοδοξίες απλώνονται, αλλά στο τέλος ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει.Μεταφερμένο στη μεγάλη οθόνη μετά από 1500+ πετυχημένες παραστάσεις στο Broadway και μισή ντουζίνα βραβεία Tony, το musical που βασίζεται λέει ελαφρά στην ιστορία των The Supremes, φέρνει μαζί του ένα κάρο τραγούδια που είναι ωραία να τα ακούς στη σιντιέρα και στο ραδιόφωνο. Αλλά όταν ο Condon βάζει και ιστορία ανάμεσά τους, προκύπτει ένα παραφουσκωμένο pop μπλοκμπαστεράκι, που δεν έχει ούτε το δραματουργικό βάρος, ούτε την ερμηνευτική συνοχή για να καλύψει την ακατάσχετη μουσική του φλυαρία. Σκηνοθετικές κορώνες από 'δω, σεναριακές κορώνες από 'κει, ερμηνευτικές κορώνες παραπέρα, τραγούδια χρησιμοποιούνται σαν αυθαίρετες γέφυρες για να περάσουν απ' την μια πράξη στην άλλη, το φιλμ προσπαθεί να καλύψει γεγονότα μιας ολόκληρης δεκαετίας, κι όμως, όταν η μουσική τελειώσει και κατακάτσει το glitter πάνω στο κλισέ, μένεις με την αίσθηση ότι τελικά δεν έγιναν και τόσα πολλά. Ή τουλάχιστον δεν σου τα δείξαν.

Στις αίθουσες έκανε αιφνιδιαστική εμφάνιση τη Παρασκευή πριν τον φλεβαριάτικα καλοκαιρινό Ghost Rider (2007). Αλλά στο δίκτυο η τρίτη στη σειρά ταινία βασισμένη στα εδρεύοντα κακά, απελευθέρωσε τον περιπαιχτικό προπομπό της τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies. Υποκλινόμενη στο χρόνο που χρειάζονταν ο μεγάλος του Grindhouse (2007) να κάνει παιχνίδι.

Dear friends,

We invite you to discover
the "issue zero" of e-Cahiers du cinema. The "e" stands for "electronic" as well as for "English."

Ο πρόλογος της πρώτης, δοκιμαστικής, ηλεκτρονικής έκδοσης των Cahiers du cinéma ανακοινώνει την "διπλή εξέλιξη" για το περιοδικό με τη φιλοδοξία να το περάσει στον 21ο αιώνα. Μια εξέλιξη σίγουρα οδυνηρή, ειδικά στη δεύτερη σημασία του "e", για μια έκδοση που έγραψε ιστορία με τη σνομπαρία που αντιμετώπιζε κάποτε τα αγγλικά προϊόντα και την στα όρια του γελοίου κριτική ανάλυση που επιχειρούσε γι' αυτά. Πάντως η σελίδα του περιοδικού είναι, αποσπασματικά, πολύγλωσση εδώ και καιρό, και από τον Hitchcock μέχρι τον Van Sant κάποιοι δημιουργοί αποτελούσαν πάντα εξαίρεση, σε βαθμό ψύχωσης, στα κείμενά του. Άλλωστε το εξώφυλλο του δοκιμαστικού τεύχους είναι αφιερωμένο στο Inland Empire (2006) του David Lynch περιλαμβάνοντας ακόμα και τις εμφανίσεις του σα γελαδάρη. Ενώ ένθετα φιγουράρει ο Clint Eastwood και τα ιστορικά Letters from Iwo Jima (2006), κομπλέ με τρέιλερ.

Τα Κινηματογραφικά Σημειωματάρια ξεκίνησαν να γράφονται το 1951 και καθόρισαν από την αρχή με την υπερβολή τους την κινηματογραφική κριτική. Διάσημοι (ή διαβόητοι αν προτιμάς) είναι ακόμα οι παραλληλισμοί, από τον André Bazin, της ανάλυσης των γουέστερν με οινολογία (από τότε η αγάπη στους γελαδάρηδες βλέπεις), οι μύδροι από τον François Truffaut ενάντια στη παλιά φρουρά (που οδήγησαν και στο ξεπέταγμα της Nouvelle Vague), οι Μαοϊκοί που το εξέδιδαν στα 70s χωρίς φωτογραφίες και αναφορές σε τίτλους ή οι έπαινοι για το Gerry (2002) του Gus Van Sant για δυοτρία χρόνια (στο τέλος κάθε χρονιάς).

Το Film Threat, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεν έχει έντυπη έκδοση εδώ και δέκα χρόνια, ηλεκτρονικά άρχισε να βγαίνει και το Variety πριν καναδυό βδομάδες, ενώ πέρσι έβγαλε ονλάιν περιοδικό μέχρι και η FIPRESCI. Και το δίκτυο κάνει παραπάνω από μπαμ ότι αποτελεί τον προσανατολισμό όλων των εκδόσεων πια. O Arthur Sulzberger δηλώνει ότι χέστηκε αν θα βγαίνουν σε χαρτί σε πέντε χρόνια οι NY Times, και ακόμα και στην Ελλάδα όμιλοι μεγέθους ΙΜΑΚΟ προς τα εκεί το πάνε τελευταία.

To τρίτο, τέταρτο και βάλε αν μετράς τις διάφορες εκδοχές σε διάφορες χώρες, και το πρώτο πλήρες τρέιλερ για τη ταινία που όλοι περίμεναν πριν δέκα χρόνια βγήκε χτες σε κοινή θέα. Και όπως θα περίμενες πια, άλλο παίχτηκε στα κανάλια της Fox και άλλο βγήκε στο apple.com για το δίκτυο.

Δεδομένο είναι ότι αυτή τη φορά δε παραπονιούνται οι, αμέτρητοι μετά από δεκαεφτά (17) χρόνια, οπαδοί της σειράς, που τα είχαν πάρει με τη τακτική να περιμένουν σκηνές από τη ταινία και να βλέπουν πλακίτσες και σκετσάκια στα προηγούμενα τρέιλερ μόνο στο όνομα. Και για πρώτη φορά βλέπουν τόση λεπτομέρεια στα σκηνικά και προσοχή στο σχεδιασμό των χαρακτήρων, αποτέλεσμα ψευτο.. δισδιάστατων (i.e. toon shaded όπως ξαναματάπαμε) ψηφιακών γραφικών. Και ψάχνουν όλοι να βρουν πια αν η ταινία θα έχει και.. πλοκή, αφού κρατιέται επτασφράγιστο μυστικό και το πιο πιθανό είναι οι αμέτρητοι σεναριογράφοι από όλες της περιόδους της σειράς να τη σχεδιάζουν ακόμα. Και ποιος χαρακτήρας θα πεθάνει τελικά, από τους υπαινιγμούς που αφήνει ο προπομπός.

Όλη η βιομηχανία ψάχνει να βρει ποιο φιλμ θα είναι το θύμα σε ένα καλοκαίρι πηγμένο στα υποψήφια μπλοκμπάστερ βέβαια, αλλά το 'χουμε πει πολλές φορές ήδη.

Η κινέζικη ταινία για μια Μογγόλο βοσκό που αναγκάζεται απ' τη λαίλαπα του καπιταλισμού και την τραγωδία της ζωντοχηρίας, να μετακομίσει στην πόλη, αποδείχθηκε η λιγότερο μέτρια απ' τις μέτριες του φετινού φεστιβάλ Βερολίνου, και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο μιας χρονιάς που όσοι δεν κάνουν παρέα με τους συντάκτες του Hollywood Reporter, βρήκαν μάλλον ψόφιο. Κι έτσι, το Tuya's Marriage, του Wang Quan'an, έγινε η δεύτερη φετινή μη ευρωπαϊκή ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο κορυφαίου ευρωπαϊκού φεστιβάλ, μετά το περιστατικό της Βενετίας πριν μερικούς μήνες. "Οι καλύτερες ταινίες […] είναι αυτές που δείχνουν τα πράγματα ως έχουν, που ζωγραφίζουν ένα αυθεντικό πορτραίτο της ζωής" είπε ο σκηνοθέτης Quanan Wang με το βραβείο του στο χέρι, βάζοντας στη θέση τους, τους άσχετους που χασμουριούνται ακούγοντας και μόνο τις περιλήψεις των καλύτερων αυτών ταινιών.Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, Yu Nan θεωρούνταν ψιλοφαβορί για την ασημένια αρκούδα γυναικείας ερμηνείας, την οποία βέβαια όλοι περίμεναν ότι θα δουν στα χέρια της Marianne Faithfull για το Irina Palm, οπότε η επιτροπή την έδωσε αναμενόμενα στην Γερμανίδα Nina Hoss για την ερμηνεία της στο Yella, ως ανατολικογερμανίδα που προσπαθεί να περάσει απέναντι. Κι αν κατάλαβες κάτι απ' την παραπάνω αλυσίδα, ελπίζω είναι το ότι όταν έχεις 22 ταινίες του ιδίου επιπέδου, δε έχει και πολύ νόημα να προσπαθείς να τις ξεχωρίσεις. Η Hoss πάντως, μαζί με τον David Mackenzie και τους Franz Ferdinand που βραβεύτηκαν για την μουσική επένδυση της ταινίας Hallam Foe του Σκωτσέζου, ήταν οι μόνοι Ευρωπαίοι που διακρίθηκαν στο φετινό φεστιβάλ. Του οποίου οι πιο σημαντικές βραβεύσεις ωστόσο, ήταν μάλλον οι ειδικές αρκούδες της επιτροπής για καλλιτεχνικά επιτεύγματα, που δόθηκαν στο cast του σκηνοθετικού ντεμπούτου του Robert DeNiro, The Good Shepherd, και στον Park Chan Wook για το πολυναμενόμενό του follow up, I'm a Cyborg, But That's OK, χαράσσοντας την αμηχανία τους στο πώς να ευχαριστήσουν τους διακεκριμένους προσκεκλημένους του διαγωνιστικού τους, αφού οι ταινίες ψιλομάπες διαγράφονται.

Τα events που σημάδεψαν τη διοργάνωση πάντως, δεν είχαν ιδιαίτερη επαφή με τα βραβεία, αφού το μεγαλύτερο σούσουρο (με ιδιαίτερη βαρύτητα για 'μας τους Έλληνες και τον Υπουργό Πολιτισμού μας) προκάλεσε αναμενόμενα η ειδική παγκόσμια πρώτη του 300, σε ένα ακόμα μνημειώδες λάθος άνοιγμα --αν υποθέσουμε ότι η κακή δημοσιότητα έχει στην πραγματικότητα κάτι κακό--, η γιούχα για το πισωγύρισμα της ανυπόφορης political corectness της νέας ταινίας της Jennifer Lopez, Bordertown, και βέβαια, η βράβευση της ολόδικιάς μας Παναγιώτας Βλαντή, πρωταγωνίστριας των σημαντικών κινηματογραφικών πονημάτων 5 Λεπτά Ακόμα και Στα Όρια, στα πλαίσια του προγράμματος Shooting Stars για τα ανερχόμενα αστέρια του ευρωπαϊκού σινεμά. Σε άλλα πιο ενδιαφέροντα νέα, το imdb έγινε το τελευταίο κάστρο που αλώθηκε απ' την ασπρίλα του web2.0-ism. The horror...

Αφού περάσαμε κάνα τρίωρο παίζοντας με τον μετρητή του Yahoo! να μετράει και να μετράει και να μετράει και να μετράει αντίστροφα, κι όταν μηδένιζε, μετά να μετράει προς τα πάνω πριν ξαναρχίσει το αντίστροφο και φτου απ' την αρχή, τα καλά παιδιά εδέησαν να βγάλουν το trailer στον αέρα σε μια... διπλανή σελίδα, προτού τα σχετικά boards στο imdb αρχίσουν της ομαδικές αυτοπυρπολήσεις.

Όχι ότι ήτανε να 'χει και τίποτα φοβερό δηλαδή, πολύ απ' το υλικό του trailer υπήρχε στο promo footage του Spike TV και στο teaser. Απλώς τώρα, με τη βοήθεια και του voice over και των διαλόγων, μπαίνει σε μια σειρά, κι έχει βέβαια και αρκετό ψαχνό για να ρίξεις άλλη μια θέαση. Και το πρώτο-πρώτο που θα καταλάβεις είναι τι ακριβώς είναι η ταινία, αν είσαι αδιόρθωτος και δεν έχεις καταλάβει ακόμα. Το δεύτερο είναι πως ο Tarantino κι ο Rodriguez είναι για δέσιμο, αν επίσης είσαι αδιόρθωτος και δεν το 'χεις καταλάβει ακόμα και το τρίτο ότι η Cherry Darling επιβεβαιώνει την κράτησή της στη λίστα των πιο kick-ass γυναικών της νεότερης pop κουλτούρας. Ή του Z-movie universe έστω.

Οι δυο αντιχολιγουντιανοί εικονοκλάστες του Χόλιγουντ βέβαια, δεν είναι οι μόνοι που θα φορέσουν τα σάπια φίλτρα του Grindhouse. Το χεράκι τους θα βάλουν κι άλλοι αιρετικοί μπλοκμπαστεράδες, που κινούμενοι στα ίδια επίπεδα αναβίωσης των πεθαμένων, θα ετοιμάσουν τα trailer για το ανάμεσα στο back to back. Τα τρία ονόματα που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα (και μάλλον είναι και τα τελευταία) είναι Eli Roth, Edwar Wright (του Shaun of the Dead (2004)) και κυρίως Rob Zombie, ο οποίος ανάμεσα στις ετοιμασίες του καινούριου του Halloween (2007), ανακοίνωσε πρωταγωνιστές και τίτλο, με τους Udo Kier, Bill Moseley, Sheri Moon Zombie και Nicolas Cage (!) να ετοιμάζονται για το trailer του Werewolf Women of the SS. Θυμίζει την Ilsa, She-wolf of the SS (1975), και φαντάζομαι αυτό είναι και το νόημα, αλλά σαν πολλά αντρικά ονόματα να βλέπω για τέτοια φάση.

Στις τελευταίες μέρες του Β' Παγκοσμίου, μετά την επίθεση στο Pearl Harbor, οι Ιάπωνες δίνουν μια απ' τις απ' τις σπουδαιότερες μάχες τους, στο Ίβο Τζίμα. Είκοσι χιλιάδες άντρες, παλεύοντας με κακουχίες, στερήσεις και ασθένειες, κάνουν την τελευταία τους, ηρωική στάση, υπερασπιζόμενοι μια ηφαιστειογενή κουκίδα από σχεδόν τετραπλάσιους εισβολείς.Στο δεύτερο κομμάτι του αντιπολεμικού πολεμικού του έπους, το πιο αξιέπαινο που καταφέρνει ο Eastwood, είναι ότι κάνει τους εν πόλεμο συμπατριώτες του να συμπονέσουν έναν ιστορικό εχθρό, γράφοντας την ίδια ώρα στα 77χρονα παπούτσια του την ιστορία που έγραψε ο νικητής, για να αποσαφηνίσει τις παρεξηγημένες λεπτομέρειες της σύγκρουσης. Όπως την αμελητέα αν και πολυδιαφημισμένη στρατηγική σημασία της συγκεκριμένης αμερικάνικης νίκης και το πραγματικό πρόσωπο του ηρωισμού, που, από διορισμένη ρεκλάμα στις Σημαίες, εδώ αντιμετωπίζεται ως παράσημο ντροπής από τους πωρωμένους του αυτοκρατορικού στρατού. Αντί για την προσπάθεια μιας χούφτας ανθρώπων να διατηρήσουν την στρατιωτική τους αξιοπρέπεια απλά με το να πολεμήσουν, την ώρα που οι συμπολεμιστές τους σκάνε σα μύγες κλεισμένες σε φούρνο μικροκυμάτων, ακολουθώντας τυφλά μια υστερική ερμηνεία του κώδικα bushido στην πιο έντονη συναισθηματικά σκηνή του έργου, που το νεανικότερο, πιο κοντινό στους πασιφιστικούς τόνους της ταινίας κοινό --έστω κι από απολιτίκ άποψη-- μπορεί ανέτως να θεωρήσει οριακά κωμική.

Απ' το Unforgiven (1992) ή ακόμα και το A Perfect World (1993) μέχρι σήμερα, έχει περάσει πολύς καιρός, κι ο Clint Eastwood έχει φτάσει πολλά βήματα πιο κοντά στο τελευταίο, όμως η αγωνία να προσεγγίσει ένα ανώτερο ήθος που καθοδηγεί αυτά τα βήματα προς ένα αναπόφευκτο, αλλά που διάολε να σημαίνει κάτι, φινάλε, ήταν πάντα εκεί σαν ένας θαμπός, μελαγχολικά ουμανιστικός φάρος ελπίδας. Είναι ο διακριτικά διακριτός παλμός της καριέρας του, αυτή η αναζήτηση της ανθρωπιάς στο ζαλισμένο ανθρώπινο πνεύμα στις πιο δύσκολες τελευταίες στιγμές του. Και χτυπά δυνατά κάτω απ' τις ξεπλυμένες εικόνες της μαύρης ακρογιαλιάς, όπου ο Eastwood καταφέρνει το αυτονόητο να φαίνεται εξαιρετικό: στα χαρακώματα του θανάτου, υπάρχουν άνθρωποι απρόσβλητοι απ' την προπαγάνδα που στέλνει τους διπλανούς τους σε έναν κατά παραγγελία δοξασμένο θάνατο, και τους παρακολουθούν με απογοήτευση και αμηχανία να διαμελίζονται για μια ασαφή αγάπη για το χώμα, σε έναν πόλεμο που δεν τους ενδιέφερε να ξεκινήσουν και δεν τους ενδιαφέρει να τροφοδοτήσουν. Δεν είναι λίγο να στήνεις σε τέτοια κλίμακα μια τέτοια ιστορία και μάλιστα μέσα στο σπίτι της πολεμόκαυλας, αλλά για εμένα τον απ' έξω, για δεύτερη φορά μετά τις Σημαίες, αυτό το κατόρθωμα από μόνο του, με αφήνει ασυγκίνητο. Όπως και οι δεδομένες αριστοτεχνικές ικανότητες του Eastwood, που βέβαια εδώ βρίσκονται σε εντυπωσιακή εγρήγορση, παντρεμένες με την καλλιτεχνική κομψότητα που ήδη απ' τους αριστουργηματικούς Ασυγχώρητους έχει χαράξει την αμερικάνικη και την παγκόσμια κινηματογραφική δημιουργία. Αλλά όλο αυτό το περιτύλιγμα, τελικά κρύβει και κάτι άλλο; Έψαξα να το βρω και στους συναδέλφους που πέταξαν τη σκούφια τους. Αλλά μπα.

Όταν λείπει η γάτα χορεύουν τα ποντίκια, κι όταν κοιμάται ο κτηνοτρόφος τα ζωντανά της φάρμας του σηκώνονται στα πίσω πόδια, οι ταύροι καβαλάνε μηχανικούς ανθρώπους, οι κότες πετάνε βελάκια στον KFC, τα σκυλιά παίζουν πόκερ βέβαια, και ο αχυρώνας μετατρέπεται σ' ένα εκστατικό πανηγύρι. Έξω απ' το αγρόκτημα όμως παραμονεύουν τσακάλια και ποιος θα αναλάβει να προσέχει τη φάρμα όταν πεθαίνει ο γέρος φύλακας-αγελάδος της;Ναι, θέλει λίγη ώρα να ξεπεράσεις το γεγονός ότι στη φάρμα αντί για ταύρους έχουμε αγελάδους –αγελάδες κομπλέ με μαστάρια δηλαδή, απλά με βαριά φωνή και αρσενική συμπεριφορά. Αφού το συνειδητοποιήσεις μπορείς να περάσεις την υπόλοιπη ώρα ψάχνοντας τρόπους να το εξηγήσεις στο πιτσιρίκι σου στη διαδρομή για το σπίτι, ή χασκογελώντας που ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του δεύτερου Ave Ventura (1995) και δημιουργός και πρωταγωνιστής του Kung Pow (2002), έστησε ολόκληρη ταινία πάνω απ' το υπονοούμενο ότι οι αγριολεσβίες είναι αγελάδες. Εναλλακτικά βέβαια, μπορείς να δεις και την υπόλοιπη ιστορία, που χοροπηδάει γύρω απ' το σεναριακό σκελετό του Lion King (1994) αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Απείθαρχος νέος δεν μπορεί να δεχτεί τις ευθύνες που τον φορτώνει ο θάνατος του πατέρα του, αλλά τελικά λυγίζει και τις δέχεται και γίνεται καλύτερος κι απ' τον προκάτοχο. Πανέμορφο animation ντύνει την απλή αλλά διασκεδαστική πλοκή, με τα χαριτωμένα χιουμοριστικά κρεσέντο που προκαλούν χαχανητά ποικίλης ηλικιακής προέλευσης και προσφέρουν στην ταινία πάσο ασφαλούς διέλευσης και για μικρούς και για μεγάλους.

Κουρασμένη κι απογοητευμένη απ' τη ζωή και τους ανθρώπους δασκάλα, ξαναθυμάται τα λεσβιακά της σκιρτήματα στα γεράματα, όταν αναστατώνεται από νεαρή bobo συνάδελφο. Η σκανταλιάρικη σεξουαλική σχέση της τελευταίας με ανήλικο μαθητή, γίνεται το κοινό μυστικό των δυο γυναικών, που η πρώτη θα χρησιμοποιήσει ως μοχλό πίεσης για να κερδίσει κάτι παραπάνω απ' τη φιλία της δεύτερης.Έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό, αλλά ακόμα και σε μικρού μήκους να τη βάλεις να δένει απλώς τα κορδόνια της, η Judi Dench πάλι θα καταφέρει να μπει στην πεντάδα για τα Όσκαρ. Έξι φορές υποψήφια και μνημειωδώς βραβευμένη μια για το ολιγόλεπτο πέρασμά της απ' το πλατώ του Ερωτευμένου Σαίξπηρ (1999), η μεγάλη (70βάλε) κυρία μασουλάει τον κεντρικό ρόλο αυτού του επικίνδυνα μελοδραματικού Λευκή Γυναίκα Μόνη Ψάχνει for the artsies και φτύνει τα κουκούτσια με χαρακτηριστικό αγγλικό φλέγμα στο τασάκι, δίπλα στα αρλεκινίστικα αποκαϊδια του σεναρίου του Marber. Η Cate Blanchett, σε μια απ' τις σπάνιες ευκαιρίες της να παίξει ρόλο με ζηλευτή σεξουαλικότητα, είναι το άλλο μισό της καρδιάς ενός ημερολογίου που πάσχει απ' όλα αυτά που πάσχουν τα ημερολόγια: έντονη προσπάθεια για λογοτεχνική πρόζα, τάση για σκανδαλοθηρία και βεβιασμένη διαστρέβλωση της πραγματικότητας απ' τον μεγεθυντικό φακό του απαραίτητου υποκειμενικού συναισθηματισμού. Το φιλμ του Eyre αφιερωμένο άκομψα στη διαδρομή του ψυχολογικού θρίλερ αντί γι' αυτήν της ευρύτερης προσέγγισης των αλλόκοτων έλξεων ανάμεσα σε ανθρώπους αταίριαστους λόγω ηλικιών και φύλων (της Blanchett δηλαδή, με τον πολύ νεαρότερο μαθητή της, τον πολύ γηραιότερο σύζυγό της, και την πολύ λεσβιότερη συνάδελφό της), έλξεις οι οποίες μάλιστα αντιμετωπίζονται ως απλές, αμελητέες συμπτώσεις, αποκτά ρυθμό και ύπαρξη μονάχα χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των εξαιρετικών ερμηνευτριών. Κι αυτές όμως, δεν μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα απ' το να σιγουρέψουν ότι το ενενηντάλεπτο που θα περάσεις μαζί τους θα φαίνεται ουσιαστικό κι ενδιαφέρον. Δεν μπορούν να το κάνουν να είναι κιόλας, αυτό ήταν δουλειά του Marber.

Εσωστρεφής μέχρι αηδίας νεαρός, σε ψαροχώρι απ' αυτά που σε κάνουν ή κατατονικό, ή μανιακό δολοφόνο, ανοίγει το μυαλό του δοκιμάζοντας ό,τι drug βρεθεί μπροστά του και μαζεύει ερεθίσματα κάνοντας παρέα με τους αληταράδες, μένοντας μονίμως απαθής παρατηρητής. Μέχρι που το μεγάλο σπυρί σπάει και γεμίζει τον τόπο με πύων βίας, μίσους και σαδισμού. Κι ύστερα πάλι όλα καλά.Δεν ξέρω αν θα είναι το όνομα του Γιώργου Αρβανίτη στη φωτογραφία που θα σε τραβήξει στην αίθουσα, ή η ατάκα του Variety ότι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του νεαρού Βρετανού κάνει το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) να μοιάζει με βιντεοκλίπ της Brittney Spears. Πάντως το film που έχει μπόλικο άρωμα από Αγγελοπουλική ομίχλη, έφυγε απ' τις Κάννες πρόπερσι με τη στάμπα του υπερβίαιου, έστω κι αν η υπερβία, σοκαριστική δίχως άλλο, δεν εμφανίζεται παρά στα δέκα λεπτά του μεγάλου φινάλε. Αλλά μέχρι εκεί, έχεις μια ολόκληρη ώρα κι άλλα είκοσι λεπτά να βγάλεις. Στα οποία ο Clay αγγίζει διάφορα ζητήματα απ' τη θεματολογία του αγγλικού ρεαλισμού του Loach και του Leigh, για τη σαπίλα της αγγλικής προαστιακής νεολαίας και το πώς τρέφεται απ' τον ποντιοπιλατισμό του σχολείου, την απούσα παρουσία της αστυνομίας και τις παραλυτικές συνέπειες του καρκινώματος της ανεργίας στον θεωρητικά προστατευτικό και καθοδηγητικό μηχανισμό της οικογένειας.

Η διαφορά είναι ότι το κάνει μ' αυτόν τον φλού αρτιστίκ τρόπο του auteur που μένει τόσο μακριά όσο κι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του απ' τα τεκταινόμενα, και με την ίδια απάθεια που όλος ο κόσμος βλέπει στην τιβι του σαλονιού τις εικόνες του πολέμου στο Ιράκ, την ώρα που στο υπνοδωμάτιο ένα μάτσο νταήδες βιάζουν μια μαθητριούλα, κι ο μόνος που θορυβείται είναι ο θεός DJ, επειδή δεν αφήνουν ν' ακουστεί η μουσική του που θα εξημερώσει τα κτήνη και θα ενώσει τα έθνη. Οι πανταχού παρόντες συμβολισμοί του Clay για την αδιαφορία του ανθρώπου για το σαδισμό του διπλανού του (και τα μαρτύρια του παραδιπλανού του), με εξόφθαλμα κύριο στόχο τον ιμπεριαλισμό του γερακιού, είναι τόσο ασυγκράτητοι κι επίμονα επαναλαμβανόμενοι, που τελικά καταλαμβάνουν και την ίδια την ταινία, στερώντας της την δυνατότητα να υπάρξει ως αυτάρκης αφηγηματική οντότητα. Τόσο που, ακόμα και μετά την ανελέητη σφαγή της καρικατουρίστικης μπουρζουαζίας απ' τους ντοπαρισμένους εκδικητές της εργατικής τάξης, το σύνολο συνοψίζεται το συμπέρασμα ότι η Αμερική θα συνεχίσει να βιάζει, μαζί με την αγωνία για το πού θα μπορούσε να έχει φτάσει το ανθρώπινο πνεύμα, αν το υλικό αυνανισμού του ήταν εφάμιλλης αξίας και ύφους με τα γραπτά του De Sant.