Το Ίκαρος ΙΙ κατευθύνεται να προσπαθήσει να ξαναπυροδοτήσει τον Ήλιο που σβήνει, και να σώσει την ανθρωπότητα. Στο δρόμο συναντάει το Ίκαρος Ι που είχε χαθεί στην ίδια αποστολή.Είναι ειρωνικό ότι το καλύτερο sci-fi φιλμ εδώ και ανυπολόγιστα χρόνια δε φαίνεται να έχει τη θετική ανταπόκριση που αξίζει. Και η αποτυχία του χρεώνεται εξ ολοκλήρου στους "φαν" του είδους που αποδεικνύονται μπούφοι πέρα από κάθε χαρακτηρισμό, έχοντας αναγάγει τα εξωφρενικά αντι-επιστημονικά κλισέ σε επιστήμη και την ανούσια λεπτομερειολογία σε θρησκεία. Επειδή λοιπόν στο Sunshine δεν εκρήγνυται κανένας στο διάστημα όπως συμβαίνει στα σχετικά δημοφιλή παραμύθια, ούτε δημιουργείται καμιά μυθολογία που θα χρειάζονταν και τη δική σου συνεισφορά στο να συμπληρωθεί το πάνθεον των ηρώων της, καλύτερα να κάτσεις σπίτι να δεις κανένα από τα αγαπημένα σου επεισόδια, αν έχεις. Αλλιώς μπορείς να εμπιστευτείς και κανέναν σοβαρό άσχετο κριτικό, γιατί χρειάζεται κι αυτός από καμιά φορά ξέρεις. Μόνο μη δώσεις και ιδιαίτερη σημασία αν αρχίσει να σου λέει για τρίτα τρίτα που δε λειτουργούν.

Η αλήθεια, όπως την κατέχουν αποκλειστικά οι Μάζες, είναι ότι το μόνο ευτύχημα του The Beach (2000) ήταν ότι στάθηκε αφορμή να συναντηθούν ο σκηνοθέτης Danny Boyle με τον Alex Garland που είχε γράψει τη νουβέλα. Οι δυο τους επανακαθόρισαν στη συνέχεια τα ζόμπι φλικς με το 28 Days Later... (2002) και οι πιστοί του συγκεκριμένου είδους, που δε παίρνουν τον εαυτό τους και τόσο στα σοβαρά, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το αναγνωρίσουν. Ο Boyle βέβαια ανήκει με τη σειρά του σε εκείνο το σπανιότατο είδος που προηγείται πάντα της σκιάς του. Έτσι βάζει εδώ πλώρη για τη καρδιά του Ήλιου με πεντάστερη (και βάλε) μουσική υπόκρουση (όχι Pink Floyd αλλά) των Underworld. Και άριστη κινηματογράφηση που δε στέκεται μόνο στα χιλιοαντιγραμμένα ήδη κολπάκια του σκηνοθέτη με τη κάμερα, αλλά έχει μια κάποια πολυτέλεια στον προϋπολογισμό να κάνει μακρινά και σταθερά πλάνα. Και να απειλεί και να σε σκοτώσει με το φως της (και να μην αισθάνεσαι καθόλου σίγουρος ότι δε θα σε αποτελειώσουν οι μιμητές).

Στα πιο τυπικά, το σενάριο αποδεικνύει ότι υπάρχουν χίλιοι τρόποι να πεθάνεις στο διάστημα και η σκηνοθεσία τους παρακολουθεί σαδιστικά αναλυτικά. Οι ρυθμοί παραμένουν εξοντωτικοί από την αρχή, θυσιάζοντας κάπως την αληθοφάνεια στο βωμό της ανατροπής της ατελείωτης βαρεμάρας που αποτελεί το "χτίσιμο" της "έντασης" αντίστοιχων προηγούμενων προσπαθειών (με άλλα λόγια μπορείς να πεις υπερβολική την τρομο-εξέλιξη στο διαβόητο τρίτο τρίτο αλλά όχι και τυχαία). Αναφορές, επιρροές και θέσεις μπορείς να βρεις πολλές, αν έχεις όρεξη.

Έξι Παριζιάνοι προσπαθούν να βρουν την αδερφή ψυχή. Nα νιώσουν την καρδιά τους να χτυπάει δυνατά από συντροφικότητα, αγάπη ή κάτι παρόμοιο.Πολύς καιρός πέρασε από τότε που ο Alain Resnais ηγούνταν της γαλλικής πρωτοπορίας με ταινίες όπως το αθάνατο ντοκιμαντέρ για το ολοκαύτωμα Nuit et Brouillard (1955) ή τις συνεργασίες με ονόματα όπως Marguerite Duras και Allain Robe-Grillet για μοναδικά σενάρια σε μέρη τόσο γνωστά but not really, όπως η Hiroshima και το Marienbad. Ο δημιουργός δεν σταμάτησε από τότε να κάνει ταινίες, και η πιό πρόσφατή του ήταν υποψήφια για 8 César και τιμήθηκε με Αργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Βασισμένη σε ένα ακόμη θεατρικό του πολυγραφότατου και ομοίως γηραιού Alan Ayckbourn μετά το Smoking/No Smoking (1993), φέρει τον τίτλο Καρδιές, αφού ασχολείται με συναισθήματα και διαθέσεις του παλλόμενου ανθρώπινου οργάνου. Η θεατρικότητα παραμένει ως προς την σκηνοθεσία, με σκηνές γυρισμένες κυρίως σε εσωτερικούς χώρους και ο ρυθμός της ταινίας μέχρι τέλους είναι ήρεμος χωρίς να αποτολμά την κορύφωση, μαρτυρώντας έτσι μια ασαφή αποστασιοποίηση και έλλειψη συμπάθειας προς τους χαρακτήρες.

Έξι Γάλλοι ηθοποιοί, από την αφρόκρεμα, δίνουν καλές ερμηνείες ψάχνοντας το δυσεύρετο, την αγάπη. Όμως η αβασάνιστη μεταγραφή του θεατρικού σε σεναριακή μορφή από τον Jean-Michel Ribes, αφήνει τους χαρακτήρες να είναι τόσο τυπικά Άγγλοι, που αν δεν υπήρχε ο Πύργος του Άιφελ εκεί γύρω, θα 'παιρνα όρκο πως η ταινία διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Εξίσου χτυπητές, οι ψεύτικες νιφάδες χιονιού που πνίγουν την οθόνη ως ευφάνταστο φυσικό transition είναι τόσο γλυκερά χαριτωμένες που θα αρέσουν μόνο σε μεσήλικες. Γενικότερα, αν και ο μαιτρ κρατάει πάντα ψηλά την ποιότητα από κάθε τεχνική άποψη, όταν από τους δαιδάλους του Marienbad φτάνουμε σε εύκολες αναπαραστάσεις του πάγου που εισβάλλει στις ανθρώπινες καρδιές, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Οι ταινίες του Resnais προδίδουν πια την ηλικία του και αφορούν κυρίως το κοινό που γερνάει μαζί του.

Το κείμενο επιμελήθηκε η estelle και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Επιστήμονας το πάλαι ποτέ βαθιά θρησκευόμενη, αλλά πλέον ειδικευμένη στο να καταρρίπτει δοξασίες πιστών για θαύματα σε επαρχιακές κωμοπόλεις, καλείται σε άλλη μια αποστολή, όταν ένα χωριό στη μέση του πουθενά, τρομοκρατείται απ' το ποτάμι που γίνεται κόκκινο σαν αίμα. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν οι υπόλοιπες εννιά πληγές του Φαραώ αρχίζουν να εμφανίζονται, και οι χωρικοί ρίχνουν το φταίξιμο σ' ένα μικρό δεκάχρονο αγγελούδι.Μετά την κορώνα του πολυβραβευμένου The Life and Death of Peter Sellers (2004), ο ανδρωμένος στα γυρίσματα του Highlander (1986), Stephen Hopkins, επιστρέφει στη συνεπέστατη φιλμογραφία που κοσμούν ο πέμπτος Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (1989), ο δεύτερος Predator (1990), το παραγνωρισμένο διαμάντι Judgment Night (1993) και σχεδόν όλος ο πρώτος κύκλος του 24. Και το κάνει με μια B-μουβιά καταδικασμένη να θαφτεί κάτω από τόνους κοπριά, από τους ανήμπορους να εκτιμήσουν το κιτσάτα αναχρονιστικό μεγαλείο της. Αναβιώνοντας για 96 λεπτά ένα genre που έφυγε απ' τη μόδα πιο γρήγορα απ' ότι μπήκε, το Τhe Reaping είναι ένα homage στο θρησκευτικό θρίλερ, που αν είχε γυριστεί πριν καμιά εικοσαετία, θα είχε ήδη στρατιά φανατικών να πίνουν νερό στο όνομά του. Σήμερα, υποφέρει κάτω απ' το ασήκωτο βάρος της πρωταγωνίστριάς του που λειτουργεί περισσότερο σαν κόκκινο πανί για ετοιμοπόλεμους παρά σαν πόλος έλξης εισιτηρίων, και δεν βοηθά κανέναν ο ασυγκράτητος ενθουσιασμός του σκηνοθέτη, ή το γεγονός ότι η πλοκή είναι πολύ προβλέψιμη (του κερατά δηλαδή) για να είναι τόσο αργή. Αλλά και πάλι, δώσ' του καμιά πεντοδεκαετία να παλιώσουν τα ρούχα, τα αμάξια και οι γκατζετιές του, και δεν ξέρεις ποτέ.

Πανέμορφη γυναίκα μπλέκεται με τον αρχηγό ομάδας ληστών των περασμάτων της περιοχής των Ιμαλαϊων του 19ου αιώνα, κι αφού τον κάνει να την ερωτευτεί παράφορα και να την ακολουθήσει σ' ένα σωρό επιτυχίες και διάφορα μυστικιστικά upgrades, πέφτει νεκρή απ' τα χέρια άλλου αρχηγού περίεργης ομάδας, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για μιαν επόμενη ζωή, κάπου στο σύγχρονο Τόκυο.Παρότι έχει ανεβάσει επίπεδο στον τομέα του επαγγελματισμού στα production values, στα υπόλοιπα ο Pan Nalin φαίνεται να αναπνέει ακόμα τον ίδιο αραιό σε οξυγόνο αέρα των Ιμαλαΐων, που ανέπνεε και όταν έστηνε τη Samsara (2002). Μυστικισμός, μαγεία, ρομάντζο, περιπέτεια κι άλλα τέτοια πνευματικά, ξεδιπλώνονται σε αφηγηματική γραμμή τόσο αχανή όσο και τα τοπία της ταινίας, που σίγουρα έχουν τη γοητεία τους άμα δεν βαριέσαι να τα κοιτάζεις, και μπορεί να σου βγάζουν και νόημα, αν μ' αυτές τις ανατολίτικες μυθολογίες και φιλοσοφίες, έχεις ασχοληθεί περισσότερο απ' το να 'χεις ρίξει μερικά ξενύχτια με την τριλογία του Prince of Persia. Διαφορετικά, αυτό το δίωρο στις ερημιές θα σου φανεί μάλλον σα να έχεις βγει χωραφότσαρκα με μεσίτη, και να σου έχει Γκαραβέλα στο ραδιόφωνο να σου μιλά για την αγάπη που είναι ανίκητη κι αθάνατη.

Μελαχρινός χωρικός ερωτεύεται γύψινη μάσκα με λυγερό κορμί από κάτω, που του κάνει κουνήματα ένα βράδυ της αποκριάς που οι γυναίκες του χωριού πάνε μασκαρεμένες νεράιδες στο καφενείου του Ηπειρώτικου χωριού του, για να πειράξουν τους άντρες. Κάνα μήνα μετά, περνά τη δική του Μεγάλη Βδομάδα, όταν τη βρίσκει, ανακαλύπτει ότι είναι νεράιδα, και προσπαθεί να κατακτήσει την καρδιά της.Έθιμα και μύθοι της ξεχασμένης ελληνικής επαρχίας, ξεδιπλώνονται μισοαναποφάσιστα - μισοπαιδιάστικα, στην πρώτη μυθοπλαστική απόπειρα με ανθρώπους του Αρτινού βετεράνου ντοκιμαντερίστα - animationist, με ένα άρωμα νοσταλγίας και μπόλικες δόσεις αργόσυρτης αφελούς ευαισθησίας. Παρ' ότι το Πέρα από τη Λίμνη έχει αρκετά στοιχεία που θα μπορούσαν να στήσουν συναρπαστικό μεταφυσικό θρίλερ (και μια πρωταγωνίστρια-φωτιά για να το βοηθήσει στην προώθηση), η απόφαση του Στασινού να το σπρώξει προς το βουκολικό ρομάντζο με ψυχοψαχτικές προεκτάσεις, είναι η καταδίκη του, αφού ο σκηνοθέτης ταλανίζεται από κρίσεις της παιδικής ασθένειας του συμβολισμού, την ώρα που είναι αναγκασμένος να περπατήσει στον βούρκο του επαναλαμβανόμενου σεναρίου με τους διάλογους που η επαφή τους με την πραγματικότητα, κυμαίνεται απ' το απίθανο στο ολότελα εξωφρενικό. Μπορεί πάντως να δουλέψει καλά σαν κωμωδία, αν δεν έχεις τρόπο να περάσεις την ώρα σου.

Μαχητική ρεπόρτερ, παρατάει την εφημερίδα της όταν της κουκουλώνουν πολιτικό σκάνδαλο γιατίέτσιείναιτοσύστημα, αλλά η δολοφονία μιας παλιάς της γνώριμης, τη στέλνει under-cover σε περίφημη διαφημιστική και την μπλέκει στο εγκληματολογικό ρεπορτάζ στην προσπάθειά της να αποκαλύψει ότι το αφεντικό της εταιρείας ήταν ο φονιάς.Αν η Halle Berry άνοιγε τα πόδια της, το Perfect Stranger θα μπορούσε να έχει τουλάχιστον ένα από τα ατού του Βασικού Ενστίκτου, αλλά προς απογοήτευση όλων, η πολυπόθητη σταρ είναι όλο λάδι κι από τηγανίτα τίποτε σ' αυτό το "καβλίτσα εν κινδύνω" θρίλερ, που γίνεται όλο και πιο ηλίθιο όσο περνάει η ώρα. Και δεν ξεκινά και πολύ έξυπνο είναι η αλήθεια. Η αστυνομική πλοκή με τα ψυχολογικά κολπάκια γεννιέται νεκρή και θάβεται πριν καν έρθει η ώρα για το διάλειμμα, και στην υπόλοιπη διάρκεια, η παράνοια και η σύγχυση παίρνουν το ρόλο του suspense και της σεναριακής συνοχής, πασχίζοντας να οδηγήσουν την ταινία στο αντισυμβατικό φινάλε, ασχέτως αν έχεις χάσει το ενδιαφέρον σου ώρες πριν. Και για το φινάλε, και για το ότι χρειάζονται πέντε λεπτά επεξηγηματικού μονολόγου για να κολλήσει στην υπόλοιπη ταινία. Η μεγαλύτερη πλάκα πάντως είναι, ότι κάποιοι απ' την επιτροπή που είπε στον σκηνοθέτη πώς να γυρίσει την ταινία, νόμιζαν ότι το instant messaging είναι ακόμα αρκετά hip ώστε να μπορείς να κρεμάσεις μισή ταινία πάνω σ' ένα παράθυρο με cyber-teasing. Αναμενόμενα, η AOL δεν είχε την ίδια άποψη, και δεν τους άφησε καν να χρησιμοποιήσουν το όνομά της. Πάλι καλά που η ταινία είναι της SONY και μπόρεσαν να έχουν τα VAIO.

Τέσσερις προαστειακοί μεσοαστοί πάνε ταξίδι με τις μηχανές τους για να ξεφύγουν από τη μετριότητά τους. Στο δρόμο μπλέκουν σε περιπέτειες. Και στο τέλος γίνονται φυσικά ήρωες αφού μιλάμε για ταινία της Disney.Ταινία που η μοναδική της υπέρβαση είναι ότι καταφέρνει να είναι πιο παράλυτη, ανίκανη, γελοία και ηλίθια από τους χαρακτήρες της. Και στο τέλος έγινε φυσικά μπλοκμπαστεριά αφού μιλάμε για ταινία της Disney.

Απογυμνωμένο από όσες ταινίες έκαναν έστω και λίγο buzz στο Βερολίνο, φτάνει στην Ελλάδα το πρόγραμμα της Berlinale για το φετινό Berlinale in Athens, την τρίτη βερσιόν της διοργάνωσης, που από τις 19 έως τις 26 Απριλίου, θα γεμίσει τις αίθουσες Άστυ, Δαναός και Μικρόκοσμος Prince, με 40κάτι ταινίες απ' τη λίστα του 57ου Διεθνούς Φεστιβάλ Βερολίνου.
Το συζητημένο Interview του Steve Buscemi, που αποτελεί το αμερικάνικο remake της ταινίας του Ολλανδού Τheo Van Gogh που ο αρχικός δημιουργός δεν κατάφερε ποτέ να υλοποιήσει (γιατί δολοφονήθηκε, σε περίπτωση που δεν το έμαθες), ανοίγει με την invite-only προβολή του, ένα πρόγραμμα που δοκιμάζει τα όρια της πρόθεσης των διοργανωτών (Cultural Action και CINEMAD) να διαλέγουν ταινίες που δύσκολα θα βρουν σε διαφορετική περίπτωση προβολή στην Ελλάδα. Γιατί αν από μια μέτρια χρονιά για το Βερολίνο, βγάλεις το άνοιγμα του 300, το πολυαναμενόμενο I'm A Cyborg (But that's OK) του Park Chan Wook, ταινίες όπως το Irina Palm και το La Masseria delle Allodolle που προκάλεσαν ένα σούσουρο, και όσες μοιράστηκαν τα βασικά βραβεία (συμπεριλαμβανομένου του Tuya's Marriage που πήρε τη Χρυσή Άρκτο), τότε δε σου μένουν και πολλά, έτσι; Άντε, σου μένει το Bordertown με την Jennifer Lopez, η οποία έφαγε τη γιούχα της ζωής της και μάλλον από φόβο επανάληψης του περιστατικού, δεν θα παρευρεθεί στην προβολή στην Αθήνα. Άσε που δεν της αρέσουν και τα καμαρίνια μας.

Έξω απ' τις ταινίες του Διαγωνιστικού και τα ρίσκα του Πανοράματος πάντως, τα πράγματα φαίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα κι ανταποδοτικά, με μίνι αφιέρωμα στον σημαντικό Αμερικάνο δημιουργό Arthur Penn (του Bonnie and Clyde (1967)), το βουβό Lady Windermere’s Fan (1925) που θα προβληθεί συνοδεία πιάνου και βιολιού στο ινστιτούτο Ghoete υπό τον τίτλο της ρετροσπεκτίβας City Girls, και το νόστιμο section Φάε, Πιες, Δες Ταινίες, που συνδυάζει τρεις επιλεγμένες προβολές, συνοδευόμενες από αντίστοιχο μενού, στην τιμή των 25 ευρώ. Το τελευταίο, φιλοξενείται στον πολυχώρο Gazarte (στο Γκάζι), και περιλαμβάνει το διαφωτιστικό ντοκιμαντέρ Black Gold για τα καρτέλ της παγκόσμιας βιομηχανίας καφέ, τους δημιουργούς του οποίου είχε κεράσει τσάι η estelle, στο περασμένο φεστιβάλ του Λονδίνου.

Από τη Πέμπτη έχει ανοίξει, σε beta όπως είναι.. υποχρεωτικό, ένα ακόμα καινούριο site με βίντεο για να σκοτώνεις την ώρα σου. Το FunnyOrDie.com όμως, σύμφωνα με τον Hollywood Reporter, ξεκίνησε η Gary Sanchez Prods. των Will Ferrell και Adam McKay. Και το σχετικά νέο απλό και απλά λειτουργικό που φέρνει, είναι η δυνατότητα να θάψεις έξι μέτρα κάτω απ' τα ραδίκια ότι άσχετο ανεβάζει ο κάθε ψωνισμένος.

O Ferrell μαζί με τον σεναριογράφο παύλα σκηνοθέτη παύλα συνεργάτη του γύρισαν ένα βίντεο όπου συμμετέχει και η κόρη του δεύτερου και σε υποδέχεται στην είσοδο. Ενώ πιο μέσα έχει χαρακτηριστεί "αθάνατο" μη τύχει και το πλακώσουν στο φτυάρισμα. Αχρείαστα, αφού είναι ότι πιο αστείο έχει κυκλοφορήσει τελευταία, επιβεβαιωμένα, από τα δύο κόμμα δύο εκατομμύρια των θεάσεων μέχρι τώρα. Και ανέλπιστα ίσως, αφού οι δυο "δημιουργοί" ξόδεψαν γύρω στα τρία τέταρτα να το φτιάξουν, όπως ισχυρίζεται ο McKay στους LA Times. Και σκοπεύουν να συνεχίσουν την τάση και με άλλους βαρέων βαρών σταρ, όπως δήλωσε στον Reporter η.. περσόνα τους, ο Garry Sanchez.

Με αφορμή τον Danny Boyle που σβήνει τον ήλιο στις βρετανικές αίθουσες αυτές τις μέρες (και προκαλεί μουρμουρητά στα διεθνή Μέσα με την επανένωση του cast του Trainspotting για την κινηματογραφική μεταφορά του λογοτεχνικού του sequel, Porno, και στα εγχώρια με την κεκαλυμμένη καμπάνια της Odeon για το Sunshine), οι κινηματογραφιάδες της Λονδρέζικης Daily Telegraph μαζέψαν το black jack της βρετανικής σκηνοθετικής παράδοσης.
Η πρωτοκαθεδρία του Hitchcock στην λίστα θα σου φαίνεται απολύτως φυσιολογική με την πρώτη ματιά, εκτός αν είσαι κι εσύ απ' αυτούς τους Άγγλους που θεωρούν τον ναυπηγό του suspense πολύ αμερικάνικο για τα γούστα τους. Ο επίσης αντιπαθής στην συλλογική βρετανική συνείδηση, Charlie Chaplin, βρίσκεται στη δεύτερη θέση, ενώ ο ματάκιας Michael Powell, ο David Lean της Αραβίας κι ο Nicolas Roeg με την κόκκινη κουκούλα, κλείνουν μια πεντάδα σκηνοθετών που η δική τους φιλμογραφία και μόνο, προσφέρει ένα χορταστικότατο κινηματογραφικό course.

Από 'κει και κάτω, ανάμεσα σε πεθαμένους γίγαντες όπως ο Carol Reed (#6) κι ο John Schlesinger (#13), ποζάρουν τα στανταράκια Stephen Frears (#10), Mike Leigh (#19) και Ken Loach (#17) ως εκπρόσωποι της μεσήλικης γενιάς, μαζί με τους νεαρότερους Danny Boyle (#14) (προφανώς) και Michael Winterbottom (#12) (hell yeah). Ο ατέλειωτος sir Ridley Scott (#11) ξεχωρίζει ως ακομπλεξάριστο ξεκάρφωμα, χωρίς βέβαια τον αδερφό του, Tony, ενώ στο μοντάζ για κάποιο λόγο κόπηκαν ο Alan Parker κι ο αναμορφωτής Peter Greenaway. Δόξα τω Θεώ πάντως, οι συνθέτες της λίστας κατάφεραν να κρατήσουν εκτός 21άδας τον Anthony Minghella και τον Kenneth Branagh, οι οποίοι φημολογείται ότι ετοιμάζουν αντεπίθεση με δεκαπεντάωρη εκδοχή της Δυναστείας σε σαιξπηρικό στίχο.

Ο Edward Norton είναι ο νέος Eric Bana σύμφωνα με την είδηση που ακούγονταν πρωταπριλιάτικη εδώ και κάποιες μέρες στα φόρα του IMDb αλλά επιβεβαίωσε πριν πεντέξι ώρες το Variety και από τότε γυρνάει στα internets ως πράσινος γίγαντας σε κρίση καταστροφικής μανίας.

O Stanley Kowalski (ή Travis Bickle αν προτιμάς) της γενιάς X θα υποδυθεί τον πασίγνωστο τηλεοπτικό ήρωα Bill Bixby που όταν του γρατζούνιζες το αμάξι μετατρέπονταν σε Lou Ferrigno (πράσινο εκείνη την εποχή εξαιτίας του ότι έχανε όλους τους τίτλους Μίστερ Κόσμος από τον Schwarzenegger). Το σχετικό σήριαλ μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη το 2003 και ο πρωταγωνιστής της μεταφοράς, ο προαναφερθείς Eric Bana, κατάφερε να συνδέσει επί σειρά ημερών το όνομά του με την ευαισθησία στο ξύρισμα. Αλλά μετά από μια ολόκληρη ταινία οι κάτοχοι των δικαιωμάτων του franchise έκριναν ότι χρειάζεται το ολντσπάις φρεσκάρισμα που επέφερε το ριμπούτ σε ήρωες (τύπου James Bond, για παράδειγμα) με μικρότερη κινηματογραφική ιστορία.

Η νέα τους επιλογή έχει φυσικά μεγάλο ανάλογο παρελθόν στην ευθιξία τη σόλο πυγμαχία και τις διχασμένες προσωπικότητες, από το πέρασμά του σε ταινίες όπως το American History X (1998), το Fight Club (1999) και το Death to Smoochy (2002).

Μετά τη σκήνευση των (καραμέτριων) τραγουδιών από τα Dreamgirls (2006) στα φετινά Όσκαρ, ο John Travolta που παρουσίαζε τη σχετική κατηγορία, σχολίασε ότι λατρεύει τις γεματούλες που στέκονται μπροστά σε μια κάμερα και τραγουδάνε με τη καρδιά τους, αλλά δε θέλει να μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του.

Κάποιοι δε πιάσανε το αστείο, κάποιοι πιο ενημερωμένοι είπαν ότι βγήκε επιτέλους από τη ντουλάπα. Κάποιοι ήδη περίμεναν, αφού η Queen Latifah συμπαρουσίαζε και το You Can't Stop the Beat έπαιζε στο φόντο, ότι θα έλεγε και τίποτα για να προωθήσει το προαλειφόμενο για τις επόμενες βραβεύσεις μιούζικαλ στο οποίο (το μάντεψες) παίζει μια γεματούλα (προς το γεματάρα) που ξελαρυγγιάζεται. Προαλειφόμενο από τα ονόματα των Craig Zadan and Neil Meron, υπογραφές στη παραγωγή του Chicago (2002) και διαλεχτούς της New Line να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη μια μουσική παράσταση που σκούπιζε τα Tonys την ίδια περίοδο που αυτοί κράταγαν ομπρέλα για τη βροχή από χρυσά αγαλματάκια. Μια μουσική παράσταση βασισμένη στο καρακάλτ Hairspray (1988) του John Waters, με μια χαρωπά στρουμπουλή πιτσιρίκα να ονειρεύεται και να καταφέρνει να γίνει χορεύτρια σε τιβί σόου, και τη Divine (στον τελευταίο της ρόλο, λίγο πριν πεθάνει) να παίζει τη χαρωπά στρουμπουλή μάνα της.

Το προαλειφόμενο δε φαίνεται να απασχολεί και πολύ τη "παλιότερη και πιο πετυχημένη" ανεξάρτητη εταιρεία, βέβαια. Το χριστουγεννιάτικο τίζερ --και χειρότερο ever σαν επιστροφή σε εποχές ανακοίνωσης ονομάτων-- είχε αποκαλύψει επίσημα ότι η New Line σκοπεύει να βγάλει τη Λακ κατακαλόκαιρο. Ο αντι-προγραμματισμός σε μπλοκμπαστεριές και κωμωδίες του Adam Sandler έχει ήδη καταενθουσιάσει τους αιθουσάρχες, διανομείς και λοιπούς βιομηχάνθρωπους στη φετινή ShoWest. Και βλέποντας το footage που τους δείξανε, ανάμεσα σε ολόκληρη παράσταση, δε τους δίνεις και πολύ άδικο.

Το montage βγήκε στο Yahoo! Movies. Η ταινία έχει δικό της, εξαιρετικό, Hairspray Blog.

Ένας ειδικευμένος ελεύθερος σκοπευτής σε απόσυρση, αναλαμβάνει συμβουλευτικό ρόλο σε μια υπόθεση πιθανής απόπειρας δολοφονίας κατά του Αμερικάνου Προέδρου. Αλλά βρίσκεται κυνηγημένος αποδιοπομπαίος τράγος της ιστορίας, αφού η συνομωσία ήταν να του τη φορτώσουν.Έχοντας στρώσει από νωρίτερα, η Paramount έρχεται πρώτη, με πρωταγωνιστή τον οσκαρο-υποψήφιο Mark Wahlberg, να παρουσιάσει ταινία εφαρμογής του νέου χρυσού κανόνα του Χόλιγουντ που επιβάλλει τη συμμετοχή πεντέξι συντελεστών του Πληροφοριοδότη (2006) σε κάθε παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της. Και όπως θα κατάλαβες από τα αστεράκια, η συγκεκριμένη είναι όντως πάνω από το μέσο όρο του είδους. Βασισμένη στο βιβλίο κριτικού (ω ναι) της Washington Post με τίτλο Point of Impact και χρονιά έκδοσης το 1993, και σκηνοθετημένη από τον Antoine Fuqua του Training Day (2001) παραδίδει ότι θα περίμενες. Σχηματικούς χαρακτήρες, θεωρίες συνομωσίας, άφθονη δράση και απίθανα ξεμπερδέματα. Και κάτι παραπάνω στην υποδειγματική και υποδειγματικά συγκρατημένη ερμηνεία του πρωταγωνιστή, τις κυνικές και υποδειγματικά ασυγκράτητες ατάκες (και όχι μόνο) για τα συμφέροντα πίσω από τα "δημοκρατικά" προφίλ, την απρόβλεπτη ροή για δυο ολόκληρες ώρες και την ανατροπή των παρόμοιων ραμποειδών προτύπων του '80.

Χωρίς να είναι και τίποτα που δε χάνεται, σέβεται και με το παραπάνω το χρόνο και το χρήμα σου.

Θύμα νεαρού δημοσιογράφου τηλεοπτικής εκπομπής με φάρσες, αρπάζει το δόλωμά του, ένα πιστόλι, και τρέχει στο χωριό του στην Πίνδο. Ο δημοσιογράφος τον ακολουθεί ως εκεί για να πάρει πίσω το πιστόλι, και μπλέκει σε μια ιστορία με φαντάσματα, κυνηγούς θαμμένων θησαυρών, και προκαταλήψεων απ' αυτές που επιβιώνουν στις απομονωμένες επαρχίες.Μένοντας μακριά από φολκλορικές κορώνες, ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος καταφέρνει να ζωντανέψει με μαγευτικό τρόπο το επαρχιακό σκηνικό του, και να φέρει τον στοιχιωτικό χαρακτήρα του στο προσκήνιο των πρωταγωνιστών του, ηλεκτρίζοντας την εικόνα με μια νοσταλγία μάλλον ανακουφιστική παρά ενοχλητική. Κι αυτό θα το διαβάσεις παντού για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία --που του χάρισε το Β' Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, και το Βραβείο Κοινού στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης-- γιατί είναι βασικά το μεγαλύτερο κατόρθωμά της. Μαζί με την ικανότητα του σκηνοθέτη να χειρίζεται ανά διαστήματα με ιντριγκαδόρικο τρόπο τους τέσσερις κεντρικούς χαρακτήρες του, αν μη τι άλλο στις αλληλεπιδράσεις τους με τους δευτερεύοντες. Γιατί στις μεταξύ τους διαδράσεις, η ανεπάρκεια στη συνοχή του σεναρίου γίνεται σύντομα αφόρητη, με την ταινία να χωρίζεται σε τρία τουλάχιστον κομμάτια, αρκετά αργόσυρτα για να ξεχνάς πότε ξεκίνησε το ένα και γιατί δεν τελείωσε το άλλο, και αρκετά αδιάφορα ώστε να μην πολυκαίγεσαι για κανένα τους, μέχρι η ελλιπής κορύφωση να σε κάνει να ξεχάσεις ακόμα και τι σου άρεσε στην αρχή. Μερικές αδυναμίες σε συμβολισμούς και κλισέ απεικόνισης δεν βοηθούν, ενώ η ανεπάρκεια του Τότσικα στον ρόλο-κλειδί του, παραμένει ασαφές αν οφείλεται στον ίδιο το ρόλο ή στον ερμηνευτή που αφήνει τον άγουρο Νικόλα Αγγελή να του κλέβει όσες σκηνές μοιράζονται. Στα θετικά σημείωσε πάντως και την συγκρατημένη ερμηνεία της Ελένης Βεργέτη, που στην πρώτη της μεγάλου μήκους εμφάνιση, είναι η πιο ενδιαφέρουσα χαριτωμενόφατσα που έχει σκάσει μύτη στο πανί, από Ιωάννα Παπά κι έπειτα.

Ένας αγρότης πηδιέται με την αγρότισσα της διπλανής φάρμας. Η οποία κάνει σχέση και με έναν άλλον, στα διαλείμματα της εξυπηρέτησης και του υπόλοιπου αντρικού πληθυσμού της περιοχής. Οι δυο βασικοί ορεξάτοι πάνε στον πόλεμο.
Το βραβείο της επιτροπής του περσινού φεστιβάλ των Κανών στον Bruno Dumont δεν ήταν το πρώτο σε ένα εξελισσόμενο σε από τα αγαπημένα παιδιά του. Εξελισσόμενο αργά, με τρείς μνείες σε μια δεκαετία, όσο και τα πλάνα που αποτελούν το προσωπικό του στιλ. Στιλ μοναδικό που επιπλέον συμπεριλαμβάνει ερασιτέχνες ηθοποιούς, αδιευκρίνιστες τοποθεσίες, λακωνικά σενάρια και παγερή ματιά. Και όπως καταλαβαίνεις, μάλλον είναι μοναδικό γιατί δε θέλησε να το ακολουθήσει κανένας. Το πιο του χαρακτηριστικό βέβαια είναι ότι μπλέκει τους χαρακτήρες του με τα σκηνικά και φιλμάρει κατά κάποιο τρόπο μόνη της τη mise en scène, λεξούλα αγαπημένη των θεωρητικών και εξυπηρετική όσο και η αγρότισσα στις ορέξεις του καθενός (βλ. έχει ότι έννοια θες, κυρίως τι συμβαίνει πιο πίσω από το μπροστά). Το ίδιο εξυπηρετικοί είναι και οι συμβολισμοί του, έντονοι αλλά ανοιχτοί σε ερμηνείες.

Στη συγκεκριμένη ταινία ο συμβολισμός είναι πιο προφανής από τις προηγούμενες. Όλοι είναι ζώα, διαφορετικών ειδών. Και η διάρκεια εξαιρετικά περιορισμένη στα ενενήντα λεπτά. Άρα είναι και η πιο προσιτή δουλειά του δημιουργού σε όσους, λίγους, μπορεί να ενδιαφέρονται. Αλλά δυσκολεύεται ιδιαίτερα στο κομμάτι του πολέμου, είτε από προϋπολογισμό ή από απειρία. Στις φάρμες πάλι, καλά τα πάει.

Θυμωμένος απ' την απιστία τη γυναίκας του βακτηριολόγος, την παίρνει εκβιαστικά μαζί του από τη Σανγκάη του 1920 στη μέση μιας επιδημίας χολέρας στην επαρχία. Εκεί η κυρία μένει φυλακισμένη στην ανία της κι ο κύριος φτιάχνει μαρτίνι σε δοκιμαστικούς σωλήνες στα διαλείματα των προσπαθειών του να σώσει τους νοσούντες. Ενώ εμείς περιμένουμε την αγάπη τους να ωριμάσει.Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Sommerset Maugham, το σενάριο του Ron Nyswaner είναι το τρίτο που προσεγγίζει την συγκεκριμένη ιστορία δυτικών που πνίγουν τη μιζέρια τους στην υγρασία της Ανατολής. Και παρ' ότι είναι το πιο τολμηρό (μιας και τα δυο πρώτα είχαν γίνει γραφτεί στα μέσα του '30 και του '50), δεν παύει να είναι φτιαγμένο με τη στόφα του παλιού Hollywood. Τουτέστιν, αργοί ρυθμοί, αδρά σχηματισμένοι χαρακτήρες με ελάχιστες και σπασμωδικές παρεκκλίσεις απ' τις νόρμες, πομπώδεις διάλογοι και βολική πορεία προς τα ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό που δεν πιάνει ωστόσο, είναι ο συναισθηματικός πυρήνας της ιστορίας, που μένει ψόφιος σε όλη τη δίωρη διάρκεια της ταινίας, προσφέροντας μηδενική συγκινησιακή φόρτιση σε ένα love story που παρακαλάει για μερικές σπίθες. Δεν βοηθάει και η ανύπαρκτη χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους, όσο κι αν ο Norton και η Watts προσπαθούν με καλοζυγισμένες ερμηνείες να δώσουν παλμό στους χαρακτήρες τους. Ενώ ο John Curran δεν μπορεί να κρύψει την ψύχρα της ταινίας πίσω απ' τα εντυπωσιακά πλάνα της κινεζικής εξοχής και να γεμίσει τον νεκρό χρόνο με τον τρίτο χαρακτήρα που παίζει σε σωστές δόσεις το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο της εποχής.

Νεαρός graphic novelist που ψάχνει έμπνευση στο Βουκουρέστι για το νέο του βιβλίο για λυκάνθρωπους, εντελώς συμπτωματικά ερωτεύεται την μέλλουσα βασίλισσα της ντόπιας αγέλης λυκανθρώπων, και ξεκινά μια ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας με πολύ τρεχαλητό και φασαρίες.Οι παραγωγοί του Underworld (2003), πήραν βιβλίο εφηβικού τρόμου που απαγορεύτηκε από αρκετές εφηβικές βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο, και το μετέτρεψαν σε προεφηβική ταινία ρομάντζου, που δεν απαγορεύθηκε από καμία αίθουσα ανά τον κόσμο. Αν και θα έπρεπε. Και δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Απ' τους τριτοκλασάτους νεαρόφατσους ηθοποιούς, το φορεμένο στόρι, τους γελοίους φακούς επαφής, τη μεταμόρφωση των ανθρώπων σε λύκους (όχι λυκάνθρωπους) μέσω φωτεινού blur, και το Stand My Ground στο soundtrack, αντιλαμβάνεσαι ότι μιλάμε για παραγωγή που παραμένει φτηνή κόβοντας ακόμα και τα βασικά ψηφιακά, βασισμένη σε σενάριο ψαρεμένο απ' τα αζήτητα, σκηνοθετημένο σχηματικά, με στόχο την Σαββατιάτικη μεσημεριανή ζώνη, ή τουλάχιστον το κοινό που θα μπορούσε να δει ταινία λυκανθρώπων κατάλληλη για ανήλικους. Κι αυτά απ' το trailer μόνο. Αν δεις και την ταινία, θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις τους κιτσάτους τρίτους ρόλους, μια φιξιόν underground εκδοχή του clubbing του Βουκουρεστίου, την αγέλη λυκανθρώπων αποτελούμενη από ημίγυμνους eurotrash νεολαίους, και το αρλεκινίστικο PG 13 ρομάντζο σε όλο του το μεγαλείο, και να απορήσεις πώς διάολο αυτή η ατσούμπαλη κι αδέξια ιερόσυλη B-μουβιά που διασύρει το κουφάρι του genre, κατάφερε να ξεφύγει απ' το straight to DVD πεπρωμένο της.

Τη πιο δοκιμασμένα αποτελεσματική συνταγή, ακολουθεί και η Halle Berry με τη ζαρτιερο-φωτογράφισή της στο Esquire για να προωθήσει το Perfect Stranger (2007) που από σήμερα αρχίζει να σκάει μύτη στις αίθουσες όλου του πλανήτη (και στην Ελλάδα από την άλλη βδομάδα).

To θρίλερ που τη θέλει undercover δημοσιογράφο να.. πλησιάζει έναν επιχειρηματία για να αποδείξει ότι σκότωσε τη φίλη της, έχει ψιλοθαφτεί από τους κριτικούς και μάλλον δε θα το σώσει ούτε το περουκίνι του Bruce Willis (που τουλάχιστο δε χρειάζεται τόση προσπάθεια να κάνεις ότι δε το βλέπεις όση για τις κατά καιρούς τρίχες του Nicolas Cage), ούτε οι φήμες για καυτές λεσβιακές (και όχι μόνο) σκηνές. Αλλά η κάτοχος συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου που πιθανότατα καθαρίζει καθημερινά με τη γλώσσα όπως και το πρόσφατο αστέρι της στο Walk of Fame, μάλλον έχει επενδύσει πολλά στο φιλμ για να κόψει λίγο τη κατηφορική κλίση στη καριέρα της. Κρίνοντας από τα ολοένα και πιο αβυσσαλέα ντεκολτέ και τις ολοένα και πιο προχωρημένες προσωπικές αποκαλύψεις της, βδομάδα με βδομάδα.