Όταν φτάνει ο καιρός για τον σοφό χελωνομάστερ να διαλέξει τον δρακοπολεμιστή που θα σώσει τη περιοχή από τον ασταμάτητο χιονολεοπάρδαλο, η επιλογή του είναι χοντροπάντα που σερβίρει νουντλς και ονειρεύεται πως ξέρει το καλυτερότερο κουνγκφού.Σχεδόν άψογο στον τρόπο που διαλέγει να πει μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος της και του, σεβόμενο τον πολιτισμό και τον φανμποισμό στο κέντρο, το Kung Fu Panda (2008) είναι με διαφορά η καλύτερη κινούμενη παραγωγή της Dreamworks (χωρίς την Aaardman). Βασικότερος υπαίτιος, ο Jack Black, απαλλαγμένος από την συνηθισμένη του υποχρέωση να δίνει σάρκα και οστά στους "καρτουνίστικους" ρόλους του, δημιουργεί με τη φωνή του έναν αγαπησιάρικα παιδικό (και φαταούλα) κινούμενο ήρωα που ξεφεύγει από τον στενό ορισμό του pitch (του τίτλου) για να μπει στο πάνθεον των αλησμόνητων του χώρου. Τα σχετικά φρέσκα ταλέντα που ρίχνει η παραγωγή σε σενάριο και σκηνοθεσία καταφέρνουν να ξεριζώσουν τις περισσότερες αδυναμίες της, αποφεύγοντας τις πολλές χοντράδες (το αστείο με τον πατέρα του πάντα παραμένει υπόγεια φανερό σε όλη τη διάρκεια), δίνοντας λόγο ύπαρξης στις ποπ αναφορές (να εκφράζουν την αυτοσαρκαστική διάθεση και να προσγειώνουν στη πραγματικότητα τον πρωταγωνιστή), στήνοντας με φαντασία σκηνές δράσης, κατανοώντας άριστα πως να μεταφέρουν το wire-fu σε.. άλλη διάσταση, και σταματώντας έξυπνα για να παρατηρήσεις τι ακριβώς γίνεται μόνο στις κωμικές στιγμές. Βέβαια, με εξαίρεση τον κακό Ian McShane, το υπόλοιπο καστ παραμένει στα γνωστά γκεσταρικά επίπεδα τύπου Jackie Chan, και για το animation, παρόλο που σαφώς προσέχτηκε, δε πρόκειται και να γράψεις στη γιαγιά σου κατενθουσιασμένος.

Δημοσιοϋπαλληλάκος βρίσκει καταφύγιο απ’ τη μιζέρια του, στις συνήθως υγρές φαντασιώσεις του.Με τη σαρκαστική του διάθεση άθικτη, αλλά τους στόχους του λιγάκι θολωμένους, ο Arcand επαναλαμβάνει αρκετά από τα στοιχεία της οσκαρούχας Επέλασης των Βαρβάρων (2003) του (για όσους δεν τα έπιασαν την πρώτη φορά), και ολοκληρώνει την τριλογία για την κατάρρευση του Δυτικού Πολιτισμού (που είχε ξεκινήσει το 1986 με το Le Déclin de l'empire Américain) κατασπαράζοντας με καυστική βουλιμία, μια οργουελική, πνιγμένη στην γραφειοκρατική πολιτική ορθότητα εκδοχή του Κεμπέκ του κοντινού μέλλοντος, την οποία εγκαθιστά στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μοντρεάλ, ένα τεράστιο, δυσκίνητο, πρακτικά άχρηστο κτήριο, σύμβολο για τον ίδιο, της δυσλειτουργικής φορμαλιστικής εντυπωσιοθηρικής νοοτροπίας που σατιρίζει. Αν και μαυροχιουμοριστικά απολαυστικό, σαν American Beauty (1999) σε πιο allegro διάθεση, τα Χρόνια της Μαυρίλας έχουν στην εξέλιξή τους μια κάποια αμηχανία, που σε κρατά μονίμως στο υποτονικό επίπεδο των χαχανητών σε εγρήγορση, χωρίς να σε φέρνει ποτέ στη δύσκολη θέση να χρειαστεί να κρατήσεις το στομάχι σου ας πούμε, ενώ αμελητέα δεν είναι και η επαναληπτικότητα θεμάτων, που ρουφάνε την περιορισμένη ζωντάνια του συνόλου, προτού καταλήξει στην τραβηγμένη, μπανάλ και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας παλαιομεταμοντέρνα λύση του φινάλε.

Η ταινία, όπως και οι δύο προηγούμενες της τριλογίας, έφτασε στις πεντάδες των ξενόγλωσσων υποψηφιοτήτων, παρά τον πόλεμο που δέχτηκε τόσο απ’ την καναδέζικη κριτική που μύρισε αίμα στις απανωτές αναβολές της εξόδου της και τις αλλαγές της θέσης της στο πρόγραμμα των περσινών Κανών, όσο και απ’ τους συμπατριώτες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παλιούς συνεργάτες της παραγωγού και συντρόφου του Arcand, Denise Robert, οι οποίοι κήρυξαν πόλεμο στο δίδυμο, όταν το είδαν να χαίρει ευμενούς μεταχείρισης στα κυβερνητικά κονδύλια, την ώρα που στους υπόλοιπους επεδείκνυαν στενοχεριές, λόγω της κρίσης απ’ την γιγάντωση της τοπικής παραγωγής.

Σαμουράι τυφλώνεται από χαλασμένο sashimi, κι ανώτερος σαμουράι του πηδάει τη γυναίκα με την υπόσχεση να εισηγηθεί στον αυτοκράτορα να τους συντηρήσει.Τρίτη ταινία της τριλογίας των σαμουράι που είχε ανοίξει με το (υποψήφιο για ξενόγλωσσο Όσκαρ) Tasogare Seibei / The Twillight Samurai (2002) και ακολούθησε με το Kakushi ken oni no tsume / The Hidden Blade (2004) ο 70βάλε ετών Yamada, η πιασάρικα τιτλοφορημένη Εκδίκηση του Σαμουράι (αντί για το αυθεντικό Καθήκον, ή Υποχρέωση του Σαμουράι), αν και κατά μισή ταινία πιο μεγάλη απ’ όσο αντέχει στους ρυθμούς της ο μέσος Μάζας, προσφέρει μια όχι απαραίτητα συνηθισμένη γεύση ανατολής εποχής, με την λιτή στο στυλιζάρισμα, αλλά περίπλοκη σκηνογραφία, να πλέκει το αποκαρδιωτικά άχρωμο περιβάλλον μέσα στο οποίο προσπαθούν να επιβιώσουν οι μοιροχτυπημένοι ήρωές του. Στο μεταίχμιο της ελπίδας του κυνηγιού ενός ανατρεπτικού ονείρου και της φυλακής στη φορμαλιστική μικροαστικότητα με τις τυπικές της μικροπρέπειες, μια τοξική λιχουδιά προοριζόμενη για το στομάχι του παραπέωντα αυτοκράτορα του φεουδαρχικού τοπίου τους, τιμωρεί την ύβρη της ελπίδας του νεαρού ζευγαριού για ένα πιο χαλαρό μέλλον, καταδικάζοντάς το σε ένα θεοσκότεινο παρόν. Περισσότερο παρόντες στο υπόβαθρο της εικόνας και της πλοκής, οι παραλληλισμοί με τη γενικότερη επερχόμενη κατάρρευση του ταξικού καθεστώτος της Ιαπωνίας δεν κάνουν ιδιαίτερη εμφάνιση στην ιστορία, που δυσκολεύεται να κρατήσει υπό έλεγχο τους μελοδραματισμούς της, και στο δεύτερο μισό της σε κρατάει μεν με σφιγμένα τα χέρια απ’ την αγωνία, κατόρθωμα, όμως, που δεν είμαι σίγουρος ότι είναι και τόσο δύσκολο, όταν σ’ έχει πάει ως εκεί με τα σαγόνια τεντωμένα απ’ τα χασμουρητά.

Πέρα απ’ τα επτά βραβεία που μάζεψε σε διάφορες απονομές, κυρίως για την γυναικεία πρωταγωνιστική και την ανδρική δευτεραγωνιστική της ερμηνεία, η ταινία ξεχώρισε σε τρεις (φωτογραφία, φωτισμό, β’ ανδρικό) απ’ τις δώδεκα κατηγορίες στις οποίες ήταν τελικά υποψήφια στα Βραβεία της Ιαπωνικής Ακαδημίας για τη χρονιά της, και θα ήταν υποψήφια σε δεκατρείς, αν ο πρωταγωνιστής της, Takuya Kimura, pop και TV star της χώρας του, δεν είχε αρνηθεί την υποψηφιότητά του στο κινηματογραφικό του πρωταγωνιστικό ντεμπούτο, προς τιμήν σημαντικότερων ηθοποιών, και ενδεχομένως πικραμένος που δεν τον είχαν ξεχωρίσει νωρίτερα, ως μπροστάρη της εκστατικής καμπάνιας των ανδρικών προϊόντων περιποίησης Gatsby.

Ισραηλινός σούπερ πράκτορας προσποιείται το θάνατό του, για να πάει στην Αμερική και να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει Warren Beatty στο Shampoo (1975) και να ικανοποιήσει όσες αχόρταγες τότε τριανταροσαραντάρες περιμένουν τώρα τη Δευτέρα Παρουσία.Η τέταρτη παρουσία του Dennis Dugan πίσω από κάμερα για την οποία, σε τηλεοπτικό στιλ, έχει καταπιεί ατάκες κάνα μισάωρο νωρίτερα ο Adam Sandler και την περιμένει για να τις μηρυκάσει, σηματοδοτεί και την ολική επιστροφή του αστέρου στα γελαδερά 90s και την εγκατάλειψη της βεντούζας με την οποία προσπαθούσε να αποφράξει τους δακρυικούς αδένες σου σε κάποιες φάσεις στον νέο αιώνα (τάση που είχε αρχίσει να διαφαίνεται από τη συνεργασία Dugan και Sandler στο I Now Pronounce You Chuck and Larry (2007)). Στο σενάριο, Robert Smigel και Judd Apatow υπόσχονται και παραδίδουν μια σειρά από trademarked πολιτικά ορθά ανορθόδοξα SNLικά σκετσάκια, κομπλέ με επανάληψη κάθε μισοπετυχημένου αστείου, μουσικά καμέος, άπειρα τριτοτέταρτα ονόματα και γυμνό από τροφαντές ηλικιωμένες. Και τη συνταγή της επιτυχίας ολοκληρώνει το καστ, με συμμετοχές που δεν ξέρουν τι θα πει πάτος, σαν αυτή του Rob Schneider (εμπνευστή του Deuce Bigalow). Όπως και ο κολλητός του, αλλά πολύ πιο πετυχημένα φυσικά, ο Sandler αγκαλιάζει ότι παπαριά βρεθεί μπροστά του στην πλοκή με το πολύ- παραπάνω-από-επαγγελματικό λάγνο βλέμμα που οδηγεί και τις γιαγιάδες στο πίσω δωμάτιο του κομμωτηρίου για έξτρα περιποίηση, φτιάχνοντας την πιο παιδαριωδώς γελοία καλύτερη κωμωδία του εδώ και πολύ καιρό. Αν η Emmanuelle Chriqui αποκάλυπτε τα μυστικά της μεγάλα όπλα (hint: είναι δυο, στρογγυλά, στη περιοχή του.. στήθους) αντί να περιφέρεται άσκοπα, ντυμένη καλό κορίτσι από την Παλαιστίνη, ως το υποχρεωτικό σέξι όνομα στη μαρκίζα και αίσθημα του πρωταγωνιστή στο φιλμ (που ο πρωταγωνιστής αντιμετωπίζει εύλογα σα καταναγκαστικό έργο), θα μιλάγαμε για μικρό θρίαμβο.

Ραδιοφωνατζού με εκπομπή για ερωτικές σχέσεις, ανακαλύπτει ότι δεν ξέρει τί λέει.Κλισεδιάρικη, επίπεδα σκηνοθετημένη κι όχι ιδιαίτερα πετυχημένη στη διανομή των ρόλων ρομεντί, ούτε αστεία, ούτε ρομαντική, αλλά χαρακτηριστικά τυπική στον τρόπο που σοδομίζει χαρτινούς χαρακτήρες και ερασιτεχνικά σεναριογραμμένη καθυστερημένη μικροαστική λογική στην προσπάθειά της να παντρέψει σωματική κωμωδία και σεξενδεσίτικη φιλοσοφία που καταντά προσβλητική, χωρίς καμία χημεία στο πρωταγωνιστικό ντουέτο, και με μόνο πράγμα που σε βοηθάει να περνάς την ώρα σου, το να μετράς πόσες γκριμάτσες προλαβαίνει να κάνει ο ανύπαρκτος Colin Firth, χλαπακιάζοντας καναπεδάκια.

Υπαλληλάκος γραφείου "απάγεται" από αδελφότητα εκτελεστών που του ζητά ν’ ακολουθήσει τα χνάρια του πρόσφατα χαμένου πατέρα του, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα τις υπεράνθρωπες ικανότητές του.Βασισμένο σε μια σειρά από κόμικ, για την οποία δεν άκουσα τα κολακευτικότερα σχόλια από fans του είδους, το Wanted (2008) σηματοδοτεί τη μεταγραφή του Ρώσου Timur Bekmambetov προς τη Δύση, επιτρέποντάς του να απογειωθεί προς όρια θεάματος πραγματικά πρωτόγνωρα! Χωρίς υπερβολές, μιλάμε για ταλέντο που δείχνει πως μπορεί να γίνει ο επόμενος James Cameron της παγκόσμιας κινηματογραφίας. Αν του δώσουν και κάτι καλύτερο σε σενάριο στο μέλλον...

Ναι, το Wanted αποτελεί τη χαρά του trash για τη γενιά των πολυκινηματογράφων. Αυτό που βλέπουμε στην οθόνη, όμως, δεν ξανάγινε! Με έναν in your face τσαμπουκά που σου θυμίζει ολοφάνερα το Fight Club (1999) (σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τη ρουτίνα ζωής και το γραφείο του ήρωα) και αδρεναλινικές σκηνές δράσης οι οποίες αδιαφορούν για το νόμο της βαρύτητας με ένα ολότελα δικό τους στιλ, ο Bekmambetov σπάει τα μούτρα στους κανόνες των σκηνοθετών που αρίστευσαν στο είδος της περιπέτειας μέχρι σήμερα, σχεδόν με τον τρόπο που ο James McAvoy "προσγειώνει" ένα πληκτρολόγιο στη φάτσα του συναδέλφου που του πηδάει τη γκόμενα, για ν' αφήσει να αιωρηθεί ένα "άντε και γαμήσου" τρικ υπεροψίας προς εκείνους που θα νιώσουν πως μπορούν να χλευάσουν τη δουλειά του. Κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί μονάχα εάν το μυαλό σας προλάβει να φρενάρει σε σεναριακά κενά και αδικαιολόγητες τροπές - κόσκινο από τις αδέσποτες σφαίρες, που αγκομαχούν να ολοκληρώσουν την υποπλοκή υπονόμευσης της αδελφότητας. Αλλά αυτό είναι το μοναδικό μελανό σημείο του φιλμ και μέχρι τότε θα έχετε... εκτιναχτεί από το κάθισμά σας κάμποσες φορές, είτε εξαιτίας του ρυθμού στις σεκάνς εκτελέσεων ή του σιδηροδρομικού εκτροχιασμού, είτε γιατί η Angelina Jolie περιφέρεται σαν διεγερτικό για όλες τις αισθήσεις, σ' ένα ρόλο που --αν και χωρίς βάθος-- είναι φορεμένος εφιαλτικά εφαρμοστά πάνω της... Μη σας λείψουν τα χαρτομάντιλα!

Κακομοίρα Κολομβιανή τρέχει στους αγρούς με εκρηκτικό μηχανισμό σε κάλυμα από PVC, κολλημένο γύρω απ’ το λαιμό της.Εστιάζοντας ανθρωποκεντρικά στο δράμα άμοιρης που ψάχνει σωτηρία σε λιωμένη κοινωνία όχι και τόσο πρόθυμη να ρισκάρει το λαιμό της, ο γεννηθής στη Θεσσαλονίκη, μεγαλωμένος στην Κολομβία, και διαμένων στην Αμερική Σπύρος Σταθουλόπουλος, στήνει ένα ιδιαίτερο θρίλερ καταδίωξης, με τον ίδιο, την κάμερά του και το χρόνο που τελειώνει κάνοντας μπιπ στις πιο (α)κατάλληλες στιγμές, στο ρόλο του διώκτη, και τρεις διωκόμενους ηθοποιούς, που στην περισσότερη διάρκεια της ερμηνείας τους, δεν έχουν και πολλά να κάνουν πέρα απ’ το να τρέχουν και να πέφτουν κάθε τόσο. Εντυπωσιακό στην αρχή και αναπάντεχα έντονο για το πρώτο μισάωρο τουλάχιστον, το non stop κινηματογραφικό του πείραμα με την καταγραφή σε αληθινό χρόνο, σε πιάνει απ’ τα μούτρα στο ξεκίνημά του, αλλά συναντά αρκετούς βούρκους νεκρών χρόνων και επαναλαμβανόμενων σκηνών στη δεύτερη πράξη του, για να ανέβει αρκετά στην τρίτη και να βγάλει μάτια με μερικά travelling που κρεμάνε σαγόνια, δίχως όμως να μπορεί να καλύψει την σεναριακή του αμηχανία, ή να εξισορροπήσει το άνισο αποτέλεσμα και να μπαλατζάρει το συναρπαστικό μονοπλάνο περιτύλιγμα, με το όχι και τόσο θρεπτικό περιεχόμενο.

Εντυπωσιακότερος της ταινίας είναι ο τρόπος που γυρίστηκε προφανώς, και περισσότερο ακόμα η προετοιμασία του, με τον Σταθουλόπουλο να προπονείται σωματικά και κινησιολογικά στο steadicam και να περνάει τρεις μήνες προβάροντας όλη την ταινία του απ’ την αρχή ως το τέλος, για να βρει τις διαδρομές και τους χρόνους που θα του χάριζαν το αξιέπαινο αποτέλεσμα στα πλάνα και τους φωτισμούς. Επειδή η απορία των logistics των ηθοποιών μπορεί αρκετές φορές να σε κλωτσήσει εκτός ταινίας, σημείωσε από τώρα ότι στην πραγματικότητα κανείς τους δεν ήξερε πότε ακριβώς θα έπρεπε να μπει στο πλάνο, αλλά αντιθέτως, ξεκινούσαν όλοι να παίζουν τους ρόλους τους περίπου την ίδια ώρα, ζώντας τις ζωές των χαρακτήρων τους μέχρι η ταινία να εμφανιστεί μπροστά τους. Το P.V.C.-1 μάζεψε τέσσερα βραβεία στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (Κοινού, Α’ Ανδρικού, FIPRESCI και Αργυρό Αλέξανδρο), ενώ είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στο περσινό Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάνες που πρωτοπροβλήθηκε, εξασφαλίζοντας στον Σταθουλόπουλο ένα συμβόλαιο με την Endeavor, μια απ’ τις μεγαλύτερες εταιρίες διαχείρισης ταλέντου στο Hollywood (εκτός απ’ του Σταθουλόπουλου, διαχειρίζεται τα ταλέντα των Martin Scorsese, Michael Moore και Kenneth Branagh για παράδειγμα), μέσω της οποίας βρήκε ήδη και το επόμενο σενάριό του, πάλι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, η οποία, όπως μου είπε σε συνέντευξη που δεν ευδοκίμησε να βγει online, είναι η μεγαλύτερη ιστορία επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Βοστονέζος πιτσιρικάς, ονόματι Tripitikas, συλλέκτης βιντεοκασετών κουνγκφού, αναλαμβάνει να επιστρέψει αρχαία βακτηρία στον μυθικό κινέζικο κόσμο της.Το Απαγορευμένο Βασίλειο (2008), ουσιαστικά διεθνής συμπαραγωγή, μπλέκει δυτικές αναφορές που μπορεί να αναγνωρίσεις (από Karate Kid μέχρι Πειρατές της Καραϊβικής), τουλάχιστο δεκαπλάσιες για ασιατικά ακροατήρια, ένα από τα τέσσερα κλασικά κινέζικα έπη (και μη νομίζεις ότι το όνομα του πρωταγωνιστή έχει σχέση με Ελλάδα, αναφορά σε βουδιστή μοναχό είναι), για πρώτη φορά τους μεγαλύτερους καρατεστάρ του πλανήτη, και τις πιο hot αυτή τη στιγμή σχιστομάτες γκόμενες, για να γίνει ότι προαναγγέλλει η σεκάνς της αρχής του: το ονειρικό χάσιμο νεαρούλη που υποκαθιστά εσένα, τον Μέσο Κοινό, στις αθώες βίαιες πολεμικοτεχνικές παραγωγές των Shaw Brothers. Το σενάριο μοιάζει να έχει βγει από αλυσίδα παραγωγής αλλά χοροπηδάει από σκοτάδι σε φως με την ίδια ευκολία που προσπερνάει τα Μανδαρίνικα για Αγγλικά, ένα κάποιο λαβστόρι χρησιμεύει μόνο στις αλλαγές της υπόκρουσης, ο Chan κάνει (φυσιολογικά ως πενηντάρης) ότι μπορεί από τη μέση και πάνω, όμως, παράδοξα, αυτό δε σημαίνει ότι κουνάει ξέφρενα τις παλάμες αλλά και ότι μαζεύει υποκριτικούς πόντους, ο Li κερδίζει ακόμα περισσότερους με τη περηφάνεια που όχι μόνο ακολουθεί τον συμπρωταγωνιστή του σε κωμικά κατατόπια αλλά τον αφήνει πίσω σε καταστάσεις βγαλμένες από wacky γιαπωνέζικα 70s, το όλο στιλ της παραγωγής αποφεύγει επιδεικτικά σοβαρά να πάρει τον εαυτό του επιδεικτικά στα σοβαρά (πιο χαρακτηριστικά στις, υποχρεωτικές, σκηνές εκπαίδευσης του πιτσιρικά), και το αποτέλεσμα είναι, εκ των πραγμάτων, κλασικό για τον χώρο.

1300 χρόνια μετά, οι δικαιωματικοί βασιλιάδες της Νάρνια, τα τέσσερα παιδιά της γήινης οικογένειας Pevensie, επιστρέφουν μέσω μαγικού σταθμού του μετρό, για να βρουν το παλάτι τους ερειπωμένο και να βοηθήσουν καλό πρίγκιπα στη μάχη του με κακό βασιλιά.Κάπως όπως συνήθιζε η Microsoft, το καινούριο προϊόν της Disney/Walden Media, ο Πρίγκιπας Κασπιανός (2008), προωθήθηκε γελοιοποιώντας πότε συγκεκαλυμμένα και πότε ανοιχτά τη προηγούμενη του έκδοση. Έτσι, τα άθλια ψηφιακά εφέ, τα γελοιότερα στησίματα στις μάχες, οι παιδικές ερμηνείες μπροστά σε στραβές πρασινοθόνες, ακόμα και το υπνωτικά προαποφασισμένο του τέλους του Λιονταριού, της Μάγισσας και της Ντουλάπας (2005), όλα αναβαθμίστηκαν σχετικά, τόσο "σεμνά και ταπεινά" όσο θα περίμενες από ένα οικογενειακοθρησκευτικό franchise που αποδείχτηκε μεγαλύτερο κι απ' τον King Kong (2005) τα Χριστούγεννα πριν τρία χρόνια. Όμως ο Andrew Adamson, υπεύθυνος και για τον Shrek (2001), έχει τόση σχέση με Peter Jackson όση και με Brad Bird, και παρόλο που δανείζεται τις δημιουργικές παρεμβάσεις του (Jackson) στη μεταφορά των Δυο Πύργων (2002), προσθέτοντας κι αυτός μάχες που δεν υπήρχαν στο βιβλίο και σκοτεινιάζοντας και επιμηκύνοντας ότι υπήρχε, η έμπνευσή του και η ματιά του παραμένουν ανέμπνευστες και αόμματες. Επιπλέον, το σενάριο του εξομαλύνει τις αρλουμπολογικές χριστιανικές αλληγορίες της ιστορίας μόνο προσπερνώντας τις περισσότερες στα γρήγορα, με αποτέλεσμα να φαίνονται εξωφρενικότερες και να υπηρετούνται από μονοδιάστατους χαρακτήρες (η μοναχικιάρα, ο περήφανος, η πιστούλα, ο άπιστος παραμορφωμένος νάνος, ο κακομούτσουνος πανηλίθιος μαυριδερός μοβόρος αιρετικός, και βάλε). Κάπου φυσιολογικά λοιπόν, όσοι αγόρασαν Ντουλάπα δεν βρήκαν και πολλούς λόγους να αναβαθμίσουν, το σοβαρότερο κοινό δε τσίμπησε, οι εισπράξεις σε όλο τον πλανήτη δε φτάσαν ούτε στα μισά των $750 εκατομμυρίων της πρώτης έκδοσης, και η σειρά που σε κάποιο σημείο φιλοδοξούσε να φτάσει μέχρι και το 7ο Χρονικό της Νάρνια, μπορεί να έχει ήδη σταματήσει.

Μηχανή από το διάστημα, ξυπνά στα έγκατα της γης και μεταλλάσσει ανθρώπους σε μεταλλαγμένους, που κυνηγούν ανθρώπους για να τους πάνε στη μηχανή να τους μεταλλάξει.Βασισμένο στο επιτραπέζιο RPG των '90s χωρίς καν να το αναφέρει, το μέγεθος και την οσμή της πατάτας που είναι το Mutant Chronicles θα μπορούσες να τα υποθέσεις κι απ' τη συμμετοχή του Malkovich και μόνο, αν αναφερόταν πουθενά στην επίσημη προώθηση το όνομά του, σε αντίθεση με τις εμπνεύσεις της ντόπιας διανομής, που του δίνει τη (δυσανάλογη με την πεντάλεπτη παρουσία του) κεντρική θέση με μεγάλα γράμματα στην αφίσα της. Η ντόπια εταιρεία βέβαια, αναφέρει κι ότι η ταινία βασίζεται σε videogame, που δεν υπάρχει (ακόμη), το οποίο μεταφέρθηκε και σε κόμικ, που επίσης δεν υπάρχει (ακόμη), αλλά αφού τοποθετεί το 2707 που εξελίσσεται η πλοκή, σε τριακόσια χρόνια από σήμερα, μπορείς, υποθέτω, να πεις ότι οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά απ' την εποχή μας.

Το πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι οι διανομείς βέβαια, λίγο έχει να κάνει με την ίδια την ταινία, η οποία υποφέρει κυρίως από υπέρμετρες φιλοδοξίες και αναιμικό budget, χάσμα οξυμένο εκθετικά απ' την παντελή έλλειψη ταλέντου σε όλο το δημιουργικό κομμάτι της, απ' το σενάριο, στη σκηνοθεσία, την ψηφιακή σκηνογραφία, και την generic μουσική ενδυματολογία. Απ' τα πρώτα πλάνα με αληθινούς ηθοποιούς σε ψευτικοφανή ψηφιακά σκηνικά, γίνεται πασιφανής η ολοκληρωτική αδυναμία των συντελεστών είτε να κρατήσουν το πάντρεμα στο παραδοσιακά αποδεκτό, είτε να το περάσουν στο προχωρημένο αισθητικά, ως στιλιστικά προωθημένο, γειώνοντάς σε ακριβώς στο κέντρο ενός παράδοξου υπαρξιακού uncanny valley, που παίρνει κάποια ώρα να συνηθίσεις, αν θες πραγματικά να συνεχίσεις. Κι αν το κάνεις και παραβλέψεις την επεισοδιακή δομή του κάτι-σαν-πλοκή-ρίξε-τη-δράση-να-τελειώνουμε σεναρίου, ό,τι μένει απ' τα κλεψίματα του φωτογράφου στα (στενά μην εκτιθέμεθα) καδραρίσματά του, είναι μπιμουβιάρικες μάχες απ' τις πιο άχρωμες κι αδιάφορες που έχουν κυκλοφορήσει στις οθόνες, και μαρτυρούν τις οικονομικές δυσχέρειες, τις οποίες προσπαθούν εξ αρχής να ξεπεράσουν οι ψηφιακές προσθήκες και να τις καλύψουν με μπόλικη ψευτοκάπνα και καταχνιά. Κάτι που μόνο σαν πισωγύρισμα πιο πίσω κι απ' τα πειράματα του Sky Captain and the World of Tomorrow (2004) μπορεί να περάσει, και δε σώζεται ούτε από καλόγρια-πολεμίστρια χωρίς εσώρουχα κάτω απ' τη στολή της, ειδικά όταν μένει έτσι ανεκμετάλλευτη.

Πόσο ρομαντικό είναι το να πετάξεις όλη σου τη ζωή και να το σκάσεις με τον μελαχρινό άγνωστο που σου ζήτησε να τον παντρευτείς όταν του πήγες το λογαριασμό;Δεν είμαι σίγουρος, αλλά μάλλον περισσότερο απ' όσο θα ήθελε να το κάνει να φαίνεται ο Michael Ian Black, τηλεοπτικός κωμικός με αμερικάνικη ιστορία στα μουσικά κανάλια, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να καβαλήσει το αντί-chick-flick hate-wave, δεν καταφέρνει να είναι ούτε πιο ρομαντικός, ούτε πιο αστείος, ούτε πιο έξυπνος απ' τις ρομεντί που θέλει να κοροϊδέψει και να το παίξει ανώτερος. Η ψευτοαντισυμβατικότητα του νερόβραστου πανηγυριού του, ασυνήθιστων αξιαγάπητων ατσαλάκωτα καλογυαλισμένων κι ενοχλητικά ψεύτικα τσακισμένων χαρακτήρων του, αν και εσκεμμένα ψεύτικο και τεχνητό, σπάνια λειτουργεί πετυχημένα ως σατιρικό και περισσότερο τον κάνει να μοιάζει με το σπασικλάκι της γειτονιάς που θα ήθελε να μπει στην κουλ παρέα, αλλά είναι πολύ απασχολημένο να κάθεται στη γωνιά του να τους θάβει. Αφού μείνει από καύσιμα περίπου στο μισάωρο, ξετυλίγεται μετά σαν σαφέστατα διακριτικότερη, αλλά όχι ιδιαίτερα ευρηματικότερη σάτιρα απ' αυτές της κληρονομιάς των αδερφών Wayans. Η ειρωνεία είναι, πώς αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να ειρωνευτεί, πιθανότατα θα τα πήγαινε μια χαρά στο να αναπαράγει.