Αμερικάνος σουδανικής καταγωγής, με στρατιωτική εμπειρία στα εκρηκτικά και πίστη στον Αλλάχ, συλλαμβάνεται στην Υεμένη να πουλάει το αγαπημένο παιχνίδι των εξτρεμιστών (διάβαζε Semtex), και τραβάει τη προσοχή του FBI.Ανεξάρτητη παραγωγή, βασισμένη σε μια ιδέα λίγο πολύ κοινή πια (πιο χαρακτηριστικά χρησιμοποιημένη στην, αρκετά καλή για να αποκτήσει συνέχεια, μίνι σειρά του Showtime, Sleeper Cell) και σε μια ιστορία όχι κανενός άλλου αλλά του Steve Martin, με θεματολογία που καρατσεκαρισμένα απωθεί το αμερικάνικο κοινό, το Παιχνίδι Θανάτου (2008) δε μοιάζει από μακριά και τόσο καλή ιδέα. Όμως ο Jeffrey Nachmanoff φαίνεται να 'χει κάνει πολλά βήματα από τότε που 'γραφε τη Day After Tomorrow (2004), και καταφέρνει όχι μόνο να αντιπροσωπεύσει, αφιλοδόξα υπερφιλόδοξα, όλες τις βασικές ιδεολογικές στάσεις στον πόλεμο με την τρομοκρατία, αλλά και να ρίξει και καναδυό στροφές στη πλοκή που δεν τις βλέπεις να έρχονται ακόμα κι αν σου κάνει τον ταξιτζή καθημερινά ο Kubica. Πραγματικά διεθνές, σε τοποθεσίες και γλώσσες, και φαινομενικά μελετημένο στο θέμα και τις διαδικασίες, το σενάριο δε μπορεί φυσιολογικά να ξεφύγει από τις απλοποιήσεις και ούτε το επιδιώκει. Από τη καρέκλα του σκηνοθέτη ο Nachmanoff οδηγεί το φιλμ κυρίως σα θρίλερ, με σχετικά γοργό ρυθμό και θολή φωτογραφία, μένοντας μόνο, εύστοχα περισσότερο να παρακολουθεί λίγο παραπάνω τις συνέπειες από τις πράξεις, και άστοχα σε περιφερειακούς χαρακτήρες να μην αντέχουν το βάρος από τις κορώνες που πρέπει να ξεστομίσουν. Οι πρωταγωνιστές του πάντως τον δικαιώνουν, ο Don Cheadle τυπικά αριστεύει στο ρόλο του ήρωα που βλέπει ξέφρενα τις επιλογές του να λιγοστεύουν, ο Guy Pearce συμπληρώνει υπερεπαγγελματικά χωρίς κραυγές, το σύνολο στέκεται άνετα πάνω από τη μετριότητα του είδους.

Σκληροτράχηλος ντετέκτιβ βρίσκεται μπλεγμένος σε σειρά δολοφονιών, που του δίνουν το νήμα που έψαχνε, για την εξιχνίαση του φόνου της γυναίκας του.Καταδικασμένη στο λυκόφως του cult, η εκδοχή του video game κατά John Moore (που μετά από ένα remake κάθε δυο χρόνια τα τελευταία έξι, πέρασε στις μεταφορές με τον Max Payne φέτος κι ετοιμάζεται να ανεβάσει ρυθμούς με το Virulents του χρόνου) είναι η πιο φιλότιμη και φιλόδοξη μετάλλαξη ξένου υλικού που έχει κάνει ως ώρας και γι’ αυτό κι η πιο αποτυχημένη του, δεδομένων των κινδύνων και των απαιτήσεων της πηγής του. Η υπερστυλιζαρισμένη κινηματογραφικότητα που κουβαλάει ο Max Payne ως παράδοση στα video games, στα όχι και τόσο ικανά να τη χειριστούν χέρια του Moore, μετατρέπεται οριακά σε παρωδία, που πλακώνει την ταινία του με μια ακαθόριστα αθέλητη χλαπάτσα δηθενιάς, που επιδεινώνεται απ’ την ανεπάρκεια του σεναριογράφου του να χειριστεί την αντίστοιχη noir κληρονομιά του χαρακτήρα και να απαλύνει το χάλι με πλοκή που να σέβεται τα νήματά της, ή έστω, ατάκες που να δικαιολογούν τους χαρακτήρες ως υπάρξεις βάθους μεγαλύτερου της flat οθόνης που παίζεις το video game, αν δεχτείς ότι η χλαπάτσα που έφτιαξαν, είναι γιατί την είχαν επιλέξει.

Το πιο εύκολο τοτέμ για τα προβλήματα της ταινίας, είναι το κυνήγι που ρίξαν για το PG 13, που απ’ τη μία προκάλεσε το παράδοξο ο Max Payne να μοιράζει λιγότερο μολύβι απ’ τον Πράκτορα 47 του Hitman (2007) (την ώρα που το θεωρητικά βέλτιστο στα αντίστοιχα παιχνίδια, ήταν το ακριβώς αντίθετο) κι απ’ την άλλη κράτησε τις εμφανίσεις της Kurylenko σε επίπεδα teaser για τα κοστούμια της στο Quantum of Solace (2008), αλλά στην πραγματικότητα, ο Max Payne (2008) είναι, δια του αντιθέτου, κλασικό παράδειγμα του πόσο εποικοδομητικό μπορεί να είναι το να έχεις κάποιον (παραγωγό) πάνω απ’ το κεφάλι σου, να (ξέρει να) σου λέει πότε αυτά που κάνεις, δε βγάζουν απολύτως κανένα νόημα.

Θεία επιστρέφει στο χωριό που είχε τρομοκρατήσει μανιακός ταρριχευτής, πάνω στην ώρα για την επιστροφή του μανιακού ταρριχευτή που νόμιζε ότι είχε ξεκάνει.Αδιάφορη κατά τα άλλα μπιμουβιάρικη σεναριοσυρραφή serial killer σπλατεριάς με εξάρσεις gore, λειτουργεί περισσότερο σα μια (σκοτεινή) ματιά στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον --αν περπατήσει όλη αυτή η ιστορία του τριδιάστατου όσο λένε οι ευαγγελιστές της που την θέλουν να κατακτά το Hollywood στα επόμενα χρόνια, μπας και του επαναφέρει κόσμο στις αίθουσες--, όπου η πλειοψηφία των ταινιών θα είναι τριδιάστατη, χωρίς την ανάγκη να σου πετάει συνέχεια πράματα στη μούρη για να σου το θυμίσει, όπως λόγου χάρη το πρόσφατο Ταξίδι στο Κέντρο της Γης (2008) (αν και κάνα σπληνάντερο στη μάπα, δε θα’ταν άσχημο στην προκειμένη περίπτωση). Ότι η όλη ιστορία θα πουληθεί σαν ζεστό ψωμάκι, είναι σίγουρο, το αν θα πουλήσει κι αντίστοιχα, είναι θέμα γούστου υποθέτω, αλλά το σίγουρο είναι πως το ότι σου μετατρέπει την οθόνη σε τέταρτο τοίχο ενός κουτιού με ρεαλιστική προοπτική (αντί για αισθητική ψευδαίσθηση τέτοιας), δεν σημαίνει ότι δίνει και βάθος στην ταινία σου, προφανώς, κι αυτά στα γράφω από τώρα, γιατί φέτος σου’ρχεται μεγάλο τέτοιο κύμα, να΄σαι έτοιμος. Κι αν πετυχαίνει κάτι το συγκεκριμένο δείγμα πάντως (πρώτο από πολλά αντίστοιχα που θα’ρθουν), είναι να σου υπογραμίσει την ανάγκη να αναπτυχθεί άμεσα, βιώσιμο σύστημα οικιακού 3D, για να μη μπουκώσουν οι αίθουσες απ’ τη straight-to-DVD-ίλα.

Κάθε γυναίκα λατρεύει τον τύπο που τη πάει πρώτο ραντεβού σε στριπιτζάδικο, τη πέφτει στη μάνα της και βρίζει την πρώην του που παράτησε έγκυο ενώ της εξηγεί τους στίχους του Pop That Pussy. Αλλά στις ταινίες πρέπει και να την ερωτευτεί.Μετά τη Jessica Simpson στον Employee of the Month (2006) και τη Jessica Alba στο Good Luck Chuck (2007), η φετινή χοντρή προσπάθεια του Dane Cook να γίνει σταρ πρώτης διαλογής δε περιλαμβάνει τη Jessica Biel ή έστω τη Jessica Drake, αλλά τη Kate Hudson. Και δε χρειάζεται τιποτάλλο για να καταλάβεις ότι γέρνει περισσότερο προς το σοφιστικέ ζεστό γλυκούλικο απ' όσο παίρνει κάποιον που 'χει καταφέρει η βιομηχανία να τον μισεί περισσότερο απ' ότι οι Εβραίοι τον Hitler και τον Arafat μαζί. Επιπλέον, το σενάριο κάποιου Jordan Cahan μοιάζει όχι μόνο γραμμένο από πρωτάρη στη δουλειά αλλά και στην επίσκεψη σε κινηματογραφική αίθουσα, οι ήρωές του κάνουν ότι κάνουν γιατί.. έτσι λέει (το σενάριο), και φυσιολογικά το βαθύ ρομάντζο είναι για γέλια, όσο απολογείται για τη σλάπστικ κωμωδία που είναι για κλάματα. Στο συνολικό πνεύμα και ο Cook, προσπαθεί να παίξει κάτι πέρα από τον εαυτό του και αποτυγχάνει οικτρά. Η επόμενη ταινία του δε θα 'χει ούτε ανασφαλείς γκομενάρες να περιφέρονται και θα εκτυλίσσεται σε μικρό σπίτι σε λιβάδι.

Με το Halloween να πλησιάζει, το remake του [REC] (2007) να ανοίγει ικανοποιητικά, και τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο να διαγράφονται από μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν σε αυτούς που πάνε να παλουκώσουν και να πιουν η μια το αίμα της άλλης, το MTV δημοσίευσε, για αμερικάνικη κατανάλωση, στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας, το trailer για ένα από τα project που έχει υιοθετήσει, με ημερομηνία κυκλοφορίας 9 Ιανουαρίου.

Η ημερομηνία εξόδου του Unborn (2009) ορίστηκε πριν κάνα μήνα, μάλλον για καλό, μετά από μια σειρά θετικών screenings, και έτσι το trailer συνοδεύτηκε από αρκετό προωθητικό υλικό που έσκασε από το πουθενά για να τονίσει τη μέχρι τώρα ανυπαρξία του. Και τονίζει επιπλέον τη θετική εικόνα των κινούμενων εικόνων, οι οποίες φαίνονται, στη δράση, να κουβαλάνε κάτι, εκτός του Gary Oldman, από τη συμμετοχή του (σεναριογράφου και σκηνοθέτη εδώ) David Goyer στις ταινίες με σήμα τον προβολέα με σήμα τη νυχτερίδα. Βέβαια, η επιμονή σε ψηφιακά εφέ που να μοιάζουν παλιομοδίτικα κάτι σε γελοίο ένα πράμα το βγάζει, ενώ οι αναφορές σε Εξορκιστή (1973), Μωρό της Ρόζμαρι (1968), και λοιπά παρελθουσών σχολών, φαίνεται να έχουν μείνει μόνο στις προθέσεις του Goyer, τουλάχιστο από τις τουρλού ανατολιτικοδυτικές αντίστοιχες (προθέσεις) του μονταζιέρη (του trailer). Στα θετικά σημείωσε την εμφάνιση και την άνεση της Odette Yustman αν δε το 'κανες στο Cloverfield (2008), στα προβεβλημένα άνευ λόγου φυσικά πρώτη μούρη είναι ο Michael Bay, του οποίου η Platinum Dunes δε τα πήγε και τόσο καλά μετά από γερό ξεκίνημα (The Texas Chainsaw Massacre (2003), The Amityville Horror (2005)) και έχει και πιο μουράτο, όσο η μάσκα του χόκεϊ, έργο να ακολουθεί. Η ιστορία εμπνέεται από τα εβραϊκά dybbuk, o Goyer λέει ότι πήγε σε πιο ανεξάρτητα λημέρια για να τη πει όπως τη φαντάστηκε, αλλά το πιο πιθανό είναι το "not yet rated" της επίσημης σελίδας να γίνει PG-13 (ή "κατάλληλο άνω των 13" αν προτιμάς).

Δυο βδομάδες πριν το Valkyrie (2008), ανοίγει στην Αμερική ακόμα ένα πολεμικό δράμα, τοποθετημένο στην ίδια ιστορική περίοδο, με εξίσου καλή υποδοχή στις δοκιμαστικές προβολές και παρόμοια κρυφές οσκαρικές φιλοδοξίες. Το Defiance (2008) βασίζεται κι αυτό σε πραγματική ιστορία και κάπου εδώ τελειώνουν τα κοινά σημεία των δύο έργων, αφού ήρωας αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος Γερμανός στρατιωτικός αλλά Εβραίος αντιστασιακός, ο Tuvia Bielski, που στη Πολωνία του Β' Παγκόσμιου οργάνωσε, με τα αδέρφια του, ομάδα παρτιζάνων υπεύθυνη για τη προστασία πάνω από χίλιων ομοεθνών και ομοθρήσκων του.

Η παραγωγή είναι φυσιολογικά "γέννημα αγάπης" όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης της, Edward Zwick, ευχαριστώντας το AFI που τη διάλεξε για να κλείσει, σε παγκόσμια πρεμιέρα, το φετινό φεστιβάλ του στις 9 Νοεμβρίου. Ανάμεσα σε Ναζί, συνεργάτες τους, Σοβιετικούς αντάρτες, και Λευκορώσους ντόπιους που δε δίσταζαν να τους προδώσουν για να σωθούν οι ίδιοι, οι Εβραίοι της περιοχής φαίνεται να βρήκαν στην οικογένεια Bielski τους ημίθεούς τους και τους λατρεύουν ακόμα, πολύ περισσότερο από όσους βοηθήθηκαν από τον Oskar Schindler. Αλλά, όπως θα περίμενες, μια τόσο μεγάλη ομάδα, μετακινούμενη συνεχώς υπό διωγμό, δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις με τους γύρω πληθυσμούς, αν όχι τιποτάλλο από τις ανάγκες της για τροφή, και η αδίστακτα πιστή εφαρμογή του οφθαλμού αντί οφθαλμού την έχει φέρει ακόμα να εξετάζεται για εγκλήματα πολέμου από την πολωνική κυβέρνηση.

Σε σχέση με το καλοκαιρινό teaser, το trailer, που κυκλοφόρησε αρχικά από το Variety και στη συνέχεια στο MSN, μετακινεί την έξοδο από φθινόπωρο σε Δεκέμβρη, θυμίζει πρώτα το Last Samurai (2003) και στη συνέχεια το Blood Diamond (2006) (αντί για το δεύτερο και το Glory (1989)), και προσθέτει μερικά όχι και τόσο πειστικά ψηφιακά αεροπλάνα, όλα προφανώς για να αντιπαρατεθεί στον Tom Cruise και την επίμονα δουλεμένη μεγάλη του παραγωγή. Όπως μαρτυράνε οι υπογραφές του, ο Zwick έχει μεγάλη παράδοση στα αξιόλογα αλλά όχι εξαιρετικά του είδους, και στον Daniel Craig φαίνεται να βρίσκει μάλλον τον ιδανικότερο πρωταγωνιστή του (οπότε μην εκπλαγείς αν τον δεις κι αυτόν στα Oscar®, όπως τον Denzel Washington, τον Ken Watanabe, τον Leonardo DiCaprio, και τον Djimon Hounsou). Στο καστ χώρεσαν και τα σχετικά.. αισθήματα, ενώ η προώθηση από τη Paramount Vantage που πνέει τα λοίσθια (ως προώθηση τουλάχιστο), σε ματωμενοδιαμαντικό στιλ, πότε κυνηγάει τις αντιπαραθέσεις και πότε τους συμβιβασμούς, με τη παρούσα φάση να αψηφάει, έντονα αλλά όχι ανήθικα, εχθρούς κι επικριτές, όπως μάλλον και οι ήρωές της.

Η Hollywood Entertainment σας προσκαλεί στην avant première του θρίλερ Παιχνίδι Θανάτου. Τη Τετάρτη 15 Οκτωβρίου στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ στα VILLAGE PARK 20 Cinemas στoν Αγ. Ι. Ρέντη.

Αν αναρωτιέσαι τι είναι αυτό το υγρό στο οποίο κολυμπάει ο πλανήτης από τότε που ξύπνησες, τώρα ξέρεις ότι ανάμεσα σε κοριτσίστικα (και μαμαδίστικα) μπουτάκια πηγάζει.

Δυο Αμερικάνες περνάνε το καλοκαίρι τους στη Βαρκελώνη, όπου γνωρίζουν την ελευθερία του ευρωπαϊκού πνεύματος, κάνοντας εναλλασσόμενα τριολέ μ’ έναν ντόπιο ζωγράφο και την τρελαμένη γυναίκα του.Ακούγεται πιο σεξουλιάρικο απ’ όσο είναι βέβαια, και οι σκηνές με το κόκκινο καυτό φίλτρο είναι ελαχιστότερες απ’ όσες θα ήθελες να δεις την Scarlett Johansson στην τελευταία ταινία πριν τον (πρώτο) γάμο της, αλλά κολακευτική για την ευρωπαϊκή σεξουαλικότητα, όπως και να το κάνεις, είναι, και μπορείς πάντα να ελπίζεις ότι θα ανοίξει ορέξεις σε άλλες Αμερικανίδες που της μοιάζουν, οι οποίες θα θελήσουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και σε άλλες μεσογειακές λιχουδιές, πέρα απ’ τους Καταλανούς ζωγράφους. Όπως και να ’χει, αυτή η πιο πετυχημένη απ’ το Melinda & Melinda (2004) επιστροφή στην αντιπαράθεση δυο διαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων που κανείς τους δεν είναι ο αποτελεσματικότερος, κι η πιο πετυχημένη απ’ ό,τι κωμικό έχει κάνει την τελευταία οκταετία μάλλον, επιστροφή στην κωμωδία, δεν είναι απαραίτητα επιστροφή σε φόρμα για τον Woody Allen, αφού χρειάζεσαι μισή ταινία, ατέλειωτο voice over και μια κρυφή πρωταγωνίστρια, για να πιάσεις παλμό, που αποκαλύπτεται μόνο όταν αποκαλύπτει την Penelope Cruz και τις σπίθες που πετάει με το που εμφανίζεται στην οθόνη, για να λειτουργήσει σαν καταλύτης, στις δυο ιστορίες που ψάχνουν στις αντιθέσεις τους την ανάλαφρα, απλοϊκά και χαριτωμένα --αν και ξεκάθαρα μεροληπτικά-- διατυπωμένη κοινή παραδοχή, ότι η ζωή δεν έχει γεύση αν δεν της βάζεις απιστία ποικιλία.

Μηχανοδηγός φτάνει στο όριο συνταξιοδότησης, δέχεται την ασημένια ατμομηχανή και το τελευταίο επευφημητικό τσαφτσούφ των συνεργατών του, και ταξιδεύει στην αφάνεια.Με μεγαλύτερη δάφνη στο βιογραφικό του την αγάπη των Νορβηγών κριτικών (και ότι αυτό σημαίνει), ο Bent Hamer επιστρέφει στη πατρίδα του, μετά την εκδρομή του στην Αμερική με το Factotum (2005), για να αφηγηθεί την ιστορία ενός τύπου που τον λένε Odd, όνομα κοινό στη Νορβηγία αλλά.. παράξενο στα Αγγλικά (με ότι αυτό σημαίνει). Ιστορία εκκωφαντική όσο το χιόνι που πέφτει, και αποσπασματική, σαν απλή αφορμή για κωμικοτραγικά σκετσάκια τα οποία υποτίθεται αναδεικνύουν την παινεμένη ανθρωποκεντρική παρατηρητικότητα του δημιουργού. Στη πραγματικότητα, υπνωτικά αλλόκοτα και πηγμένα στα μουράτα cameos, (τα σκετσάκια) αναδεικνύουν περισσότερο το παίνεμα και, επιπλέον, την αγάπη του Hamer για στιλιζαρισμένη κατήφεια. Συνήθως παίζουν σα Kaurismäki χωρίς κυνικό χιούμορ, στη καλύτερη πλησιάζουν το πλησίασμα του Tati από τον Iosseliani. Αυτόνομο και αυτόφωτο κάθε κάδρο φαίνεται ικανά στημένο, η συνέχειά τους βγαίνει τόσο χοροπηδηχτά επουσιώδης όσο και το σενάριο, η επιμονή του σκηνοθέτη στον ίδιο μονταζιέρη σε όλη του τη καριέρα σε κάνει να ψιλο-υποψιάζεσαι ότι με το υλικό κανείς δε θα 'κανε καλύτερη δουλειά.

Το φιλμ, όπως και όλα τα προηγούμενα πατριδοκεντρικά του Hamer, έπαιξε στα περιφερειακά των Κανών και είναι η υποψηφιότητα της Νορβηγίας για τα φετινά Oscar®, ότι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει. Αξιαγάπητα υποδειγματικός στον κεντρικό ρόλο, ο Bård Owe έχει σκηνοθετηθεί από Dryer μέχρι Trier.

Εξαιτίας μιας εικοσάλεπτης ξεχάσιμης ιστορίας, μοβόρος αρχαίος Κινέζος αυτοκράτορας γίνεται άγαλμα. Για να αναστηθεί σε μια ευτυχώς ακόμα πιο ξεχάσιμη που δυστυχώς διαρκεί πέντε φορές περισσότερο.Τη χρονιά που επέστρεψε ο Indiana Jones χωρίς Ναζί, επιστρέφει κι αυτός ο κεφάλας που τον μιμούνταν στα 90s χωρίς μούμιες, και το ότι πέρασαν δέκα χρόνια δεν εμποδίζει το γιο του να έχει μεγαλώσει είκοσι, για να ξεπερνάει κάπως τον Shia LaBeouf. Ο Stephen Sommers, υπεύθυνος για τη πλακατζίδικη βήτα διαλογής απομίμηση (από τη Μούμια (1999) και την Επιστροφή της Μούμιας (2001)) της πλακατζίδικης βήτα διαλογής απομίμησης (από την Indy τριλογία) των πλακατζίδικων βήτα διαλογής σίριαλ της Republic, είναι αυτή τη φορά παραγωγός, και φυσιολογικά διάλεξε να τον αντικαταστήσει κάποιος που τον κάνει να φαίνεται μεγαλύτερος και από τον Steven Spielberg. Και όπως έχεις πια καταλάβει, η τρίτη μιουμοταινία περνάει στο μετα-γούστο, με πρωταγωνιστές να καταριούνται την ώρα που έμπλεξαν (Maria Bello) ή να υπομένουν ασιατικά στωικά τη μοίρα τους (Jet Li και Michelle Yeoh που επανασυνδέονται μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια), όταν έχουν καμιά ιδέα που βρίσκονται και τι ψευτοψηφιακά εφέ υποτίθεται τους κοπανάνε. Αλλά όπως είπαμε, δε χρειάζεται να ανησυχείς, ο Rob Cohen ανατινάζει τα κλειστοφοβικά σκηνικά του με πάθος Michael Bay για να μην υπάρχουν αποδείξεις, κόβει τις σκηνές δράσης του με πάθος Paul Greengrass για να μη φανεί καμιά επαγγελματική δουλειά στη χορογραφία τους, και στέκεται στους διαλόγους με πάθος Θόδωρου Αγγελόπουλου για να απολαύσεις την υποκριτική ικανότητα του περουκινιού του Brendan Fraser στα αστεία των σεναριογράφων του Κατσαριδάκι για Πάντα (2005).

Εν μέσω των Πολέμων των Κλώνων, ο Anakin Skywalker αναλαμβάνει να βρει και να επιστρέψει τον γιο του Jabba the Hutt για να εξασφαλίσει μια ισχυρή συμμαχία για την Δημοκρατία.Δεν χρειάζεται και πολύ περισσότερο απ’ τη διάρκεια του trailer για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται, αλλά θα σου το επιβεβαιώσω έτσι κι αλλιώς, για να μην έχεις αμφιβολίες, ότι χωρίς καμιά πρόθεση να πάει τη μυθολογία πουθενά παραπέρα, ο Lucas απλώς στήνει ένα κινηματογραφικής διάρκειας, παιδικού προσανατολισμού επεισόδιο, με αμφιβόλου αισθητικής animation, για να δουλέψει ως launching pad της καινούριας, σεναριακά ανεξάρτητης αντίστοιχης παιδικής τηλεοπτικής σειράς του Cartoon Network, που επίσης δεν έχει καμιά άλλη πρόθεση πέρα απ’ το να πουλήσει παιχνίδια, κι αν ανήκεις στο ηλικιακό (ή το αντίστοιχης νοητικής προδιάθεσης) γκρουπ που θα τα αγόραζε για να τα κοπανάει μεταξύ τους κάνοντας βζόιν και πίου-πίου, τότε αυτό είναι για σένα. Κι ίσως μπορείς και να μου εξηγήσεις πώς μπορεί να έχει ενδιαφέρον, οποιοδήποτε κομμάτι της ιστορίας πριν την ολοκλήρωση του πεπρωμένου του Anakin και την αποκάλυψή του στον Luke Skywalker, μιας και σε τρία Επεισόδια, ακόμη δεν το έχω βρει.

Το road movie για ανθρώπους που έχουν χάσει το δρόμο τους και παίρνουν τους δρόμους, με τα κωμικά διαλείματα και τις απαραίτητες δόσεις ψυχοψαξίματος, που ετοίμαζε ο Νίκος Παναγιωτόπουλος από πέρσι τέτοια εποχή, με τον Λευτέρη Βογιατζή στο τιμόνι και τους Αλεξία Καλτσίκη και Δημήτρη Πουλικάκο στις δίπλα θέσεις, ανοίγει αύριο βράδυ το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που μπαίνει στη δεύτερη δεκαετία της ζωής του φέτος, απ’ την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, Νίνο Φενεκ Μικελίδη.

Η ταινία παρακολουθεί το ταξίδι, κυριολεκτικό και μεταφορικό, ενός μεσήλικα που με αφορμή τον άρρωστο πατέρα του, βγαίνει απ’ το διαλυμένο του σπίτι και ξεκινά για τη Θεσσαλονίκη, αλλά στη διαδρομή συναντά έναν πλανόδιο κλαρινετίστα και μια γυναίκα που προσπαθεί να ξεφύγει απ’ τη σκιά της. Μαζί τους, χάνεται σε ένα ταξίδι, που τους περνά απ’ όλες τις πόλεις της βόρειας Ελλάδας και τους οδηγεί στην Κωνσταντινούπολη, την πατρίδα των παππούδων του ήρωα και την πατρίδα των παππούδων της Ελλάδας, όπως σημειώνει σε συνέντευξή του στο τελευταίο μοτέρ (τ.12), ο Παναγιωτόπουλος.

Όπως γίνεται συνήθως στα road movies, ο παράγοντας της έκπληξης με τις καταστροφικές συνέπειες, χτύπησε, έστω και το making of της ταινίας μόνο, του οποίου εξαφάνισε μια κασέτα. Οπότε ταξίδεψε να την αντικαταστήσει η δικιά μας, απ' την επίσκεψη στα πρώτα γυρίσματα, σ’ ένα πάρκιν στο Σχοινιά που παίζει το ρόλο της πηγμένης Εθνικής μπροστά σε διαδήλωση αγροτών. Όταν, μερικούς μήνες μετά, η κασέτα γύρισε στα χέρια μας, το υλικό της ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά λιωμένο, οπότε η σουρεάλ σκηνή της γνωριμίας του χαρακτήρα του Βογιατζή μ’ αυτούς της Καλτσίκη και του Πουλικάκου, μένει κρυμμένη μέσα στην αίθουσα, αλλά η συνέντευξη του σκηνοθέτη διασώθηκε και φτάνει για να σου δώσει μια ιδέα του τί άλλο θα σε περιμένει στα σκοτάδια, ενώ, γενικότερα, το υλικό που μας απέμεινε, σου δείχνει περισσότερα απ' όσα και το ίδιο το trailer της ακριβοθώρητης προώθησης της ταινίας, ας πούμε. Το road movie του Παναγιωτόπουλου βγαίνει στις αίθουσες στις 22 Οκτώβρη, ενώ το 21ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που φέτος φτάνει νέα όρια καθυστερημένης επικοινωνίας με τα Μέσα, θα κρατήσει απ' τις 9 ως τις 19 Οκτώβρη και το πρόγραμμα προβολών του κρύβεται στο site του.

Η Seven Films σας προσκαλεί στην avant première της νεανικής ταινίας Το Χυμαδιό. Το Σάββατο 11 Οκτωβρίου στις 2 το μεσημέρι στο ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Μεταξύ σύγχρονης κι αρχαίας Ελλάδας ψάχνουν να βρουν ο Γιώργος Νούσιας, ο αδερφός του, Πέτρος, κι ο μόνιμος συνεργάτης κι αυτών και του Περάκη, Claudio Bolivar, τις απαρχές του προαιώνιου κακού, που απ’ τα μέσα Αυγούστου έχει ξαναρχίσει να μετατρέπει τους πολίτες σε λυσσασμένα ζόμπι που σκορπάνε αίμα κι άντερα σε διάφορα σημεία της Αττικής. Το sequel του Κακού (2005), του πρώτου ελληνικού zombie movie και πρώτου σοβαρού ελληνικού horror comedy που αξίζει ν’ αναφερθεί (που μάλλον είναι και το πρώτο κανονικό ελληνικό κινηματογραφικό sequel, εδώ που τα λέμε), οδεύει προς το τέλος των γυρισμάτων του κι όταν χαλάσει ο καιρός, θα κλείσει τους δημιουργούς του στα μπουντρούμια του μοντάζ και των ψηφιακών επεξεργασιών για κάνα δεκάμηνο περίπου. Αλλά όσο είναι ακόμα έξω, περνάνε καλά λούζοντας με κουβάδες αίμα τους δεκάδες κομπάρσους τους και το μουράτο cast που έχει προστεθεί σ’ όσους επέζησαν στην πρώτη ταινία (Γιώργος Χρανιώτης, Αποστόλης Τότσικας, Ντίνος κι Ορφέας Αυγουστίδης), κι αυτό, ξέρεις, είναι αυτό που θα βγει στην οθόνη, μαζί με τα κρέατα, τα άντερα, τα κομμένα κεφάλια και τα ξεριζωμένα χέρια που σκορπάνε στα σκηνικά τους οι αδερφοί Αλαχούζοι.

Με σαφώς μεγαλύτερο budget και την Audio Visual να βοηθάει την Ekso Productions στην παραγωγή και να ετοιμάζει τη διανομή, οι αδερφοί Νούσια έχουν σαφώς μεγαλύτερα και καλύτερα παιχνίδια να παίξουν (ο Billy Zane σε ρόλο guest είναι μόνο ένα απ’ αυτά), αλλά το βασικό συστατικό που λέγεται μεράκι φαίνεται να είναι το ίδιο, κι η σοβαρότητα με την οποία το αφιερώνουν, ακόμα μεγαλύτερη. Κι αν και δεν το λένε στην κάμερα, ο πόθος τους να περάσουν ξανά τα σύνορα της χώρας κι αυτή τη φορά να ταξιδέψουν σε καλύτερη θέση, είναι σαφώς εντονότερος και τον συμμεριζόμαστε. Άλλωστε με τέτοια προσέλευση κομπάρσων παύλα fans, η επιτυχία στο εσωτερικό είναι δεδομένη απ’ αυτούς και μόνο, κι όπως βλέπεις και στο βίντεο, είναι τόσο πωρωμένοι, που χρειάζονται τουλάχιστον τρία cut για να σταματήσουν να δαγκώνουν τους πρωταγωνιστές. Αν δεν έχεις ήδη αιτήσει κι εσύ να φορέσεις χιτώνα και να κολυμπήσεις στο κόκκινο σιρόπι, το Κακό στην Εποχή των Ηρώων χρειάζεται όσα ζόμπι μπορεί να βρει για την σύγχρονη αντίστοιχη μεγάλη μάχη αυτής που επισκεφθήκαμε στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Κέντρο Λαυρίου, και σε περιμένει με ανοιχτό κάλεσμα στα γυρίσματα της ερχόμενης Κυριακής, στον παλιό ιππόδρομο του Φαλήρου. Φόρα το πιο σάπιο σου χαμόγελο, πέρνα απ’ το site τους για να μάθεις λεπτομέρειες και τα λέμε εκεί, αν μας γνωρίσεις κάτω από σκισμένα προσθετικά μας μάγουλα.

Ένα ακόμα trailer από αυτά για τα οποία γράφω κατεβατά αναλύοντας την ασιατική, τρομαρική ή ασιατική τρομαρική ιστορία τους για να βάλει μετά ο verbal με συνοπτικές διαδικασίες άσο στη ταινία, έναν ακόμα προπομπό ξαναγυρίσματος για αμερικάνικη κατανάλωση απω- ανατολίτικης χοροριάς από αυτούς για τους οποίους πάντα ελπίζω να είναι οι τελευταίοι αλλά εσύ επιμένεις να καταθέτεις αντίθετη άποψη στα ταμεία, ένα κάποιο μαρτύριο της σταγόνας στο τέλος, έδωσε στη δημοσιότητα η Dreamworks στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας.

Αυτή τη φορά, η ιστορία, δυο μικρών αδερφών και μιας κακής μητριάς, βασίζεται σε κορεάτικο μύθο, και η πρωτότυπη παραγωγή, σκηνοθετημένη από τον Kim Ji-woon της Γλυκόπικρης Ζωής (2005) και του The Good, the Bad & the Weird (2008), είναι κορεάτικος μύθος, τουλάχιστο στο χώρο, ούσα η πιο πετυχημένη στη πατρίδα της και η πιο στιλιζαρισμένη ποτέ οπουδήποτε. Και παρόλο που το trailer του remake δε φαίνεται και τόσο άσχημο, με ξανθιά σκύλα Elizabeth Banks απέναντι σε στρουμπουλά αθώα κοριτσάκια, μπορείς από τώρα να παραγγείλεις το DVD μόνο άμα χρειάζεσαι πατάκια για τον εσπρέσο. Η παραγωγή --χωρίς να μπορείς να την αδικήσεις μετά το πάτωμα των Ruins (2008) και το ξεπούλημα τσιχλοφουσκών στο χρώμα του αίματος στιλ Prom Night (2008)-- φαίνεται να δοκίμασε (από τις αρχές της χρονιάς επιπλέον) και "κατάλληλα" και "ακατάλληλα" κοψίματα για να καταλήξει σε PG-13, οι συντελεστές και το καστ είναι τυπικά δευτερότριτα του Lost και του Grudge 2 (2006), οι παραγωγοί κρύβουν έντεχνα ότι ετοιμάζουν Grudge 3 (2009) και Ring Three (2009), η εμφάνιση των σκηνών δείχνει "έμπνευση" αντί αναδημιουργία, και να περιμένεις να επιζήσει τίποτα από τα γιουνγκικά εγκεφαλικά παιχνίδια του αρχικού σεναρίου είναι τόσο μάταιο όσο και να τα εξηγείς σε φαν της Hannah Montana. Φυσιολογικά, ο τίτλος άλλαξε από Janghwa, Hongryeon / A Tale of Two Sisters (2003) σε The Uninvited (2009), που αποτελεί, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις, και τίτλο άλλης, ψιλομέτριας, νοτιοκορεάτικης ψιλοχοροριάς. Ενώ η έξοδος στις αμερικάνικες αίθουσες έχει μετατεθεί για τον ψιλονεκρό Φλεβάρη (30 Ιανουαρίου ακριβέστερα).

Μετά από ένα χαριτωμένο τσίρκο με τη γερμανική πολιτεία που δεν τους άφηνε να γυρίσουν στο Βερολίνο γιατί ο Tom Cruise είναι σαϊεντολόγος, μια περιπέτεια με χαμένα υλικά, ένα ατύχημα με κομπάρσους να ζητάνε εκατομμύρια σε αποζημιώσεις, αλλαγές στην ημερομηνία εξόδου, δημοσιεύματα να αμφιβάλλουν αν θα τελειώσει ποτέ κι αυτό που θα βγει θα βλέπεται κι ένα άγευστο πρώτο trailer που τους έδινε δίκιο και ξεκίνησε καινούρια αναμπουμπούλα με τις αμερικάνικες προφορές του σε Γερμανούς φαντάρους, έβγαλε το δεύτερό της trailer η κινηματογραφική μεταφορά της αληθινής ιστορίας ομάδας Ναζί που οργάνωσαν σχέδιο δολοφονίας του Hitler στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου, με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Βαλκυρία, την προηγούμενη Πέμπτη σε ασορτί σελίδα στο Yahoo! και μετά στις αίθουσες, πριν το Miracle at St. Anna (2008) του Spike Lee.

Trailer που σηματοδότησε αλλαγή προωθητικής τακτικής, ή τουλάχιστον αισθητικής προωθητικού υλικού, περισσότερο προσανατολισμένου σε funkiness τύπου Ocean’s Eleven (2001), τόσο στην αφίσα, όσο και στο μοντάρισμα του βίντεο, αλλά και στην αποφυγή του να βαραίνει την ατμόσφαιρα αναφέροντας το όνομα του Hitler ανά δύο ατάκες. Και αν κρίνεις απ’ τους τίτλους που αναφέρει αντί για το όνομα του Bryan Singer, στοχεύει περισσότερο αυτή τη φορά στους θεατές που τον θυμούνται (ακόμη) για τους Συνήθεις Υπόπτους, με τον σεναριογράφο των οποίων συνεργάζεται ξανά, 13 χρόνια μετά, μπερδεύοντας βέβαια κι αυτούς που είχαν κρατήσει το X-Men (2000) απ’ το πρώτο trailer, με την αναφορά του Superman Returns (2006), αλλά αποφεύγει κάθε συνδυασμό με το Apt Pupil (1998), προσπαθώντας προφανώς να δηλώσει προθέσεις για έξυπνη διασκέδαση, που μάλλον είναι κι αυτό που έχει να διαθέσει, αν ακούσεις τα test audiences, που το καλύτερο που είχαν να πουν, ήταν πως «είναι θρίλερ αγωνίας». Το δε φορτσάρισμα της καμπάνιας που ξεκινά δυόμιση μήνες πριν την προγραμματισμένη (για την ώρα) έξοδο της ταινίας, έγινε αφορμή η Nikki Finke να βγάλει πάλι στον αέρα ό,τι βρίσκει στο mailbox της, μ’ ένα αμφιβόλου αξιοπιστίας internal memo της MGM που περηφανεύεται για το buzz που δημιούργησε το trailer, να δημιουργεί περισσότερο buzz κι απ’ το ίδιο το trailer. Πράγμα που, βέβαια, έσκασε στα μούτρα και της MGM που ψάχνει ελπίδες σε σχόλια στα blogs, και της Finke που σε λίγο θα δημοσιεύει και τα spam για το Cialis της.

Το Valkyrie (2008) βέβαια, που εκφέρεται σα ρέψιμο, με το πλασάρισμά του σε αντιπρογραμματιστική θέση μέσα στα Χριστούγεννα, αλλά και παραδοσιακά οσκαρική στο ξεκίνημα της σχετικής περιόδου, παραμένει στην πραγματικότητα η μόνη ελπίδα του Tom Cruise να παραμείνει επικεφαλής studio (έστω κι αν το παίζει μπλαζέ λέγοντας ότι δεν κάνει τίποτα περισσότερο απ’ το να υπογράφει απλά τις επιταγές, που δεν πρέπει να ’ναι και ψέμα), με την United Artists (που του έδωσε ο Harry Sloan να παίζει, το Νοέμβρη του ’06 αν θυμάσαι) να βρίσκεται πρακτικά σε κατάσταση απραξίας (και άρα επενδυτικής αχρηστίας), έχοντας παράγει μονάχα την εισπρακτική και καλλιτεχνική πατάτα του Lions for Lambs (2007) τον πρώτο της χρόνο, κι ό,τι προκύψει απ’ αυτήν την ιστορία των καλών Ναζί στον δεύτερο. Και με την καλή του συνεργάτιδα, Paula Wagner, να έχει ήδη εγκαταλείψει τον Cruise μονάχο καπετάνιο του πλοίου-φαντάσματος, δεν θα ’χεις κι άδικο να υποψιάζεσαι ότι πολύ σύντομα ο Tom θα παίζει τον παραγωγό μόνο σε σατιρικά cameo.