«Δεν ξέρω αν αυτές ήταν οι καλύτερες ταινίες της φετινής παραγωγής, αλλά εμείς έπρεπε να δώσουμε ένα βραβείο», έλεγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος το βράδυ της Παρασκευής, χαιρετίζοντας τη διοργάνωση που είχε την έμπνευση να βάλει επί κεφαλής της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού της, έναν «τόσο εμπνευσμένο πρόεδρο», όπως είπε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, μέλος της επιτροπής, πριν ανακοινώσει ότι το Pieds Nus sur les Limaces ήταν η ταινία που επέλεξαν ως την πρώτη που θα παραλάμβανε το νεόκοπο βραβείο της Χρυσής Κουκουβάγιας, μαζί με το χρηματικό έπαθλο που θα χρησιμοποιήσει ο διανομέας της για την προώθηση του τίτλου όταν έρθει η ώρα να τη βγάλει στις αίθουσες.

Ξανθιά δεκαεξάχρονη μεγαλώνει στους πάγους της Φινλανδίας εκπαιδευόμενη από τον πατέρα της σα δολοφονική μηχανή, μέχρι τη στιγμή που θα θελήσει να περάσει και σε πρακτική εξάσκηση πάνω στη μισή CIA ανά τον πλανήτη, με στόχο κακούργα κοκκινομάλλα.

Ακόμα νέα αλλοδαπή καθαρίστρια, παράνομη μετανάστρια στη χώρα βόρεια της Γαλλίας και δυτικά της Γερμανίας, συλλαμβάνεται μπροστά στα μάτια του ανήλικου γιου της.

Σπάνιος μπλε Μακαο-παπαγάλος μεταφέρεται από τη Μινεσότα στο Ρίο για να ζευγαρώσει με το τελευταίο θηλυκό του είδους. Δυστυχώς γι' αυτόν όμως, για να πηδήξει πρέπει πρώτα να πετάξει.

Κολλητοί παρατούν τα εγκόσμια και καλλιεργούν τομάτες στην άκρη της γης της νότιας Κρήτης, όμως ο κόσμος έρχεται να τους βρει, με τη μορφή τσουπωτής Γερμανιδούλας με τάσεις νυμφομανίας.

Κοριτσάκι κλείνεται σε ψυχιατρικό άσυλο που μετατρέπεται σε καμπαρέ όταν κλείνει τα μάτια, και γεμίζει ζόμπι, ρομπότ και δράκους όταν πρέπει να χορέψει.

Γλάστρα του παραδοσιακού είδους, ευτραφής, μεσήλικη και με προίκα, αναγκάζεται, καταναγκάζεται, μα δε το θέλει σου λέει, να αναλάβει το οικογενειακό εργοστάσιο, όταν ο άντρας της παθαίνει πολλή φασιστική φαλλοκρατία.

Σιδεριές, τσιμεντόλιθοι, εκσκαφές, μηχανικά σχέδια, ένας τύπος με μουστάκα, οι εργάτες με την κάπα, πλατφόρμες ν’ ανεβοκατεβαίνουν, περισσότερη σέπια απ’ όση μπορεί ν’ αντέξει το instagram του κινητού σου και μια πιανόλα απ’ την κόλαση να βαράει σα να μην υπάρχει αύριο. Τι είναι όλα αυτά; Το ένα απ’ τα τρία φιλμάκια που θα σου μιξάρει απόψε ο DJ Cam, στο Cine-Mix της Γαλλικής Ταινιοθήκης, που σου φέρνει ατόφιο το 12ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου απόψε στον Απόλλωνα, με τις Μάζες να μοιράζουν διπλές προσκλήσεις να προλάβεις να κερδίσεις.

Μετά το θάνατο της μητέρας της, μια απροσάρμοστα ξεχωριστή μικρή, δέχεται τις φροντίδες της αδερφής της που μετακομίζει στο άδειο πια επαρχιακό τους πατρικό γι' αυτό το σκοπό.

Γεννήθηκε στο Nantes από Έλληνα γιατρό και Γαλλίδα φυσικοθεραπεύτρια μόλις τριαντατρία χρόνια πριν, και λάτρεψε την υποκριτική από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στο σανίδι της ανωτάτης σχολής δραματικών τεχνών του Παρισιού για να δώσει τις εισαγωγικές της εξετάσεις. Στα 19 της ξεκίνησε μια επαγγελματική διαδρομή που την έφερε μπροστά στο φακό του Claude Chabrol πριν καλά-καλά μπει στο χώρο του κινηματογράφου, κι έκτοτε έχτισε με επιλεκτικότητα, τρέλα και πάθος, μια καριέρα που της έδωσε τη δυνατότητα να μοιραστεί την οθόνη με την Isabelle Huppert, να περπατήσει τα χαλιά της Βενετίας, να τιμήσει τις ελληνικές της ρίζες παίζοντας στην Αληθινή Ζωή (2003) του Πάνου Χ Κούτρα και το Όνειρο του Ίκαρου (2005) του Κώστα Νάτση, να δαμάσει τις πασαρέλες και να χριστεί μούσα του Karl Lagerfeld και να κλείσει τις Κάνες με το Coco Chanel & Igor Stravinsky (2009) ενσαρκώνοντας τη θρυλική περσόνα του τίτλου. Φέτος γύρισε πάλι στην Ελλάδα, ως ανάδοχος του 12ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Και όπως ήταν λογικό, μίλησε στις Μάζες.

Από το 1810 μέχρι και το θάνατό της το 1815, μια γυναίκα με τα συνηθισμένα χαρακτηριστικά της φυλής των Khoikhoi, στεατοπυγία και sinus pudoris, περιφέρονταν σα θέαμα, σαν Αφροδίτη των Οτεντότων, στην Ευρώπη.

Ιδεαλιστής ειδικευόμενος, προσπαθεί να διατηρήσει τα φρένα του στην θυελώδη παράνοια του ελληνικού δημοσίου, και ιδίως του Εθνικού Συστήματος Υγείας.