Κι αν η εργατική τάξη του χτες έβγαινε σε πρόωρη σύνταξη σήμερα με την εντύπωση πως όχι μόνο διατήρησε ακέραια την ιδεολογία της αλλά και την αποτελεσματικότητα αυτής?

Βετεράνος του αμερικανικού εμφυλίου, αντί για χρυσάφι στη σπηλιά, βρίσκει πύλη που τον οδηγεί στον Άρη, εν μέσω εξωγήινου εμφυλίου, του οποίου είναι γραφτό να γίνει βετεράνος.

Αφασικός συνταξιούχος γκοθάς βγαίνει απ’ την ανία του για να επιστρέψει στην Αμερική ψάχνοντας βασανιστή των Ες Ες που ταλαιπώρησε τον πατέρα του στο Άουσβιτς.

Χρόνια αφότου όλοι αμφισβήτησαν τη ψυχική σου υγεία, θα πρέπει να επιστρατεύσεις όλο το awesomeness του ξανθιά φου στο οποίο εξασκήθηκες στο ενδιάμεσο, για να βρεις την αδερφούλα σου, που σου φαίνεται ότι την απήγαγαν κι αυτήν τώρα.

Με κινηματογραφικό υπεραστέρα που έχει καμιά τετραετία να εμφανιστεί στην οθόνη, σκηνοθέτη που έχει πέντε χρόνια να κάτσει πίσω από κινηματογραφική κάμερα, σενάριο που γράφεται και ξαναγράφεται εδώ και τρία χρόνια, κι ένα brand που μαζεύει σκόνη απ’ το τελευταίο του επεισόδιο πριν μια δεκαετία, η Sony είναι πλέον έτοιμη να φέρει τους Men in Black της στην νέα, τρισδιάστατη εποχή, όπως σου επιβεβαιώνει και το πρώτο μεγάλο trailer του MIB3, πετώντας Will Smith και κάμερα μαζί απ' την κορυφή ουρανοξύστη

Πλανόδιος δημοσιογράφος κουρασμένος από την Αμερική του Eisenhower, φτάνει στο Puerto Rico για να εμποδίσει, με το να κολυμπάει στο ρούμι και να γράφει για ζώδια, υποθηκευμένη τοπική εφημερίδα να το παραδώσει στην ανηθικότητα.

Τριαντάρης πρώην ναρκομανής συγγραφέας, στο τελευταίο στάδιο της κοινωνικής επανένταξής του, προσπαθεί να επανασυνδέσει και τη ζωή του, στη νορβηγική πρωτεύουσα, τη τελευταία μέρα του καλοκαιριού.

Πιτσιρικάς ερωτεύεται, παντρεύεται, γίνεται DJ, ξαναερωτεύεται, χωρίζει, ξαναπαντρεύεται, ενώ γύρω του το σύμπαν ανακατεύεται και μια μητέρα μόνη προσπαθεί να μεγαλώσει τον γενετικά ταλαιπωρημένο γιό της, όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά.

Πριν σκουπίσει τα αγαλματάκια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και στη διάρκεια του σαββατοκύριακου, ο Artist (2011) έκανε τη Παρασκευή μια στάση στο Théâtre du Châtelet για να συλλέξει μερικά και από τη γαλλική κινηματογραφική ακαδημία, στη τελετή απονομής των 37ων César όπου, αλαφρά παράδοξα, δεν ήτανε και ακριβώς το φαβορί.

Οι συνήθεις ύποπτοι της φετινής εποχής των βραβείων, ο παραγωγός Thomas Langmann, ο σκηνοθέτης Michel Hazanavicius και ο πρωταγωνιστής Jean Dujardin του Artist (2011), σκούπισαν και τα Indie Spirits που απονεμήθηκαν το Σάββατο, παραδοσιακά μια μέρα πριν τα βραβεία της ©AMPAS®, στη παραδοσιακή τέντα στη παραλία της Santa Monica.

Ογδοντατρία χρόνια μετά τα Wings (1927) του Lucien Hubbard, βωβή ταινία κέρδισε ξανά το πιο χρυσό αγαλματάκι της κινηματογραφικής βιομηχανίας, ο Artist (2011) του Michel Hazanavicius έφυγε τα ξημερώματα από το Kodak Theatre με το όσκαρ καλύτερης ταινίας, και άλλα τέσσερα, σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού, μουσικής και κουστουμιών, να του κάνουνε παρέα.

Εσωτερικά νεκρός άντρας που δουλειά του είναι να κυνηγάει τους λύκους γύρω από πετρελαιοπηγή στην Αλάσκα, βρίσκεται να ηγείται ανθρώπινης αγέλης, σε αναπόφευκτη τυφλή σύγκρουση, με τη πιο εξελικτικά ακονισμένη στην επιβίωση, του πλανήτη.

Άντρας που ζει στο αμάξι του μεταφέροντας μέλι για το αφεντικό του, χάνει τη δουλειά του από καλύτερο οδηγό, αποκηρύσσει τα δολοφονικά αμάξια, γίνεται μηχανόβιος, αλλάζει γνώμη, γίνεται καπετάνιος.

Υπερεπιβήτορες της CIA που χρησιμοποιούνε τα δολάρια του μισθού τους απλά για να γυαλίζουνε τα παπούτσια τους, σφάζονται για τη μοναδική γυναίκα στον πλανήτη που δεν είναι σα τις άλλες. Αυτή που σιχαίνεται το ψέμα και την υποκρισία, ξέρεις.

Πιτσιρικάς χάνει τον πατέρα του στους Δίδυμους Πύργους κι ένα χρόνο μετά ξεκινά ταξίδι (αυτο)εξερεύνησης στη σοκαρισμένη Νέα Υόρκη, ψάχνοντας το πολυπόθητο closure.

Κέρδισε το βραβείο πρωτεμφανιζόμενου της Δράμας με την πρώτη μικρού μήκους του πριν μια επταετία σχεδόν, κι ύστερα εξαφανίστηκε απ’ τα κινηματογραφικά ραντάρ, για να καταπιαστεί με βιντεοκλίπ και διαφημιστικά, όπως πρακτικά όλοι οι κινηματογραφιστές της γενιάς του, μιας γενιάς που γίνεται σαράντα. Με την επιστροφή του όμως πίσω από την κινηματογραφική κάμερα, για να στήσει επιτέλους την πρώτη του μεγάλου μήκους δουλειά, ο Μπάμπης Μακρίδης κατάφερε όχι μόνο να δημιουργήσει μια ταινία που εντάσσεται επάξια σ’ αυτό το τελευταίο κύμα δημιουργών που ανοίγουν νέους δρόμους για τον ελληνικό κινηματογράφο κυρίως προς το εξωτερικό, αλλά να φέρει και μια καινούρια πρωτιά.

Τριανταπέντε χρόνια και μια ντουζίνα τίτλους μετά την καλλιτεχνική τους κορωνίδα με το βραβευμένο στις Κάνες Padre Padrone (1977), οι αδερφοί Taviani επέστρεψαν χθες βράδυ στην πρώτη γραμμή των ευρωπαϊκών καλλιτεχνικών κινηματογραφικών κυκλωμάτων, κερδίζοντας τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου, για το ντοκιμαντερίστικο πορτρέτο ομάδας βαρυποινιτών, που προσπαθούν να ανεβάσουν τον Ιούλιο Καίσαρα του William Shakespeare, πίσω απ’ τις μπάρες των ιταλικών κρατητηρίων υψηλής ασφαλείας που τους φιλοξενούν.