Cars (2006): Trailer για sold out
Εξατμίσεις βρυχώνται, λαμαρίνες λάμπουν και τολμηρά αυτοκίνητα σηκώνουν σκόνη στην Route 66. Nέο, επίσημο δίλεπτο τρέιλερ για το επόμενο παιδί του John Lasseter, το Cars,το οποίο επιβεβαιώνει δύο πράγματα. Πρώτον: H animation είναι εξαιρετική (με τις ερήμους και του σκονισμένους δρόμους να είναι τόσο ρεαλιστικοί όσο και ο βυθός του Finding Nemo) και δεύτερον, ότι πρόκειται για την ίδια, δοκιμασμένη αλλά και λίγο κουρασμένη φόρμουλα. Το νεαρό και ενθουσιώδες αυτοκίνητο αγώνων Lightning McQueen θα ανακαλύψει τον πραγματικό εαυτό του με την βοήθεια των απλοικών αλλά σοφών νέων φίλων του, του έρωτα με μια όμορφη Porsche και την αντιπαράθεση με τον έμπειρο και κυνικό Doc Hudson (Paul Newman, στοιχηματίζουμε από τώρα ότι θα είναι το Highlight του φιλμ).
Δεν αμφιβάλλουμε ότι οι ξέφρενες σκηνές αγώνων και τα ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα θα είναι ότι καλύτερο για τα παιδιά, αλλά η παράδοση που θέλει τα animation να έχουν και αρκετό περιεχόμενο για τους ενήλικες μας φαίνεται λίγο δύσκολο να κρατηθεί. Η hard boiled φιλοσοφία του Doc θα ξυπνήσει τη νοσταλγία μας για τον παλιό, καλό Paul Newman των Hustler και Color of Money, το "Take a car wash hippy" είναι ατάκα για τρελά γέλια και ο σχολιασμός του Lightning για το τατουάζ στον "πισινό" της Porsche ίσως είναι σημάδι για ενήλικο dating χιούμορ, αλλά δείξτε μας λίγο οίκτο, πόσες ακόμα ιστορίες ωρίμανσης και ενηλικίωσης πρέπει να δούμε για να εμπεδώσουμε τα μεγάλα μαθήματα της ζωής;
Δεν αμφιβάλλουμε ότι οι ξέφρενες σκηνές αγώνων και τα ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα θα είναι ότι καλύτερο για τα παιδιά, αλλά η παράδοση που θέλει τα animation να έχουν και αρκετό περιεχόμενο για τους ενήλικες μας φαίνεται λίγο δύσκολο να κρατηθεί. Η hard boiled φιλοσοφία του Doc θα ξυπνήσει τη νοσταλγία μας για τον παλιό, καλό Paul Newman των Hustler και Color of Money, το "Take a car wash hippy" είναι ατάκα για τρελά γέλια και ο σχολιασμός του Lightning για το τατουάζ στον "πισινό" της Porsche ίσως είναι σημάδι για ενήλικο dating χιούμορ, αλλά δείξτε μας λίγο οίκτο, πόσες ακόμα ιστορίες ωρίμανσης και ενηλικίωσης πρέπει να δούμε για να εμπεδώσουμε τα μεγάλα μαθήματα της ζωής;
- ΣΥΝ
- Η σφραγίδα ποιότητας του κολοσσιαίου ονόματος της Pixar.
- ΠΛΗΝ
- Ο Owen Wilson θα μπορέσει να αποδώσει το χιούμορ του μόνο με τη φωνή του;
- Αν με το Finding Nemo τα ηλίθια μικρά «απελευθέρωναν» τα χρυσόψαρα στις λεκάνες με το Cars θα πάρουν τα κλειδιά του μπαμπά και θα παίζουν με την υπομονή μας στις εθνικές οδούς;
Δείτε/Κρύφτε το πρώτο trailer v
Previously on Movies for the Masses: Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006): Trailer
Plays for the Masses: 1984
Το MftM πηγαίνει και στο θέατρο, αν στην παράσταση εμπλέκεται ο έντονα πολιτικοποιημένος και βραβευμένος με Oscar ηθοποιός- σεναριογράφος- σκηνοθέτης και ακτιβιστής Tim Robbins! Αυτή τη φορά ανέλαβε τη σκηνοθεσία της θεατρικής μεταφοράς του, πάντα επίκαιρου και εύστοχου, «1984» του George Orwell (με την έγκριση του Ιδρύματος Orwell για πρώτη φορά). Η προσαρμογή του κειμένου διά χειρός Michael Gene Sullivan, υιοθετεί οφθαλμοφανείς παραλληλισμούς με σημερινές πολιτικές πολέμου, που μετατρέπουν το έργο σε μια αντι-Bush διαμαρτυρία, γεγονός όμως το οποίο δεν περιορίζει την πολυεπίπεδη ερμηνεία του κειμένου. Ο Big Brother δεν έχει να κάνει μόνο με την παρακολούθηση και σίγουρα όχι με τον Ανδρέα Μικρούτσικο. Ο Big Brother είναι συνώνυμος με τον έλεγχο, τον έλεγχο της σκέψης και της «πραγματικότητας».
«Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν. Και όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον» μας πληροφορεί προφητικά η θεατρική ομάδα του Tim Robbins, Actors' Gang (με την οποία έχει ανεβάσει στο παρελθόν δύο ακόμα στρατευμένες παραστάσεις), και η οποία αποτελείται από πέντε άνδρες και μία γυναίκα (Μπρεντ Χίνκλεϊ, Κέιθ Φάρλεϊ , Μπράιεν Τ. Φίνεϊ, Κάιλι Χόλιστερ, Β. Τζέι Φόστερ και Στήβεν Μ. Πόρτερ). Δίνουν όλοι σε γενικές γραμμές καλές ερμηνείες σε δύσκολους ρόλους, χωρίς ωστόσο να υπερβαίνουν τον εαυτό τους. Είναι όμως τόση η δύναμη του κειμένου, που καταφέρνει να καθηλώνει, παρά το λιτό μινιμαλιστικό και ultra black σκηνικό και παρά τους υπέρτιτλους που συνοδεύουν την παράσταση (που παρουσιάζεται στην αγγλική γλώσσα), εξαιτίας της ζοφερής πραγματικότητας, που ξεδιπλώνει... ένας κόσμος όπου τα όνειρα είναι ο νούμερο 1 κίνδυνος της κρατικής τάξης.
Η παράσταση χειροκροτήθηκε από το κοινό, που δεν έκρυψε την ικανοποίηση του, και κυρίως δεν τρομοκρατήθηκε από την πληθώρα φωτογραφιών της Μιμής Ντενίση ως "Μπουμπουλίνα" και "Θεοδώρα", που κοσμούν το πολυτελές θέατρο της (Ιλίσια – Ντενίση), το οποίο εκτός από την παράσταση του Robbins (2 με 6 Μαΐου), θα φιλοξενήσει στη συνέχεια και άλλα αναγνωρισμένα ονόματα, όπως του Πέτερ Στάιν, στα πλαίσια της διοργάνωσης «Θέατρο χωρίς όρια», της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας.
«Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν. Και όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον» μας πληροφορεί προφητικά η θεατρική ομάδα του Tim Robbins, Actors' Gang (με την οποία έχει ανεβάσει στο παρελθόν δύο ακόμα στρατευμένες παραστάσεις), και η οποία αποτελείται από πέντε άνδρες και μία γυναίκα (Μπρεντ Χίνκλεϊ, Κέιθ Φάρλεϊ , Μπράιεν Τ. Φίνεϊ, Κάιλι Χόλιστερ, Β. Τζέι Φόστερ και Στήβεν Μ. Πόρτερ). Δίνουν όλοι σε γενικές γραμμές καλές ερμηνείες σε δύσκολους ρόλους, χωρίς ωστόσο να υπερβαίνουν τον εαυτό τους. Είναι όμως τόση η δύναμη του κειμένου, που καταφέρνει να καθηλώνει, παρά το λιτό μινιμαλιστικό και ultra black σκηνικό και παρά τους υπέρτιτλους που συνοδεύουν την παράσταση (που παρουσιάζεται στην αγγλική γλώσσα), εξαιτίας της ζοφερής πραγματικότητας, που ξεδιπλώνει... ένας κόσμος όπου τα όνειρα είναι ο νούμερο 1 κίνδυνος της κρατικής τάξης.
Η παράσταση χειροκροτήθηκε από το κοινό, που δεν έκρυψε την ικανοποίηση του, και κυρίως δεν τρομοκρατήθηκε από την πληθώρα φωτογραφιών της Μιμής Ντενίση ως "Μπουμπουλίνα" και "Θεοδώρα", που κοσμούν το πολυτελές θέατρο της (Ιλίσια – Ντενίση), το οποίο εκτός από την παράσταση του Robbins (2 με 6 Μαΐου), θα φιλοξενήσει στη συνέχεια και άλλα αναγνωρισμένα ονόματα, όπως του Πέτερ Στάιν, στα πλαίσια της διοργάνωσης «Θέατρο χωρίς όρια», της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας.
Pac Man: Trailer για ένα blockbuster
Ξεχάστε φίδια και αεροπλάνα γιατί το πραγματικό sleeper hit του καλοκαιριού απειλεί να γίνει μια κίτρινη μπίλια που τρώει τελίτσες αποφεύγοντας χρωματιστά φαντάσματα.
Εδώ και δυο μέρες που έσκασε μύτη το trailer στο IFILM και στο YouTube προσπαθώ να βρώ, όπως όλοι, αν είναι for real, όπως ισχυρίζεται ο δημιουργός του. Πραγματικότατες είναι βέβαια οι τουλάχιστον 300.000 θεάσεις του. Και αναμένεται συνέχεια.
Πραγματικά είναι και τα δικαιώματα παραγωγής της ταινίας που κατέχει η Crystal Sky από το 2002. Και πραγματική είναι και η πρόθεση του CEO της, Steven Paul, να τα εξασκήσει, σύμφωνα με τη συνέντευξή του, πριν μερικούς μήνες, στο Gamecloud. Υπαρκτό είναι, τέλος, το θανάσιμο μίσος των gamers τόσο για τον Paul όσο και για τον Uwe Boll, αφού οι κινηματογραφικές μεταφορές παιχνιδιών και από τους δυο δεν ήταν και ότι καλύτερο στην ιστορία της 7ης τέχνης. Στη πραγματικότητα είναι το καλύτερο.. γέμισμα για το Βottom 100 του IMDb.
Ανύπαρκτα είναι, φαινομενικά, τα έσοδα των παραγωγών και άπειρες οι θεωρίες για τους ποιους δουλεύουν για να βγάλουν λεφτά. Ανύπαρκτη είναι όμως και η σχέση τους, μέχρι τώρα, αφού ο Boll διευθύνει τη δικιά του εταιρεία (παραγωγής). Άρα τα credits του trailer (με τον Uwe Boll να παρουσιάζει παραγωγή του έτερου θανάσιμα αγαπημένου Paul WS Anderson) είναι παράταιρα. Και το εξαιρετικά πιθανότερο είναι να αποτελούν πισωδούλεμα του 20χρονου Scott Gairdner προς όλη τη σχετική βιομηχανία.
Γλυκιά φάση πάντως.
Εδώ και δυο μέρες που έσκασε μύτη το trailer στο IFILM και στο YouTube προσπαθώ να βρώ, όπως όλοι, αν είναι for real, όπως ισχυρίζεται ο δημιουργός του. Πραγματικότατες είναι βέβαια οι τουλάχιστον 300.000 θεάσεις του. Και αναμένεται συνέχεια.
Πραγματικά είναι και τα δικαιώματα παραγωγής της ταινίας που κατέχει η Crystal Sky από το 2002. Και πραγματική είναι και η πρόθεση του CEO της, Steven Paul, να τα εξασκήσει, σύμφωνα με τη συνέντευξή του, πριν μερικούς μήνες, στο Gamecloud. Υπαρκτό είναι, τέλος, το θανάσιμο μίσος των gamers τόσο για τον Paul όσο και για τον Uwe Boll, αφού οι κινηματογραφικές μεταφορές παιχνιδιών και από τους δυο δεν ήταν και ότι καλύτερο στην ιστορία της 7ης τέχνης. Στη πραγματικότητα είναι το καλύτερο.. γέμισμα για το Βottom 100 του IMDb.
Ανύπαρκτα είναι, φαινομενικά, τα έσοδα των παραγωγών και άπειρες οι θεωρίες για τους ποιους δουλεύουν για να βγάλουν λεφτά. Ανύπαρκτη είναι όμως και η σχέση τους, μέχρι τώρα, αφού ο Boll διευθύνει τη δικιά του εταιρεία (παραγωγής). Άρα τα credits του trailer (με τον Uwe Boll να παρουσιάζει παραγωγή του έτερου θανάσιμα αγαπημένου Paul WS Anderson) είναι παράταιρα. Και το εξαιρετικά πιθανότερο είναι να αποτελούν πισωδούλεμα του 20χρονου Scott Gairdner προς όλη τη σχετική βιομηχανία.
Γλυκιά φάση πάντως.
Previously on Movies for the Masses: Trailer mashups: Πέρασμα στο mainstream
Tribeca 2006: Τα βραβεία
Απονεμήθηκαν χτες βράδυ, 6 Μαίου, στο Golden Bridge Restaurant της Chinatown (στη Νέα Υόρκη, φυσικά) τα βραβεία του φετινού Tribeca Film Festival. Με τον.. πόλεμο να κερδίζει πολύ.
Το σημαντικότερο βραβείο, καλύτερης αφηγηματικής ταινίας (ή ταινίας "μυθοπλασίας" αν προτιμάς) πήγε στον Ευλογημένο από τη Φωτιά (Iluminados por el fuego - Blessed by Fire (2006)) του Αργεντινού Tristán Bauer. Που αφηγείται την ιστορία ενός βετεράνου που δε μπορεί να ξεπεράσει τον πόλεμο στα Malvinas/Falklands. Και περιέχει ένα έντονο μήνυμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία για τη σύρραξη στο Ιράκ, σύμφωνα με το δημιουργό του. Που χαρακτήρισε το συγκεκριμένο πόλεμο "έγκλημα" σε δηλώσεις του στο Reuters.
Το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ κέρδισε το The War Tapes (2006) της Deborah Scranton, που έδωσε ψηφιακές κάμερες σε αμερικανούς στρατιώτες που πήγαιναν στο Ιράκ και έραψε τη ταινία της με πάνω από 800 ώρες φιλμ που της επέστρεψαν. Και ως καλύτερο νεοϋορκέζικο ντοκιμαντέρ τιμήθηκε το When I Came Home (2006), του Dan Lohaus, για ένα βετεράνο του Ιράκ που καταλήγει άστεγος στη Νέα Υόρκη.
Καλύτερες ερμηνείες επιλέχτηκαν αυτές της τσέχας Eva Holubová στους Účastníci Zájezdu - Holiday Makers (2006) και του γερμανού Jürgen Vogel στη Der Freie Wille - The Free Will (2006). Ενώ τιμήθηκαν και τρια (3) φιλμ για μουσουλμανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της πιο ακριβής αιγυπτιακής παραγωγής Omaret Yacoubian - The Yacoubian Building (2005), βασισμένης στο αντίστοιχο για τρία(!) χρόνια best-seller.
Το, 5ο στην ιστορία του, φεστιβάλ άνοιξε, όπως ήδη ξέρεις, με το United 93 (2006) -που παρά το θόρυβο και τις καλές κριτικές δε τα πήγε και τόσο καλά στα ταμεία- και πρόβαλλε 274 ταινίες από 40 χώρες. Η πλήρης λίστα των βραβείων του, κομπλέ με τρέιλερ, βρίσκεται στο Tribeca Film Festival-2006 Award Winners.
Το σημαντικότερο βραβείο, καλύτερης αφηγηματικής ταινίας (ή ταινίας "μυθοπλασίας" αν προτιμάς) πήγε στον Ευλογημένο από τη Φωτιά (Iluminados por el fuego - Blessed by Fire (2006)) του Αργεντινού Tristán Bauer. Που αφηγείται την ιστορία ενός βετεράνου που δε μπορεί να ξεπεράσει τον πόλεμο στα Malvinas/Falklands. Και περιέχει ένα έντονο μήνυμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία για τη σύρραξη στο Ιράκ, σύμφωνα με το δημιουργό του. Που χαρακτήρισε το συγκεκριμένο πόλεμο "έγκλημα" σε δηλώσεις του στο Reuters.
Το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ κέρδισε το The War Tapes (2006) της Deborah Scranton, που έδωσε ψηφιακές κάμερες σε αμερικανούς στρατιώτες που πήγαιναν στο Ιράκ και έραψε τη ταινία της με πάνω από 800 ώρες φιλμ που της επέστρεψαν. Και ως καλύτερο νεοϋορκέζικο ντοκιμαντέρ τιμήθηκε το When I Came Home (2006), του Dan Lohaus, για ένα βετεράνο του Ιράκ που καταλήγει άστεγος στη Νέα Υόρκη.
Καλύτερες ερμηνείες επιλέχτηκαν αυτές της τσέχας Eva Holubová στους Účastníci Zájezdu - Holiday Makers (2006) και του γερμανού Jürgen Vogel στη Der Freie Wille - The Free Will (2006). Ενώ τιμήθηκαν και τρια (3) φιλμ για μουσουλμανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της πιο ακριβής αιγυπτιακής παραγωγής Omaret Yacoubian - The Yacoubian Building (2005), βασισμένης στο αντίστοιχο για τρία(!) χρόνια best-seller.
Το, 5ο στην ιστορία του, φεστιβάλ άνοιξε, όπως ήδη ξέρεις, με το United 93 (2006) -που παρά το θόρυβο και τις καλές κριτικές δε τα πήγε και τόσο καλά στα ταμεία- και πρόβαλλε 274 ταινίες από 40 χώρες. Η πλήρης λίστα των βραβείων του, κομπλέ με τρέιλερ, βρίσκεται στο Tribeca Film Festival-2006 Award Winners.
Previously on Movies for the Masses: 2006 MTV Movie Awards: Οι υποψηφιότητες
Η Lindsay Lohan θέλει βυζιά και κώλο
You want to be called sexy, and you want to have tits and an ass.
Τάδε έφη Lindsay Lohan στη χτεσινή Mirror. Και δε θα μπορούσα να το πω καλύτερα, φυσικά. Όμως για να το χωνέψει η πρώην, πιο λατρεμένη από τους αμερικάνους (και όχι μόνο) πορνόγερους, ανήλικη ηθοποιός, έπρεπε να ταράξουν στο δούλεμα ως και την 12χρονη αδερφή της, οι συμμαθητές της, στο σχολείο. Γιατί τις λέξεις που της έσουραν όλοι οι υπόλοιποι πρώην (και μη) θαυμαστές της, τα σχολιαρόπαιδα θα κάνουν χρόνια να τις καταλάβουν.
Όπως και να 'χει η Λίντσεϊ, που ελπίζει, στις δηλώσεις της, να τη συγχωρέσουμε αφού ήταν μικρή και δε της έκοβε, έχει δείξει έκτακτα σημάδια συμμόρφωσης, στα.. σωστά σημεία, όπως ήδη είπαμε. Και το ίδιο έκτακτη δουλειά κάνει και ο ατζέντης της τελευταία. Με αποτέλεσμα να εμφανίζεται στα "ρεπορτάζ", ακόμα και των πιο άσχετων, πιο συχνά και από τη Paris Hilton. Η ίδια διαφεύδει ότι υπάρχει οποιοσδήποτε στη ζωή της ("If I dated all the people they say I have I'd be dead by now"). Ενώ μέχρι και τα club στα οποία την "πέφτει" σε διάφορους Νιάρχους, Ratners, κτλ., αναγκάζονται να βγάλουν διαψεύσεις πια. Όποιον θέλεις πιστεύεις.
Στα κινηματογραφικά, η καβλιάρα σταρ εμφανίζεται μαζί με τη (σημαντικότατη φέτος, κατά το Time, θυμίζω) Meryl Streep, όχι μόνο στο εξώφυλλο του W Μαίου αλλά και στο A Prairie Home Companion (2006) του Robert Altman (που, κατά σύμπτωση, έκανε επίσημη πρεμιέρα προχτές, στο ίδιο θέατρο που γυρίστηκε, την ίδια μέρα που άνοιγε και τη Berlinale in Athens 2006). Και στο Just My Luck (2006) του εξειδικευμένου σε ρομαντικές κωμωδίες Donald Petrie (που ανοίγει στις αμερικάνικες πολιτείες την ερχόμενη Παρασκευή). Και σε πολύ περισσότερες ταινίες, το επόμενο χρονικό διάστημα, απ' όσες άλλες κάνουν συνολικά στη καριέρα τους. Ήταν να μην αρχίσει να (ξανα)βάζει κανά κιλό.
Όπως και να 'χει η Λίντσεϊ, που ελπίζει, στις δηλώσεις της, να τη συγχωρέσουμε αφού ήταν μικρή και δε της έκοβε, έχει δείξει έκτακτα σημάδια συμμόρφωσης, στα.. σωστά σημεία, όπως ήδη είπαμε. Και το ίδιο έκτακτη δουλειά κάνει και ο ατζέντης της τελευταία. Με αποτέλεσμα να εμφανίζεται στα "ρεπορτάζ", ακόμα και των πιο άσχετων, πιο συχνά και από τη Paris Hilton. Η ίδια διαφεύδει ότι υπάρχει οποιοσδήποτε στη ζωή της ("If I dated all the people they say I have I'd be dead by now"). Ενώ μέχρι και τα club στα οποία την "πέφτει" σε διάφορους Νιάρχους, Ratners, κτλ., αναγκάζονται να βγάλουν διαψεύσεις πια. Όποιον θέλεις πιστεύεις. Στα κινηματογραφικά, η καβλιάρα σταρ εμφανίζεται μαζί με τη (σημαντικότατη φέτος, κατά το Time, θυμίζω) Meryl Streep, όχι μόνο στο εξώφυλλο του W Μαίου αλλά και στο A Prairie Home Companion (2006) του Robert Altman (που, κατά σύμπτωση, έκανε επίσημη πρεμιέρα προχτές, στο ίδιο θέατρο που γυρίστηκε, την ίδια μέρα που άνοιγε και τη Berlinale in Athens 2006). Και στο Just My Luck (2006) του εξειδικευμένου σε ρομαντικές κωμωδίες Donald Petrie (που ανοίγει στις αμερικάνικες πολιτείες την ερχόμενη Παρασκευή). Και σε πολύ περισσότερες ταινίες, το επόμενο χρονικό διάστημα, απ' όσες άλλες κάνουν συνολικά στη καριέρα τους. Ήταν να μην αρχίσει να (ξανα)βάζει κανά κιλό.Δείτε/Κρύφτε το trailer του Just My Luck (2006) v
Previously on Movies for the Masses: Η Charlize Theron Μέριλιν
Αλέξης Δαμιανός: In Memoriam
Έσβησε χτες στο σπίτι του στην Εκάλη, στις 1:20 το μεσημέρι ο Αλέξης Δαμιανός, δημιουργός των δυο σημαντικότερων, κατά την άποψή μου και όχι μόνο, ταινιών στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Του Μέχρι το Πλοίο (1966) και της Ευδοκίας (1970). Ίσως σημαδιακά, εν μέσω καραμανλοτατουλοβουλγαράκηδων από τη μια και Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ από τη άλλη.
Κηδεύεται αύριο, μέρα πορείας, στις 11 το πρωί, στο Β' Νεκροταφείο. Δημοσία δαπάνη.
Κηδεύεται αύριο, μέρα πορείας, στις 11 το πρωί, στο Β' Νεκροταφείο. Δημοσία δαπάνη.
Ο Αλέξης Δαμιανός γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Μετράει χρόνια και σημαντικά γεγονότα: έζησε όλη την ιστορία που εμείς απλώς διαβάζουμε, την ιστορία που αυτόν τον ώθησε στη δημιουργία. Το λέω αυτό, γιατί συμφωνώ με τη γνώμη εκείνων που θέλουν το ρεύμα των κινηματογραφιστών της γενιάς του ΄60 να μάχεται με τις ταινίες του εναντίον της Χούντας των Συνταγματαρχών(1967-1974) και να προσπαθεί να αποδώσει την "ελληνικότητα" ενάντια στις έντονες αμερικάνικες επιρροές της εποχής. Η Ευδοκία (1971), καθώς και η πρώτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Αναπαράσταση (1970) είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του κινηματογράφου που ο κριτικός Φώτης Αλεξίου ονόμασε "Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος". Είναι το νέο αυτό ρεύμα που θέλησε να εναντιωθεί στον εμπορικό κινηματογράφο της εποχής, τα ηνία του οποίου κρατούσε η Φίνος Φιλμς και να ασχοληθεί με έναν τύπο ανεξάρτητου κινηματογράφου - που έχει ίσως ομοιότητες με τη γαλλική Nouvelle Vague.
Ο Δαμιανός σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Η πολιτική κατάσταση της εποχής δεν τον άφησε αδιάφορο εξαρχής. Μέσα από τη δουλειά του –ξεκίνησε ως ηθοποιός- έκανε τη δική του αντίσταση στην Εποχή της Κατοχής. Μαζί με ηθοποιούς όπως η Αλέκα Παϊζη και με επικεφαλής το Γιώργο Σεβαστίκογλου έγινε το Λαϊκό Θέατρο με σκοπό να αναπτερώσει το ηθικό του κόσμου. Αυτή την πρώτη φορά όπως και πολλές φορές αργότερα, οι αρχές κατάφερναν να τα χαλάνε όλα.
Ίδρυσε το "Πειραματικό Θέατρο" και το θέατρο "Πορεία". Σκηνοθέτησε και έπαιξε σε θεατρικές παραστάσεις, έπαιξε σε ταινίες όπως ο Κλέφτης του Παντελή Βούλγαρη ή ο Καιρός των Ελλήνων του Λάκη Παπαστάθη. Έγραψε δύο θεατρικά έργα "Το καλοκαίρι θα θερίσουμε" και "Ένα αγκάθι στο σπιτικό μας", έκανε τρεις από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών και...συνεχίζει. Δε σνόμπαρε ούτε την τηλεόραση (Παράξενος Ταξιδιώτης, Πατούχας). Το 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε αφιέρωμα στη δουλειά του με τον τίτλο "Αλέξης Δαμιανός: Ο Λυρισμός της Βίας". Και δε θα μπορούσε να του δώσει πιο αντιπροσωπευτικό τίτλο.
Το Μέχρι το Πλοίο κατέδειξε τον ποιητικό οίστρο του. Ήρθε η Ευδοκία, μια ιστορία μεστή και συγχρόνως απέριττη να τον φτάσει στο απόγειό του. Το comeback του ήταν πολυαναμενόμενο. Ο Ηνίοχος ήρθε λίγο αργά και ίσως μάλιστα να άφησε κάποιους απογοητευμένους. Ολοκλήρωσε πάντως μια πορεία –μια χαλαρή τριλογία την έχουν χαρακτηρίσει άλλοι- στον ελληνικό χωροχρόνο που κάλυψε το διάστημα από το 1966 μέχρι και το 1995.
*Το αφιέρωμα στη "πιο εμβληματική μορφή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου" πρωτοδημοσίευσε η estelle του Scarlet Carpet, πέρσι, στο cine.gr. Μετά από δικό μου.. καταναγκασμό, για να γίνει όσο ήταν τουλάχιστο εν ζωή.
The Proposition (2005)
(4.5/5)Σκηνοθεσία: John Hillcoat
Σενάριο: Nick Cave
Παίζουν: Guy Pearce, Danny Huston, Ray Winstone
Δείτε/Κρύφτε το trailer v
Στη μεγάλη παράδοση του Leone και, κυρίως, του Peckinpah, κυρίες και κύριοι, το Movies for the Masses υπερήφανα σας παρουσιάζει ένα από τα καλύτερα western όλων των εποχών.
Από την Αυστραλία. Και δε κάνω καθόλου πλάκα. Βλέπετε το πρόσφατο Candy (2006) είναι μόνο ο πάτος του παγόβουνου της κινηματογραφικής παραγωγής μιας ηπείρου που αγνοούμε παντελώς. Αλλά χώνεψε τα άπειρα μύρια της παραγωγής της Τριλογίας του Δαχτυλιδιού και έβγαλε μερικές από τις καλύτερες ταινίες του 2005. Με χαρακτηριστικότερα (και όχι μόνα) παραδείγματα τα Little Fish, Look Both Ways, The World's Fastest Indian.
Και πρώτο και καλύτερο το The Proposition. Που θα αφήσει και την ισχυρότερη εντύπωση απ' όλα. Και σε μια περίοδο που πολλές δημιουργίες, όπως ήδη είπαμε, φρουρούν σα χρηματαποστολή τις κόπιες μη και τις δει κανένας πριν τη πρώτη μέρα προβολής, τα πρώτα οχτώ (8) λεπτά της ταινίας προβάλλονται ελεύθερα στο IFILM. Που παρεμπιπτόντως, γράφει τη δική του ιστορία, αλλάζοντας τις μορφές προώθησης, κόντρα στο ρεύμα, με τα 8λεπτα previews του.
Το άλλο ρεύμα πάντως, αυτό που ξεκινάει από την ανάποδη πλευρά του πλανήτη, αφουγκράζονται σιγά σιγά και στην.. ορθή. Και στην Ελλάδα, έστω και μέσω Γερμανίας και Berlinale in Athens.
Γι αυτό μη χάσετε την ευκαιρία. Να παρακολουθήσετε μια μπερδεμένα και θανάσιμα απλή ιστορία. Αυτή του Charlie Burns αμοραλιστή με.. συνείδηση που θα πρέπει να σκοτώσει το μεγαλύτερο αδερφό του, Arthur, αμοραλιστή χωρίς συνείδηση που κακοποιεί κυριολεκτικά μια ολόκληρη περιοχή στη μεθόριο του πολιτισμού. Για να σώσει από τη κρεμάλα το μικρότερο αδερφό του που απλά δεν έχει καμία συνείδηση.
Μια ιστορία που συνέθεσε σαν άγρια όπερα ο Nick Cave στο γνωστό του ασυμβίβαστο ύφος. Και σκηνοθέτησε στυγνά σαν Άγρια Συμμορία (1969) ο John Hillcoat χωρίς να κάνει κι αυτός υποχωρήσεις πουθενά. Ε και άμα βάλεις ότι όλο το καστ, πρώτο και δεύτερο, τραγουδάει με χατζάρια και πιστόλες σα να παίζει σε ταινία των Coen (ή σε κάντρι συναυλία του Altman) έχεις
Μια παραγωγή που δεν είναι ακριβώς για λεπτεπίλεπτα γούστα αλλά unmissable αν τα στερείσαι. Κι επειδή εγώ στερούμαι και εξοικείωσης με τα κλάσματα, αν είσαι ειδικά φαν του Cave ή των western κόλλα πεντέξι αστεράκια ακόμα για να φτάσεις στα 10 (στα 5). Γιατί τόσα και παραπάνω χρόνια έκανες να δεις τέτοια ταινία και μάλλον τόσα θα κάνεις να ξαναδείς.
Και σημείωσε ότι προβάλλεται σήμερα Παρασκευή (5/5) στις 11 στο ΑΣΤΡΟΝ και τη Δευτέρα(8/5) στις 10μισι στον MIKROKOSMO-Prince.
Από την Αυστραλία. Και δε κάνω καθόλου πλάκα. Βλέπετε το πρόσφατο Candy (2006) είναι μόνο ο πάτος του παγόβουνου της κινηματογραφικής παραγωγής μιας ηπείρου που αγνοούμε παντελώς. Αλλά χώνεψε τα άπειρα μύρια της παραγωγής της Τριλογίας του Δαχτυλιδιού και έβγαλε μερικές από τις καλύτερες ταινίες του 2005. Με χαρακτηριστικότερα (και όχι μόνα) παραδείγματα τα Little Fish, Look Both Ways, The World's Fastest Indian.
Και πρώτο και καλύτερο το The Proposition. Που θα αφήσει και την ισχυρότερη εντύπωση απ' όλα. Και σε μια περίοδο που πολλές δημιουργίες, όπως ήδη είπαμε, φρουρούν σα χρηματαποστολή τις κόπιες μη και τις δει κανένας πριν τη πρώτη μέρα προβολής, τα πρώτα οχτώ (8) λεπτά της ταινίας προβάλλονται ελεύθερα στο IFILM. Που παρεμπιπτόντως, γράφει τη δική του ιστορία, αλλάζοντας τις μορφές προώθησης, κόντρα στο ρεύμα, με τα 8λεπτα previews του.
Το άλλο ρεύμα πάντως, αυτό που ξεκινάει από την ανάποδη πλευρά του πλανήτη, αφουγκράζονται σιγά σιγά και στην.. ορθή. Και στην Ελλάδα, έστω και μέσω Γερμανίας και Berlinale in Athens.
Γι αυτό μη χάσετε την ευκαιρία. Να παρακολουθήσετε μια μπερδεμένα και θανάσιμα απλή ιστορία. Αυτή του Charlie Burns αμοραλιστή με.. συνείδηση που θα πρέπει να σκοτώσει το μεγαλύτερο αδερφό του, Arthur, αμοραλιστή χωρίς συνείδηση που κακοποιεί κυριολεκτικά μια ολόκληρη περιοχή στη μεθόριο του πολιτισμού. Για να σώσει από τη κρεμάλα το μικρότερο αδερφό του που απλά δεν έχει καμία συνείδηση.
Μια ιστορία που συνέθεσε σαν άγρια όπερα ο Nick Cave στο γνωστό του ασυμβίβαστο ύφος. Και σκηνοθέτησε στυγνά σαν Άγρια Συμμορία (1969) ο John Hillcoat χωρίς να κάνει κι αυτός υποχωρήσεις πουθενά. Ε και άμα βάλεις ότι όλο το καστ, πρώτο και δεύτερο, τραγουδάει με χατζάρια και πιστόλες σα να παίζει σε ταινία των Coen (ή σε κάντρι συναυλία του Altman) έχεις
Μια παραγωγή που δεν είναι ακριβώς για λεπτεπίλεπτα γούστα αλλά unmissable αν τα στερείσαι. Κι επειδή εγώ στερούμαι και εξοικείωσης με τα κλάσματα, αν είσαι ειδικά φαν του Cave ή των western κόλλα πεντέξι αστεράκια ακόμα για να φτάσεις στα 10 (στα 5). Γιατί τόσα και παραπάνω χρόνια έκανες να δεις τέτοια ταινία και μάλλον τόσα θα κάνεις να ξαναδείς.
Και σημείωσε ότι προβάλλεται σήμερα Παρασκευή (5/5) στις 11 στο ΑΣΤΡΟΝ και τη Δευτέρα(8/5) στις 10μισι στον MIKROKOSMO-Prince.
Δείτε/Κρύφτε τα πρώτα 8 λεπτά v