Σατανικές συμπτώσεις και μυστηριώδη περιστατικά στοίχειωσαν το set της καινούριας Προφητείας (2006), σύμφωνα με τον John Moore, ο οποίος μίλησε για ανεξήγητα προβλήματα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Πράγμα που δείχνει πως, 30 χρόνια μετά την πρώτη Προφητεία, το Hollywood δεν έχει μείνει μόνο κολλημένο στο τι παράγει, αλλά και στα πως το προωθεί.

Ο Moore, που σκηνοθέτησε --σχεδόν shot-by-shot για το μεγαλύτερο μέρος του-- το remake του θρυλικού μεταφυσικού θρίλερ, μιλά στο Sci-Fi Wire για προβλήματα στις κάμερες, υπολογιστές που έβγαζαν ‘system error 666’ (το οποίο, όπως ο 13ος όροφος σε πολλά πολυόροφα, απλά δεν υπάρχει), και footage που απλά... αυτοκαταστρεφόταν.

Κάναμε ένα teaser για να βγει online, και όταν το γυρίσαμε ήταν όλα εντάξει,» θυμάται ο Moore. «Την άλλη μέρα που είδαμε τα dailies, ήταν όλα βουβά. Δεν είχε καταγραφεί καθόλου ήχος, παρ’ ότι οι μετρητές έδειχναν να δουλεύουν. Αλλά όταν το παίξαμε, ήταν όλα βουβά.

Προφανώς ο Moore δεν σκέφτηκε να παίξει τον ήχο ανάποδα, γιατί τότε πιθανώς να άκουγε το κρυφό μήνυμα που θα τον καταδίκαζε αιώνια στην κόλαση, για λογοκλοπή του Richard Donner, σκηνοθέτη του πρωτότυπου The Omen (1976). Ο οποίος, τότε, ισχυριζόταν ότι η Προφητεία ήταν μια ταινία καταραμένη, που επλήγη από κεραυνούς, λυσσασμένα σκυλιά, αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, και έναν αποκεφαλισμό. Περιστατικά τα οποία, κατά κάποιον παράδοξο --και σίγουρα, απόλυτα μεταφυσικό-- τρόπο, κατάφεραν να μπουν και στο σενάριο. Ανατριχιαστικό δεν είναι;

Ο μεγάλος ασιάτης σταρ George Clooney προσκλήθηκε από τους Weinsteins να κάνει τον, Kambei, αρχηγό των θρυλικών Εφτά Σαμουράι (1959) στο ριμέικ που σχεδιάζουν.

Ίσως πάλι να μη παίξει το συγκεκριμένο ρόλο αλλά τον πιτσιρικά Katsushiro, τον σούπερ νίνζα Kyuzo ή τη χωριατοπούλα Shino. Βέβαια, τους δυο τελευταίους χαρακτήρες, υποθέτω, είναι ήδη υποψήφιοι να (ξανα)ενσαρκώσουν ο Donnie Yen (Blade II (2002), Hero (2002)) και η Zhang Ziyi, αλλά σίγουρα ο Τζορτζ έχει τις δυνατότητες να τους υπερκεράσει. Πάντως, όπως αναφέρει το Monkey Peaches, μέσω του Cinematical, η είδηση διέρρευσε από τη Mandarin Films και η παραγωγή θα είναι τάξης $100 μυρίων με πολλές "ψηφιακά ενισχυμένες σκηνές μάχης".

Σε άλλα ενδιαφέροντα νέα, ο διάσημος πρώην παιδίατρος ήρθε πρώτος και στις προτιμήσεις των μη ασιατισσών για ραντεβού με ένα διάσημο, σε ένα σχετικό δημοψήφισμα του Lifetime TV. Με ποσοστό 39%, αφήνοντας καταιδρωμένους πίσω του, τους νεαρούληδες (και άσχετους με τη τέχνη του πολέμου) Nick Lachey (14%), Colin Farrell (10%), Orlando Bloom (9%), Derek Jeter (8%) και Jake Gyllenhaal (6%).

Το πολιτικό σινεμά, παρουσιάζει και σχολιάζει μια πολιτική πραγματικότητα, εισάγοντάς την σε έναν κινηματογραφικό κόσμο, που την ωθεί στα άκρα μετατρέποντάς την σε ένα δυστοπικό σύμπαν, ή την μετατρέπει σε κωμικό μηχανισμό για να αναδείξει τον παραλογισμό της, ή την χρησιμοποιεί ως αίτιο της τραγωδίας που προκύπτει από το ξεδίπλωμα του δράματος του ήρωα, ή την καταγράφει ενδελεχώς και την αναλύει σε βάθος. Ή τέλος πάντων, οτιδήποτε άλλο, αλλά κάτι. Κάτι την κάνει για να φτιάξει ένα πράμα σαν ταινία, που από κάπου ξεκινάει και προς τα κάπου πηγαίνει. Ο Jaffar Panahi, που επανειλημμένως έχει βρει στραβά και παράδοξα της χώρας του, του Ιράν, και τα ‘χει κινηματογραφήσει, εδώ δεν φτιάχνει ταινία.


Θέμα του Offside, μια ετερόκλητη ομάδα Ιρανών γυναικών, που προσπαθούν να μπουν κρυφά στο γήπεδο που διαγωνίζεται η εθνική τους εντεκάδα για μια θέση στο Μουντιάλ του ’06. Κρυφά, γιατί στο Ιράν, η είσοδος στις γυναίκες σε ποδοσφαιρικά γήπεδα απαγορεύεται, μολονότι επιτρέπεται να βλέπουν τα ματς στην τηλεόραση, ή να μπουν σε γήπεδο βόλεϊ, ή μπάσκετ. Τα κορίτσια συλλαμβάνονται, μεταφέρονται σε μια αυτοσχέδια φυλακούλα, και ενόσω περιμένουν την προσαγωγή τους, ανταλλάσσουν με τους φύλακές τους, τις απόψεις τους για την ορθότητα και την ισχύ των πεποιθήσεων των Ιρανών, σε ελαφρύ και ευδιάθετο κλίμα.

Δεν πα’ να του δώσουν όσες Αρκούδες θέλουν οι Βερολινέζοι, εγώ αρνούμαι να παραδεχτώ ότι το να βλέπω επί μιάμιση ώρα τις ηρωίδες του Panahi να προσπαθούν να αντικρούσουν τον παραλογισμό που έχουν εμποτίσει στους Ιρανούς οι Μουλάδες κι οι Αγιατολάδες και η εξωφρενικά ευνουχιστική θρησκομανία τους, είναι ένα θέαμα που αφορά το παγκόσμιο κοινό, έστω και το πιο σκληροπυρηνικό art-house ακροατήριο. To Offside δεν έχει καμία σεναριακή εξέλιξη, καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, κανέναν ενδιαφέρων χαρακτήρα, κανένα ενδιαφέρον γενικότερα, μετά το πρώτο μισάωρο.

Μαγκιά του Panahi που ανέδειξε ένα θέμα (ή τουλάχιστον μια πτυχή της κατάστασης) που η παγκόσμια κοινότητα μάλλον αγνοούσε, και μαγκιά του που εξακολουθεί να μετριέται με μια πολιτική και θρησκευτική ηγεσία που μόνο κατά τύχη επιτρέπει στις ταινίες του να προβάλλονται στη χώρα του. Και μπράβο του που κατάφερε να τροφοδοτήσει μια σχετική μίνι αναμπουμπούλα. Αλλά εγώ προτιμώ να ξαναδώ το Cache και το Le Couperet, δυο ταινίες αμέτρητα ανώτερης πολιτικής οξύνοιας και τεχνικής επιδεξιότητας, που δεν πήραν και κανένα ιδιαίτερο βραβείο πουθενά.

Ένας στρατιώτης των καταραμένων λεγεώνων του Shitsite, εμφανίστηκε χτες τα μεσάνυχτα από το ντουλάπι με τις κατσαρόλες, μας έδωσε ένα σημείωμα κι εξαφανίστηκε στο συρτάρι με τα σύρματα.


Το χαρτάκι έγραφε για τον Bruce Campbell, τον θρυλικό πρωταγωνιστή του Evil Dead, μια απ’ τις λίγες ζωντανές cult προσωπικότητες των ημερών μας, και για την νέα του ταινία. Ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να σταματήσει τον Spider-Man (θα θυμάστε τη σκηνή του θεάτρου στο Spider-Man 2), ετοιμάζεται να κάνει την παραγωγή, να σκηνοθετήσει και να πρωταγωνιστήσει στην ιστορία μιας πόλης που πέφτει θύμα μιας αρχαίας κατάρας, και προσλαμβάνει έναν ηθοποιό να βρει τη λύση, ελπίζοντας ότι θα μετρήσει η προϋπηρεσία του σε ανάλογες καταστάσεις σε B movies. Πράγμα που δεν συμβαίνει.

Το My Name is Bruce, που βρίσκεται στο στάδιο του pre-production, αναμένεται να ολοκληρώσει τα γυρίσματα στο τέλος του χρόνου, και να βρεθεί στα ράφια των DVD-clubs το 2007, δίπλα στο Bubba Ho Tep.

Το περασμένο σαββατοκύριακο ξεκίνησαν τα γυρίσματα του Spider Man 3 στη Νέα Υόρκη, και η πρώτη φάση τους αναμένεται να ολοκληρωθεί στο τέλος της εβδομάδας. Και δεν πρόλαβαν να περάσουν παρά μερικά 24ωρα, πριν κυκλοφόρησαν οι πρώτες φωτογραφίες απ' τα γυρίσματα. Οι οποίες δείχνουν τον Tobey Maguire να μιλάει στο κινητό του, και να κρατά για αρκετή ώρα το jacket του ανοιχτό, για να μπορέσουν οι περαστικοί paparazzi να κλέψουν μερικές φωτογραφίες απ' την καινούρια του, μαύρη στολή --τι βολικό.



Η εικόνα του Spider Man στα μαύρα, που είχε πρωτοκυκλοφορήσει πριν μερικούς μήνες σε μορφή concept-art, αφήνει να εννοηθεί ότι το τρίτο μέρος του υπερπετυχημένου franchise του Sam Raimi θα περιστρέφεται γύρω από την ιστορία του Venom. Του καταστροφικού πλάσματος που προκύπτει όταν ένας συμβιωτικός οργανισμός απ' το διάστημα, ενώνεται και αρχίζει να καταλαμβάνει το σώμα του αραχνοήρωα, ή και των γύρω του. Ο Avi Arad ωστόσο, μεγάλο κεφάλι της Marvel και παραγωγός όλων των μεταφορών στην οθόνη απ’ τη Sony, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Empire, αρνήθηκε να αποκαλύψει αν όντως ο Venom θα εμφανιστεί στην τρίτη ταινία. Περιορίστηκε στο να πει ότι αυτό το sequel θα είναι ακόμη πιο έντονο και δυνατό απ’ τις δύο προηγούμενες ταινίες, αφού ο Spider Man πια θα είναι ελεύθερος να ανακαλύψει το εύρος των δυνατοτήτων του. Και θα έχει και πλάτες απ' το μακράν μεγαλύτερο budget ever, αφού η Sony έχει χώσει στο franchise που της έχει αποφέρει πάνω από 1,5 δις δολάρια, τουλάχιστον άλλα 300 εκατομμύρια για το 3ο μέρος του.

Σε άλλα κόμικ-ο-νέα, ο Arad είπε ότι το Fantastic Four 2 βρίσκεται σε εξέλιξη, με το σενάριο να ασχολείται περισσότερο με το κουαρτέτο των ηρώων παρά με κάποιον μεγάλο αντίπαλό τους, άφησε να εννοηθεί ότι ο Silver Surfer ίσως κάνει το πέρασμά του απ’ την πόλη τους, ενώ δεν αποκλείεται ο ήρωας με την τηλεπαθητική σανίδα του surf να αποκτήσει τη δική του ταινία, υπό τις οδηγίες ενός «Βουδιστή σκηνοθέτη.» Άλλοι ήρωες που βρίσκονται στις σκέψεις της Sony για μεταφορές, είναι ο Thor, o Ant Man, τα spin offs των Wolverine και Magneto και sequels για τους Hulk, Punisher και Daredevil. Και φυσικά ο Iron Man, που αυτήν την περίοδο έχει τον Jaun Favreau στην καρέκλα του σκηνοθέτη, και ο Nick Cassavetes παλεύει το σενάριο.

Στο The Wind That Shakes the Barley του Ken Loach απονεμήθηκε, μόλις, ο Χρυσός Φοίνικας των φετινών Κανών.

Ο μεγαλύτερος, σε ηλικία, σκηνοθέτης του φετινού φεστιβάλ έκανε μια ταινία για δυο αδέρφια στο χαλασμό του πολέμου για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας, πριν 80 περίπου χρόνια. Και συμπαθήθηκε απ' όλους τους κριτικούς, χωρίς να τον έχει ξεχωρίσει σχεδόν κανείς. Όμως, ο όλος (αντι)πολεμικός και πολιτικός αχός γύρω από τη Croisette φέτος, λειτούργησε τελικά υπέρ του πιο συνεπούς σοσιαλιστή αγωνιστή. Κάτι σα, δίκαιο, βραβείο ζωής, ακόμα πιο δυνατό από τη βράβευσή του πριν δυο χρόνια για το σύνολο του έργου του.



Τα μεγάλα φαβορί για το μεγάλο βραβείο, περιορίστηκαν σε δεύτερους ρόλους (αφού προφανώς η κριτική επιτροπή δε μπορούσε να διαλέξει ομόφωνα ένα από τα δύο για παραπάνω). Τιμές για σενάριο και γυναικείο ρόλο (για όλο το cast!) έλαβε το Volver του Almodóvar. Ενώ για τη σκηνοθεσία του Babel βραβεύτηκε ο Alejandro González Iñárritu.

Μπορεί να είναι μόνο μια σκηνή, και λιγότερο αποκαλυπτική απ’ όσο θα θέλαμε, αλλά η παραπάνω, είναι με διαφορά η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του trailer της ρομαντικής δραμεντί με πρωταγωνιστές την πρώην κυρία Pitt, Jennifer Aniston, και τον νυν κύριο Aniston, Vince Vaughn. Η Aniston μάλλον το 'χει καταλάβει, και φροντίζει να το δείχνει οσο μπορεί τις τελευταίες μέρες.



Η δημοφιλέστερη πρωταγωνίστρια των Friends, επί σειρά ετών trend-setter των coups, βρίσκεται πια σε βαθιά νερά, με την καριέρα της στη μεγάλη οθόνη να ξεμένει από οξυγόνο. Πέντε ταινίες μετά το πρώτο της πέρασμα στη μεγάλη οθόνη, με το The Good Girl (2002), η Jennifer Aniston ακόμη προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ως κινηματογραφική πρωταγωνίστρια, με την ανταπόκριση του κοινού να είναι μάλλον χλιαρή, και εκείνη των κριτικών ανελέητη. Οι κακές γλώσσες λένε, ότι το The Break Up, μάλλον είναι η τελευταία της ευκαιρία στον πλανήτη Hollywood, και είτε ισχύει είτε όχι, το σίγουρο είναι πως η Universal κάνει ό,τι μπορεί για να της αγοράσει κι άλλο χρόνο.



Η καμπάνια ξεκίνησε πριν καν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα, με την εταιρεία να απαιτεί από τον σκηνοθέτη Peyton Reed (του Down with Love) να προσαρμόσει το φινάλε της ταινίας στις απαιτήσεις του test audience, και συνεχίζεται με επιθετική διαφημιστική εκστρατεία: το Google καλεί τους χρήστες του να ανεβάσουν τα δικά τους βίντεο χωρισμού, η Budweiser προωθεί τη 2η Ιουνίου, ημέρα πρεμιέρας της ταινίας, ως εθνική ημέρα χωρισμού, και η ίδια η Jennifer, προωθεί… τα καλοκαιρινά της φορεματάκια, ως τρόπο να κρατάει τα μπουτάκια της δροσερά κάτω απ’ τους ανελέητους προβολείς των τηλεοπτικών πλατό.

Την ίδια ώρα που η Jennifer παλεύει να εξασφαλίσει το δικαίωμά της στην επαγγελματική χαρά, ο Brad γνωρίζει την πατρότητα, και υποδέχεται στον κόσμο την Shiloh Nouvelle Jolie-Pitt, καρπό του έρωτά του με την Angelina Jolie. Η μικρή με τα μεγάλα χείλη, γεννήθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής, στσι ζούγκλες τση Ναμίμπιας.