Καταρχήν το Just My Luck δεν προτείνεται σε προληπτικούς. Δεύτερον, δεν προτείνεται σε άνδρες. Αν όμως είσαι κορίτσι ηλικίας 16-26, θα έχεις την ευκαιρία να αντιγράψεις ultra chic outfits της Lindsay Lohan, ενώ αν θεωρείς εαυτόν άτυχο, ενδέχεται να βρεις σ’ αυτό παρηγοριά.


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Η Ashley, ένα δυναμικό κορίτσι καριέρας... χα! υπό την προϋπόθεση ότι «κορίτσι καριέρας» σημαίνει γραμματέας σε μεγάλη εταιρία και shopping στις εκπτώσεις. Ξαναπάμε, λοιπόν: η Ashley είναι ένα μοντέρνο material girl που διαβάζει cosmopolitan, παίρνει τον latte της από τα starbucks, υπερχρεώνει την πιστωτική της για να επιπλώσει το σπίτι της με Kartell, έχει σαν style icon τη Sarah Jessica Parker, διαθέτει μόνο μία τσάντα, αλλά αυτή είναι Valentino και όπως όλα τα κορίτσια ελπίζει να γνωρίσει τον πρίγκιπα του παραμυθιού, να κάνει δηλαδή ένα πλούσιο γάμο.

Μάθημα ζωής #1: Ένα επιτυχημένο κορίτσι σήμερα για να τα καταφέρει πρέπει να είναι τυχερό, αλλά πάντα βοηθάει μια designer τσάντα και ένα δυναμικό λευκό κοστούμι (γιατί το λευκό είναι το νέο μαύρο).

Η διαφορά της με τα άλλα μοντέρνα κορίτσια είναι πως ό,τι έχει καταφέρει, το έχει καταφέρει χάρη στη τύχη της! Ναι, η Ashley γεννήθηκε με ένα μικρό άστρο πάνω από το καστανοκόκκινο κεφαλάκι της. Και μας μαθαίνει πως τύχη είναι να φοράς ένα φλογερό φόρεμα D&G και να βγαίνεις ραντεβού με περιζήτητο εργένη, γόνο εύπορης οικογενείας. Στον αντίποδα όλων αυτών, ζει ο Jake (ο κούκλος Chris Pine, που απορώ γιατί δεν τον έχουμε δει πουθενά αλλού!), πάνω στον οποίο έχει γραφτεί ο νόμος του Μέρφυ. Και οι δεκατρείς τόμοι, καθότι γκαντέμης εκ γενετής. Όταν όμως σε ένα φαντασμαγορικό μασκέ πάρτι, όπου όλα μπορούν να συμβούν, η Ashley χωρίς να το θέλει με ένα φιλί της δίνει όλη της την καλή τύχη στον Jake και παίρνει την γκαντεμιά του, βλέπει την... άμαξά της να μετατρέπεται σε κολοκύθα και μαθαίνει τώρα από την καλή τι σημαίνει bad hair day!

Μάθημα ζωής #2:To sporty ντύσιμο που περιλαμβάνει jeans και Nike sneakers αποτελεί «το look της άτυχης» και μπορεί να συνοδεύεται από μακριά κασκόλ, που δίνουν μια μποέμ πινελιά (ενδεικτικά οι επίσης άτυχες φίλες της Ashley, κυκλοφορούν με αποτυχημένες ανταύγειες και συντηρητικά tweed).



Αυτό που μπέρδεψαν, βασικά, οι σεναριογράφοι, είναι η ατυχία με τη βλακεία. Διότι όταν ρίχνεις ένα βραχυκυκλωμένο πιστολάκι μαλλιών στη μπανιέρα και το βρέχεις με νερό, αυτό δεν λέγεται «φτυσμένη από το θεό», αλλά «κοιμόμουν στο μάθημα της Φυσικής». Παρακάτω τώρα, βλέπουμε τη Lindsay Lohan να κυκλοφορεί μουτζουρωμένη από το eye liner, παθαίνοντας ποικίλα εξευτελιστικά σκηνικά. Το ότι τσαλακώνει την εικόνα της, μπορεί να δούλευε με μια star πρώτου μεγέθους και να μας φαινόταν αστείο, αλλά όταν αφορά τη Lindsay Lohan δε μας πολυκαίγεται καρφάκι (είναι κι αυτή η προαναφερθείσα βλακεία της, που δε μας βοηθά να τη λυπηθούμε). Από την άλλη ο Jake παθαίνει κι αυτός μια μυστήρια στυλιστική μετάλλαξη, και από εκεί που κυκλοφορούσε σαν άστεγος στο Central Park, τώρα η τύχη του, του επιτρέπει να φορέσει ένα cool leather jacket! Τέλος πάντων, όλα αυτά τα τερτίπια της τύχης, προφανώς καταλήγουν στο να ερωτευτούν, και η μόνη απορία είναι ποιος θα κρατήσει την τύχη. Την απάντηση σε αυτό δε θα σας τη δώσω, αλλά θα μοιραστώ μαζί σας το

Μάθημα ζωής #3: Tα ερωτευμένα κορίτσια φοράνε χρυσό, για extra glamorous και updated εμφανίσεις!

Και μόνο από τον τίτλο αντιλαμβάνεται κανείς ότι η ταινία είναι κάτι σαν μεταφορά των αναλύσεων του Freud στον κινηματογράφο. Η "Επιστήμη των Ονείρων", υπήρξε ένα από τα θέματα που απασχόλησε τον πατέρα της ψυχανάλυσης, κυρίως μέσω του συμβολισμού τους και της επιρροής του υποσυνείδητου σε αυτά. Βεβαίως αν κρίνουμε και από τις προηγούμενες ιδέες που γεννήθηκαν στο μυαλό του Michel Gondry, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι... απασχολεί και εκείνον αρκετά. Ο σκηνοθέτης των Human Nature (2001) και Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) με την τρίτη του -μεγάλου μήκους - ταινία καθιερώνεται για την ώρα ως ο μόνος σύγχρονος σκηνοθέτης που αφιερώνει όλο το (μέχρι τώρα) έργο του στο ανθρώπινο υποσυνείδητο.

Ο Stéphane (Bernal) βγάζει τα προς το ζην φτιάχνοντας ημερολόγια στην εταιρία που δουλεύει. Στο μεταξύ γνωρίζει την γειτόνισσα του, Stépanie (Gainsbourg - η οποία όπως μας λέει ο ήρωας μας "κάνει πράγματα με τα χέρια της" - ότι κι αν σημαίνει αυτό), στοιχειώνεται από πρόσωπα που στην πραγματικότητα ζούνε στα όνειρά του, καβαλάει πάνινα αλογάκια και βλέπει ψεύτικα ηφαίστεια δίνοντας την ευκαιρία στον Gondry να παρασύρει το κοινό του στα άδυτα μονοπάτια του ανθρώπινου εγκέφαλου. Το Eternal Sunshine πήρε το thumbs up από τους θεατές και τους κριτικούς, μετά από την ασύνδετη πρώτη προσπάθειά του στο Ηuman Nature. Αυτή τη φορά όμως δεν θα έχει μαζί του τη σιγουριά ενός ανθρώπου που ξέρει να κινείται μαγικά στα mind-fuck σενάρια, τον οscarούχο Charlie Kaufman, καθώς ο σκηνοθέτης αποφάσισε να δοκιμάσει τις ικανότητές του, χωρίς άλλη βοήθεια.

Το πρώτο trailer του La science des Rêves (2006) παρουσιάζει κυρίως τον Gael Garcia Bernal να προσπαθεί να μιλήσει γαλλικά (επιπέδου: "σετ αν ρεβ κε ρακοντ αν ρεβ") αλλά και το voice over να προσπαθεί να αποφασίσει αν πρόκειται για μία ταινία για όνειρα, για τον έρωτα ή απλώς για ημερολόγια. Τελικά καταλήγει λέγοντας πως πρόκειται απλώς για μία ακόμη ταινία από τον Michel Gondry. Και κατά πάσα πιθανότητα έχει κάθε δίκιο... Ίσως βέβαια πάλι να μην χρειαζόμασταν το voice over για να το καταλάβουμε. Αρκεί να δει κανείς τον Bernal να ξυπνάει έχοντας τα πόδια του στην κατάψυξη του ψυγείου του.

Update 07/07/06: Βγήκε στο μεταξύ και η International έκδοση του trailer, για τους μη γαλλομαθείς, με σκοπό να "τονίσει τη σχέση του με το Spotless Mind" όπως λέει ο cheaplog. Και μάλλον δίκιο έχει, αν και ο Bernal εξακολουθεί να ακούγεται περίεργα ακόμα και όταν ομιλεί την αγγλική, αφού ο Gondry αποφάσισε να στριμώξει τα κομμάτια που του ξέμειναν από την προηγούμενη κόπια και να αποδώσει λίγο εκτενέστερα τη γενική πλοκή της ταινίας του. Α, και για να δείξει και πόσο cool θεωρεί την stop motion animation.

Με το franchise να είναι αυτό που είναι και με την απίστευτη ανοδική πορεία που φαίνεται να έχει πάρει μετά το πρώτο sequel, το Spider-Man 3 πρέπει να ομολογήσω ότι είναι η πιο πολυαναμενόμενη ταινία για τον υπογράφοντα, ever. Από τη μέρα που άρχισαν τα γυρίσματα, καταβροχθίζω κάθε ηλίθια ειδησούλα που προκύπτει, κοιτάζω εκστασιασμένος τις φωτογραφίες και ενθουσιάστηκα ακόμη και από το fake trailer που κυκλοφόρησε στο Youtube πριν μερικές βδομάδες.

Και είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι μόνος. Το δεύτερο sequel του υπερήρωα με το εφηβικό άγχος και τα χέρια που κολλάνε (όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους εφήβους, if you catch my drift), ανοίγει (επιτέλους) ένα απ’ τα δημοφιλέστερα κεφάλαια της μυθολογίας του Spider-Man. Ο Venom, το flipside του καλο-κάγαθου Parker, είναι τόσο cool ως villain, που πολλοί σχεδόν τον προτιμούν κι απ’ τον ίδιο τον ήρωα. Δεν είναι μόνο οι απείρως πιο εξελιγμένες δυνάμεις που δανείζει ο συμβιωτικός εξωγήινος οργανισμός στο Spider-Man όταν αρχίζει να αφομοιώνει το DNA του, ή η larger than life φιλοσοφία superstar που φέρνει μαζί του. Είναι κι αυτό το badass μαύρο κοστούμι, που κάνει το μπλε-κόκκινο του ήρωα να μοιάζει με χλεχλέδικη αποκριάτικη φορεσιά. Ε καλά, και όλη αυτή η ιστορία για την εσωτερική διαμάχη καλού-κακού, κλπ. κλπ.

Το teaser αφήνει να εννοηθεί ότι αυτός θα είναι ο κεντρικός σεναριακός πυρήνας της τρίτης ταινίας, που σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερη δράση απ’ τις προηγούμενες δύο, αφού ο Spider-Man, εκτός απ’ τον ίδιο του τον εαυτό, έχει να αντιμετωπίσει και τον Sandman, τον τρελοεγκληματία που μεταμορφώνεται σε Σαχάρα, και τον καινούριο Goblin, και τη Mary Jane, που λογικά πρέπει να αρχίσει να τον πιέζει για γάμο και εξοχικό γιατί τα χρόνια περνούν μαμά, και έναν τέταρτο villain απ’ ό,τι λέει ο Avi Arad. Και βέβαια, και τα εισιτήρια των προηγούμενων δύο εμφανίσεών του, και το προαπαιτούμενο να εξελιχθεί πια σε κάτι πιο αποφασιστικό και μετεφηβικό. Ε και πρέπει να τα κερδίσει όλα αυτά βέβαια, γιατί έχουμε κι άλλα τόσα επεισόδια να γυρίσουμε. Fingers crossed.

Σούπερ από μόνες τους είναι η Beckinsale και η Winslet.

Σε "σούπερ" ταινία παίζει η Bosworth. Που κατά τα άλλα είναι κατηγορία φτερού στον άνεμο, τελευταία. Και τη βάλαν τη καημένη να τραβήξει λίγη προσοχή, για να φύγει, η τελευταία, από το πόσο γκέι είναι ο Superman που Returns την Τετάρτη. Κι έκανε το κομμάτι της με καναδυο εμφανίσεις και δηλώσεις εδώ κι εκεί. Και με συνέντευξη (από τη Selma Blair) και φωτογράφιση στο Interview. Και φουσκωτό μαλλί 60s. Που δε μπόρεσε να κρύψει την ανορεξία που την έχει χτυπήσει. Και.. έφαγε ένα ατελείωτο μπαράζ από "παρατηρήσεις" ας πούμε, από τις οποίες η πιο ευγενικότατη ήταν αυτή του US ότι ακόμα και οι ειδικοί ανησυχούν ότι κάτι πολύ ανάποδο την έχει βαρέσει.

Η Beckinsale, που ατύχησε να πρωταγωνιστεί σε μια ταινία χωρίς μηχανισμό προώθησης πιο ασυγκράτητο από ατμομηχανή και πιο γρήγορο από σφαίρα, είχε πολύ περισσότερη δουλειά στο σπρώξιμο του Click (2006), που άνοιξε τη Παρασκευή (και όπου ο Adam Sandler πλακώνει στα χαστούκια τον David "Secret Agent Man" Hasselhoff, όπως είπαμε). Οπότε σεξι-φωτογραφήθηκε στο Allure (απ' όπου και η φωτό), το Angeleno και όπου έβλεπε γιαπωνέζο τουρίστα. Και αποκάλυψε στη τιβί τη μυστική της υπερανθρώπινη δύναμη, να βάφει τον τοίχο στην άλλη άκρη του δωματίου εκτοξεύοντας γάλα απ' τις ρώγες της. Και προσπάθησε να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι παράτησε στη ψύχρα τον άντρα της για να της κάνει καλύτερα κοντινά, στο Underworld (2003), ο Len Wiseman. Με τη δικαιολογία ότι κοιμήθηκε, λέει, με δυο άντρες τα τελευταία δέκα χρόνια. Λες και δε ξέρουμε πως μετράνε τους "άντρες" οι γυναίκες. Και ειδικά οι.. καλλιτέχνιδες.

Δες/Κρύψε το trailer του Click (2006) v


Η Winslet δεν είχε προβλήματα ούτε με ανορεξίες (φυσικά φυσικά), ούτε με καλλιτεχνιές, ούτε με προωθήσεις. Αφού παίζει μεν σ' ενασωρό ταινίες φέτος αλλά όλες ανοίγουν από Σεπτέμβριο και μετά. Και απλά κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες το τρέιλερ του The Holiday (2006), όπου ανταλλάσσει ζωές με τη Cameron Diaz. Και απλά πέτυχα και μια φωτογράφηση να μας θυμίσει γιατί προκαλεί απανωτές αυτόματες εκσπερματώσεις όπου τύχει να αναφερθεί το όνομά της (γιατί ο γονιδιακός μας προγραμματισμός αναγνωρίζει αυτόματα όσες γεννάνε σα κουνέλες και είναι μόνιμα τόσο μούσκεμα που τις μυρίζεις κι από φωτογραφία, για τις γυναίκες που απορούν ακόμα).

Το πολυβραβευμένο graphic novel Watchmen, των Alan Moore και Dave Gibbons, κατάφερε επιτέλους να βρει σκηνοθέτη για την κινηματογραφική μεταφορά του. Η Warner Bros., στην οποία ανήκουν τα δικαιώματα τελευταία, ανακοίνωσε πως θα αναθέσει το ρόλο αυτό στον rookie του Hollywod, Zack Snyder, ο οποίος αυτή τη στιγμή έχει τα χέρια του γεμάτα με μία άλλη μεταφορά comic, το 300 (2007) του Frank Miller – με θέμα τη μάχη στις Θερμοπύλες, για την ίδια εταιρία.


To δημοφιλές comic τοποθετεί τους μασκοφόρους τιμωρούς – ήρωές του στις Η.Π.Α. ενός εναλλακτικού κόσμου, το έτος 1985. Ο πρωταγωνιστής Rorschach ερευνά τη δολοφονία ενός «συναδέλφου» του, ανακαλύπτοντας πως αυτή είναι μόνο η αρχή μίας σκοτεινής συνωμοσίας με σκοπό την εξόντωση όλων των μασκοφόρων ηρώων. Με την εξαιρετική γραφή του Moore και την αναπαραγωγή της Golden Age of Comics από το πενάκι του Gibbons το βιβλίο έγινε αμέσως το αγαπημένο αναγνωστικού κοινού και κριτικών, με άμεσο αποτέλεσμα την απονομή του βραβείου Eisner, του Oscar των comic. Πρόκειται για την 4η μεταφορά ενός comic του Moore στον κινηματογράφο μετά τα From Hell (2001), The League of Extraordinary Gentlemen (2003) και το πιο πρόσφατο V for Vendetta (2005), ενώ ο ήρωας του από το Swamp Thing, John Constantine απέκτησε δική του ταινία, το ομώνυμο Constantine (2005) και πάλι υπό τη στέγη της Warner.

Ο Snyder, σκηνοθέτης του πρόσφατου remake του Dawn of the Dead (2004), δείχνει να έχει έφεση στις μεταφορές καθώς εκτός από τα προαναφερθέντα comic books έχει αναλάβει και την μεταφορά του πετυχημένου video game Rainbow Six του Tom Clancy, για λογαριασμό της Paramount. Τα production diaries του 300 που δημοσιεύονταν τακτικά στο site της ταινίας, μάλλον απέδωσαν καρπούς καθώς o υπεύθυνος magnate παραγωγός θεώρησε ότι η δουλεία που κάνει ο 40χρονος σκηνοθέτης είναι αρκετά ικανοποιητική ώστε να του εμπιστευτούν μερικά ακόμη εκατομμύρια από την χρηματόπιτά τους, πριν ακόμα βγει στις αίθουσες η τωρινή του δουλεία. Για το ίδιο κομμάτι της πίτας είχαν προταθεί στο παρελθόν τα ονόματα των Terry Gillliam, Darren Aronofsky και Paul Greengrass μεταξύ άλλων, ενώ τα δικαιώματα είχαν αλλάξει διαδοχικά χέρια από Fox, Universal και Paramount.

To επίσημο trailer του Last Kiss είναι η δεύτερη επαφή με τη νέα ταινία του Zach Braff (καταλαβαίνουμε αμέσως ότι πρόκειται για one man show, από τη στιγμή που το όνομά του εμφανίζεται μόνο και έρημο), καθώς είχε προηγηθεί, πριν 1-2 εβδομάδες, το αποκλειστικό teaser από το (νέο) blog του Braff.

Πρόκεται φυσικά για το αμερικανικό remake του ιταλικού L'Ultimo Bacio (2001) του γενικώς "κλαψιάρη" Gabriele Muccino (με επιτυχημένο πέρασμα από το τοπικό box office). Μετά από το απαραίτητο σεναριακό ξεσκόνισμα από τον οσκαρούχο Paul Haggis, η σκηνοθεσία ανατέθηκε στον τηλεοπτικό (ηθοποιό & σκηνοθέτη) Tony Goodwyn για να διευθετήσει τα... τεχνικά ζητήματα. Κλασικό "boy has girl, then meets another girl", η original ταινία χοροπηδούσε με επιτυχία από το ένα ψευδοηθικό δίλλημα στο άλλο, δηλαδή από αυτά που θέτει κανείς εαυτόν, μεταξύ της ήρεμης ζωής με τη γυναίκα που αγαπάς και του flirt με τη γυναίκα της ζωής σου. Η ταινία δείχνει να είναι ραμμένη στα μέτρα του πρωταγωνιστή της, καθώς όλα τα Braffικά trademarks βρίσκονται στο trailer. Οι χαρακτηριστικές γκριμάτσες, οι witty ατάκες, το soundtrack (φυσικά), το εξαιρετικό casting (Casey Affleck, Tom Wilkinson, Blythe Danner)και το γλυκόπικρο κωμικό mood.

Έχουμε μία -δηλωμένη- αδυναμία στον Zach Braff, λόγω του Scrubs, αλλά και για το πολύ προσωπικό Garden State (2004). Γι'αυτό και θα περιμένουμε με ιδιαίτερη προσμονή να τον δούμε στην μεταφορά της πλέον χαρακτηριστικής σκηνής του Ultimo Bacio, με την κατά μέτωπο σύγκρουση του πρωταγωνιστικού ζεύγους.

A Prairie Home Companion είναι ο τίτλος ενός ραδιοφωνικού σόου που το 1974 που ξεκίνησε ήταν ήδη oldskool. Και αναβίωνε (και αναβιώνει) μέσω ζωντανής μουσικής και ψεύτικων ειδήσεων και διαφημίσεων μια χρυσή, προ-τηλεοπτική, εποχή για τα αμερικάνικα ραδιοκύματα.

Και στη ταινία, το σόου κλείνει λόγω παρακμής. Σε ένα αναχρονισμό του αναχρονισμού (βλ. μια "πραγματική" τέτοια εκπομπή θα έκλεινε για "πραγματικό" τέτοιο λόγο πολλά χρόνια νωρίτερα) που παρατήρησε απολύτως κανένας. Αφού οι πιο δαιμόνιοι το πολύ να ανακάλυψαν ότι.. παίζει ακόμα.


Είναι κοινό μυστικό ότι ο Altman κάνει πια ταινίες για να χουφτώνει τον κώλο της Lindsay Lohan, όπως ο Woody Allen για να τη πέφτει στη παιχνιδιάρα Scarlett Johansson. Αλλά στη συγκεκριμένη είναι φανερή και η αγωνία του ηλικιωμένου πριν από το πέναλτι (που βαράει κάθε πρωί η σκελετωμένη μαυροφορεμένη φιγούρα με τη δρεπάνα). Που ίσως να κατατρώει τον "σεναριογράφο" και πρωταγωνιστή της ταινίας (και παρουσιαστή της εκπομπής), Garrison Keillor. Αλλά μάλλον κατατρώει και τον σκηνοθέτη, αφού ακόμα ένα κοινό μυστικό αποτελεί ότι οι ταινίες του γράφονται στο ποδάρι (εκτός απ' τον κώλο που προανέφερα).

Και δυστυχώς αυτό το ποδάρι βγάζει μάτι αυτή τη φορά, με σκηνές που παρατραβάνε και ιστορίες αδιάφορες. Αλλά απ' την άλλη βγάζει μάτι και το ντεκολτέ της Meryl Streep το μεράκι και το περίσσιο ταλέντο των πρωταγωνιστών, τις στιγμές που η κάμερα του αξιοσέβαστου δημιουργού τους συλλαμβάνει να ξεχνάνε την επιδειξιομανία τους.

Και μετά ο δημιουργός κοιμάται και οι πρωταγωνιστές συνεχίζουν, και γυρνάμε στην αρχή.


Το πόνημα πήγε άπατο στις αμερικάνικες πολιτείες, παρά τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού με τον οποίο το προώθησε ο σκηνοθέτης και η κλίκα του. Λόγω των εξαιρετικών κριτικών που πήρε. Που το σύστηναν ανεπιφύλακτα, με πέντε αστεράκια, στους.. φαν του σόου.

Εγώ δε θα το συστήσω μόνο στους φαν του Γκαραβέλα. Γιατί, παρόλο που όλες τις πρόσφατες, ίδιας προέλευσης, ταινίες τις έβγαλα καλές για να τις δεις στη τηλεόραση άμα τις πετύχεις, αυτή μου δημιούργησε μια απορία πως θα μπορούσε να έχει βγει αν ο Altman δεν είχε ξεκουτιάσει. Η αλήθεια είναι.