Δεν υπάρχει καμία γυναίκα επί γης που δεν έχει ονειρευτεί κάποια στιγμή να μοιάζει με την Audrey Hepburn.

Το επιστέγασμα στη γεμάτη trendsetting στιγμές καριέρα της Audrey Hepburn αποτελεί η εμφάνισή της στο Breakfast at Tiffany's (1961), βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Truman Capote, σε σκηνοθεσία Blake Edwards. Όπου είναι η Holly Golightly, ένα party girl της εποχής της, που διασκεδάζει στα hip στέκια της ΝΥ και συντηρεί την εικόνα της απαστράπτουσας socialite χάρη στα υπέρκομψα σύνολά της.

H ταινία ανοίγει με τη πρωταγωνίστρια να φοράει oversized σκούρα γυαλιά ηλίου για να καλύπτει επιτυχώς τους αντιαισθητικούς μαύρους κύκλους από το ξενύχτι που προηγήθηκε, καθώς το ξημέρωμα τη βρίσκει να επιστρέφει από ένα ακόμα πάρτι της swinging μητρόπολης. Σταματά μπροστά από τη βιτρίνα του αγαπημένου της καταστήματος στη 5η Λεωφόρο, τρώγοντας ένα γλύκισμα και... κάπως έτσι προκύπτει το Πρόγευμα στο Τίφανις. Το μοναδικό μέρος που την ηρεμεί, όταν δεν έχει καλή διάθεση. Ακριβώς με τον τρόπο που το shopping θεραπεύει την "κατάθλιψη" στα κορίτσια σήμερα.

Η Hepburn ήταν ικανή να κάνει ακόμα και ένα ταπεινό μαύρο φόρεμα, να παρουσιάζει ενδιαφέρον. Και αυτό το little black dress, δεδομένο πια και basic asset για τη ντουλάπα χιλιάδων γυναικών, κάνει τη ζωή πιο εύκολη –και πιο σικ, ειδικά όταν συνδυάζεται με τρεις σειρές μαργαριτάρια (έστω και faux). Και αυτή η εικόνα της σταρ με ένα αμάνικο φόρεμα, από μαύρο μετάξι, σε λιτή γραμμή, αντιγράφηκε από τη Μαρία Κάλλας μέχρι την Keira Knightley. Kαι από ότι φαίνεται κάποια ίσως καταφέρει να αποκτήσει το real thing, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο οίκος Christie. Το φόρεμα θα βγει σε δημοπρασία, καθώς η φιλανθρωπική οργάνωση City of Joy Aid, που το έχει στην κατοχή της, έπειτα από δωρεά του ίδιου του μετρ, αποφάσισε να το πουλήσει για να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά στην Ινδία. Fashionistas του κόσμου, place your bids now!

Το κείμενο επιμελήθηκε η stella και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

H ComiCon (ή Comic-Con International: San Diego στο πιο μακρυναρέ) δεν είναι πια το γεγονός της χρονιάς μόνο για τους φαν των αμερικανο-γενών κόμικ. Όλη η κινηματο-γραφική και τηλεοπτική παραγωγή που απευθύνεται σε προχωρημένο κοινό έχει βρει μια όαση από nerds στην απέραντη ερημιά ευφυίας του μέσου Θεατή. Και τη ξεζουμίζει για να μαζέψει ιδέες, να αυξήσει τα κέρδη της και να περιορίσει τις απώλειές της. Με αντάλλαγμα να στέλνει τον Nicolas Cage να τον κοροϊδεύουν για τη περουκινο-μαλλούρα του.

Εκτός από την απονομή των βραβείων Eisner 2006 τη Παρασκευή λοιπόν, έγιναν και ατελείωτες συζητήσεις και παρουσιάσεις επερχόμενων παραγωγών. Που τις σημαντικότερες, Grind House, Ghost Rider, Spider-Man 3, Transformers, Watchmen, The Spirit (και κάποιες ίσως που δε πρόσεξα) τις έχουμε ήδη καλύψει και συνεχίζουμε, φυσικά φυσικά. Ενώ άλλες (Fantastic Four 2, Hulk 2, Iron Man, κτλ.) είναι μακρινές και με ειδικό βάρος ανίκανο να τις κατατάξει στις σημαντικές του σήμερα.

Γι αυτό στέκομαι μόνο στο 300 (2007) που είναι πλήρες.. γυρισμάτων (i.e. έχουν τελειώσει). Και στη παρουσίασή του, προβλήθηκε και το τρέιλερ που είναι "εξαιρετικά πιστό στο κόμικ, με ένα σωρό αίμα, βία και γυμνό". Και το τελευταίο επιβεβαίωσαν και οι παρόντες πρωταγωνιστές, που συνήθισαν να γυρνάνε όλη την ώρα με codpieces και κάπες (και τιποτάλλο). Και στο πιο σεμνό, ο σκηνοθέτης Zak Snyder έδωσε όλα τα εύσημα έμπνευσης στον δημιουργό Frank Miller, και αυτός με τη σειρά του στη γυναίκα του και υπεύθυνη για τα backgrounds (και για τα χρώματα στις περισσότερες δουλειές του -- όσες τελοσπάντων είχαν), Lynn Varley.

Η Jessica Simspon μεθυσμένη με μπικίνι είναι χειρότερη από γορίλλα τραβεστί. Η Tara Reid μεθυσμένη με μπικίνι τρομοκρατεί αθώα παιδάκια με τα πεσμένα βυζιά της και ανύποπτους περαστικούς με τον καραπεσμένο κώλο της. Η Lindsay Lohan μεθυσμένη με μπικίνι μόνο στα πρωϊνάδικα σε λάιβ λινκ δεν έχει βγει ακόμα. Η Teri Hatcher στημένη με μπικίνι περνάει από Photoshop και τις παπάρια-παπαράτσι φωτογραφίες της, για να κρύψει τις ρυτίδες στους κοιλιακούς (και δε τις έχει ανεβάσει κανένας σε θέμα ακόμα).

Γι' αυτό κι εγώ, αφού έχει καιρό να σκάσει τίποτα αξιόλογο και σκάω απ' τη ζέστα, βγάζω, από τη προηγούμενη βδομάδα, ότι πιο δροσερό έχω πετύχει φέτος το καλοκαίρι (έστω και χωρίς ντοκτορά στη προσποίηση). Τις πειτζθριούδες Sophie Howard (που όσο πάει και.. μεγαλώνει -- βρε τη Σόφιιι!) και Charlotte Marshall, η μια να είναι καταχαρούμενη και η άλλη καταποζάριστη, στην αμμουδιά.

O Riddley Scott σκηνοθετεί τον Russell Crowe σε ρόλο τραπεζίτη που πλακώνεται (και όχι μόνο) με μια Γαλλιδούλα για την ιδιοκτησία αμπελιών στη Προβηγκία? "My name is Dramediatorrr!"

Πάντως, για αρπαχτή δε μοιάζει. Ο σκηνοθέτης είχε ζητήσει απ' τον συγγραφέα, Peter Mayle, μόνιμο κάτοικο Προβηγκίας και συγγραφέα μυθιστορημάτων που διαδραματίζονται στη Προβηγκία, να του γράψει σενάριο για δραμωδία στη (το μάντεψες) Προβηγκία. Κι αυτός, επειδή τα σενάρια του πέφταν όπως του Peter Jackson οι ταινίες μικρού μήκους, έγραψε βιβλίο και του το αφιέρωσε. Πριν καναδυό χρόνια.

Και ο Crowe μάλλον έψαχνε να κάνει διακοπές στη.. Προβηγκία και να εξασκήσει την αγγλική προφορά που τελειοποίησε στο Master and Commander (2003). Και άκουσε και για Γαλλίδες και του 'ρθαν τα περιβόητα goosebumps που θέλει για να δεχτεί σενάριο. Και κάπως έτσι, ο σκηνοθέτης ανεπανάληπτων ταινιών και ο πρωταγωνιστής που σε κάθε του ρόλο πρέπει να παίρνει Όσκαρ, βρέθηκαν να ακούγονται τα ονόματά τους με υπόκρουση Moi Lolita.

Άμα παίξουν στα βραβεία θα είναι κατόρθωμα αλλά είναι ικανοί για τα πάντα. Και έτσι κι αλλιώς ψήνουν μαζί και American Gangster για να τα γαμήσουν πάλι όλα, του χρόνου(?).

Πάντα θα υπάρχουν καλλιτεχνικά κινήματα και εκδηλώσεις τους που θα προκαλούν την μήνιν των θεωρητικών για την κενότητά τους. Το Cinéma du Look έτυχε τέτοιας αντιμετώπισης και οι κατεξοχήν εκπρόσωποί του, Luc Besson και Jean-Jacques Beineix, άκουσαν τα εξ αμάξης για τις πανέμορφες ταινίες του.

Κατηγορία υποκειμενική και εύκολα ανατρέψιμη, αυτή της κενότητας, που δεν κατάφερε να την αποφύγει ούτε η εξαιρετικά επιτυχημένη και κλασική πλέον 37°2 Le Matin / Betty Blue (1986). Που για μας, όχι μόνο αβαθής δεν είναι, αλλά με τόσο βάθος και πόνο που...δεν αντέχεται.

Η Betty (Béatrice Dalle) είναι ένα υπερβολικά αυθόρμητο και ορμητικό κορίτσι που βρίσκει στο πρόσωπο του Zorg (Jean Hugues Anglade) αυτόν που θα έχει "όχι μόνο για να την πηδάει", όπως χαρακτηριστικά δηλώνει. Πραγματικά, ο Zorg της προσφέρεται ψυχή τε και σώματι και τη θεωρεί "ό,τι καλύτερο του έχει συμβεί στη ζωή". Δυστυχώς το καλό σεξ και η ανεμελιά δεν είναι αρκετά για τη Betty Blue που όσο μας αποκαλύπτεται, δείχνει φανερά ότι παραπαίει στα όρια της λογικής. Οι κρίσεις, οι εμμονές και τα ξεσπάσματά της σε αντιπαραβολή με την ιδιότυπες στιγμές των υπόλοιπων χαρακτήρων—που αξιοσημείωτο, παίζουν καταπληκτικά—σκιάζουν τα όρια μεταξύ της λογικής και της παράνοιας.

Η αξέχαστη πρώτη ερωτική σκηνή της ταινίας μας αποκαλύπτει τους νέους και όμορφους πρωταγωνιστές στην πιο προσωπική τους στιγμή, όχι μόνο αυτή του έρωτα, αλλά και της κορύφωσής του. Κάτω από το διφορούμενο χαμόγελο μιας φτηνής ανατύπωσης της Gioconda, πάνω στα τσαλακωμένα λευκά σεντόνια και με μια κουρτίνα από χάντρες να πλαισιώνει τη γυμνότητα των σωμάτων, οι δυο ήρωες παραδίδονται απόλυτα στο πάθος. Οι κινήσεις των σωμάτων και της κάμερας, τα αγκομαχητά και η πολύχρωμη, ετερόκλητη mise en scene μας δίνουν μια από τις πιο ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η σκηνή είναι ίσως τόσο κλασική ακριβώς επειδή η στάση είναι από μόνη της...η πιο κλασική. Οι ηθοποιοί δεν αναλώνονται σε ακροβατικά, ο οπερατέρ δε χώνει την κάμερά του εκεί που δε τη σπέρνουν και αρκείται στο καλαίσθητο καδράρισμα και την τήρηση αποστάσεων ασφαλείας. Αποστάσεων που αργότερα εκμηδενίζονται, αφού θα έχεις την τύχη να απολαύσεις τις ζουμερές χάρες της πρωταγωνίστριας, αν είσαι υπομονετικός και δεν πατήσεις exit στο PowerDVD αμέσως μετά τα πρώτα λεπτά.

Το trailer της ταινίας της χρονιάς και του τέλους της εξάχρονης (και βάλε) αναμονής για το επόμενο αριστούργημα του Darren Aronofsky, βγήκε ονλάιν πριν λίγα λεπτά.

Ακούγαμε για Batman: Year One, με τη συνεργασία του Frank Miller, από τον προηγούμενο αιώνα. Μετά αρχίσαμε ν' ακούμε για Fountain με Brad Pitt και Cate Blanchett. Και μετά η Warner αποφάσισε να κάνει κάτι σε πιο mainstream και ο Pitt έφυγε για να πάρει τα Τρία (2004).

Και τελικά ο δημιουργός είπε να μη δικαιώσει τις κακές γλώσσες που τον συγκρίνουν με τον Kubrick μόνο στα ατελείωτα.. ατελείωτα project. Και πήρε τον πετσοκομμένο του προϋπολογισμό, τον μοναδικό ηθοποιό που 'χε τα @@ να παίξει τον Wolverine και.. ερμμ.. τη γυναίκα του. Και έκαναν ένα αγοράκι μια ιστορία αγάπης που κρατάει χίλια χρόνια. Και ήδη άλλοι χύνουν και άλλοι χύνουν δάκρυα συγκίνησης σε όλα τα φόρα. Ε και κάποιοι κλαίνε τα λεφτά που δώσαν να δουν το Lady in the Water (2006) σήμερα, στην Αμερική, και πέσαν και σε κόπια χωρίς το trailer, να 'χουν κάτι να λένε.

Κι εγώ θα πλήρωνα €100 να δω τη ταινία αύριο και τα διπλά απλά για να τελειώσει κάποια στιγμή η μεταφορά του Lone Wolf & Cub.

Μιλώντας για τον Tati σε ένα από τα DVD των ταινιών του (νομίζω στις Διακοπές του κου Ιλό/1953), ο Terry Jones των Monty Python, λέει πως το έργο του τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως "η κωμωδία μπορεί να είναι συγχρόνως αστεία και πανέμορφη". Ο εμπνευστής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ενσαρκωτής του κυρίου Ιλό, ο Jacques Tati, δεν σχεδιάζει μονάχα αρμονικές σειρές από πανέξυπνα gags, αλλά τα στήνει με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό: σίγουρα προβαρισμένο μέχρι τελικής πτώσης και εξαντλητικά μηχανικό, αλλά και την ίδια ώρα γοητευτικό σαν άναρχη τζαζ μελωδία ερωτευμένη με την αυστηρότητα του μετρονόμου. Ο κύριος Ιλό, ένας ιδιότροπος, ολιγόλογος Γάλλος που κυκλοφορεί πάντα με μπεζ αδιάβροχο, καπελάκι, πίπα, μακριά ομπρέλα και ποδήλατο, εικονικός εκπρόσωπος της ζαμανφού Γαλλίας, έρχεται σε επαφή με το πλήρως αυτοματοποιημένο μεταμοντέρνο περιβάλλον της αδερφής του, του βιομηχάνου συζύγου της και του εν δυνάμει σκανδαλιάρη γιού τους. Και όπως είχε συμβεί με τον μακρινό του πρόγονο, Charlie Chaplin, στους Μοντέρνους Καιρούς (1936), ο Ιλό φέρνει την καταστροφή.

Ο παραμορφωτικός φακός του Tati δημιουργεί ένα διαχρονικό κωμικό είδωλο της μπουρζουαζίας, και ο εξωγήινος Ιλό, είναι το χαλίκι που σκαλώνει τα αποστειρωμένα της γρανάζια. Από συνήθεια περισσότερο, παρά από αντίδραση, το ούφο του Tati είναι απομεινάρι ενός Παρισιού, που μέχρι το Playtime (1967) --το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του Ιλό-- θα έχει καταληφθεί πλήρως απ’ τις λαμαρίνες και τα κουμπιά του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Αλλά συνεχίζει να αποτελεί τον εν αγνοία ανατρεπτικό μοχλό της απλοποίησης της ζωής δια πολύπλοκων μηχανών, ψεκάζοντας την αποπνικτικά στυλιζαρισμένη μελαγχολία, με το εντομοκτόνο που είναι η φινετσάτη κωμική ιδιοφυΐα. Μόνο έχει γεράσει λίγο, κι είναι οι ταχύτητές του κάπως πεσμένες.