Το 1949 κυκλοφόρησε το πρώτο σημαντικό βιβλίο (κινηματογραφικής) φωτογραφίας. Επικεντρωμένο στο φως και τις χρήσεις του, έφερε τον ανάλογο τίτλο Painting with Light και την υπογραφή του John Alton. Και πρόβαλλε σε εξέχουσα θέση τη πιο πρόσφατη δουλειά του στον The Amazing Mr. X (1948).

Το περίεργο, φαινομενικά, είναι ότι ο εκπληκτικός κύριος X.. απουσιάζει από τη συγκεκριμένη ταινία. Που παρουσιάζει μια πλούσια χήρα που όταν αρχίζει να ψάχνεται για να γεμίσει το κενό (εκεί χαμηλά) της απουσίας του πιανίστα άντρα της, βρίσκει μπροστά της κοράκια, ανύπαρκτους δίσκους, ρόμπες που υπνοβατούν μόνες τους και έναν πνευματιστή που εμφανίζεται από το πουθενά, τον Alexis. Ο τελευταίος δανείζει ένα σύμφωνο για να βγει η προκλητική και αρμόζουσα σε B-movie ρεκλάμα, και την ιδιότητά του στον εναλλακτικό τίτλο, The Spiritualist, του φιλμ.

Από το δεύτερο τρίτο της και μετά η ιστορία, όπως και πάλι οφείλει ως βήτα διαλογή, ξεχνά τις τρομο-προθέσεις της και το γυρνάει κάπως σε φιλμ νουάρ (και πιο γνώριμα μονοπάτια για τον Alton). Η χήρα επισκέπτεται, σε κάδρα χαμηλού φωτισμού, τον κύριο Αλέξη και βάζει σε ανησυχίες τη νεαρή αδερφή της. Έτσι προσλαμβάνει ντετέκτιβ και ακολουθεί τα βήματά της στο κατώφλι του επιτηδευματία παραπλανητή. Που σε μια σειρά έξοχων σκηνών τη καταεξαπατάει, τη κατακολακεύει και τη καταγοητεύει στο σκοτάδι και το ημίφως της παραστιάς. Και την αποχαιρετά με ελαφριά υπόκλιση της κεφαλής σε ένα προθάλαμο λουσμένο στο φυσικό φώς.

Η συγκεκριμένη δουλειά του κινηματογραφιστή, που τιμήθηκε με Όσκαρ δυοτρία χρόνια αργότερα για τον Ένα Αμερικανό στο Παρίσι (1951), θεωρείται πια εξαιρετικό, (ίσως το) κορυφαίο, δείγμα ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Το δυστύχημα είναι ότι τα δικαιώματά της πλέον δεν ανήκουν σε κανένα και ο ίδιος κανένας ενδιαφέρθηκε για τη συντήρηση του φιλμ στις κόπιες --οι ελάχιστες των 35mm είναι σε άθλια κατάσταση όπως λέγεται, ενώ ούτε και στα 16mm βρίσκεται τίποτα αψεγάδιαστο. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχει τζάμπα, για όλα τα.. bandwidth, στο Internet Archive.

Προσπάθησε να φανταστείς το Νίκο Αλιάγα σε ρόλο παπά και την Άννα Μουγκλαλίς σε ρόλο παπαδιάς --δε το συλλαμβάνει και εύκολα ανθρώπου νους. Έχει κι άλλο --το Ρένο Χαραλαμπίδη σε ρόλο τρελού επιστήμονα που θέλει να πετάξει. Βάλε και μια γερή δόση και από... Πέτρο Λούκα-Χαλκιά με το κλαρίνο του! Τέλος, κερασάκι στην τούρτα ο μικρός Άγγελος Σιφωνιός που το μόνο που ξέρει από υποκριτική είναι να αγριοκοιτάζει την κάμερα για να δείξει περισυλλογή. Το 'δες τ' Όνειρο.
Ένα παιδάκι που θέλει να γίνει μουσικός και να παίζει κλαρίνο στα πανηγύρια με τους γύφτους, αλλά οι γονείς του δεν το αφήνουν, αυτό είναι όλο κι όλο το ισχνό plot. Πασπαλισμένο με ατέλειωτες σκηνές από ραχούλες, ρυάκια, δέντρα και πρόβατα και φυσικά με ατέλειωτες μελωδίες από κλαρίνα, καταφέρνει να τραβήξει σε τόσο μάκρος ώστε να καλύψει τα 88 λεπτά της ταινίας. Και θα ήταν σκέτο μαρτύριο αν το μοντάζ ήταν έστω ανύπαρκτο. Όταν όμως το μοντάζ δουλεύει υπέρ των κλαρινοπαιχτών, ε, τότε το πράγμα γίνεται ανυπόφορο.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Νάτσης έχει δουλέψει λιγάκι στη Γαλλία, εξ ου και το γαλλοτραφές καστ. Δεν ξέρω αν η φολκλόρ διάθεση τον έκανε να διαλέξει το θέμα του ή αν είναι φαν του ευγενούς ήχου του κλαρίνου. Αλλά δεν καταφέρνει τελικά να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, αφού τίποτα και κανείς δεν πείθει. Σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική... εεε, τι σημαίνουν όλα αυτά; Οι αφελέστατοι διάλογοι δεν δείχνουν να έχουν καμιά συναίσθηση τόπου και χρόνου, και η ταινία κυρίως κοπιάρει το στυλ των ταινιών-βοσκοτόπι που έπαιζε η Βουγιουκλάκη στα νιάτα της. Είναι τόσο κουραστική που δεν αξίζει να τη δεις ούτε για να γελάσεις. Αν όμως είσαι φαν του Πετρο-Λούκα Χαλκιά, και του κλαρίνου του, μην τη χάσεις!

"Ο Truman Capote για τις ανάγκες της συγγραφής του βιβλίου του In Cold Blood, αναπτύσει μια στενή σχέση με τους καταδικασμένους δολοφόνους Dick Hickock και Perry Smith". Αυτά μας λέει συνοπτικά το Infamous (2006) για την υπόθεσή του. Μπερδευτήκατε? Κι όμως, όχι, δεν είναι το Capote (2005). Αυτό που συμβαίνει είναι σχετικά απλό. Δύο διαφορετικές εταιρίες παραγωγής (United Artists vs. Longfellow Pictures). Δύο διαφορετικά βιβλία (Gerald Clarke vs. George Plimpton). Δύο διαφορετικοί πρωταγωνιστές (Philip Seymour Hoffman vs. Toby Jones). Μία κοινή ιστορία.

Πριν μερικά χρόνια είχα μιλήσει για τη σημασία του σωστού timing όταν η 20th Century Fox είχε πάρει τη σωστή απόφαση να αναστείλει την έξοδο της ταινίας της, Phone Booth (2002), στις αίθουσες για κάνα εξάμηνο, λόγω του ελεύθερου σκοπευτή που πυροβόλησε 12 ανύποπτους περαστικούς στο Maryland και την Washington. To low profile marketing θριάμβευσε και η ταινία έκανε 5 φορές περισσότερα χρήματα από όσα κόστισε. Αυτή τη φορά το timing λειτούργησε με το χειρότερό του πρόσωπο αναγκάζοντας την Warner να αποτραβήξει την ταινία της από τα φώτα της δημοσιότητας, για σχεδόν ένα χρόνο, περιμένοντας να καταλαγιάσει ο θόρυβος από τον Oscarούχο Capote (παρά το γεγονός ότι γυρίστηκαν πρακτικά την ίδια περίοδο). Στις States πάντως, τα χαζοαμερικανάκια το θεωρούν φτηνή κόπια του πρώτου έργου, κάτι σαν τις τηλεταινίες που γυρίζονται σε χρόνο μηδέν και έχουν ως σκοπό να παρασιτίσουν, ζώντας από τη φήμη του εκάστοτε blockbuster. Έχουν όμως άδικο. Η αλήθεια είναι πως το Infamous κόστισε τα διπλά χρήματα και το cast του (εκτός από τον άγνωστο στο ευρύ κοινό μεν, ταλαντούχο δε, Toby Jones) είναι σίγουρα all star. Οι Daniel Craig, Sandra Bullock, Peter Bogdanovich, Jeff Daniels, Hope Davis, Gwyneth Paltrow, Isabella Rossellini, Sigourney Weaver δεν είναι τυχαίοι.

Το να καταφέρει ο θεατρικός ηθοποιός και συγγραφέας Toby Jones να ρίξει στο καναβάτσο τον "αντίπαλό" του, Hoffman, είναι - για την ώρα - αμφίβολο, κύρίως όπως είπαμε λόγω timing. H αλήθεια όμως είναι πως ο πρωταγωνιστής (και φωνή του Dobby του Elf στον δεύτερο Harry Potter) είναι φτυστός ο αληθινός Capote, σε - πλήρη - αντίθεση με τον P.S.H. Και το trailer το επιβεβαιώνει.

Η πανύχοντρη Martha Beck και ο καραφλός Raymond Martinez Fernandez βάλαν φωτιά στο καλοκαίρι του '49 στη Νέα Υόρκη. Με τη σύλληψη και τη δίκη τους για τους φόνους 17 (και βάλε) γυναικών που ψάρευαν με αγγελίες γνωριμιών. Έμειναν στην ιστορία, ακόμα και μετά την εκτέλεσή τους στις 8 Μαρτίου 1951, σαν Lonely Heart Killers.

Στη μεγάλη οθόνη τη Beck ενσαρκώνει η Salma Hayek και τον αφέντη της ο, φιλόδοξος ροκ σταρ εσχάτως και ενσαρκωτής και των μπουτιών του Ηφαιστίωνα πρόπερσι, Jared Leto. Καμία σχέση δηλαδή αλλά όπως λέει και ο σκηνοθέτης, ντοκιμαντέρ μέχρι τώρα, Todd Robinson, οι ταινίες είναι.. μεταφορές. Έτσι δεν αφήνει τα γεγονότα να εμποδίζουν την εξέλιξη της ιστορίας αφού η δημιουργία του είναι "πρώτα σχεδιασμένη να ψυχαγωγεί, και έπειτα να προκαλεί σκέψη και συζήτηση".

Οι πρωταγωνιστές της, εν λόγω, ιστορίας είναι ο John Travolta και ο James "Soprano" Gandolfini. Σε ρόλο αστυνομικών που ερευνούν την υπόθεση και με διακόσια κιλά ο καθένας της δίνουν ένα κάποιο βάρος.

Οι Μοναχικές Καρδιές βάλαν αγγελία στο φετινό Tribeca όπου και αντιμετωπίστηκαν σαν οσκαρικό υλικό. Και ψιλοπροωθήθηκαν και σε άλλα φεστιβάλ. Και πριν καναδυό μέρες, στο σχετικό φόρουμ του IMDb (χρειάζεται registration), κυκλοφόρησε η φήμη ότι θα ανοίξουν σε περιορισμένη διανομή στις 31 Δεκεμβρίου - στο τσακ για να προλάβουν τις (οσκαρικές και όχι μόνο) υποψηφιότητες.

Λίγο πολύ, όλους τους Κουβανούς "πρόσφυγες" στην Αμερική, βολεμένους, καλομαθημένους και δεξιούς, όλοι τους ξέρουμε. Ένας από αυτούς είναι και ο Andy Garcia, που μέχρι τώρα είχε ένα μετρημένο, συγκρατημένο και αγέλαστο προφίλ, ακριβώς όπως και στο κινηματογραφικό πανί. Μέχρι που αποφάσισε να κάνει κάτι κι αυτός για την.. ιστορία της πατρίδας του.
Βασίστηκε σε ένα σενάριο του G. Cabrera Infante, συγγραφέα και αυτοεξόριστου επίσης (που πέθανε το προηγούμενο Φλεβάρη), που αναφέρεται στη περίοδο της επανάστασης. Και εκτός από το ότι είναι αισχρό σε σημεία, αδιαφορεί παντελώς να εξηγήσει ότι ιστορικό παρουσιάζει παντελότερα μηχανικά. Κι από πάνω η σκηνοθεσία είναι δείγμα καλής μαθητείας σε βαθμό κακουργήματος (βλ. κλέβει από παντού χωρίς να προσθέτει τίποτα) και αντίστοιχης ματαιοδοξίας.

Λόγος να τη δεις δεν υπάρχει κανένας αλλά, άμα υποχρεωθείς, να περιμένεις καλές στιγμές μόνο από τα χαμόγελα της Inés Sastre και τη γελοιοποίηση του αχώνευτου Bill Murray σε ένα ρόλο γελωτοποιού που κανείς δε ξέρει γιατί σκάει μύτη κάθε τρεις και λίγο.

Από τότε που ένας φίλος μου είπε ότι αν θάβω τα πάντα ανεξαιρέτως θα καταλήξω καρικατούρα και θα χάσω κάθε αξιοπιστία, με πιάνει πονοκέφαλος όποτε αισθάνομαι ότι πρέπει να πω όχι ιδιαίτερα επαινετικά λόγια. Όμως, δεν είναι λογικό τα standards κάποιου που βλέπει ταινίες με το τσουβάλι να είναι λίγο πιο υψηλά από κάποιου που βλέπει σπανιότερα; Και, μήπως φταίω εγώ για την καλοκαιρινή ανυδρία;
Μετά φόβου θεού λοιπόν, θα... ψιθυρίσω ότι η νέα ταινία της Anne Fontaine είναι όχι και τόσο καλή, σίγουρα όχι όσο κάποιες παλιότερές της. Φταίει λίγο και το κατεξοχήν ντόπιο καστ —μας καλόμαθε με τους διεθνείς σταρ της Nathalie... (2003) και τώρα ένας Βέλγος κωμικός και μια Γαλλίδα Nicole Kidman μας πέφτουν λίγοι. Στην ταινία παρουσιάζεται επίσης, ως κόρη της πρωταγωνίστριας, η γαλλική απομίμηση της Dakota Fanning!

O Laurent (Benoît Poelvoorde) που εργάζεται ως κτηνίατρος, γνωρίζει μια ασφαλίστρια και της γίνεται τσιμπούρι. Η Claire (Isabelle Carré) είναι παντρεμένη, έχει μια κορούλα και παγερό ύφος, αλλά δεν του κόβει τον αέρα. Όχι μόνο αυτό, αλλά τελικά αρχίζει να αισθάνεται μια παράξενη έλξη γι' αυτόν και αποζητάει να έρθει πιο κοντά του, αυτός όμως κρατάει σχετική απόσταση. Κάνουν πολλές βόλτες στην πόλη, ανταλλάζουν επισκέψεις και η ταινία προχωράει με τέτοιους χαλαρούς ρυθμούς, κάθε τέταρτο μαθαίνουμε και ένα νέο στοιχείο, ώσπου να αποκαλυφθεί η πραγματική φύση του κτηνίατρου και... να τελειώσει η ταινία.

H Fontaine, ενώ καταπιάνεται με υλικό κατάλληλο για ψυχολογικό θρίλερ, δε φαίνεται να στοχεύει ούτε στη δημιουργία σασπένς ούτε στην εμβριθή μελέτη των χαρακτήρων. Εξαιτίας των άσκοπων σκηνών και των ανέκφραστων προσώπων, δε θα μάθουμε ποτέ τι έχουν οι δυο πρωταγωνιστές μέσα στο κεφάλι τους, ούτε τι ακριβώς ήθελε να καταφέρει η σκηνοθέτρια. Η σκηνοθεσία λοιπόν κάπως άτονη, το σενάριο ολίγον χαλαρό, οι ερμηνείες το ίδιο—παρόλο που το πρωταγωνιστικό ζεύγος προτάθηκε για Cesar καλύτερης ερμηνείας. Βλέπουμε αρκετά τους δρόμους και την κεντρική —υποθέτω— πλατεία της Lille με χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και επιβεβαιώνουμε ακόμη μια φορά πόσο αγαπούν τα λούνα-παρκ τα ζευγαράκια κάθε κινηματογραφικής ηλικίας. Επίσης παρατηρούμε πόσο ενοχλητικό είναι να μην προσέχει τις λεπτομέρειες η ενδυματολόγος: σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αναγκαζόμαστε να ανεχθούμε την άνοστη γκαρνταρόμπα και κυρίως το υπερβολικά φαρδύ και κακόγουστο γκρι παλτό της καλλίγραμμης Claire.

Ταινία, εν ολίγοις, για κατανάλωση από τους κατοίκους της Lille και των περιχώρων, εμείς καλύτερα να πάμε για μπάνιο καλοκαιριάτικα.

Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΘΗΝΑΙΑ REFRESH CINEMAS
Χάρητος 50, Κολωνάκι (στάση Μετρό Ευαγγελισμός), 2107215717.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ - ΓΚΥΖΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 2106464009.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΧΛΟΗ
Κασαβέτη 17, Κηφισιά, 2108011500.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

---

Συνελήφθη χτες στη καρδιά του Ισραήλ, το Μαλιμπού, ο πρωτοπαλίκαρος των αντι-σιωνιστικών δυνάμεων και διανοητής παύλα δημιουργός, Μελ Γκίμπσον. Κουβαλούσε πάνω του, και ειδικότερα στο στομάχι του, τόνους οινοπνεύματος, που πιθανολογείται ότι σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να βάλει φωτιά στην εύφορη γη και να χτίσει κανά αυθαίρετο.

Αντιστάθηκε με όλες του τις δυνάμεις αλλά υπέκυψε στην αριθμητικά υπερτερότατη και άκρως εκπαιδευμένη δύναμη του αστυνομικού βάρδιας. Ακόμα και χειροπεδεμένος όμως, ο ήρωας των απανταχού χριστιανών και σιιτών μουσουλμάνων (και αθόρυβος εσχάτως), συνέχισε να απειλεί τον βοηθό σερίφη ότι θα τον γαμήσει, έχοντας καταλάβει την καλά κρυμμένη του εβραϊκή καταγωγή.

Μετά το γεγονός, η Κοντολίιζα Ράις ανέβαλλε, με ανακούφιση, το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή για τα ασήμαντα του Λιβάνου. Και ετοιμάζεται να μεταβεί στη, πατρίδα του Γκίμπσον, Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική, όπου αναμένεται να χτυπήσει το Ισραήλ σε αντίποινα για τη σοβαρότατη πρόκληση.