Τα Takeshis' (κτητικός πληθυντικός) είναι ένα γερό πλέγμα από δύο (και βάλε) πραγματικότητες. Η μία είναι ενός σκηνοθέτη που αντιμετωπίζει καθημερινά κάθε είδους προβλήματα: την έπαρση ή τη ζηλοφθονία των ηθοποιών, τους συνεργάτες του που ζητούν χάρες, τις κάμπιες που φωλιάζουν στις ανθοδέσμες. Η δεύτερη πραγματικότητα αρχίζει να ξετυλίγεται μόλις ο σκηνοθέτης γνωρίζει κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης του στούντιο έναν ηθοποιό που είναι φτυστός ο ίδιος και επιπλέον έχει και το ίδιο όνομα. Το αυτόγραφο που του δίνει, φαίνεται ότι είναι το εισιτήριο του θλιμμένου αυτού κλόουν σε έναν κόσμο φανταστικό με αρκετές κινηματογραφικές αναφορές.

Οι φοβίες, σκέψεις, αδυναμίες του σκηνοθέτη σχετικά με τις κοινωνικές, ερωτικές και επαγγελματικές συναναστροφές παίρνουν σάρκα και οστά. Ο δεύτερος --οξυζεναρισμένος-- Takeshi αντιμετωπίζει οξύθυμους, νευρικούς, κακεντρεχείς ανθρώπους και στη συνέχεια γκροτέσκους ηθοποιούς, γιακούζα και επίδοξους εραστές. Σύντομα η πραγματικότητα του χωρίζεται περαιτέρω, και βλέπουμε όχι μόνο την αλλόκοτη καθημερινή ζωή του --δουλεύει σε σούπερ-μάρκετ, αλλά ξημεροβραδιάζεται σε οντισιόν και ονειρεύεται πρωταγωνιστικό ρόλο-- αλλά και τον, πιο αλλόκοτο, κόσμο των ονείρων του.

Ενώ ανέμενα το αποτέλεσμα με θρησκευτική ευλάβεια, τελικά το πολύ προσωπικό σύμπαν του Kitano με ξένισε δεόντως. Αυτό το παιχνίδι ο Takeshi σκηνοθετεί τον Takeshi που παίζει τον Takeshi, δεν ήταν και τόσο διασκεδαστικό. Η διάρθρωση της ταινίας είναι απολύτως συνειρμική, πράγμα που άλλοτε λειτουργεί εξαιρετικά, άλλοτε βαραίνει και κουράζει. Το παίξιμο και η σκηνοθεσία δεν είναι άσχημα, αλλά το σενάριο παρόλο το χιούμορ και την ειρωνεία του δεν μπορεί να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Πολύ εγκεφαλικό για να λειτουργήσει.

Από την άλλη το παιχνίδι των αναφορών για κάποιους θα έχει ενδιαφέρον. Εγώ είδα μια σκηνή-tribute στο Weekend (1967) του Godard να μπαίνει στο σέικερ με λίγη Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων και, αυτή τουλάχιστον, με ανέβασε.

Ένα καλόκαρδο και ερωτευμένο μοντέλο δέχεται να παραστήσει την ερωμένη ενός παρκαδόρου, μόνο και μόνο για να σταματήσουν τα κουτσομπολιά για τη σχέση της με τον παντρεμένο πρόεδρο πολυεθνικής, που επιθυμεί πάση θυσία να δείξει σοβαρό προφίλ για να μη χαλάσει το γάμο του και να επανεκλεγεί (ναι, ξέρω, αριστουργηματικό δε το λες, σίγουρα αυτό το plot). Ο Gad Elmaleh (άλλος ένας "ξένος" αλλά επιτυχημένος Γάλλος) είναι ο Francois Pignon, ευτυχής παρκαδόρος, που έναντι ουκ ευκαταφρόνητου χρηματικού ποσού, δέχεται να στείλει το συγκάτοικό του στο σπίτι της μαμάς του και να σπιτώσει αντ’ αυτού το εντυπωσιακό μοντέλο (Alice Taglioni). Τα προβλήματά του αρχίζουν όταν αντιλαμβάνεται ότι οι κινήσεις του παρακολουθούνται, και όταν τα πρωτοσέλιδα των κουτσομπολίστικων εντύπων γεμίζουν με το πρόσωπό του, με συνέπεια να κοντεύει να χάσει τη χαριτωμένη μνηστή του (Virginie Ledoyen) και να θεωρείται μέγας γυναικοκατακτητής από την ανίδεη μαμά του.Ο Elmaleh δεν είναι ο πρώτος που ερμηνεύει τον γκαφατζή Pignon, μια αγαπημένη κωμική περσόνα του Veber ήδη από το Les Compères (1983). Το συμπαθητικό παρουσιαστικό του και το κωμικό του ταλέντο του επιτρέπουν να βγει σώος και αβλαβής από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη του σεναρίου και να δώσει υπόσταση στον ήρωα. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, μπορεί να μην έχουν μεγάλο εκτόπισμα, και να μαρτυρούν περισσότερο καρικατουρίστικη διάθεση, αλλά αυτό δεν ενοχλεί ιδιαίτερα στην παρούσα. Ακόμη και τα κλισέ, άλλωστε, καταφέρνουν να βγάλουν γέλιο ή έστω να δημιουργήσουν ανάλαφρη διάθεση και φαίνεται να είναι εντελώς συνειδητοποιημένα.

Μιλώντας για καρικατούρες, στα προσόντα της ταινίας προσθέτω και την παρουσία του Karl Lagerfeld σε cameo να παίζει τον εαυτό του, έναν ψωνισμένο γκέι μόδιστρο. Σε μια τόσο μεταμοντέρνα εποχή η αυτο-παρωδία μόνο δείγμα χιούμορ και αυτογνωσίας μπορεί να είναι (εύγε, Karl!). Η σκηνοθεσία κατά τ' άλλα δεν είναι ακριβώς ευφάνταστη, αλλά η ταινία έχει την flashy όψη ακριβής παραγωγής και τις χαριτωμένες ερμηνείες των λαμπερών πρωταγωνιστών της, κάτι που ποτέ δεν έκανε κακό σε κανένα.

Η ιστορία αρχίζει κάπου το εβδομήντα και καλύπτει όλη την επόμενη δεκαετία και κάτι. Μια παρέα από παιδιά του δρόμου, ξεφεύγουν από την αστυνομία, γεγονός που τους δένει μαζί για πάντα. Με κεφάλαιο τα λύτρα μιας απαγωγής, βάζουν πλώρη για να γίνουν η ισχυρότερη ομάδα οργανωμένου εγκλήματος στη Ρώμη. Και σχεδόν τα καταφέρνουν. Παρακολουθούμε το Λιβανέζο, το Ντάντε, το Φρέντο και πολλούς ακόμα να πίνουν, να χορεύουν, να χαρτοπαίζουν, να δέρνουν/δέρνονται και να σκοτώνονται, πράγματα όχι απαραιτήτως βαρετά, ούτε όμως πάντα πολύ ενδιαφέροντα. Το σενάριο προσπαθεί σπονδυλωτά να φτιάξει το πορτραίτο κάθε μέλους της ομάδας ξεχωριστά, να κρατήσει ίσως τη δομή των κεφαλαίων του βιβλίου, αλλά οι τίτλοι που πέφτουν με το όνομα του καθενός είναι το μόνο που μαρτυρά αυτή την προσπάθεια. Γυρνάμε, έτσι, στην ακατάστατα εριμμένη περιγραφή των δραστηριοτήτων της ομάδας.

Η παρέα έχει βέβαια κακό τέλος, αλλά η νοσταλγική ατμόσφαιρα και το ταμπεραμέντο των ηρώων μας αποζημιώνουν εν μέρει. Η σκηνοθεσία έχει στιγμές beat ενίοτε, όχι όμως συνεπή ρυθμό ούτε καμιά ευφάνταστη νότα. Στιγμές γραφικής βίας, εναλλάσσονται με μελοδραματικές οικογενειακές, και τούμπαλιν. H χρήση documentary footage φαίνεται ότι στοχεύει ψηλά, αλλά δεν καταφέρνει να δώσει περισσότερο βάθος --γεγονότα όπως η απαγωγή και η δολοφονία του Aldo Moro και ο βομβαρδισμός του σιδηροδρομικού σταθμού της Bologna αναφέρονται διεξοδικά προσπαθώντας να στηρίξουν ιστορίες συνομωσίας και διαπλεκόμενα συμφέροντα του υποκόσμου με την κυβέρνηση. Ο μοντέρ λυπάται τα χιλιόμετρα celluloid και δεν τα χατζαρώνει και το soundtrack έχει.. τόση ποικιλία, που δεν αμφιβάλλω ότι όλοι θ’ ακούσουν ένα τουλάχιστον από τ’ αγαπημένα τους τραγούδια.

Σημαντικότατη μνεία χρειάζεται στη φλογερή, εκθαμβωτική και ομιλούσα άπταιστα ιταλικά Anna Mouglalis στο ρόλο της πόρνης Πατρίτσια, που όμως τελικά ερωτεύεται έναν επιθεωρητή της αστυνομίας (ουαί!). Η σεναριακή αφέλεια και ακαταστασία πάντως, είναι ακόμη η αχίλλειος πτέρνα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Ένας ακόμη φανταστικός κόσμος θα προστεθεί στα σινεματικά όνειρά μας πολύ σύντομα. Η τριλογία του Philip Pullman δε μπορούσε να περιμένει άλλο και τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας ξεκινούν στις 4 Σεπτεμβρίου στη Βρετανία, όπως έγραφαν όλο το σαββατοκύριακο οι εφημερίδες. Η επιλογή του Daniel Craig στο ρόλο του Λόρδου Άσριελ δεν πείθει ακριβώς --μα, πως γίνεται κάποιος που μοιάζει με ρώσο μετανάστη να υποδυθεί τον ευγενή;

Η Nicole Kidman πάντως στο ρόλο της σκληρής, icy και chic Mrs. Coulter δίνει ελπίδες για επιτυχία μεγαλύτερη από όση είχε η Tilda Swinton ως κακιά μάγισσα χαμένη στον κόσμο της ντουλάπας. Η δωδεκάχρονη Αγγλιδούλα Dakota Blue Richards (νέα Dakota εν όψει, που εύχομαι να σβήσει τη Fanning από το χάρτη) θα είναι η Lyra Bellaqua που θα παρατήσει τα πλούτη και την ξενοιασιά της για να σώσει το φίλο της Will.

Το His Dark Materials: The Golden Compass(2007) ανήκει στο νέο υβριδικό είδος ταινιών για φανταστικούς κόσμους, που είναι φτιαγμένες για παιδιά και ενήλικους μαζί. Και όπως κάθε παιδική-αλλά-όχι-μόνο ιστορία που σέβεται τον εαυτό της έχει έστω ψήγματα ρομαντικού ενδιαφέροντος. Ενώ η μικρή της ηρωίδα, η Lyra, δεν πορεύεται μόνη. Τη συνοδεύει το "δαιμόνιό" της, ήτοι ζωόμορφο πλάσμα που αλλάζει μορφή ανάλογα με τη διάθεση του κατόχου του --έχουν από ένα τέτοιο όλοι στον κόσμο του Pullman.

Εντάξει, δεν περίμενε κανείς απ’ τον Samuel L. Jackson, μαζί με το αεροπλάνο που γέμισε φίδια εκτελεστής για να εξαλείψει μεταφερόμενο μάρτυρα, να σώσει και το Hollywood. Ο εύγλωττος, λιτός και τολμηρός τίτλος της ταινίας --που για συντομία συρρικνώνεται χαρακτηριστικά σε SoaP-- μαζί με το επιστημονικής φαντασίας concept του, ενδεικτικό της εφευρετικότητας των σεναριογράφων της ταινιούπολης, έκραζαν από μακριά straight to video ποιότητα με ισχυρό cult δυναμικό.

Όμως η δύναμη των nerds με απεριόριστο ελεύθερο χρόνο, γρήγορες συνδέσεις, και λογαριασμούς για αμέτρητα fora στα χέρια τους, μετέτρεψαν το σκουπιδάκι σε 24ων καρατίων δείγμα των δυνατοτήτων του viral marketing. Από τον περασμένο Αύγουστο που ανακοινώθηκε η ταινία, άναψε ένα άνευ προηγουμένου word of mouth που θα ζήλευαν όλες οι mega-budget παραγωγές των μεγάλων studio. Από dedicated blogs και πωρωμένα fan sites μέχρι αυτοσχέδιο merchandise και ασταμάτητη ενημέρωση από τα μεγαλύτερα των κινηματογραφικών εντύπων, ηλεκτρονικών και μη, η New Line βρέθηκε μπροστά σε μια ανέλπιστη καμπάνια που μπορεί να μην έπαιρνε στα σοβαρά την ταινία, αλλά τουλάχιστον ασχολιόταν με την ταινία. Και στη διαφήμιση, αυτό είναι που μετράει. Αποκορύφωμα, ένα teaser που κυκλοφόρησε κατά την διάρκεια των Κανών, που υποτίθεται ότι παίχτηκε πριν από μια από τις προβολές του φεστιβάλ, αλλά παραδόξως, κανείς απ’ τους δημοσιογράφους δεν έτυχε να είναι εκεί για να το δει.

Από ‘κει κι έπειτα όμως το buzz άρχισε να πεθαίνει, και μέχρι την περασμένη βδομάδα που η ταινία βγήκε στις αίθουσες, όλοι είχαν έρθει στα συγκαλά τους, και συνειδητοποίησαν ότι δεν τους ενδιαφέρει να δώσουνε $11 για να ακούσουν τον Jackson να βρυχάται και να φτύνει την ατάκα που είχαν ήδη ακούσει ένα δισεκατομμύριο φορές στο πισί τους. Και το ότι τα nerds συνέχιζαν να εκσπερματώνουν για το SoaP, δε σημαίνει ότι θα αφήναν τη βολή της οθόνης τους, για να συρθούν σε αίθουσες όπου πιθανότατα θα έπρεπε να ανεχτούν ανθρώπους γύρω τους. Έτσι, το σαπούνι των $30 εκατομμυρίων, ίσα που έβγαλε τα μισά έξοδα στο πρώτο του τριήμερο, και αν και προετοιμάζεται για μακρά και προσοδοφόρα ζωή στο home cinema, θέτει εν αμφιβόλλω τα πιθανά sequels, με δυναμικούς τίτλους όπως Snakes on a Spaceship, on a Bus, on a Date, on a Plate ή on a Burger. Που είναι κρίμα, πραγματικά.

Αντίθετα, η Asylum που όταν ξέσπασε ο σάλος έσπευσε να κατοχυρώσει domains όπως snakesonaship.com, snakesonatrain.com κ.ο.κ., κυκλοφόρησε τη δική της εκδοχή, το Snakes on a Train, κατευθείαν σε DVD, και πολύ πιθανό είναι, να έβγαλε σε δισκάκια, τα εισιτήρια που έχασε το on a Plane.

Δες/Κρύψε το trailer του Snakes on a Train

Επίσημη πρεμιέρα έκανε στη Νέα Υόρκη, με την ευκαιρία της προβολής του The Illusionist (2006), ο νέος, εξωπραγματικός, κώλος της Jessica Biel.

Η Μαίρη του Στον 7ο Ουρανό αν έχεις μείνει ακόμα εκεί (όχι ότι σε αδικούμε) μεγάλωσε κι αυτή (βρε και η Μαιρούλα). Και μετά από πρωταγωνιστικoύς ρόλους σε The Texas Chainsaw Massacre (2003), Blade: Trinity (2004) και London (2005) έγινε η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το (αμερικάνικο) Esquire τον Οκτώβρη. Το περιοδικό παρατήρησε, και όχι αβάσιμα, ότι η Τζέσικα είναι η υπόγεια φαντασίωση ένα σωρό ανδρών που ενηλικιώνονται όπου να 'ναι. Και αυτή βάλθηκε να τους δικαιώσει, με εντατικότατες προσπάθειες προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα αποτελέσματα βγήκαν αυθάδικα τουρλωτά σε κάποια παραλία πριν μέρες και με κάθε επισημότητα, φυσικά, στη συνέχεια. Στη καταλληλότερη εποχή, όπου η κάθε ανορεξικιά κράζεται πλέον ανοιχτά όπου βρεθεί.

Ο παλιός αγαπημένος μας κώλος, συνεχίζει να προκαλεί (συζητήσεις και άλλα περιφερειακά αποτελέσματα στον αντρικό πληθυσμό). Και στις ονειρώξεις προστέθηκε και η Mαμά Lohan.

Το suspense στην κλασική ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας ξεκινά από το σημείο που ο Κακός Λύκος κάνει... ανήθικες προτάσεις στο άβγαλτο κοριτσόπουλο. Απλό story με νικητή την ανυπεράσπιστη παιδούλα και τον Λύκο knock out από gore θάνατο μετά πνιγμού. Τι θα μπορούσε να συμβεί όμως στην περίπτωση που κάτω από την φαινομενικά αθώα... σκουφίτσα κρύβoνταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης του Λύκου? Και ποιός θα κέρδιζε? Κάτι τέτοιο προφανώς βασάνισε καιρό τον Brian Nelson (who...?) και αποφάσισε να γράψει το σενάριο του Hard Candy (2005) και να το παραδώσει στον David Slade (who...?) για να αναλάβει τα της σκηνοθεσίας.
Η Hayley, έφηβη ετών δεκατεσσάρων, γνωρίζει σε chat room τον Jeff, φωτογράφο ετών τριανταδύο, και αποφασίζει να τον δει από κοντά. Τον βλέπει, ενθουσιάζεται, ζητάει να την πάει από το σπίτι του με το αυτοκίνητό του, ετοιμάζει τα ποτά και γενικότερα όλα αυτά που σου λένε οι γονείς σου από τα πέντε σου πως δεν πρέπει να κάνεις με έναν άγνωστο. Η διαφορά είναι ότι η συνέχεια δεν περιλαμβάνει τα... αναμενόμενα. Τουναντίον. Δεμένος και ταπεινωμένος βρίσκεται ο ενήλικος, ο οποίος υπό την απειλή νυστεριού κινδυνεύει να χάσει την ανδρεία του με έναν αυτοσχέδιο ευνουχισμό - μέθοδο πειθούς για την ομολογία του στην εξαφάνιση μιας συνομήλικης της Κοκκινοσκουφίτσας.

Κινούμενος στα κακοτράχαλα και συχνά κακοφωτισμένα μονοπάτια της παιδεραστίας ο Nelson αρχικά μπλέκει με ενδιαφέροντα τρόπο τη σχέση θύτη-θύματος, αλλά στη συνέχεια χάνει την μπάλα και βγάζει ένα θρίλερ τραβηγμένο από τα μαλλιά. Ευτυχώς γι' αυτόν όμως, δράμια μπάλα ξέρει να παίζει ο σκηνοθέτης του, ο οποίος με έξυπνες εναλλαγές ρυθμού κρατά το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα, στον φαινομενικά συνεχή και μονότονο διάλογο μεταξύ των δύο μοναδικών πρωταγωνιστών του. Αυτοί οι τελευταίοι δε, Patrick Wilson και Ellen Page, έκαναν το Sundance και τους κριτικούς να παραμιλάνε με τις ερμηνείες τους και όχι άδικα.