Στο ερειπωμένο Σκιντ Ρόου του Λος Άντζελες ο Σίμουρ τα φέρνει βόλτα δουλεύοντας σε ένα ανθοπωλείο. Όταν τα ξαναματακάνει μαντάρα στο ντελίβερι σε ένα οδοντίατρο και τ' αφεντικό τον διώχνει, του λέει για ένα εξωπραγματικό φυτό που καλλιεργεί. Την Όντρεϊ Τζούνιορ που κατά.. σύμπτωση έχει το ίδιο όνομα με τη γκομενίτσα που δουλεύει μαζί του. Και μια ακόρεστη δίψα για αίμα που κατά σύμπτωση ανακαλύπτει στο πότισμα.

Γυρισμένο τις τρεις τελευταίες μέρες του 1959, για να προλάβει την αλλαγή της νομοθεσίας που έδινε.. δικαιώματα στους ηθοποιούς, το Μαγαζάκι του Τρόμου του Ρότζερ Κόρμαν έγινε γρήγορα από τα πιο καλτ μπι-μούβις της νέας δεκαετίας. Η προσαρμογή του Φάουστ σε μέτρα μαύρης κωμωδίας με κεντρικό ήρωα μια ντελιριακή ομιλούσα ανθρωποφάγα λαχανο-αγκινάρα έγινε θρύλος, προσαρμοσμένη με τη σειρά της σε μιούζικαλ του (οφ) Μπρόντγουεϊ το '82, προσαρμοσμένο με τη σειρά του σε ταινία το '86. Και από τη προηγούμενη βδομάδα, προσαρμοσμένο στην ελληνική θεατρική σκηνή από την Αγγελική Ανδρίτσου και τη Θέμιδα Μαρσέλου, παίζει στην Κιβωτό.

Το καλύτερο της επίσημης πρεμιέρας του Σαββάτου ήταν τα χάμπουργκερ και τα χοτ ντογκ που μοιράζονταν απέξω μετά. Αλλά επειδή δύσκολα θα τα ξαναπετύχεις, πιάσε εντελώς μπροστά και δεξιά όπως βλέπεις τη σκηνή και σε κάποια φάση θα βγούν από πάνω σου να τραγουδάνε τρεις δροσερές κοντούλες γυμνασμένες πιτσιρίκες με ξανθιές περούκες και άσπρες τουαλέτες σχιστές μέχρι πάνω. Και την υπόλοιπη ώρα εκεί γύρω θα συχνάζουν με πλισέ φουστίτσες και αθλητικά. Και θα κουνιούνται συνέχεια σε χορογραφίες ροκενρόλ στυλ φίφτις που καμία σχέση δεν έχουν με τις ψιλο-σόουλ κινήσεις από τη (μαύρη συν τοις άλλοις) τριπλέτα του κινηματογραφικού μιούζικαλ. Το ίδιο παράταιρα και εντυπωσιακά είναι και τα σκηνικά που παραπέμπουν σε Νέα Υόρκη (αν θυμάμαι καλά στο βάθος βλέπεις το Εμπάιαρ Στέιτ) και τα κουστούμια που παραπέμπουν σε ότι να 'ναι. Ενώ το μεγαλύτερο ψητό είναι η Όντρεϊ Βου που δε πλησιάζει βέβαια την Όντρεϊ Του του Φρανκ Οζ (με καμια 40αριά άτομα να τη κουνάνε) αλλά παραδίνει μαθήματα τόσο στη πρωτότυπη Τζούνιορ όσο και σε κάτι καχεχτικές πρασινάδες άλλων ανεβασμάτων (στο εξωτερικό φυσικά). Το τέλος δεν έχει το χάπι έντιν που πρόσθεσε το κινηματογραφικό μιούζικαλ ενώ η μέση έχει τον απίθανο μαζοχιστή πελάτη του οδοντίατρου, ρόλο που έπαιξε ο παγκοσμίως άγνωστος τότε Τζακ Νίκολσον, έκοψε το σανιδωτό μιούζικαλ, ξαναπρόσθεσε το πανίσιο, και ερμηνεύει εδώ με μεγάλη διάθεση ο Θανάσης Αλευράς που τυγχάνει φίλος της ξαδέρφης μου. Την ίδια διάθεση έχει και όλο το, νεανικό κυρίως καστ, και στη περνάει να τη πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Και όλο και κάνα βρώμικο θα βρεις στο Γκάζι να τη συνοδεύσεις.

H Pernille Fischer Christensen δεν περίμενε η πρώτη της ταινία, που βραβεύτηκε και στις Νύχτες Πρεμιέρας, να έχει τόση μεγάλη πέραση στο εξωτερικό. Το δέχεται όμως με σεμνότητα και ευχάριστο ξάφνιασμα. Τόσο που δυσκολεύσαι να πιστέψεις ότι δημιούργησε μια σαπουνόπερα, γυρισμένη με ελαφριά τακτική Δόγματος, για τη θυελλώδη σχέση... ενός τρανσέξουαλ με μια ανεξάρτητη γυναίκα.


Δες/Κρύψε το trailer του En Soap (2006)

Η ιδιότυπη σχέση που έπλασε ειδικά για την ταινία, όμως, είναι βαθιά ριζωμένη στην πραγματικότητα. Σχετική έρευνα τη βοήθησε να έχει ρεαλιστική οπτική, και η ανάγκη της να εξερευνήσει τα όρια του γένους την ώθησε να δημιουργήσει δυο χαρακτήρες κάθε άλλο παρά συμβατικούς. Όπως και στις σαπουνόπερες, όμως, τελικά η ταινία παρακολουθεί την αναζήτηση της αγάπης και της συντροφικότητας και καταλήγει σε μια αδύνατη συνεύρεση. Ένα θέμα που συνεχίζει να αναπτύσσει και στην ταινία που ετοιμάζει.

Το δανέζικο En Soap (2006) έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στο Φεστιβάλ, που έχει παράδοση στην παρουσίαση περίεργων σχέσεων. Και η Pernille μας μίλησε αναλυτικά για τα πράγματα που την βοήθησαν να κάνει την πρώτη της ταινία.

Όταν ένα trailer αποκαλύπτει τη πλοκή της ταινίας μέχρι το σημείο περίπου που οι πιο πολλοί περιμένουν ν' ανάψουν τα φώτα να φύγουν, τότε ή προωθεί τη Κοκκινοσκουφίτσα ή τη Χιονάτη ή τη Judi Dench και τη Cate Blanchett.

Γιατί μπαίνει στο κόπο να το κάνει εγώ δε κατάλαβα να πω την αλήθεια, αν και όλοι πλακώσαν τις, συνηθισμένες τέτοια περίοδο, απονομές. H Dame Judi είχε πει απ' το καλοκαίρι ότι, με πέντε (5) στα οχτώ τελευταία χρόνια, βαρέθηκε τις καμπάνιες που τη βάζουν να παρακαλάει για συνεντεύξεις στα αμερικάνικα κανάλια πίσω από κάθε σταρλετίτσα. Και το ίδιο άφησε να εννοηθεί και στην Evening Standard στις αρχές του μήνα. Η mate Cate απ' την άλλη, όπως συνήθως, μας έπηξε στις υποψηφιότητες ήδη και φέτος με Babel (2006) και The Good German (2006). Mια ακόμα το πολύ να μπερδέψει περισσότερο τα μισά ενημερωμένα οσκαρικά site που περνάνε το (πολύ καλό κατά τα άλλα αυστραλιανό) Little Fish (2005) της για το Little Children (2006). Και οι δυο μαζί, το πολύ να πνίξουν εντελώς τις ελπίδες της Helen Mirren να γίνει Βασίλισσα (2006) των βραβείων, αφού είναι δεδομένο ότι τα γερόντια της αμερικάνικης ακαδημίας ζαλίζονται εύκολα και όταν τους φορτώσεις με εξωτικές αγγλίδες, αυστραλέζες, ισπανίδες και παλιοσειρές θα διαλέξουν τη πρώτη ντόπια μοδάτη ασπρομάλλα σκύλα που κάτι τους θυμίζει.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Zoë Heller λέει, και όπως βλέπεις και μόνος σου θα γίνει θρυλική ως η πρώτη με υπέργηρη κρυφολεσβία σε ρόλο stalker. Πιο προσωρινά, αυτό που μένει από τη σειρά των σκηνών που καταγράφουν την αναμφισβήτητη δεινή υποκριτική ικανότητα των δυο γυναικών είναι ότι η μια τους ακόμα αγωνιά να μας πείσει ότι μπορεί να παίξει, κόντρα στο physique της, μέχρι και ρόλους μικροκαμωμένης άβουλης χαμένης που τη παρασέρνουν μαθητούδια και γιαγιάδες.

Μερικές φορές, οι σκηνοθέτες παθαίνουν μεγάλη πλάκα. Όπως, αυτή που έπαθε ο Douglas McGrath, όταν, ενώ ετοίμαζε το Infamous (2006), έμαθε για το Capote (2005), με το ίδιο ακριβώς θέμα. Αναπόφευκτες συγκρίσεις θα κατέκλυζαν το μυαλό του, γι' αυτό... δεν έχει δει ακόμη την άλλη ταινία, ένα χρόνο μετά. Μένει πιστός στη δική του που επιτέλους ήρθε η ώρα της να βγει στις αίθουσες.



Μερικές φορές πάλι, κι εγώ παθαίνω μεγάλη πλάκα. Όπως όταν φτάνω αργά στο St. James Hotel στο Pall Mall για girl-talk συνεντεύξεις με γυναίκες σκηνοθέτες και βρίσκω να με περιμένει... ο McGrath. Ο σκηνοθέτης, που πετάχτηκε στο Λονδίνο για τη φεστιβαλική πρεμιέρα της ταινίας του, ήταν έτοιμος να μιλήσει για όλα. Αποκάλεσε τον κόσμο του internet "magic", γιατί παρέχει τα πάντα σε χρόνο dt και δεν έκρυψε ότι το χρησιμοποίησε πολύ για την έρευνα της ταινίας του. Αναρωτηθήκαμε μαζί γιατί δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες σκηνοθέτριες και μου εξομολογήθηκε ότι θέλει πολύ να επισκεφτεί επιτέλους την Ελλάδα. Τόσο πολύ, που θα ερχόταν ευχαρίστως για την πρεμιέρα της ταινίας του!

Μια ταινία στην οποία, παρεμπιπτόντως, καταφέρνει να ενορχηστρώσει τόσους star γύρω από τον πρωταγωνιστή του με τον καλύτερο τρόπο. No wonder, γιατί είναι γλυκομίλητος, σίγουρος για το τι θέλει και πολύ προσιτός. Κάπως έτσι ετοιμάζει και το επόμενο project του, που όπως λέει είναι ακόμη στη διαδικασία του γραψίματος.

Πριν τέσσερα χρόνια ο Joe Carnahan έδειξε το δρόμο της επιστροφής στα αστυνομικά των 70s με το Narc (2002) που το βρήκαν αρκετά καλό για να τσοντάρουν στη παραγωγή ο Tom Cruise και ο Ray Liotta. Ο δεύτερος πήρε και 20 κιλά για να έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο (ο Travolta που τα 'χε έτοιμα ήταν ρέστος εκείνη την εποχή προφανώς) σε μια εντελώς αναστροφή του ατσαλάκωτου Ιταλο-Ιρλανδού μαφιόζου των Goodfellas (1990).

Τώρα ο Scorsese ξαναγυρνάει στα καλά παιδιά και τις καλές ταινίες με παρόμοια συνταγή (βλ. βαρύ σενάριο και ρετρο-μοντέρνα ματιά), και το The Departed (2006) μοιάζει ακλόνητο φαβορί για ταινία της χρονιάς όσο οι υπόλοιπες πέφτουν σα τις μύγες στο μποξόφις. Και ο Carnahan ξαναγυρνάει σε ότι είχε κάνει στη πρώτη του ταινία το '98 βάζοντας στο μίξερ αίμα, σφαίρες και μπινελίκια. Όπως λέει στο φόρουμ του IMDb που ψιλοσυχνάζει, έχει και "πολύ εξαιρετικό διάλογο", "πολύ ήσυχες στιγμές και κάποιες βαθύτατα δραματικές επίσης". Κάπου εκεί του ξέφυγε και ότι αν ο Φελίνι είχε κάνει action movie, καπνιστοί άσοι θα είχαν βγει. Οπότε μείνε καλύτερα σε καπνιστές κάνες, ρεβόλβερ και τρέιλερ που πυροβολάνε μια μια τις ξεχωριστές σκηνές της ταινίας, όλα υπογραφές του Guy Ritchie.

Οι αδερφοί Mark και Nick Francis κατάφεραν να ταρα-κουνήσουν με το πρώτο κι όλας ντοκιμαντέρ τους. Ο καφές, σύμφωνα με τους δυο Άγγλους που αναστάτωσαν τους μεγαλοδιευθυντές των Starbucks, είναι χρυσός, και θα πρέπει να σκεφτόμαστε δις πριν τον πιούμε.


Δες/Κρύψε το trailer του Black Gold (2006)

Το εβδομηντάλεπτο πόνημα (ίσα-ίσα που έγινε feature) ακολουθεί την πορεία του Αιθίοπα Tadesse Meskela να ακολουθεί τη πορεία του αγαθού μέσα από πανίσχυρα κέντρα συλλογής και διανομής, στη προσπάθειά του να βγάλει τους (συγ)καλλιεργητές του από την ανέχεια. Παρουσιάζει από τη μία Ιταλούς και όχι μόνο να απολαμβάνουν τον espresso τους, και από την άλλη Αφρικανούς που συλλέγουν και φροντίζουν κάθε μέρα να έρθουν οι καλύτεροι κόκκοι καφέ στο φλιτζάνι τους. Με ενδιάμεσα, αξιοπερίεργα για το μέσο θεατή, δοκιμαστές καφέ, χρηματιστήριο(sic) καφέ, και αναγραφή των λέξεων fair trade σε χρησιμοποιημένα υποδήματα.

Η έξυπνη ιδέα των δύο να χρησιμοποιήσουν ως θέμα ένα καθημερινό προϊόν και τη μαύρη ιστορία του, τους πήγε μέχρι το Sundance, όπου παραλίγο να κερδίσουν το μεγάλο βραβείο της επιτροπής. Αυτές τις μέρες, γεμίζουν τύψεις τους συμπατριώτες τους και εμάς στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, όπου τους συναντήσαμε. Μας μίλησαν με πόνο και πάθος για την αδικία και την ανάγκη κάθε καφεϊνομανής να συνειδητοποιήσει τη θέση του και να πονοκεφαλιάσει. Ειλικρινείς και γεμάτοι καλές προθέσεις με μοναδικό τους στόχο να χρησιμοποιήσουν την επιρροή της εικόνας για να βελτιώσουν τον κόσμο. Ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον.

Στο άμεσο μέλλον, λόγω μιας ανεξήγητης κατάρας, μετά από ένα κύμα αποβολών, όλος ο γυναικείος πληθυσμός του πλανήτη μένει στείρος. Αντιμέτωπη με το τέλος της, η ανθρωπότητα δε βλέπει πια λόγo να συνεχίζει, και ο κοινωνικός ιστός καταρρέει. Μέσα σε ένα κλίμα που ευνοεί την εμφάνιση φασιστικών φαινομένων και αντάρτικων ομάδων, ένας απρόθυμος ήρωας πρέπει να συνοδεύσει την μοναδική ίσως έγκυο γυναίκα του πλανήτη, σε ασφαλές μέρος.Mε ένα budget γύρω στα $70 μύρια και μια σχετικά άγνωστη νουβέλα ως έμπνευση, ο Cuaron καταφέρνει με μαγευτική άνεση να απεικονίσει αυτό που μόνο ως υπονοούμενο κατάφερε να αγγίζει ο Spielberg με το διπλάσιο budget και το πασίγνωστο μυθιστόρημα, στο War of the Worlds (2005). Γύρω από ένα στόρι εντελώς pulp καταβολών, ο Cuaron στήνει με μαεστρία μια οπερέτα μετα-Αποκαλυπτικής ανθρωπιστικής αισιοδοξίας, που κοντράρεται με την αυτοκαταστροφικότητα ενός είδους νοημοσύνης γνωστού για τα μοιρολατρικά του κρεσέντο.

Φυσικά το συναισθηματικό ταξίδι των ηρώων δεν οδηγεί παρά στο απλοϊκό και μασημένο αυτογνωστικό συμπέρασμα της επιμονής για επιβίωση και της πίστης στην ελπίδα. Συνοδεύεται όμως από εικόνες αυτάρκεις και ξεχωριστές, χάρη στην εφιαλτική φωτογραφία του Emmanuel Lubezki και τα σκηνικά της Jennifer Williams (του Pearl Harbor (2001)), που δίνουν ταυτότητα στην ταινία υπηρετώντας ένα αξιομνημόνευτο όραμα δυστοπίας που μπορεί να εκτιμηθεί μόνο στη μεγάλη οθόνη. Ο Cuaron αποσπά άλλη μια εξαιρετική ερμηνεία απ’ τον Clive Owen, και επιδεικνύει το ξεχωριστό του βλέμμα με αναπάντεχτες ηδονοβλεπτικές γωνίες λήψης και φινετσάτη κίνηση στην κάμερα, η οποία κορυφώνεται με ένα εξάλεπτο traveling αλά Full Metal Jacket (1987) που σου διώχνει τη μαγκιά. Για να καταλάβεις την κλάση του ανθρώπου, σκέψου ότι με το ίδιο τιποτένιο σενάριο, ο Michael Bay μετά βίας θα έστηνε ένα The Island (2005). Ο Cuaron φτιάχνει ένα θρίλερ καταδίωξης που σε κρατά στην άκρη του καθίσματος, την ίδια ώρα που παίζει με το μυαλό σου για να ανακατέψει τα συναισθήματά σου για τη μαλακία που δέρνει την ανθρωπότητα.