Από τη Πέμπτη έχει ανοίξει, σε beta όπως είναι.. υποχρεωτικό, ένα ακόμα καινούριο site με βίντεο για να σκοτώνεις την ώρα σου. Το FunnyOrDie.com όμως, σύμφωνα με τον Hollywood Reporter, ξεκίνησε η Gary Sanchez Prods. των Will Ferrell και Adam McKay. Και το σχετικά νέο απλό και απλά λειτουργικό που φέρνει, είναι η δυνατότητα να θάψεις έξι μέτρα κάτω απ' τα ραδίκια ότι άσχετο ανεβάζει ο κάθε ψωνισμένος.

O Ferrell μαζί με τον σεναριογράφο παύλα σκηνοθέτη παύλα συνεργάτη του γύρισαν ένα βίντεο όπου συμμετέχει και η κόρη του δεύτερου και σε υποδέχεται στην είσοδο. Ενώ πιο μέσα έχει χαρακτηριστεί "αθάνατο" μη τύχει και το πλακώσουν στο φτυάρισμα. Αχρείαστα, αφού είναι ότι πιο αστείο έχει κυκλοφορήσει τελευταία, επιβεβαιωμένα, από τα δύο κόμμα δύο εκατομμύρια των θεάσεων μέχρι τώρα. Και ανέλπιστα ίσως, αφού οι δυο "δημιουργοί" ξόδεψαν γύρω στα τρία τέταρτα να το φτιάξουν, όπως ισχυρίζεται ο McKay στους LA Times. Και σκοπεύουν να συνεχίσουν την τάση και με άλλους βαρέων βαρών σταρ, όπως δήλωσε στον Reporter η.. περσόνα τους, ο Garry Sanchez.

Με αφορμή τον Danny Boyle που σβήνει τον ήλιο στις βρετανικές αίθουσες αυτές τις μέρες (και προκαλεί μουρμουρητά στα διεθνή Μέσα με την επανένωση του cast του Trainspotting για την κινηματογραφική μεταφορά του λογοτεχνικού του sequel, Porno, και στα εγχώρια με την κεκαλυμμένη καμπάνια της Odeon για το Sunshine), οι κινηματογραφιάδες της Λονδρέζικης Daily Telegraph μαζέψαν το black jack της βρετανικής σκηνοθετικής παράδοσης.
Η πρωτοκαθεδρία του Hitchcock στην λίστα θα σου φαίνεται απολύτως φυσιολογική με την πρώτη ματιά, εκτός αν είσαι κι εσύ απ' αυτούς τους Άγγλους που θεωρούν τον ναυπηγό του suspense πολύ αμερικάνικο για τα γούστα τους. Ο επίσης αντιπαθής στην συλλογική βρετανική συνείδηση, Charlie Chaplin, βρίσκεται στη δεύτερη θέση, ενώ ο ματάκιας Michael Powell, ο David Lean της Αραβίας κι ο Nicolas Roeg με την κόκκινη κουκούλα, κλείνουν μια πεντάδα σκηνοθετών που η δική τους φιλμογραφία και μόνο, προσφέρει ένα χορταστικότατο κινηματογραφικό course.

Από 'κει και κάτω, ανάμεσα σε πεθαμένους γίγαντες όπως ο Carol Reed (#6) κι ο John Schlesinger (#13), ποζάρουν τα στανταράκια Stephen Frears (#10), Mike Leigh (#19) και Ken Loach (#17) ως εκπρόσωποι της μεσήλικης γενιάς, μαζί με τους νεαρότερους Danny Boyle (#14) (προφανώς) και Michael Winterbottom (#12) (hell yeah). Ο ατέλειωτος sir Ridley Scott (#11) ξεχωρίζει ως ακομπλεξάριστο ξεκάρφωμα, χωρίς βέβαια τον αδερφό του, Tony, ενώ στο μοντάζ για κάποιο λόγο κόπηκαν ο Alan Parker κι ο αναμορφωτής Peter Greenaway. Δόξα τω Θεώ πάντως, οι συνθέτες της λίστας κατάφεραν να κρατήσουν εκτός 21άδας τον Anthony Minghella και τον Kenneth Branagh, οι οποίοι φημολογείται ότι ετοιμάζουν αντεπίθεση με δεκαπεντάωρη εκδοχή της Δυναστείας σε σαιξπηρικό στίχο.

Ο Edward Norton είναι ο νέος Eric Bana σύμφωνα με την είδηση που ακούγονταν πρωταπριλιάτικη εδώ και κάποιες μέρες στα φόρα του IMDb αλλά επιβεβαίωσε πριν πεντέξι ώρες το Variety και από τότε γυρνάει στα internets ως πράσινος γίγαντας σε κρίση καταστροφικής μανίας.

O Stanley Kowalski (ή Travis Bickle αν προτιμάς) της γενιάς X θα υποδυθεί τον πασίγνωστο τηλεοπτικό ήρωα Bill Bixby που όταν του γρατζούνιζες το αμάξι μετατρέπονταν σε Lou Ferrigno (πράσινο εκείνη την εποχή εξαιτίας του ότι έχανε όλους τους τίτλους Μίστερ Κόσμος από τον Schwarzenegger). Το σχετικό σήριαλ μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη το 2003 και ο πρωταγωνιστής της μεταφοράς, ο προαναφερθείς Eric Bana, κατάφερε να συνδέσει επί σειρά ημερών το όνομά του με την ευαισθησία στο ξύρισμα. Αλλά μετά από μια ολόκληρη ταινία οι κάτοχοι των δικαιωμάτων του franchise έκριναν ότι χρειάζεται το ολντσπάις φρεσκάρισμα που επέφερε το ριμπούτ σε ήρωες (τύπου James Bond, για παράδειγμα) με μικρότερη κινηματογραφική ιστορία.

Η νέα τους επιλογή έχει φυσικά μεγάλο ανάλογο παρελθόν στην ευθιξία τη σόλο πυγμαχία και τις διχασμένες προσωπικότητες, από το πέρασμά του σε ταινίες όπως το American History X (1998), το Fight Club (1999) και το Death to Smoochy (2002).

Μετά τη σκήνευση των (καραμέτριων) τραγουδιών από τα Dreamgirls (2006) στα φετινά Όσκαρ, ο John Travolta που παρουσίαζε τη σχετική κατηγορία, σχολίασε ότι λατρεύει τις γεματούλες που στέκονται μπροστά σε μια κάμερα και τραγουδάνε με τη καρδιά τους, αλλά δε θέλει να μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του.

Κάποιοι δε πιάσανε το αστείο, κάποιοι πιο ενημερωμένοι είπαν ότι βγήκε επιτέλους από τη ντουλάπα. Κάποιοι ήδη περίμεναν, αφού η Queen Latifah συμπαρουσίαζε και το You Can't Stop the Beat έπαιζε στο φόντο, ότι θα έλεγε και τίποτα για να προωθήσει το προαλειφόμενο για τις επόμενες βραβεύσεις μιούζικαλ στο οποίο (το μάντεψες) παίζει μια γεματούλα (προς το γεματάρα) που ξελαρυγγιάζεται. Προαλειφόμενο από τα ονόματα των Craig Zadan and Neil Meron, υπογραφές στη παραγωγή του Chicago (2002) και διαλεχτούς της New Line να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη μια μουσική παράσταση που σκούπιζε τα Tonys την ίδια περίοδο που αυτοί κράταγαν ομπρέλα για τη βροχή από χρυσά αγαλματάκια. Μια μουσική παράσταση βασισμένη στο καρακάλτ Hairspray (1988) του John Waters, με μια χαρωπά στρουμπουλή πιτσιρίκα να ονειρεύεται και να καταφέρνει να γίνει χορεύτρια σε τιβί σόου, και τη Divine (στον τελευταίο της ρόλο, λίγο πριν πεθάνει) να παίζει τη χαρωπά στρουμπουλή μάνα της.

Το προαλειφόμενο δε φαίνεται να απασχολεί και πολύ τη "παλιότερη και πιο πετυχημένη" ανεξάρτητη εταιρεία, βέβαια. Το χριστουγεννιάτικο τίζερ --και χειρότερο ever σαν επιστροφή σε εποχές ανακοίνωσης ονομάτων-- είχε αποκαλύψει επίσημα ότι η New Line σκοπεύει να βγάλει τη Λακ κατακαλόκαιρο. Ο αντι-προγραμματισμός σε μπλοκμπαστεριές και κωμωδίες του Adam Sandler έχει ήδη καταενθουσιάσει τους αιθουσάρχες, διανομείς και λοιπούς βιομηχάνθρωπους στη φετινή ShoWest. Και βλέποντας το footage που τους δείξανε, ανάμεσα σε ολόκληρη παράσταση, δε τους δίνεις και πολύ άδικο.

Το montage βγήκε στο Yahoo! Movies. Η ταινία έχει δικό της, εξαιρετικό, Hairspray Blog.

Ένας ειδικευμένος ελεύθερος σκοπευτής σε απόσυρση, αναλαμβάνει συμβουλευτικό ρόλο σε μια υπόθεση πιθανής απόπειρας δολοφονίας κατά του Αμερικάνου Προέδρου. Αλλά βρίσκεται κυνηγημένος αποδιοπομπαίος τράγος της ιστορίας, αφού η συνομωσία ήταν να του τη φορτώσουν.Έχοντας στρώσει από νωρίτερα, η Paramount έρχεται πρώτη, με πρωταγωνιστή τον οσκαρο-υποψήφιο Mark Wahlberg, να παρουσιάσει ταινία εφαρμογής του νέου χρυσού κανόνα του Χόλιγουντ που επιβάλλει τη συμμετοχή πεντέξι συντελεστών του Πληροφοριοδότη (2006) σε κάθε παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της. Και όπως θα κατάλαβες από τα αστεράκια, η συγκεκριμένη είναι όντως πάνω από το μέσο όρο του είδους. Βασισμένη στο βιβλίο κριτικού (ω ναι) της Washington Post με τίτλο Point of Impact και χρονιά έκδοσης το 1993, και σκηνοθετημένη από τον Antoine Fuqua του Training Day (2001) παραδίδει ότι θα περίμενες. Σχηματικούς χαρακτήρες, θεωρίες συνομωσίας, άφθονη δράση και απίθανα ξεμπερδέματα. Και κάτι παραπάνω στην υποδειγματική και υποδειγματικά συγκρατημένη ερμηνεία του πρωταγωνιστή, τις κυνικές και υποδειγματικά ασυγκράτητες ατάκες (και όχι μόνο) για τα συμφέροντα πίσω από τα "δημοκρατικά" προφίλ, την απρόβλεπτη ροή για δυο ολόκληρες ώρες και την ανατροπή των παρόμοιων ραμποειδών προτύπων του '80.

Χωρίς να είναι και τίποτα που δε χάνεται, σέβεται και με το παραπάνω το χρόνο και το χρήμα σου.

Θύμα νεαρού δημοσιογράφου τηλεοπτικής εκπομπής με φάρσες, αρπάζει το δόλωμά του, ένα πιστόλι, και τρέχει στο χωριό του στην Πίνδο. Ο δημοσιογράφος τον ακολουθεί ως εκεί για να πάρει πίσω το πιστόλι, και μπλέκει σε μια ιστορία με φαντάσματα, κυνηγούς θαμμένων θησαυρών, και προκαταλήψεων απ' αυτές που επιβιώνουν στις απομονωμένες επαρχίες.Μένοντας μακριά από φολκλορικές κορώνες, ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος καταφέρνει να ζωντανέψει με μαγευτικό τρόπο το επαρχιακό σκηνικό του, και να φέρει τον στοιχιωτικό χαρακτήρα του στο προσκήνιο των πρωταγωνιστών του, ηλεκτρίζοντας την εικόνα με μια νοσταλγία μάλλον ανακουφιστική παρά ενοχλητική. Κι αυτό θα το διαβάσεις παντού για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία --που του χάρισε το Β' Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, και το Βραβείο Κοινού στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης-- γιατί είναι βασικά το μεγαλύτερο κατόρθωμά της. Μαζί με την ικανότητα του σκηνοθέτη να χειρίζεται ανά διαστήματα με ιντριγκαδόρικο τρόπο τους τέσσερις κεντρικούς χαρακτήρες του, αν μη τι άλλο στις αλληλεπιδράσεις τους με τους δευτερεύοντες. Γιατί στις μεταξύ τους διαδράσεις, η ανεπάρκεια στη συνοχή του σεναρίου γίνεται σύντομα αφόρητη, με την ταινία να χωρίζεται σε τρία τουλάχιστον κομμάτια, αρκετά αργόσυρτα για να ξεχνάς πότε ξεκίνησε το ένα και γιατί δεν τελείωσε το άλλο, και αρκετά αδιάφορα ώστε να μην πολυκαίγεσαι για κανένα τους, μέχρι η ελλιπής κορύφωση να σε κάνει να ξεχάσεις ακόμα και τι σου άρεσε στην αρχή. Μερικές αδυναμίες σε συμβολισμούς και κλισέ απεικόνισης δεν βοηθούν, ενώ η ανεπάρκεια του Τότσικα στον ρόλο-κλειδί του, παραμένει ασαφές αν οφείλεται στον ίδιο το ρόλο ή στον ερμηνευτή που αφήνει τον άγουρο Νικόλα Αγγελή να του κλέβει όσες σκηνές μοιράζονται. Στα θετικά σημείωσε πάντως και την συγκρατημένη ερμηνεία της Ελένης Βεργέτη, που στην πρώτη της μεγάλου μήκους εμφάνιση, είναι η πιο ενδιαφέρουσα χαριτωμενόφατσα που έχει σκάσει μύτη στο πανί, από Ιωάννα Παπά κι έπειτα.

Ένας αγρότης πηδιέται με την αγρότισσα της διπλανής φάρμας. Η οποία κάνει σχέση και με έναν άλλον, στα διαλείμματα της εξυπηρέτησης και του υπόλοιπου αντρικού πληθυσμού της περιοχής. Οι δυο βασικοί ορεξάτοι πάνε στον πόλεμο.
Το βραβείο της επιτροπής του περσινού φεστιβάλ των Κανών στον Bruno Dumont δεν ήταν το πρώτο σε ένα εξελισσόμενο σε από τα αγαπημένα παιδιά του. Εξελισσόμενο αργά, με τρείς μνείες σε μια δεκαετία, όσο και τα πλάνα που αποτελούν το προσωπικό του στιλ. Στιλ μοναδικό που επιπλέον συμπεριλαμβάνει ερασιτέχνες ηθοποιούς, αδιευκρίνιστες τοποθεσίες, λακωνικά σενάρια και παγερή ματιά. Και όπως καταλαβαίνεις, μάλλον είναι μοναδικό γιατί δε θέλησε να το ακολουθήσει κανένας. Το πιο του χαρακτηριστικό βέβαια είναι ότι μπλέκει τους χαρακτήρες του με τα σκηνικά και φιλμάρει κατά κάποιο τρόπο μόνη της τη mise en scène, λεξούλα αγαπημένη των θεωρητικών και εξυπηρετική όσο και η αγρότισσα στις ορέξεις του καθενός (βλ. έχει ότι έννοια θες, κυρίως τι συμβαίνει πιο πίσω από το μπροστά). Το ίδιο εξυπηρετικοί είναι και οι συμβολισμοί του, έντονοι αλλά ανοιχτοί σε ερμηνείες.

Στη συγκεκριμένη ταινία ο συμβολισμός είναι πιο προφανής από τις προηγούμενες. Όλοι είναι ζώα, διαφορετικών ειδών. Και η διάρκεια εξαιρετικά περιορισμένη στα ενενήντα λεπτά. Άρα είναι και η πιο προσιτή δουλειά του δημιουργού σε όσους, λίγους, μπορεί να ενδιαφέρονται. Αλλά δυσκολεύεται ιδιαίτερα στο κομμάτι του πολέμου, είτε από προϋπολογισμό ή από απειρία. Στις φάρμες πάλι, καλά τα πάει.