Τέσσερις προαστειακοί μεσοαστοί πάνε ταξίδι με τις μηχανές τους για να ξεφύγουν από τη μετριότητά τους. Στο δρόμο μπλέκουν σε περιπέτειες. Και στο τέλος γίνονται φυσικά ήρωες αφού μιλάμε για ταινία της Disney.Ταινία που η μοναδική της υπέρβαση είναι ότι καταφέρνει να είναι πιο παράλυτη, ανίκανη, γελοία και ηλίθια από τους χαρακτήρες της. Και στο τέλος έγινε φυσικά μπλοκμπαστεριά αφού μιλάμε για ταινία της Disney.

Απογυμνωμένο από όσες ταινίες έκαναν έστω και λίγο buzz στο Βερολίνο, φτάνει στην Ελλάδα το πρόγραμμα της Berlinale για το φετινό Berlinale in Athens, την τρίτη βερσιόν της διοργάνωσης, που από τις 19 έως τις 26 Απριλίου, θα γεμίσει τις αίθουσες Άστυ, Δαναός και Μικρόκοσμος Prince, με 40κάτι ταινίες απ' τη λίστα του 57ου Διεθνούς Φεστιβάλ Βερολίνου.
Το συζητημένο Interview του Steve Buscemi, που αποτελεί το αμερικάνικο remake της ταινίας του Ολλανδού Τheo Van Gogh που ο αρχικός δημιουργός δεν κατάφερε ποτέ να υλοποιήσει (γιατί δολοφονήθηκε, σε περίπτωση που δεν το έμαθες), ανοίγει με την invite-only προβολή του, ένα πρόγραμμα που δοκιμάζει τα όρια της πρόθεσης των διοργανωτών (Cultural Action και CINEMAD) να διαλέγουν ταινίες που δύσκολα θα βρουν σε διαφορετική περίπτωση προβολή στην Ελλάδα. Γιατί αν από μια μέτρια χρονιά για το Βερολίνο, βγάλεις το άνοιγμα του 300, το πολυαναμενόμενο I'm A Cyborg (But that's OK) του Park Chan Wook, ταινίες όπως το Irina Palm και το La Masseria delle Allodolle που προκάλεσαν ένα σούσουρο, και όσες μοιράστηκαν τα βασικά βραβεία (συμπεριλαμβανομένου του Tuya's Marriage που πήρε τη Χρυσή Άρκτο), τότε δε σου μένουν και πολλά, έτσι; Άντε, σου μένει το Bordertown με την Jennifer Lopez, η οποία έφαγε τη γιούχα της ζωής της και μάλλον από φόβο επανάληψης του περιστατικού, δεν θα παρευρεθεί στην προβολή στην Αθήνα. Άσε που δεν της αρέσουν και τα καμαρίνια μας.

Έξω απ' τις ταινίες του Διαγωνιστικού και τα ρίσκα του Πανοράματος πάντως, τα πράγματα φαίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα κι ανταποδοτικά, με μίνι αφιέρωμα στον σημαντικό Αμερικάνο δημιουργό Arthur Penn (του Bonnie and Clyde (1967)), το βουβό Lady Windermere’s Fan (1925) που θα προβληθεί συνοδεία πιάνου και βιολιού στο ινστιτούτο Ghoete υπό τον τίτλο της ρετροσπεκτίβας City Girls, και το νόστιμο section Φάε, Πιες, Δες Ταινίες, που συνδυάζει τρεις επιλεγμένες προβολές, συνοδευόμενες από αντίστοιχο μενού, στην τιμή των 25 ευρώ. Το τελευταίο, φιλοξενείται στον πολυχώρο Gazarte (στο Γκάζι), και περιλαμβάνει το διαφωτιστικό ντοκιμαντέρ Black Gold για τα καρτέλ της παγκόσμιας βιομηχανίας καφέ, τους δημιουργούς του οποίου είχε κεράσει τσάι η estelle, στο περασμένο φεστιβάλ του Λονδίνου.

Από τη Πέμπτη έχει ανοίξει, σε beta όπως είναι.. υποχρεωτικό, ένα ακόμα καινούριο site με βίντεο για να σκοτώνεις την ώρα σου. Το FunnyOrDie.com όμως, σύμφωνα με τον Hollywood Reporter, ξεκίνησε η Gary Sanchez Prods. των Will Ferrell και Adam McKay. Και το σχετικά νέο απλό και απλά λειτουργικό που φέρνει, είναι η δυνατότητα να θάψεις έξι μέτρα κάτω απ' τα ραδίκια ότι άσχετο ανεβάζει ο κάθε ψωνισμένος.

O Ferrell μαζί με τον σεναριογράφο παύλα σκηνοθέτη παύλα συνεργάτη του γύρισαν ένα βίντεο όπου συμμετέχει και η κόρη του δεύτερου και σε υποδέχεται στην είσοδο. Ενώ πιο μέσα έχει χαρακτηριστεί "αθάνατο" μη τύχει και το πλακώσουν στο φτυάρισμα. Αχρείαστα, αφού είναι ότι πιο αστείο έχει κυκλοφορήσει τελευταία, επιβεβαιωμένα, από τα δύο κόμμα δύο εκατομμύρια των θεάσεων μέχρι τώρα. Και ανέλπιστα ίσως, αφού οι δυο "δημιουργοί" ξόδεψαν γύρω στα τρία τέταρτα να το φτιάξουν, όπως ισχυρίζεται ο McKay στους LA Times. Και σκοπεύουν να συνεχίσουν την τάση και με άλλους βαρέων βαρών σταρ, όπως δήλωσε στον Reporter η.. περσόνα τους, ο Garry Sanchez.

Με αφορμή τον Danny Boyle που σβήνει τον ήλιο στις βρετανικές αίθουσες αυτές τις μέρες (και προκαλεί μουρμουρητά στα διεθνή Μέσα με την επανένωση του cast του Trainspotting για την κινηματογραφική μεταφορά του λογοτεχνικού του sequel, Porno, και στα εγχώρια με την κεκαλυμμένη καμπάνια της Odeon για το Sunshine), οι κινηματογραφιάδες της Λονδρέζικης Daily Telegraph μαζέψαν το black jack της βρετανικής σκηνοθετικής παράδοσης.
Η πρωτοκαθεδρία του Hitchcock στην λίστα θα σου φαίνεται απολύτως φυσιολογική με την πρώτη ματιά, εκτός αν είσαι κι εσύ απ' αυτούς τους Άγγλους που θεωρούν τον ναυπηγό του suspense πολύ αμερικάνικο για τα γούστα τους. Ο επίσης αντιπαθής στην συλλογική βρετανική συνείδηση, Charlie Chaplin, βρίσκεται στη δεύτερη θέση, ενώ ο ματάκιας Michael Powell, ο David Lean της Αραβίας κι ο Nicolas Roeg με την κόκκινη κουκούλα, κλείνουν μια πεντάδα σκηνοθετών που η δική τους φιλμογραφία και μόνο, προσφέρει ένα χορταστικότατο κινηματογραφικό course.

Από 'κει και κάτω, ανάμεσα σε πεθαμένους γίγαντες όπως ο Carol Reed (#6) κι ο John Schlesinger (#13), ποζάρουν τα στανταράκια Stephen Frears (#10), Mike Leigh (#19) και Ken Loach (#17) ως εκπρόσωποι της μεσήλικης γενιάς, μαζί με τους νεαρότερους Danny Boyle (#14) (προφανώς) και Michael Winterbottom (#12) (hell yeah). Ο ατέλειωτος sir Ridley Scott (#11) ξεχωρίζει ως ακομπλεξάριστο ξεκάρφωμα, χωρίς βέβαια τον αδερφό του, Tony, ενώ στο μοντάζ για κάποιο λόγο κόπηκαν ο Alan Parker κι ο αναμορφωτής Peter Greenaway. Δόξα τω Θεώ πάντως, οι συνθέτες της λίστας κατάφεραν να κρατήσουν εκτός 21άδας τον Anthony Minghella και τον Kenneth Branagh, οι οποίοι φημολογείται ότι ετοιμάζουν αντεπίθεση με δεκαπεντάωρη εκδοχή της Δυναστείας σε σαιξπηρικό στίχο.

Ο Edward Norton είναι ο νέος Eric Bana σύμφωνα με την είδηση που ακούγονταν πρωταπριλιάτικη εδώ και κάποιες μέρες στα φόρα του IMDb αλλά επιβεβαίωσε πριν πεντέξι ώρες το Variety και από τότε γυρνάει στα internets ως πράσινος γίγαντας σε κρίση καταστροφικής μανίας.

O Stanley Kowalski (ή Travis Bickle αν προτιμάς) της γενιάς X θα υποδυθεί τον πασίγνωστο τηλεοπτικό ήρωα Bill Bixby που όταν του γρατζούνιζες το αμάξι μετατρέπονταν σε Lou Ferrigno (πράσινο εκείνη την εποχή εξαιτίας του ότι έχανε όλους τους τίτλους Μίστερ Κόσμος από τον Schwarzenegger). Το σχετικό σήριαλ μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη το 2003 και ο πρωταγωνιστής της μεταφοράς, ο προαναφερθείς Eric Bana, κατάφερε να συνδέσει επί σειρά ημερών το όνομά του με την ευαισθησία στο ξύρισμα. Αλλά μετά από μια ολόκληρη ταινία οι κάτοχοι των δικαιωμάτων του franchise έκριναν ότι χρειάζεται το ολντσπάις φρεσκάρισμα που επέφερε το ριμπούτ σε ήρωες (τύπου James Bond, για παράδειγμα) με μικρότερη κινηματογραφική ιστορία.

Η νέα τους επιλογή έχει φυσικά μεγάλο ανάλογο παρελθόν στην ευθιξία τη σόλο πυγμαχία και τις διχασμένες προσωπικότητες, από το πέρασμά του σε ταινίες όπως το American History X (1998), το Fight Club (1999) και το Death to Smoochy (2002).

Μετά τη σκήνευση των (καραμέτριων) τραγουδιών από τα Dreamgirls (2006) στα φετινά Όσκαρ, ο John Travolta που παρουσίαζε τη σχετική κατηγορία, σχολίασε ότι λατρεύει τις γεματούλες που στέκονται μπροστά σε μια κάμερα και τραγουδάνε με τη καρδιά τους, αλλά δε θέλει να μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του.

Κάποιοι δε πιάσανε το αστείο, κάποιοι πιο ενημερωμένοι είπαν ότι βγήκε επιτέλους από τη ντουλάπα. Κάποιοι ήδη περίμεναν, αφού η Queen Latifah συμπαρουσίαζε και το You Can't Stop the Beat έπαιζε στο φόντο, ότι θα έλεγε και τίποτα για να προωθήσει το προαλειφόμενο για τις επόμενες βραβεύσεις μιούζικαλ στο οποίο (το μάντεψες) παίζει μια γεματούλα (προς το γεματάρα) που ξελαρυγγιάζεται. Προαλειφόμενο από τα ονόματα των Craig Zadan and Neil Meron, υπογραφές στη παραγωγή του Chicago (2002) και διαλεχτούς της New Line να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη μια μουσική παράσταση που σκούπιζε τα Tonys την ίδια περίοδο που αυτοί κράταγαν ομπρέλα για τη βροχή από χρυσά αγαλματάκια. Μια μουσική παράσταση βασισμένη στο καρακάλτ Hairspray (1988) του John Waters, με μια χαρωπά στρουμπουλή πιτσιρίκα να ονειρεύεται και να καταφέρνει να γίνει χορεύτρια σε τιβί σόου, και τη Divine (στον τελευταίο της ρόλο, λίγο πριν πεθάνει) να παίζει τη χαρωπά στρουμπουλή μάνα της.

Το προαλειφόμενο δε φαίνεται να απασχολεί και πολύ τη "παλιότερη και πιο πετυχημένη" ανεξάρτητη εταιρεία, βέβαια. Το χριστουγεννιάτικο τίζερ --και χειρότερο ever σαν επιστροφή σε εποχές ανακοίνωσης ονομάτων-- είχε αποκαλύψει επίσημα ότι η New Line σκοπεύει να βγάλει τη Λακ κατακαλόκαιρο. Ο αντι-προγραμματισμός σε μπλοκμπαστεριές και κωμωδίες του Adam Sandler έχει ήδη καταενθουσιάσει τους αιθουσάρχες, διανομείς και λοιπούς βιομηχάνθρωπους στη φετινή ShoWest. Και βλέποντας το footage που τους δείξανε, ανάμεσα σε ολόκληρη παράσταση, δε τους δίνεις και πολύ άδικο.

Το montage βγήκε στο Yahoo! Movies. Η ταινία έχει δικό της, εξαιρετικό, Hairspray Blog.

Ένας ειδικευμένος ελεύθερος σκοπευτής σε απόσυρση, αναλαμβάνει συμβουλευτικό ρόλο σε μια υπόθεση πιθανής απόπειρας δολοφονίας κατά του Αμερικάνου Προέδρου. Αλλά βρίσκεται κυνηγημένος αποδιοπομπαίος τράγος της ιστορίας, αφού η συνομωσία ήταν να του τη φορτώσουν.Έχοντας στρώσει από νωρίτερα, η Paramount έρχεται πρώτη, με πρωταγωνιστή τον οσκαρο-υποψήφιο Mark Wahlberg, να παρουσιάσει ταινία εφαρμογής του νέου χρυσού κανόνα του Χόλιγουντ που επιβάλλει τη συμμετοχή πεντέξι συντελεστών του Πληροφοριοδότη (2006) σε κάθε παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της. Και όπως θα κατάλαβες από τα αστεράκια, η συγκεκριμένη είναι όντως πάνω από το μέσο όρο του είδους. Βασισμένη στο βιβλίο κριτικού (ω ναι) της Washington Post με τίτλο Point of Impact και χρονιά έκδοσης το 1993, και σκηνοθετημένη από τον Antoine Fuqua του Training Day (2001) παραδίδει ότι θα περίμενες. Σχηματικούς χαρακτήρες, θεωρίες συνομωσίας, άφθονη δράση και απίθανα ξεμπερδέματα. Και κάτι παραπάνω στην υποδειγματική και υποδειγματικά συγκρατημένη ερμηνεία του πρωταγωνιστή, τις κυνικές και υποδειγματικά ασυγκράτητες ατάκες (και όχι μόνο) για τα συμφέροντα πίσω από τα "δημοκρατικά" προφίλ, την απρόβλεπτη ροή για δυο ολόκληρες ώρες και την ανατροπή των παρόμοιων ραμποειδών προτύπων του '80.

Χωρίς να είναι και τίποτα που δε χάνεται, σέβεται και με το παραπάνω το χρόνο και το χρήμα σου.