Ζευγάρι σε ταξίδι για διακοπές, συναντά στο δρόμο ωτοστοπατζή που ανατριχιάζει τη σουσουράδα, αλλά δεν υποψιάζει τον μπουνταλά της. Η αιματοβαμμένη συνέχεια, δικαιώνει την γυναικεία διαίσθηση.
Βασισμένο στο περιθωριακό ομότιτλο θρίλερ του '86, χαραγμένο πια στην φιλμογραφία του είδους για τον Rutger Hauer που τα δίνει όλα, το καινούριο The Hitcher πέφτει στη ντάνα με τα αναμενόμενα απ' το κύμα των remake του horror των 70s και των 80s. Τουτέστιν, αρκετά μακριά απ' τα γαμάτα (βλ. Dawn of the Dead (2004)) και αρκετά κοντά στα απαράδεκτα (βλ. House of Wax (2005)). Όπως γίνεται συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, το φιλμ αντί για ψυχή, άποψη, ή κότσια, έχει σενάριο επίπεδο σαν τα εντυπωσιακά τοπία της αμερικάνικης ερημιάς, διάφανο σα σόδα, με μπόλικες τρύπες να κάνουν τις μπουρμπουλήθρες, και μερικές φέτες αυθαιρεσίας για τη νοστιμιά. Τουλάχιστον οι κρεβατάμπλ πρωταγωνιστές και η βιντεοκλιπίστικη σκηνοθεσία με τα ιπτάμενα αμάξια, τα σποραδικά σιντριβάνια αίματος, τα πτώματα με τη σέσουλα και τη ζωνόφουστα της Sophia Bush, το κρατούν και δροσερό, σαν αναψυκτικό που το πίνεις, δροσίζεσαι, φουσκώνεις, το ρεύεσαι και τέλος.

Μπάτσος και εκτελεστής, ερωτεύονται την ίδια κοπέλα, κι ένα παράξενο ερωτικό τρίγωνο αναπτύσσεται, που φέρνει τους ήρωες σε δύσκολες καταστάσεις και ζεν προβληματισμούς.
Μέσα από αργόσυρτες δοκιμασίες των νόμων των πιθανοτήτων, ασύνδετους πειραματισμούς στο μοντάζ και μονολόγους που στην προσπάθειά τους να σπάσουν τον τέταρτο τοίχο, απλά τον ενισχύουν, ο Wai Keung Lau του Infernal Affairs (2002), αποδεικνύεται στη δραματουργία, σχεδόν ισάξιος του Παπακαλιάτη. Αλλά δε βλέπω και κανέναν να σκίζει το βρακί του, τώρα που οι Ασιάτες αντιγράφουν τον Πάπακ. Αυτές είναι αδικίες της ζωής... Οι ελάχιστες σκηνές δράσης βέβαια, αφήνουν να φανεί η εξαιρετική εφευρετικότητα του σκηνοθέτη, η μοναδική του αίσθηση συγχρονισμού και οι ικανότητές του στις χρήσεις των ψηφιακών παιχνιδιών του. Αλλά η δράση είναι πολύ λίγη, και το έντονα συναισθηματικό και ιδιαίτερα συγκινητικό φινάλε, προσπαθεί μεν να ανασκευάσει τις εντυπώσεις, αλλά δυστυχώς, ήταν πολλές οι ώρες.

Τέσσερις αμερικάνοι στρατιωτικοί επιστρέφουν στη πατρίδα τους από το Ιράκ, έχοντας πέσει θύματα σε ενέδρα μιας αποστολής. Και προσπαθούν να προσαρμοστούν, κατά τα ειωθότα.Το φιλμ ξεκινάει από τα κατεχόμενα εδάφη, με στρατιώτες να πυροβολάνε χωρίς να σημαδεύουν και συνεχίζει στα πάτρια, με πολίτες να μιλάνε χωρίς να σκέφτονται. Από τον Avi Lerner (στη παραγωγή) που συχνά πυκνά μαζεύει υπογραφές για να σταματήσει η σφαγή των.. Ισραηλινών, και τον Irwin Winkler (στην ιστορία και τη σκηνοθεσία) παραγωγό όλων των Rocky, είναι ουτοπικό να περιμένεις οτιδήποτε πέρα από σαπουνοπερικά δραματικές στιγμές που ξεχειλώνουν με άνεση, σα να μην υπήρχαν ποτέ, τα όρια του ρεζιλιού. Στη πραγματικότητα η ανικανότητα και των δύο να παρουσιάσουν οτιδήποτε ξεχωριστό χωρίς βοήθεια, και η τάση τους να χρυσομετριώνουν στη καλύτερη τους καλύτερους που κατακλέβουν, είναι αυτή που πάει τη ταινία άπατη και όχι η πολιτική της αντζέντα που, συγκριτικά, είναι συγκρατημένη. Με έμπνευση τουλάχιστο εξήντα χρόνων ιστοριών επιστροφής, από το The Best Years of Our Lives (1946) και δώθε, το μόνο που μένει τελικά από τη συγκεκριμένη προσπάθεια είναι το.. ασύγκριτο θράσος της να θέλει να συγκριθεί με τις πιο βραβευμένες, έχοντας ανοίξει τον οσκαρικό Δεκέμβρη στις αμερικάνικες πολιτείες και "παρασύρει" κάποιους να τη θεωρούν πιθανή υποψήφια νωρίτερα.

Αν μοιράζεσαι την αφέλεια του ήρωα που αναρωτιέται πότε θα του στήσουν άγαλμα οι Ιρακινοί, οι Σημαδεμένοι θα σε σημαδέψουν.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το εξηκοστό, και σχετικά επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ των Κανών. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την διαβόητη πια τάση της φετινής διοργάνωσης να σνομπάρει τις γηραιές χώρες της γηραιάς ηπείρου, αλληθωρίζοντας δυτικά και ανατολικά.

Ο δημιουργός επιστρέφει στην Croisette μετά την περσινή προεδρία της επιτροπής που έδωσε τον Χρυσό Φοίνικα στον Ken Loach, βρίσκοντας εκεί που ήταν τον Stephen Frears να ηγείται μελών σα τον Orhan Pamuk και τη Sarah Polley, και όλους τους απέξω να περιμένουν ακόμα πιο πολιτικά φορτισμένες βραβεύσεις αφού το κλίμα τις ευνοεί. Έτσι η ασυνήθιστη για οποιοδήποτε φεστιβάλ τιμή, να κάνει πρεμιέρα με συμμετοχή του διαγωνιστικού του, πολύ πιθανά να είναι και η μεγαλύτερη που θα γίνει στο καλύτερο σκηνοθέτη της πεντηκοστής (i.e. προ δεκαετίας) διοργάνωσης. Για τα μεγάλα ονόματα που χρησιμοποίησε όπως συνηθίζει σα πρωταγωνιστές, τα πράγματα είναι ακόμα πιο θολά. Ο Tony Leung, που χρυσώθηκε για το In the Mood for Love (2000) δεν είναι, για πρώτη φορά, ούτε σε ένα καρέ του φιλμ. Και από τους φρέσκους η Natalie Portman δεν εμφανίζεται στο βίντεο, ούτε η Rachel Weisz που ένα φεγγάρι έγινε και ψευτο-αφίσα, ούτε και κανένας άλλος που συναντά, σύμφωνα με το σενάριο, η (και ηθοποιός πια) Norah Jones στο ταξίδι ψυχο-εσωτερικής ψυχο-αναζήτησης της στην Αμερική. Κανένας άλλος εκτός από τον Jude Law που κατασυνάντησαν και οι θαυμάστριές του από το αεροδρόμιο ακόμα χτες, αλλά θα είναι απίθανο να του ζητήσει αυτόγραφο και ο Frears.

Το τίζερ για τις Blueberry Nights απλώθηκε, ανήμερα του ξεδιπλώματος του κόκκινου χαλιού, σε όλες τις γαλλόφωνες σελίδες, και αν θες γαλλικούς υπότιτλους δες στο AlloCiné. Και αφού το μιλάς, δες και τη σχετική φεστιβαλική μπροσούρα του φιλμ.

Εκεί που νόμιζες ότι θα έπαιρνες ανάσα ανάμεσα στο υπερθέαμα του Σαββάτου και τις εις βάθος αναλύσεις των ειδικών στις μεσημεριανές και βραδινές τηλεοπτικές ζώνες όλης της εβδομάδας, εκεί έρχεται η ώρα να μάθεις ότι γελιέσαι. Και να το μάθεις από τις Μάσες, που η Eurovision είναι το ψωμοτύρι τους. Φρεσκάροντας μια ανακοίνωση της EBU που χάθηκε κάτω από τόνους glitter και φτεροπούπουλων όταν ξεμύτησε την περασμένη Παρασκευή, το Variety ανεβάζει σε άλλο επίπεδο την είδηση για επερχόμενη ταινία και αντίστοιχο musical, εμπνευσμένα απ' τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραβεστί τραγουδιού.

Απ' ότι φαίνεται, ο συνσεναριογράφος και συμπαραγωγός του υπερφαινόμενου Borat (2006), Dan Mazer, παρέα με τον Damian Jones, παραγωγό του Καλώς Ήρθατε στο Σαράγεβο (1997) μεταξύ άλλων, είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν να βάλουν σε λογική σειρά την υστερική εξτραβαγκάντσα του διαγωνισμού, για να γράψουν το σενάριο που θα προσθέσει στην πλούσια λίστα επιτυχιών της η εξαιρετική βρετανική Working Title. Το αν θα την βάλει πιο κοντά στην παρωδία τύπου Shaun of the Dead (2004), την παράνοια των αδερφών Coen, ή τα κοινωνικοπολιτικά άγχη του Paul Greengrass, μένει να διαπιστωθεί, αλλά βέβαιο θεωρείται ότι ακόμη κι εκεί, η συμμετοχή της Αγγλίας θα πατώσει. Κι όλα αυτά, τη μέρα που είναι προγραμματισμένο να αρχίσουν τα γυρίσματά τους οι Lordi, για το €2.7 εκατομμυρίων slasher τους, Dark Floors (2008).

Μ' αυτά και μ' αυτά, η κατάθλιψη που έχει φτάσει τον Trier να παρατήσει τον κινηματογράφο, φαίνεται απολύτως λογική. Όχι ότι θα στεναχωρούσε και πολλούς αν δεν ήταν.

Αααχ τι θα κάναμε χωρίς τα ζόμπι μας? Κάνουν όλες τις βρωμοδουλειές, βοηθάνε στο σπίτι και παίζουν και με τα παιδιά. Κι όλα αυτά χάρη στη Zomcon που πρώτα βοήθησε να κερδίσουμε τους Ζόμπι Πολέμους και μετά ανακάλυψε το Ζόμπι Κολάρο.

Μια αμερικάνικη suburbia του '50 με ζόμπι για οικιακούς βοηθούς στήθηκε στην Kelowna του Καναδά λοιπόν, για να σημάνει τη στροφή της Telefilm από αρτσιφάρτσι δημιουργίες που μπαίναν μέσα άπειρα εκατομμύρια εξοργίζοντας σε βαθμό πεινασμένου για ανθρώπινα μυαλά νεκροζώντανου τους φορολογούμενους, σε επιχορηγήσεις ιδεών (και όχι δημιουργών) που κατά προτίμηση ήταν περιστασιακά μοδάτες μερικά χρόνια πριν. Έτσι η ζόμπι κωμωδία του σχετικά γνωστού στη χώρα του Andrew Currie, άνοιξε το Σεπτέμβριο το σχετικό (βλ. καναδικό) τμήμα του φεστιβάλ του Toronto, πέρασε και από την Ευρωπαϊκή Αγορά της Berlinale και άφησε καλές εντυπώσεις και στο Sundance. Με κύρια αιχμή και αναγκαίο (για να ξεχωρίζει από.. sitcom) χαρακτηριστικό το gore όταν στα ζόμπι ανοίγει η όρεξη, και αλατοπίπερο τη σάτιρα των συμβάσεων του είδους και την πιο καταπιεσμένα σέξι εμφάνιση της Carrie-Anne Moss.

Στις αίθουσες βγήκε τον Μάρτιο στη χώρα της αλλά η προγραμματισμένη για την ίδια περίοδο τουρ των αμερικάνικων πολιτειών αναβλήθηκε, παρόμοια με πολλές άλλες σπλατεριές που διαπίστωσαν ξαφνικά ότι το καλοκαίρι θα 'πεφτε μια σχετική τρομο-ατονία, για τις 15 Ιουνίου. Με ακέραια την αιχμή της (βλ. R-rated) αφού διανέμεται από την ατρόμητη, ειδικά σε περιόδους όπου ο Bruce Willis ξημεροβραδιάζεται στο δίκτυο για να δικαιολογήσει τη καταλληλότητα για ανηλίκους του τέταρτου Die Hard, Lionsgate.

Η νέα εκδοχή του τρέιλερ βγήκε αυτή τη βδομάδα στην επίσημη σελίδα.