Πάντοτε ύποπτος για τις Αρχές σε σχέση με τη μυστηριώδη δολοφονία της γυναίκας του, ο Alexandre βλέπει τον εφιάλτη να ζωντανεύει ξανά, οκτώ χρόνια μετά, καθώς τα πτώματα πληθαίνουν ξαφνικά στο φάκελό του. Περισσότερο οδυνηρά, όμως, θα είναι τα e-mails που λαμβάνει στον υπολογιστή του από... εκείνη! Είναι δυνατόν να ζει; Γιατί κρύβεται; Ποιους φοβάται ακόμη περισσότερο κι από τον... θάνατό της;Προφανέστατα, δεν πρόκειται να πω τίποτε παραπάνω σε κανέναν, παρά να δώσω κι εγώ τις ευλογίες μου για αυτό το αρκούντως μεστό σε πλοκή και twists θρίλερ του ηθοποιού Guillaume Canet, που κάπου καταφέρνει ν’ ασκήσει και κριτική στην υποκρισία της γαλλικής μπουρζουαζίας, ενώ παράλληλα τρέχει με χίλια για ν’ αποδείξει την αθωότητά του. Μεγάλη γκάμα υποστηρικτικών β’ ρόλων, ένας σεναριακός σκελετός που δεν δύναται να καταρρεύσει (κι ας υπερ-φορτώνεται από λεπτομέρειες όταν πρέπει να πει όλη την αλήθεια), φινέτσα και επαγγελματισμός στη σκηνοθεσία που ξεπερνούν τα όρια της όχι και τόσο ανταγωνιστικής στο είδος Ευρώπης, προσεγμένη ηχητική μπάντα κι ένας François Cluzet ως ηγετική φιγούρα που μεταπηδά με απίστευτη ευκολία από την τραγωδία της ερωτικής απουσίας σε μαραθώνιους ζωής και θανάτου, είναι μερικά από τα ατού που θα σε κάνουν να θέλεις να μοιραστείς το Ne le Dis à Personne με το μαζικό, mainstream κοινό. Η αμηχανία του Canet στο πως πρέπει να κλείσει το φιλμ, με αλληλοσυγκρουόμενα flashback και μελό νότες που σέρνουν τη συνολική του διάρκεια στο πλήρες δίωρο, είναι το μπούμερανγκ. Όπως και να’ χει, απόλαυσέ το τώρα και... φοβού το αμερικανικό remake!

Τα ξημερώματα της 5ης Ιουνίου του 1968, στο ξενοδοχείο Ambassador του Los Angeles, ο τότε Γερουσιαστής των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy, δολοφονήθηκε. Αυτή είναι η ιστορία 22 ανθρώπων που ήταν εκεί, και άλλαξε η ζωή τους.
Υπάρχει ένα αξιόλογο εύρημα σε τούτο το ηρωικό μανιφέστο των Δημοκρατικών, το οποίο σκηνοθέτησε ο Emilio Estevez (της «δηλωμένης» οικογενείας ψηφοφόρων των Penn): ο Robert F. Kennedy απέχει σχεδόν ολοκληρωτικά από το φιλμ, κι ας το έχει βαπτίσει ως το τιμώμενο πρόσωπο! Πέραν της αρχικής σύλληψης, που σε απομακρύνει άμεσα από το να δεις την ταινία ως βιογραφία, ο Estevez καταφέρνει να περάσει υπογείως και εμπνευσμένα το αλληγορικό μήνυμα της μη εξουσίας, της απουσίας ενός καθοδηγητή ο οποίος θα ενώσει την Αμερική σα μια πατρίδα και θα αποβάλλει από τους πολίτες της το αίσθημα του όποιου φόβου. Εννοώντας πως αυτό δεν αφορά μονάχα στα 1968...

Ξεχνώντας τον μυθικό... απόντα, το Bobby μπορεί να ειδωθεί σαν ένα μωσαϊκό εποχής και χαρακτήρων (ούτε λίγο ούτε πολύ, μιλάμε για 22 πρόσωπα!) που αναπολεί τα χρόνια της αμφισβήτησης και μιας Αμερικής περισσότερο ακτιβιστικής, κάνοντας διαρκώς παραλληλισμούς με επίκαιρα προβλήματα (από τους πολέμους της... εξωτερικής πολιτικής μέχρι την οικολογική απειλή και την εκμετάλλευση των παράνομων μεταναστών του Μεξικό) τα οποία δεν έχουν βρει επίλυση σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα. Ο σκοπός αγιάζει, προφανώς. Αλλά εδώ είναι σινεμά και όχι leaflet γεμάτο με προεκλογικές υποσχέσεις. Μέσα στο δίωρό τους, οι περισσότεροι από αυτό το ναρκισσιστικό ensemble καστ υπολειτουργούν ή ασφυκτιούν στην προσπάθειά τους ν’ αποκτήσουν στοιχειώδη οντότητα αλλά και να σχολιάσουν από τη δική τους ταξική προέλευση τα αίτια του αποπροσανατολισμού μιας ολόκληρης χώρας. Οι ρόλοι μετατρέπονται σε cameo - έρμαια που θυμίζουν τους επιβάτες του οποιουδήποτε Airport (1970) (για πόσους μπορεί να νοιαστεί το πλήρωμα καμπίνας, δηλαδή... εσύ;), αφήνοντας μονάχα το περιθώριο να αναμένουμε την προαναγγελθείσα (από την Ιστορία) καταστροφή του φινάλε δίχως κάποια συγκινησιακή συμμετοχή.

Οι φίλοι του ρετρό θα βιώσουν τη σχετική ανάταση, νύχια, μαλλιά και make-up φλερτάρουν ακόλαστα με το διαχρονικό camp και, αν το Bobby μιλούσε για το σήμερα, πιθανότατα να έκλεινε με κονσέρτο της Barbra Streisand υπέρ του προεκλογικού οβολού της κυρίας Hillary. Σε περίπτωση απόπειρας δολοφονίας της, δηλαδή, σας έχω έτοιμο το σενάριο!

Το κείμενο είναι του cinemad αλλά δεν το υπογράφει γιατί του κάνει πόλεμο η ΔΕΗ.

Δυο αδερφάκια, αγοράκι και κοριτσάκι, ανακαλύπτουν μια μυστήρια συσκευή από το μέλλον. Σε βολική σεναριακή απόσταση υπάρχει τόσο δάσκαλος ταξιδεμένος στο Νεπάλ και φίλη του ειδικευμένη στη χειρομαντεία της δαλαϊκότητας, όσο και κυβερνητικός οργανισμός που μπουκάρει (αντι)τρομοκρατικά σε σπίτια και κατάσχει παιδιά και παιχνίδια.Μια ταινία που υπογράφει, σκηνοθετικά (και άρα παθιασμένα αφού το κάνει σπανιότατα, see?), ο (συν)ιδρυτής και (συμ)πρόεδρος της New Line δε θα μπορούσε φυσικά παρά να θέλει να είναι τουλάχιστο ο E.T. (1982) του 21ου αιώνα, με πρόσθετες δόσεις παραμυθιού, πνευματιστικής και πολιτικής. Αλλά δε καταφέρνει να είναι παρά κακέκτυπο, χωρίς συνοχή και στόχο που προσπαθεί να σου κρατήσει τη προσοχή μεταφέροντάς τη συνέχεια από δω κι από κει, ελπίζοντας ίσως να μην έχεις και αρκετό χρόνο να διακρίνεις τις επιρροές του (πέρα από το Mimsy were the Borogoves των Lewis Padgett). Η σκηνοθεσία είναι εντελώς επίπεδη, το product placement καραμπινάτο μέχρι ανυπόφορο, οι ερμηνείες στις περισσότερες σκηνές τραβηγμένες από τα μαλλιά, και τα εφέ το πολύ να πεις, για έτος 2007, ότι υπάρχουν. Το σύνολο μπορεί και να λειτουργεί για παιδιά, σα τα σχολικά αστεία τύπου πως λένε το τελευταίο μουνάκι που ήρθε από το μέλλον, ένα πράμα. Και σε σχέση με το μέσο επίπεδο του παιδικού φανταστικού δεν είναι και τόσο απογοητευτικό, υποθέτω.

Απελπιστικά ρομαντικός κερατωμένος, στέλνει τσουβάλια γράμματα κι ένα εισιτήριο στην παλιά του αγαπημένη, ελπίζοντας ότι θα έρθει στη Νέα Υόρκη να τον συναντήσει. Περιμένοντάς την, συναντά ομορφότερη, φρεσκοχωρισμένη, την οποία φτύνει γιατί είναι ξέρεις τι. Αλλά την έχει για rebound αν χρειαστεί. Θα χρειαστεί λες;
Τηλεοπτικής τεχνικής ερωτικοψυχοψαχτική λογοδιάρροια με επαναλαμβανόμενο μοτίβο και αμφιβόλου λειτουργικότητας μοντάζ, δεν θα σε ενοχλήσει αν την πετύχεις μπροστά σου να παίζει, αλλά αμφιβάλλω αν έχει τίποτε να σε πείσει να κινήσεις να την επισκεφτείς σε μεγάλη οθόνη. Στο ντεμπούτο του, ο Joachim Heden εκτός από θέση σκηνοθέτη, σεναριογράφου, μονταζιέρη και παραγωγού, έχει και τάσεις κλεπτομανίας από μισή ντουζίνα ταινίες με θέμα ρομαντική συνάντηση στο Empire State Building, χωρίς να μπορεί να βρει μια δική του εκδοχή αρκετά αυτάρκη για να υποστηρίξει τα δάνειά του, ή να βγάλει σπίθες απ' το ρομάντζο του για να προσφέρει παλμό στο νεκροζώντανο δράμα του. Έτσι, το μόνο που του μένει είναι μια σχεδόν γοητευτική απόσταση απ' την υστερία του μελοδράματος, αλλά όχι απ' το ίδιο το μελόδραμα, που αν και συμπαθητικά ήπιο, δεν παύει να είναι πνιγηρά κολλώδες.

Καταπιεστική μαμά που κανονίζει τις ζωές των τριών θυγατέρων της κυρίως επειδή δεν έχει η ίδια, μαθαίνει το μάθημά της όταν μια εξ αυτών παραλίγο να στεφανωθεί μνηστήρα που της έχει επιλέξει μέσω ίντερνετ.Παρόλο το γυναικείο αιώνιο θέμα της καταπιεστικής μητρότητας και προσπάθειας απογαλακτισμού των άμεσα ενδιαφερόμενων, υπάρχει πάντα και η Mandy Moore που θα δώσει λίγο ενδιαφέρον σε όσους μπουν αναγκαστικά στο σινεμά, σε ταινία για το άλλο φύλο. Η σχεδόν αποκλειστικά ηθοποιός τελευταία ποπ τραγουδίστρια, παραδόξως, είναι δροσερή και φυσική, χωρίς να έχει παρτενέρ αντάξιο του Hugh Grant όπως στο American Dreamz (2006). Απέναντί της η Diane Keaton ως βασικός άξονας της ταινίας, είναι το ίδιο υστερική όσο στο Annie Hall (1977), και ευτυχώς ο σεναριογράφος της δίνει μια φαρυγγίτιδα --ευκαιρία για μια κάποια εκφραστικότητα-- στα μέσα της ιστορίας για να σε ξεκουράσει. Προφανώς η χαρακτηρολογία δε φτάνει σε βάθη τέτοια ώστε να μετρήσει επαρκώς τη γυναικεία ψυχολογία, όμως είναι μερικές επιλογές, όπως αυτή του επαγγέλματος, που δίνουν χρώμα και κέφι στο σύνολο. Μαμά και κόρη ασχολούνται με τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική και καβγάδες, χωρισμοί και επανενώσεις στήνονται ανάμεσα σε αφράτες τούρτες και λαχταριστά καναπεδάκια. Αλλά η συνταγή δεν πετυχαίνει, βγαίνοντας γλυκερή με ήπιες εντάσεις, σαν ο Lehmann να έστησε τους ηθοποιούς του στο πλατώ και να τους άφησε να βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα.

H Filmtrade σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας SherryBaby. Το Σάββατο 30 Ιουνίου στις 5 το απόγευμα στο Μικρόκοσμος Prince Filmcenter στο Φιξ.

Εγκαίνια για την ερχόμενη ελληνική κινηματογραφική σαιζόν κάνει η Όλγα Μαλέα, με το τηζεράτσι για το Πρώτη Φορά Νονός (2007) της, κωμωδία φολκλορικοπολιτικών καταστάσεων, που βασίζεται σε αυτοβιογραφικό διήγημα του Νίκου Παπανδρέου (απ' το βιβλίο του, Δέκα Μύθοι και Μία Ιστορία), και έχει την πολιτική κληρονομιά του συγγραφέα και συνσεναριογράφου (ή έστω τη φωτογραφία της), να κρατά πρωταγωνιστικό ρόλο.

Όπως μάλλον δύσκολα θα πιάσεις απ' το teaser, ο 11χρονος που εμφανίζεται σαν εξωγήινος στην κρητική αυλή, είναι γιος σπουδαίου πολιτικού, άρτι αφιχθής εκ Καλιφόρνιας, επιφορτισμένος με την ευθύνη να διαδώσει την ισχύ του πατέρα του, βαφτίζοντας αντ' αυτού το βρέφος φέρελπι πολιτικού της Λεβεντογέννας. Οι δυσκολίες του αμερικανοτραφή πιτσιρικά να εγκλιματιστεί στις ιδιαιτερότητες του νησιού με τα κρι-κρι, τσου μπουμπουριστούς χοχλιούς τσε τσι μάχαιρες, μιλώντας την ίδια ώρα για πολιτικά ιδανικά σε σπαστά ελληνικά, θα προσφέρει το κωμικό αμπαλάζ της σάτιρας της μικροπολιτικής, και του δράματος του παιδιού που προσπαθεί να βρει τη θέση του απέναντι στον ισχυρό πατέρα.

Το τηζεράτσι, που βλέπεις εδώ πρώτη φορά online, έκανε μια δειλή εμφάνιση σε περιορισμένες κόπιες την περασμένη Πέμπτη, και ετοιμάζεται για μεγάλη διανομή την ερχόμενη, μπροστά απ' το πολυαναμενόμενο Live Free or Die Hard (2007). Στην Αμερική την ίδια ώρα, στη θέση της Μαλέα πριν απ' τον John McClane, θα παίζει το teaser του κινηματογραφικού Hitman (2007) (τον οποίο έβγαλε πρώτος online ο JoBlo σε ποιότητα λίγο χειρότερη απ' αυτή της Odeon για τη Μαλέα). Αλλά ίντα να πει μωρέ ο καραφλός, γενετικά βελτιστοποιημένος εκτελεστής, μπρος στα κοπέλια τσι Κρήτης; Ή το Hollywood στη Μαλέα, εδώ που τα λέμε.