Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ 88 Λεπτά. Την Τρίτη 10 Ιουλίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity, στο Νέο Κόσμο.

Φρεσκοαποφυλακισμένη μητέρα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με την αναστολή και να ξανάρθει κοντά στην μικρή της κόρη, έστω κι αν χρειαστεί να πηδήξει το μισό μετασωφρονιστικό σύστημα της Αμερικής για να τα καταφέρει.Οι σπουδές χαρακτήρων που προσπαθούν να βγάλουν τη ζωή τους απ' τη χέστρα και να την επαναφέρουν σε κάτι σαν κανονικότητα, όταν δεν είναι τραβηγμένες ρομαντικές μπούρδες, είναι τόσο καλές όσο ο χαρακτήρας που μελετούν κι ο ηθοποιός που τον ερμηνεύει. Κι η πρωτάρα σε φιξιόν Laurie Collyer είναι αρκετά τυχερή ώστε να έχει την Magggie Gyllenhaal, την σημαντικότερη ερμηνεύτρια της γενιάς της τουλάχιστον, να παίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια έναν διακριτικά αμφιλεγόμενο χαρακτήρα, στο δράμα της που μπορεί να μην έχει καμιά πρωτοτυπία να επιδείξει, αλλά σε κερδίζει με τον τρόπο που κρατά υπό έλεγχο την τραγικότητα που πάντα κουβαλούν οι ιστορίες μητέρων σε τροχιά επανόρθωσης, μ' ένα σωρό εμπόδια να τους κόβουν το δρόμο. Σκηνοθέτης, πρωταγωνίστρια, κι ένα εξαιρετικό περιφερειακό cast, σου σερβίρουν μια φέτα της αμερικάνικης κοινωνίας που μπορεί να την έχεις ξαναδοκιμάσει, αλλά σπάνια θα την βρεις τόσο καλομαγειρεμένη ώστε όλα τα απανωτά χαστούκια που τρώει η ηρωίδα, παλιά και καινούρια, να αφήνουν ευπρόσδεκτα σημάδια στο δικό σου μάγουλο, η ανηφόρα της να κόβει και τη δική σου ανάσα, ο αγώνας της να γίνεται αγωνία σου και τα αναπόφευκτα παραστρατήματά της εύλογα και δικαιολογημένα όσο κι αναμενόμενα, χωρίς στιγμή να αμφιβάλλεις για την ειλικρίνεια των εικόνων που βλέπεις, ή των συναισθημάτων που σου προκαλούν.

Τρεις Αμερικανίδες που φοιτούν σε Σχολή Καλών Τεχνών στη Ρώμη αποφασίζουν να το ρίξουν έξω με προορισμό την Πράγα, αλλά αντ’ αυτού καταλήγουν σε σλοβάκικο ξενώνα και γίνονται στόχος ντόπιου και πανίσχυρου δικτύου το οποίο εμπορεύεται την... ανθρωποκτονία! Déjà vu τρελό; Ακριβώς. Το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει ο Eli Roth στο sequel του Hostel (2005) είναι τα φύλα. Μαζί με έναν γλυκά παράλογο αποχαιρετισμό σε οτιδήποτε αθώο...Ζυγίζοντας συγκριτικά τις δύο ταινίες (αναπόφευκτη επιλογή του πιο ενημερωμένου και gore freak θεατή), μπορούμε να δούμε με ευκολία πως ο Roth χάνει σε αρκετά και διαφορετικά μεταξύ τους σημεία, ώσπου να πετύχει μια ισορροπία που θα εξασφαλίσει και σε τούτο το Hostel τη σταθερή αξία των... τριών αστέρων. Το πρώτο ημίωρο είναι πιο μεστό και λιγότερο ανόητο από τις σεξο-ονειρώξεις των πρωταγωνιστών του 2005, οι λεσβιακοί υπαινιγμοί είναι αρκούντως προφανείς και διασκεδαστικοί, το αίσθημα της απειλής στάζει γνήσιο σαδισμό και το σχόλιο με τη σεκάνς του διαδικτυακού "πλειστηριασμού" για τα τρία μελλοντικά θύματα ξύνει πιο βαθιά την πληγή της ταξικής αλαζονείας. Στη μέση του φιλμ, το σασπένς χωλαίνει εξαιτίας της απουσίας του στοιχείου της έκπληξης, τα πάντα δείχνουν γνώριμα (κι ας έχουν μασκαρευτεί λιγότερο φτηνιάρικα από άποψης καλλιτεχνικής διεύθυνσης) και μέχρι να φτάσουμε στη μαύρη κι άραχνη υπόγα όπου θα λάβουν χώρα τα βασανιστήρια - εκτελέσεις, φτύνουμε αίμα με το ανατολικοευρωπαϊκό "κουλέρ λοκάλ" εξαθλίωσης που έχει κλείσει σπίτια και τουριστικά πακέτα για τις επόμενες δύο δεκαετίες τουλάχιστον... Το ζουμερό τρίτο μέρος παίζει με καλύτερα κρυφά χαρτιά και μπαλαντέρ ανατροπών απ' ότι το πρώτο Hostel, έχοντας επεξεργαστεί με μεγαλύτερη φροντίδα σεναριακά τους δύο βασικούς πλειοδότες (εξ Αμερικής, παρακαλώ). Ο καυλωμένος businessman που βγήκε για κυνήγι και το ανθρωπάκι που τρέμει τη σύζυγό του θα ξεγυμνωθούν απόλυτα την ώρα που θα πρέπει να διαλέξουν τα φονικά τους εργαλεία ή θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη θέα του αίματος που ρέει ζεστό ακόμη. Εκεί κερδίζει καλύτερα και πιο παιχνιδιάρικα από ποτέ ο Eli Roth, με ένα σατιρικό κλείσιμο του ματιού πάνω στην απανθρωπιά της εποχής και έναν επίλογο που μας διδάσκει πως τα πάντα έχουν την τιμή τους - πλην της ανθρώπινης συνείδησης, η οποία μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού.

Αν και καλύτερο στα σημεία (με έμφαση σε σενάριο και σκηνοθεσία), τούτο το sequel αδυνατεί να πάρει κεφάλι-α και να ζητωκραυγάσει για τα κατορθώματά του, καθώς οι σκηνές δέλεαρ στερούνται originality και οφθαλμολάγνου κανιβαλισμού, με εξαίρεση ένα κλου που θα πονέσει και θα σφάξει το άρρεν κοινό σε... ευαίσθητη ανατομικά περιοχή! Αλλά... την κράτηση να την κάνετε. Και να μας ξανάρθετε, μη σας χάσουμε από πελάτες!

Γερουσιαστής ζητά απ' τον Θεό να τον φέρει κοντά στην οικογένειά του, κι Αυτός τον ξεπληρώνει με μούσια που δεν ξυρίζονται, μανδύα που δεν ξεφοριέται, και αποστολή που δεν αποφεύγεται: να φτιάξει τη δεύτερη Κιβωτό του Νώε και να σώσει τους πιστούς από επερχόμενο Κατακλυσμό.Και κάπου εκεί βέβαια χάνεται όλο το νόημα της ελεύθερης επιλογής που με τόση μανία περιφρουρούσε το Bruce Almighty (2003) (έστω απλά και μόνο για να στήσει το σιρωπένιο του συναισθηματικό κρεσέντο), και το sequel του μας μεταφέρει από έναν τύπο που μπορούσε να κάνει τα πάντα (σχεδόν) επειδή ήταν Θεός, σε έναν τύπο που δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε (σχεδόν), επειδή δεν τον αφήνει ο Θεός. Χμ, αναρωτιέμαι πώς θα το έχουν πάρει αυτό οι αμερικάνικες χριστιανικές οργανώσεις που είχαν ενθουσιαστεί την πρώτη φορά. Όχι ότι έχει και πολύ σημασία, όποιος ψάχνει να βρει θρησκευτικά σχόλια σε όποια απ' τις δύο ταινίες, πρέπει να έχει σοβαρά ζητήματα για κοίταγμα, αλλά είναι ένα θεματάκι που ίσως σε μαγκώσει απ' την αρχή, ίσως πάλι και όχι. Όπως και να 'χει, έχει ένα σωρό άλλα προβλήματα πιο κάτω η ταινία, για την οποία οι Έλληνες μεταφραστές επέδειξαν την άποψή τους κάπου στα μισά της, αποδίδοντας (στη δημοσιογραφική κόπια τουλάχιστον) το "let's finish this sucker" ως "ας τελειώσουμε αυτή τη μαλακία".

Μια μάλλον υπερβολική λεκτική αβρότητα, που κάπως ανατρέπει το "κατάλληλο για όλους" πνεύμα της μαζεμένης ετούτης κωμωδίας δίχως γέλιο, με τις (λόγω ενδεχόμενης επίκτητης χοντροπετσιάς του θεατή) οριακά περισσότερες απ' το ανεκτό προσφυγές στο χιούμορ τουαλέτας (ζωικής προέλευσης, ιδού η πρωτοτυπία της), και τις εσωτερικής κατανάλωσης αναφορές σε προηγούμενες δουλειές των συντελεστών, οι οποίες δεν εξυπηρετούν και πολλά περισσότερα απ' το να είναι απλώς εκεί. Περίπου όπως οι δεύτεροι χαρακτήρες, που δεν εξυπηρετούν τίποτε περισσότερο απ' το να γεμίζουν το κάδρο γύρω απ' τον Carell. Ο οποίος θα μπορούσε άνετα να κουβαλήσει ολόκληρη την ταινία και να κρύψει την συνοχή επιπέδου Διαταραχής Ελλειμματικής Παρατηρητικότητας, αν δεν ήταν απασχολημένος σε όλη της τη διάρκεια, χτίζοντας μια κιβωτό. Και πόσα να κάνεις χτίζοντας μια κιβωτό, σε ένα high-concept σενάριο που δεν κάνει και πολλά περισσότερα απ' το να παρουσιάζει το high-concept του στο πρώτο τέταρτο, και μετά κάθεται πίσω σαν τον Θεό, και το χαζεύει να πνίγεται σε έναν κατακλυσμό αμηχανίας; Ήδη ο άνθρωπος κόβει και χτυπάει τα δάχτυλα των δυο χεριών του, περισσότερες φορές απ' όσες μπορεί να μετρήσει με τα δάχτυλα των δυο χεριών του...

Ευυπόληπτος επιχειρηματίας με alter ego που ξυπνά τον serial killer μέσα του αντιμετωπίζει δύο μεγάλους μπελάδες που πάνε αγκαζέ με τις νευρώσεις της μέσης ηλικίας: η κόρη του ανακοινώνει πως είναι έγκυος (η πιθανότητα να ευθύνεται για δολοφονική ενέργεια αποσιωπάται...), ενώ ένας αυτόπτης μάρτυς στον τελευταίο διπλό φόνο που διέπραξε του ζητά να τον μυήσει στο όλο "άθλημα"!Προτού συνειδητοποιήσεις πως όλος αυτός ο τραγέλαφος είναι συγκεντρωμένος στο ίδιο σενάριο, η σεκάνς όπου ο διπολικά psycho Kevin Costner συνομιλεί με τον πλέον ορατό "εαυτό" του (στο πρόσωπο του William Hurt!), σε έχει πείσει ανησυχητικά για τον όλεθρο που πρόκειται ν’ ακολουθήσει... Όλως περιέργως, το εγχείρημα, που θα μπορούσε να συντηρήσει με τα subplots του κανονική περίοδο τηλεοπτικής σειράς με περιθώρια ανάπτυξης και για συνέχεια, καταφέρνει και επιπλέει πάνω στους αυτοσαρκαστικούς τόνους ιστορίας και ατακών, διατηρώντας ένα κάποιο μπριόζο φλερτ με το νουάρ. Η αστοχία στη μακαβριότητα του χιούμορ χρεώνεται με άνεση στην καθοδήγηση του καστ, που παίρνει την υπόθεση αρκετά στα σοβαρά και επιδιώκει να θέσει προβληματισμούς ψυχαναλυτικού επιπέδου, οι οποίοι διώκονται μέσω του σχετικού τζέρτζελου ανατροπών. Από πλευράς σεναρίου, οτιδήποτε περιστρέφεται γύρω από την Demi Moore σκάει σαν φούσκα στο κενό, σε αντίθεση με την "it runs in the family" εξιχνίαση της διπλής ζωής της θυγατέρας. Στις πιο αβανταδόρικες στιγμές του φιλμ, όπου ο κύριος Brooks βγαίνει σε τσάρκα με τον "μαθητή" του, ο Bruce A. Evans καταφέρνει (έστω κι από λάθος) να υπογραμμίσει σαρδόνια την κρίση του απέναντι στη μη ενοχοποίηση των εγκλημάτων του αστισμού και της πανάκριβης βιτρίνας του. Φτηνός εντυπωσιασμός η... ψαλιδιά κοντά στο φινάλε κι άδικος κόπος από τον σκηνοθέτη, διότι η ετυμηγορία έχει ήδη επιτρέψει στον ήρωά μας να κυκλοφορεί αλώβητος, ελεύθερος ηθικής και τόσο γλυκά αρρωστημένος, σε βαθμό εξιδανικευμένης ταύτισης.

Μάγος β΄ κατηγορίας με ακόμη χειρότερη σταδιοδρομία σε ξενοδοχεία του Las Vegas παρακολουθείται στενά από πράκτορες του FBI, οι οποίοι θα βασιστούν σε κρυφό του χάρισμα ώστε να προλάβουν τρομοκρατικό χτύπημα με πυρηνικά όπλα στο Los Angeles!Κρατήστε τα «σοφά» τελευταία λόγια του Nicolas Cage ("Here’s a thing about the future. Every time you look at it, it changes. Because you looked at it. And that changes everything else!") από άλλη μια καταστροφική μεταφορά έργου του Philip K. Dick στη μεγάλη οθόνη. Ο χαρακτήρας που υποδύεται μπορεί και βλέπει το μέλλον. Για την ακρίβεια, μόλις μέχρι δύο λεπτά αργότερα επί του παρόντος χρόνου. Εγώ, πάλι, θα ήθελα να βλέπω μέχρι ενενήντα έξι λεπτά αργότερα, έτσι ώστε να μη βίωνα ποτέ τούτο το εξευτελιστικό δράμα αυθαιρεσιών και ασυγχώρητης έκθεσης ταλέντων που, έστω, προσφέρει γέλιο ως αυτο-παρωδία, αν και δεν ήταν αυτές οι προθέσεις, σας το ορκίζομαι εγώ και πιθανότατα ολόκληρο το καστ που παίζει... στο γάμο του Καραγκιόζη. Η λακωνικά μονολιθική έκφραση του Cage θα αυξήσει τα ποσοστά μίσους προς το πρόσωπό του, η Jessica Biel δεν θα ξυπνούσε το ενδιαφέρον ακόμη κι αν έκανε τούμπες γυμνή επάνω σε πυρηνικές (φαντασίωνε φαλλικά σύμβολα εσύ...) κεφαλές, ενώ η Julianne Moore περιφέρεται με αλεξίσφαιρο χιούμορ, υποδυόμενη ελάχιστα πειστικά το κακό σκυλί του Νόμου. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση (αν σκεφτεί κανείς πως έχει σκηνοθετήσει κι έναν James Bond) προκαλεί η αφλογιστία του Lee Tamahori στις σκηνές δράσης, όπου εφεδάκια, αυτοκίνητα, ελικόπτερα, κατολισθήσεις κι εκρήξεις σκοντάφτουν στα πόδια του καστ μπας και επέλθει ο απαιτούμενος ορυμαγδός. Όνειρα γλυκά ως την επόμενη παράσταση...

Η έφηβη Pauline με χτένισμα της εποχής και αθλητικό μαγιό προσπαθεί να μυηθεί στα ερωτικά παιχνίδια των μεγάλων κατά τη διάρκεια των διακοπών της παρέα με τη διαθέσιμη ξαδέρφη της.Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία της σειράς Comédies et Proverbes, που έχει ως επίγραμμα ένα γαλλικό γνωμικό του τύπου "η σιωπή είναι χρυσός", εναλλακτικά "μην κάνεις τον έξυπνο" κτλ. Με σιγουριά, έχει την πιο μυστηριώδη πρωταγωνίστρια, την Pauline που είναι ακόμη στη δίβουλη φάση ανάμεσα σε παιδί και γυναίκα συγχρόνως ως ηθοποιός και ως χαρακτήρας, κάτι που την κάνει απίστευτα γοητευτική, αφού ξεφεύγει από κάθε προβέψιμο τύπο. Όπως το συνηθίζει ο Rohmer η περίπλοκη γυναικεία ψυχολογία ορίζει τον άξονα της ταινίας, σε δυο αντιθετικές εκφάνσεις της: την ανήλικη, άμαθη, γήινη πλευρά της και τη ώριμη, πλην όμως νεραϊδένια και απόκοσμη. Η Amanda Langlet συγκρούεται σε όλα σχεδόν --συμπεριφορά, παρουσιαστικό και κοσμοθεωρία-- με την τακτική ξανθομαλλούσα του σκηνοθέτη Arielle Dombasle. Και οι δυο, τουλάχιστον, καταφέρνουν να συγκροτηθούν, έστω και ύστερα από μια ήττα. Οι άντρες είναι αυτοί που εμφανίζονται αδύναμοι, φτερά στον άνεμο της περίστασης και της σπίθας του πόθου τους. Αφήνονται να τους επιλέξουν και ασφυκτιούν κάτω από τα γυναικεία δεσμά, ή τρέχουν σα τα σκυλάκια, μήπως και το αντικείμενο του πόθου τους, χαρίσει την αγάπη του. Η επιβολή της λογικής στα συναισθήματα είναι λέξη άγνωστη γι' αυτούς.

Γραφικό entourage σε καλοκαιρινή παλέτα από λευκό, μπλε, πράσινο εξυπηρετεί με ζωντάνια ως background για το ερωτικό γαϊτανάκι που όμως δεν ξεμπλέκεται εντέλει. Απλώς οι παίκτες αποχωρούν με μικρά πηδηματάκια.