Όλες οι μεγάλες σκηνές με τα κανόνια, τις εκρήξεις, τα ελικόπτερα και τα κυνηγητά που λείπανε από τον πειραχτήρικο, περιέχονται στον μεγάλο προάγγελο των Λιονταριών για Αμνούς που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies. Αλλά και πάλι η πρώτη παραγωγή της νέας United Artists εξακολουθεί να μη φαίνεται τόσο εντυπωσιακή όσο θα περίμενες.

Αυτή τη φορά δε σου σερβίρονται μόνο στιγμές κορύφωσης με δραματικές ατάκες που δεν έχεις ιδέα γιατί ακούγονται τόσο βαρύγδουπες. Και η εικόνα δεν έχει κοπεί (δεξιά αριστερά) σε 16:9, πλαταίνοντας έτσι την εντύπωση ότι ο Redford είχε κάνει γυρίσματα σε 4:3 χωρίς ασφάλειες και μετά δεν ήξερε τι να κόψει (πάνω κάτω). Όμως το μόνο που ενισχύεται είναι η αναμονή για ένα χαμηλών τόνων δράμα στο στιλ του σκηνοθέτη που πήρε όσκαρ με Συνηθισμένους Ανθρώπους (1980) απέναντι σε Οργισμένο Είδωλο (1980) (ή Μαινόμενο Ταύρο αυθεντικότερα), και η πιθανότητα ο Tom Cruise να μην εγκατέλειψε στα γυρίσματα το γραφείο με τη φωτογραφία του εξώφυλλο στο TIME. Το σίγουρο είναι ότι ο Redford έκανε και πάλι ατελείωτες επαναλήψεις μέχρι να πετύχει το αποτέλεσμα που ήθελε, ο πρωτοδευτεραγωνιστής του εξακολουθεί να είναι από τους μεγαλύτερους και σταθερότερους σταρ του Χόλιγουντ, και η ταινία δε θα πάει στο Τορόντο, προτιμώντας να φτιαχτεί ή να λυγίσει κατευθείαν στα ταμεία.

Σημείωσε ότι η παραγωγή δε χρεώνεται σε Cruise & Wagner αλλά στον σεναριογράφο Matthew Michael Carnahan (αδερφό του Joe) και τον Andrew Hauptman που είχαν ξεκινήσει πριν "δει" η UA υλικό με βραβειακές προεκτάσεις. Τις ίδιες προεκτάσεις ισχυρίζεται ότι είδε η Universal και στην άλλη φετινή ιστορία του Carnahan, το The Kingdom (2007), που έχει καθυστερήσει για Σεπτέμβρη και κυκλοφόρησε και 3ο τρέιλερ (που λέει και 3η ιστορία διαφορετική από τα άλλα δύο) στην Apple.

Κατ' εξαίρεση έκδοση (extraordinary rendition) είναι μια μορφή έκδοσης κατ' όνομα που εφαρμόζει η CIA από τη προηγούμενη δεκαετία για να μεταφέρει υπόπτους σε χώρες όπου χρησιμοποιούνται προηγμένες μέθοδοι ανάκρισης (ξερίζωμα νυχιών, καρφίτσωμα πεών, και λοιπά) χωρίς ξεπερασμένα κολλήματα σε νόμους, συνθήκες και δικαιώματα. Με αφορμή τη πρακτική, που στην Ευρώπη τουλάχιστο είναι πια ανοιχτά ανεπιθύμητη, γυρίστηκαν φέτος ένα ντοκιμαντέρ από το BBC και δυο ταινίες μυθοπλασίας, μια βρετανική και μια αμερικάνικη, με (αρχικά) τον ίδιο τίτλο, Rendition.

Στην αμερικάνικη εκδοχή, ένας Καναδός επιστήμονας Αιγυπτιακής καταγωγής, κατά τη διάρκεια επαγγελματικού ταξιδιού, προσκαλείται με χρήση όλων αυτών των κοινωνικών μεθόδων που σε καταϋποχρεώνουν (κουκούλα, χειροπέδες, και λοιπά) σε ταξιδάκι αναψυχής στο Κάιρο για τα περαιτέρω, ενώ η γυναίκα του προσπαθεί να βρει τι έγινε και ο επικεφαλής της διαδικασίας έχει τις αμφιβολίες του. Με πρωταγωνιστές Jake Gyllenhaal, Reese Witherspoon, Meryl Streep, Alan Arkin κι έναν άλλον που δεν είναι καν Academy Award® Nominee (οπότε δε τον αναφέρει το τρέιλερ), το φιλμ όχι μόνο φαίνεται, όπως βλέπεις, εξαιρετικά καλογυρισμένο αλλά και είναι, απ' ότι λέγεται. Σε βαθμό η Fox να έχει κλείσει, με βάση την απόδοσή του, τον σκηνοθέτη Gavin Hood, τιμημένο με όσκαρ για το Tsotsi (2005), να γυρίσει τον Wolverine (2009). Τώρα πόσο καλό είναι να γυρνάς superhero movie για την Fox, και ακόμα πιο κρίσιμα, πόσο έθαψε ή σιγούρεψε από τώρα τις οσκαρικές πιθανότητες της Witherspoon η πανηλίθια κραυγή της στο τέλος του βίντεο, θα τα δείξει ο χρόνος υποθέτω.

Η βασική ιστορία μοιάζει πολύ με αυτή του Maher Arar, Καναδού Συριακής καταγωγής που το 2002 τον απήγαγαν κι αυτόν από το αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης και τον βασάνιζαν για ένα χρόνο στη Συρία, ενώ πρόσφατα η καναδική κυβέρνηση τον αποζημίωσε με $10 εκατομμύρια για τη συμμετοχή της στο φιάσκο. Το τρέιλερ βγήκε στο Moviefone.

Αρκετά πράγματα άλλαξαν από το Πάσχα που κυκλοφόρησε το teaser του remake από τον Rob Zombie της Νύχτας με τις Μάσκες (1978), και λιγότερο από ένα μήνα πριν βγει στις αίθουσες, όπως φαίνεται και στο trailer που κυκλοφόρησε χτες στο Yahoo! Movies, στον απόηχο κι αυτό του San Diego.

Μετά τις φασαρίες με την MPAA και το πρώτο κιτρινοκόρδελο βίντεο στην ιστορία, ο τόνος είναι πιο κλασικός προετοιμασίας διάθεσης, παρά μαχαίρας στα μούτρα σου. Μετά τις συγκρίσεις των φαν με.. άλλες μάσκες (βλ. Leatherface), ο σκηνοθέτης που αποδεδειγμένα παρατηρεί όλες τις αντιδράσεις του κοινού, άλλαξε τα χρωματικά φίλτρα σε πιο χρησιμοποιημένους μπλε αλλά και γκρι τόνους. Μετά τα πρώτα screenings και την εποχή των κηδειών του τρόμου, γίναν επαναληπτικά γυρίσματα, επίσημα επειδή οι αντιδράσεις ήταν θετικές και οι Weinsteins αποφάσισαν να χώσουν κι άλλο χρήμα για να γίνει το αποτέλεσμα καλύτερο χωρίς μεγάλες αλλαγές, κι αν πιστέψεις τις φήμες για να χυθεί πολύ περισσότερο αίμα στο πνεύμα των προηγούμενων ταινιών του Zombie. Τον τελευταίο, οι κολλημένοι θέλουν να τον κρατήσουν και για τις συνέχειες του ανανεωμένου franchise, πλέον.

Το 1985, ένα επαρχιωτόπουλο, με μόνη κληρονομιά από τον χρόνια πεθαμένο πατέρα του το πάθος για τα τρίβια και τη σειρά του BBC University Challenge, πάει στο Πανεπιστήμιο του Bristol να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά του.Με περήφανη την υπογραφή της Playtone του Tom Hanks (και του My Big Fat Greek Wedding (2002)) σε παραγωγή με βρετανικότατο ωραιοποιημένο σπασικλάκικο θέμα, περιμένεις, από το τρέιλερ ακόμα, τη φωνή του Μαστοράκη να σου πουλάει τη κασετίνα με τις μεγαλύτερες επιτυχίες των 80s. Και κάπως έτσι εκτυλίσσεται όλη η ταινία, αποστειρώνοντας ολοκληρωτικά τη δεκαετία από βάτες και μαλλούρες μέχρι punk και goth, για να χωρέσει στο εξώφυλλο Wham! και Bananarama με Cure και Smiths (και κατηγοριοποίηση new wave). Αυτό που μένει, μετά τον ατμό και το αιθυλένιο, είναι η κατά φαντασία αυτοβιογραφία του David Nicholls, βασισμένη στη δημοφιλή ομώνυμη νουβέλα του από το 2003, που εμπνεύστηκε στις ατελείωτες ώρες της παιδικής του ηλικίας μπροστά στην τηλεόραση ονειρευόμενος από τη μια ότι ξέρει όλες τις απαντήσεις στα nerdy τηλεπαιχνίδια και από την άλλη ότι οι λαχταριστές ξανθιές καριερίστριες και μελαχρινές επαναστάτριες συμμαθήτριές του είναι στα πόδια του (κι ας του ρίχνουν και καμιά δεκαριά πόντους εκτός των άλλων). Οι ερμηνείες μοιάζουν εξίσου ατελείωτα προβαρισμένες (στην παιδική ηλικία) σε κλισέ πρότυπα ή μπορεί και να είναι αυθεντικά καλές, κρίνοντας από τα ονόματα. Παρόμοια υποψία αφήνει και το σύνολο, σε κάποιες αναλαμπές προς το τέλος, που πνίγονται γρήγορα στη στερεοτυπία και τη καταναγκαστική νοσταλγία.

Ο Πρωτάρης της Χρονιάς (2006) παραδόξως υμνήθηκε στις κριτικές και το ίδιο αναπάντεχα πάτωσε στα ταμεία. Και είναι από αυτές τις ταινίες που βλέπεις αν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις.

Εφτά ιστορίες, μια ηλιόλουστη μέρα, στο Hampstead Heath.Ιστορίες που όπως καταλαβαίνεις είναι περισσότερο φυσικής φύσης, σε τοποθεσία που καταφεύγουν, όπως και σε κάθε άλλη παρόμοια, διάφορα ζευγάρια. Και φευγαλέα έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά γενικά είναι προκλητικά κακογραμμένες (για παράδειγμα γκέι ντούο συζητάει πρώτα να υιοθετήσει παιδί και μετά με την ευκαιρία αναρωτιέται πόσα βγάζει ο καθένας του) όσο αυθάδικα γυρισμένες. Σχετικά άγνωστος σκηνοθέτης με σχετικά άγνωστο σεναριογράφο πείθουν ένα κάρο ονόματα να πεταχτούν μέχρι το πάρκο, για μια φτωχή παραγωγή που στήθηκε στα πεταχτά να τους συμπεριλάβει. Και όλοι κάτι ψιλοκερδίζουν, εκτός από σένα που χάνεις το χρόνο σου.

Τι κάνεις όταν πέντε gay φαντάσματα που φοράνε παντελόνια καμπάνα και πλατφόρμες, χορεύουν στους ρυθμούς των Boney M και έχουν στοιχειώσει το υπόγειο του σπιτιού σου;Εσύ, καταρχήν, πας τοίχο τοίχο, ενώ η γυναίκα σου σε χωρίζει, το αφεντικό σου σε απολύει, οι φίλοι σου σε περνάνε για τρελό όσο ένας πρωτοεμφανιζόμενος Γάλλος σκηνοθέτης προσπαθεί να βγάλει γέλιο. Not even close. Το Poltergay (2006) είναι κωμωδία όσο η Μασσαλιώτιδα είναι disco hit.

Στον απόηχο της Comicon, μια από τις ιστορίες επιτυχίας της ανέβασε στην επίσημη σελίδα της ένα από αυτά τα βίντεο με την κόκκινη κορδέλα που κοντεύει να γίνει αντίστοιχη του μεγάλου προειδοποιητικού UNRATED στα ντιβιντιά (βλ. για το μόνο που προειδοποιείσαι με σιγουριά είναι ότι προσπαθούν να σου τραβήξουν τη προσοχή). Κάπως έτσι και η φιλόδοξη προσπάθεια του κάποιου Michael Davis, με ένα σενάριο που ξεκινάει στη μέση πιστολιδιού και δε προλαβαίνει να ασχοληθεί με τιποτάλλο, στόχο να γίνει το φιλμ των ονειρώξεων του John Woo, και πρωταγωνιστές τα πιο cool άτομα στον κινηματογραφικό πλανήτη (τώρα που ο Christopher Walken έχει γίνει μαϊντανός), έχει περάσει ακόμα και από παρουσιάσεις προγράμματος ελληνικής διανομής.. από πέρσι, ατελείωτα screenings και recuts, και επαναληπτικά γυρίσματα μέχρι και πριν 3-4 μήνες, για να καταφέρει να προκαλέσει ενδιαφέρον.

Οι αντιδράσεις από το San Diego όπου το φιλμ προβλήθηκε φυσικά ολόκληρο (και πιθανά σε μια μορφή κοντά σε αυτή που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες) ήταν από θετικές μέχρι διθυραμβικές, πράγμα σπάνιο μετά από τόσα κύματα αλλά αναμενόμενο από την άποψη ότι τελευταία λείπουν ταινίες τύπου Crank (2006) και Smokin' Aces (2007) και περισσεύουν ατάκες τύπου "Yipee-ki-yay, παλιοχάκερς". Oπότε αν (σε ρητορική υπόθεση) φτιάχτηκες από τον Clive Owen να κάνει τον Max Payne on steroids, τον Paul Giamatti να ξερνοβολλάει κραδαίνοντας μπιστόλες μανιακά ατάκες στιλ "guns don't kill people.. but they sure help", και τη Monica Bellucci να κάνει την Dairy Queen που.. εξυπηρετεί άτομα με μητρικά και θηλαστικά φετίχ, ετοιμάσου για το action movie της χρονιάς.