Ένας επιχειρηματίας στοιχηματίζει τη ζωή του στον ιππόδρομο. Ένας γκάνγκστερ βλέπει το μέλλον. Μια ποπ σταρ πέφτει θύμα ενός αφεντικού του εγκλήματος. Ένας γιατρός πρέπει να σώσει την αγάπη της ζωής του. Μια ταινία χωρίς απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης ήταν η πιο άξια διανομής στο φετινό Tribeca.

Για να εξηγήσει τον κινέζικο κύκλο αγάπης, ευτυχίας, απόλαυσης και λύπης που έχει καταλάβει από χτες τα φόρα των μπαφοφάν και λοιπών πιστών της Sarah Michelle Gellar, ο Dark Tyler βυθίστηκε σε εικοσιτετράωρη λατρευτική περισυλλογή και μεταφέρει τον λόγο της οσίας βαμπιροφόνισσας έχοντας μόλις εξέλθει αυτής. Αναλύοντας ότι μέσα στις ιερές εκσπερματώσεις από την αιθέρια αγνή εμφάνιση της περικαλλούς νεανίσκης στον προπομπό, ξεσπά πικρό παράπονο για την γεναριάτικη έξοδο της ταινίας που αποκλείει κάθε συμμετοχή της στον διονυσιακό χορό των βραβεύσεων.

Βασισμένο στο concept μιας αρχαίας κινέζικης παροιμίας (την οποία εγώ και οι ταπεινές μου googlοψαχτικές ικανότητες αποτύχαμε να εντοπίσουμε) το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jieho Lee ακολουθεί τη συνδυαζόμενη πορεία τεσσάρων χαρακτήρων, ενσάρκωση ο καθένας τους ενός εκ των θεμελιωδών συναισθημάτων (σύμφωνα με την προαναφερθείσα κινέζικη σοφία), θλίψης, ευτυχίας, ευχαρίστησης και αγάπης, και υπογραμμίζει πώς το ένα συμπληρώνει το άλλο στο παζλ της ζωής. Κι εκεί που από περιγραφής περιμένεις ένα χαμηλών τόνων πολυσυλλεκτικό δράμα σχηματιζόμενο από βινιέτες χαλαρών αν όχι επιφανειακών σημείων τομής, το trailer έρχεται να προετοιμάσει για κάτι πολύ πιο δυναμικό από όσο δικαιούται να είναι μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Kevin Bacon στο ρόλο ενός γιατρού ονόματι Love, πλήρες με τραπεζικές ληστείες, ποπ σταρ στο στόχαστρο της μαφίας, και τον Brendan Fraser να ισχυρίζεται πως βλέπει το μέλλον.

Kι αν το The Air I Breathe (2008) έκλεψε την παράσταση στην Tribeca αποσπώντας ολόθερμα θετικές αντιδράσεις, το καστ κατοικείται από πρωτοκλασάτα ονόματα σε φαινομενικά ζουμερούς ρόλους, και το trailer καταφέρνει να στοιχειώνει χωρίς να απαιτεί να βρίσκεσαι σε τριπάκι για να το πιάσεις, εσύ αξίζει να εστιάσεις στην παρουσία της Sarah Michelle Gellar στην πρώτη γραμμή ερμηνευτών του φιλμ ανάμεσα σε ογκόλιθους σαν τον Forest Whitaker ή τον Kevin Bacon. Η μετά-Buffy κινηματογραφική της καριέρα έχει υπάρξει αδικαιολόγητη, και ίσως το μόνο πράγμα που με τσάκιζε περισσότερο από ορισμένες ερμηνείες της στην σημαδιακή εκείνη σειρά να είναι οι επιλογές της αφότου αυτή ολοκληρώθηκε, με εύκολους μισθούς σε τρομοριμέικ και κωμωδίες της κακιάς ώρας να απειλούν να σβήσουν ένα άστρο που δεν πρόλαβε καλά-καλά να λάμψει. Επιχειρώντας να επανεφεύρει τον εαυτό της ως indie star (με δυο ταινίες στην Tribeca), η Gellar ενδέχεται να βρήκε στο σπονδυλωτό δράμα του Jieho Lee και στο πρόσωπο της pop queen Sorrow τον πρώτο ουσιαστικό της κινηματογραφικό ρόλο, εκείνον που θα υποχρεώσει το κοινό να την προσέξει ξανά. Ποτέ δεν είναι αργά;

Η Eurovision της Αθήνας ήταν μόνο η αρχή ενός τερατώδους ταξιδιού για τους Lordi, όπως ξαναματάπαμε, και σειρά έχουν όλοι οι υπόλοιποι χειρότεροί σου φόβοι, γι' αυτό καλύτερα να μετακομίσεις το τεμαχισμένο πτώμα της γιαγιάς σου που ισχυρίζεσαι εδώ και χρόνια ότι τη φάγαν οι κροκόδειλοι στη στάση του τρόλεϊ. Για να σου ανεβάσει το δείκτη πανικού, μετά τον πρώτο γύρο φωτογραφιών από την παραγωγή όπου εμφανίζονταν μόνο κάτι γρίλιες, ασανσέρ και φορεία, και τον δεύτερο όπου κάναν την εμφάνισή τους κάτι πατώματα διαδρόμων καταφωτισμένα, εκεί που βλέπεις σε όλες τις μαζοσελίδες τον χοντρoύλη της διαφήμισης του Superbad (2007) να ανεβοκατεβαίνει χοροπηδηχτούλικα και χαίρεσαι, πετάγεται το πρώτο τίζερ των Σκοτεινών Πατωμάτων (2008) και όχι μόνο σβήνει επιτέλους τα φώτα αλλά σωριάζει, σαϊλεντχιλικά, και ότι περίσσεψε από το μεσημεριανό του συγκροτήματος.

Συγκρότημα που δε κάνει βέβαια ακόμα την εμφάνισή του αλλά είναι ο κύριος λόγος που μια χώρα με τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας και μονίμως μεθυσμένο για να αντέξει παγωνιές και νύχτες καταφέρνει να βγάλει τρομο- παραγωγή €4+ εκατομμυρίων (ενισχυμένη ακόμα και από τον κρατικό κορβανά) στις αίθουσες. Παραγωγή που όπως λέει ο θρύλος (διάβαζε η επίσημη σελίδα της) ξεκίνησε όταν ο Mr. Lordi εκεί που τα 'πινε στα επινίκια της Αθήνας (λες και χρειάζονταν λόγο) έστειλε δημόσιο μήνυμα στον Mr. Rebirth of Popular Finnish Cinema να τον βρει να συζητήσουν την τρομαχτική του ιδέα. Σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια το φιλμ της ιδέας ήταν να κυκλοφορήσει τον περασμένο Μάιο (για να συμπέσει μάντεψε με τι), μετά τον Δεκέμβριο, και πιο πρόσφατα ημερομηνία εξόδου στη Φινλανδία ορίστηκε η 8η Φεβρουαρίου, και σειρά έχουν σίγουρα και όλες οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες από τη σχετική συμφωνία Solar Films και Nordisk Film. Εκτός από τους Lordi με στολή εργασίας, που μάλλον θα αποτελούν και το comic relief του φιλμ (αν δε παρατήρησες τη γελοιότητα των κουστουμιών τους), το καστ είναι κυρίως τριτοτέταρτα αγγλοαμερικάνικα ονόματα και η σκηνοθεσία του πρωτάρη Pete Riski που τους έχει γυρίσει όλα τα βιντεοκλίπ. Το rating, ιδιαίτερα σημαντικό αν σκεφτείς το υποψήφιο κοινό, παίζει ακόμα από Κ-11 μέχρι Κ-18 (και οι Φινλανδοί έχουν όλη τη γκάμα, με K-13, K-15 και πιθανά Κ-16,5).

Πάντως το συγκρότημα ήταν event και στις Κάνες που εμφανίστηκε, και έριξε και το σχετικό σμπρώξιμο στην παραγωγή και κατά τη συμμετοχή του στo περιοδεύον Ozzfest το καλοκαίρι. Με αποτέλεσμα το πεντάλεπτο πρόμο που δείξανε τη προηγούμενη βδομάδα στο American Film Market να ήταν υπεραναμενόμενο. Και η είδηση είναι ότι στάθηκε και στο (όποιο) ύψος του.

Δεκαπέντε περίπου χρόνια από τη ζωή μιας κοπελίτσας που βιώνει Σάχηδες και Χομεϊνήδες όσο μεγαλώνει στο Ιράν, παρουσιάζονται σαν (κυρίως) ασπρόμαυρο, χειροποίητο, κινούμενο σχέδιο.Οι επιρροές της Marjane Satrapi στο κόμικ της που μεταφέρει στο πανί δεν είναι καθόλου κρυφές. Maus στην πικρή ιστορικοπολιτική σάτιρα και την αφοπλιστικά ειλικρινή βιογραφία, και David B. στο οικογενειακό ασπρόμαυρο στιλιζαρισμένα μη ρεαλιστικό σκίτσο, ζεσταίνονται από τη γυναικεία, εγκάρδια και καθόλου κουρασμένη από το βάρος αιώνων δυτικού πολιτισμού ανάσα της. Και σε κινούμενη μορφή τα ιμπρεσιονιστικά στοιχεία, τα πλήθη που γίνονται μαύρες μάζες, ο τρόμος του πολέμου που γεμίζει την οθόνη, τα βυζιά και τα κωλομέρια που ξεπετάγονται από το κοριτσίστικο κορμί, βρίσκονται στο στοιχείο τους, ενισχυμένα και σε δεύτερη αίσθηση (αυτή του ήχου). Αλλά κάπου οι πιο προσωπικές και οι πιο ενδιαφέρουσες (για ξένους) λεπτομέρειες από τη καθημερινή ζωή στα ιρανικά καθεστώτα θυσιάζονται αναγκαστικά για να μάθεις τη γενικότερη κοινωνική και πολιτική ιστορία του τόπου που έχασες όταν έκανες κοπάνες. Ενώ και η συμπύκνωση τεσσάρων τόμων του κόμικ σε ένα τόξο "παιδικά χρόνια στο Ιράν - εφηβικά στη Βιέννη - πρώτα ενήλικα ξανά πίσω" υπακούει τυπικά μόνο στους κινηματογραφικούς αφηγηματικούς κανόνες, χωρίς να ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα.

Εγγενείς και μόνο αδυναμίες λοιπόν, με πιο χαρακτηριστική ότι η ιστορία δεν είναι τυπικής μικρούλας Iρανής αλλά κάποιας με πλούσιους γονείς, ευρύτερη μόρφωση, δυτικές επιρροές, και αναπολόγητα μαρξιστάρες συγγενείς (όμως αν ήταν δε θα μπορούσε να πει την ιστορία, see?), κάνουν την Περσέπολη να μη μπορεί να κερδίσει τους πόντους που χρειάζεται για να τη χαρακτηρίσεις σεισμογόνα ή προχωρημένη αν είσαι στριφνιάρης Μάσας. Αλλά είναι οι περισσότερες από αυτές, μαζί με τη ξεριζωμένη καρδιά της δημιουργού που ξεμαυρίζει λιγάκι κάθε καρέ, που κάνουν το φιλμάκι αγαπησιάρικο, οικουμενικό, απροσποίητο, ακέραιο και περήφανο όσο και την επιλογή της Γαλλίας να την εκπροσωπήσει στα φετινά Όσκαρ.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σχολικών τους ημερών, δύο αγάμητοι geeks αντιμετωπίζουν το σεξ, τον αποχωρισμό και την ενηλικίωση με μια ωριμότητα που δεν περίμεναν ποτέ, sober ή μη!Το νέο δημιούργημα της παρέας του Judd Apatow (Με την Πρώτη (2007)) φαινομενικά δε διαφέρει σε τίποτε από τις ανόητες νεανικές ταινίες της σειράς, όπου ο πρωταγωνιστής μπορεί να αυνανίζεται με μια μηλόπιτα ή να λιμπίζεται τη μάνα του καλύτερού του φίλου. Και, ναι, η πλοκή της μπορεί να συνοψίζεται σε μια πρόταση αρκούντως αφελή και... horny. Το αποδεικνύουν οι δύο κεντρικοί ήρωες με το που ανοίγουν το στόμα τους, κουβεντιάζοντας μονάχα για porn sites, οτιδήποτε... στοματικό μπορεί να περνάει από το νου ενός γυμνασιόπαιδου και τρόπους με τους οποίους ένα αγόρι μπορεί να κρύψει τη στύση του! Αληθινές, χωρίς προσποιήσεις, καθημερινές κουβέντες, που μέσα σε λίγα λεπτά καταφέρνουν και σε πετάνε μακριά από τη "φούσκα" του σεμνότυφου ή του επικίνδυνα νεο-συντηρητικού (σύγχρονη μάστιγα του χειρίστου είδους). Ο Seth και ο Evan μιλούν τη γλώσσα των ορμών τους, όχι της ηλικίας τους. Και, παραδόξως, αυτή η γλώσσα δεν ορίζεται από το έτος γέννησης που αναγράφεται στην ταυτότητά σου. Αυτό είναι το φυσικό σου γλωσσάριο. Κι αυτή είναι μια βασική αιτία για την οποία το ενήλικο άρρεν κοινό θα παραδοθεί αμέσως στο σύμπαν των δύο συμμαθητών, που η μοίρα και οι κακοί βαθμοί πρόκειται να χωρίσουν με τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες ήδη, άρχισε να ψάχνεις και για χαρτομάντιλα (δεν καθαρίζουν μονάχα τους υγρούς λεκέδες, εντάξει;)!

Στην παράδοση των καλύτερων κωμωδιών του είδους, οι οποίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική - πρωτίστως - κουλτούρα και διαπαιδαγώγηση των μελλοντικών γενιών, το Superbad (2007) διαδραματίζεται σε μια και μόνον ημέρα, κατά τη διάρκεια της οποίας οι ήρωες θα βιώσουν του λιναριού τα πάθη, θα κινδυνεύσουν να χάσουν από την υπόληψή τους μέχρι και τη ζωή τους, κι ύστερα θα καταλαγιάσουν σε αποφάσεις που θα χαρακτηρίσουν τη "μετάλλαξή" τους προς την ενηλικίωση. Όλα αυτά πάνω σ' ένα σενάριο που οι Seth Rogen και Evan Goldberg ξεκίνησαν να γράφουν από τα 13 τους, για να το δουν να γίνεται ταινία χωρίς ημερομηνία λήξης (λέγε με και all time classic), δίπλα σε σταθμούς όπως το American Graffiti (1973), το Fast Times at Ridgemont High (1982) ή εκείνη τη γαμάτη μέρα που ο Ferris Bueller (1986) αποφάσισε να κάνει κοπάνα. Μ' ένα καστ τόσο ιδανικό στη λεπτομέρεια της... μη εφηβείας (είναι τόσο παράξενο, αλλά αν προσέξεις καλά τις φυσιογνωμίες των κεντρικών ηρώων θα αισθανθείς πως πρόκειται για φάτσες "μικρομέγαλων ανθρώπων", από εκείνες που σου δίνουν την εντύπωση πως δεν πρόκειται να περάσει - και να δείξει - χρόνος από πάνω τους). Και σαν θαυμαστικό που έρχεται να κάτσει ορεξάτο, bold και φασαριόζικο στα ντεσιμπέλ γέλιου, για τον ύστατο χαμό, υπάρχει κι ο McLovin, το alter ego ενός Στιβ Ντούζου με λάθος DNA που ανυψώνει ολόκληρο το φιλμ σε ύψιστα επίπεδα cult διάστασης!

ΟΚ, θα πεις με ελαφριά καχυποψία. Μια teen sex κωμωδία που ξεφεύγει από τον trash σωρό. Αξίζει τον κόπο να τραβηχτείς, να ξοδευτείς και να χάσεις κι ένα δίωρο από τη ζωή σου για κάτι τόσο... "εύπεπτο"; Μη βιάζεσαι. Περίμενε να δεις πως το κλείνουν το "εργάκι" τα παιδιά και πάρε μάτι μια από τις πιο όμορφες, απλές και βαθιά συγκινητικές σκηνές αποχαιρετισμού που είδαμε ποτέ στο σινεμά, που ξύνει πληγές "παιδικές" ή παντοτινές και σου πετάει μια σφαλιάρα η οποία αρκεί για να κάνει επαφή με τα βάθη της μνήμης και της ψυχής μαζί. Με λίγα λόγια, το Superbad είναι μια ταινία με καρδιά. Και κότσια. Που κρύψαμε μέσα μας μεγαλώνοντας. Κοίταξε, λοιπόν, πίσω για άλλη μια φορά. Και δες αν έχεις κρατήσει ακόμη εκείνο το τηλέφωνο. Μπορεί να το χρειαστείς...

Χρονικό της απαγωγής και της εκτέλεσης του δημοσιογράφου Daniel Pearl από φονταμενταλιστές εξτρεμιστές στο Πακιστάν, το 2002, ιδωμένο μέσα από την εμπειρία της συζύγου του, Mariane.Διατηρώντας το αγαπημένο του ημι-ντοκιμαντερίστικο free style ύφος, ο αρκετά άνισος Michael Winterbottom φανερώνει μάλλον γρήγορα το πόσο λάθος επιλογή ήταν για το ρόλο του σκηνοθέτη αυτής της ταινίας. Και εντελώς ειρωνικά σε σχέση με τον τίτλο, η καρδιά είναι η μεγάλη απούσα από το φιλμ του! Φυσικά, με την ελπίδα ενός αψεγάδιαστου μοντάζ και την υπερκινητικότητα της κάμερας, επιχειρεί να την σκαπουλάρει, αλλά η ομηρία στην οποία έχει θέσει το συναίσθημα, δίπλα σε μια άκρατη διάθεση ειρωνείας απέναντι στα πάντα και τους πάντες, βγάζει στην επιφάνεια μια ψύχρα που δεν ανταποδίδει στη γενναιότητά σου ως θεατή, ο οποίος μάλλον επιδιώκει να συμμεριστεί το δράμα της ηρωίδας (λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο...). Η απολιτική και εκ του ασφαλούς φιλελεύθερη καταγγελία βγάζει γλώσσα στον ίδιο της τον εαυτό όταν ζυγίζει τους Ισλαμιστές, τις δυτικές "κακές" αστικές συνήθειες, το τσίρκο των media, τα δήθεν ισορροπημένα πρωτόκολλα, τις βιοτικές συνθήκες εξαθλίωσης και τους κακούς χειρισμούς της "ντετεκτιβίστικης" ίντριγκας στο ίδιο σακί δίχως διάθεση αναζήτησης του δικαίου. Σόλο και ικανοποιητικός ο αγώνας της Angelina Jolie που δαγκώνεται με μέτρο πριν μπήξει την τσιρίδα, αλλά την έχει πουλήσει κι αυτήν ο Winterbottom με περαστικές φλασιές ευτυχισμένου ζευγαριού δίχως αληθινή υπόσταση.

Τελικά, μια εικόνα μονάχα μένει στη μνήμη, της γυναίκας που κατηφορίζει το παρισινό σοκάκι στο τέλος της ταινίας, κρατώντας από το χέρι το ορφανό από πατέρα τέκνο της, με την πλάτη γυρισμένη σε όλους (σαν τη στάση που κρατά και ο δημιουργός). Κι εκεί, όμως, τη ζεστασιά και την όποια ανθρωπιά από τη διασκευή των Nouvelle Vague στο In a Manner of Speaking (πρώτη εκτέλεση από τους Tuxedo Moon, για την ιστορία) τη δανείζεται...

Στη κατεχόμενη από τους Γιαπωνέζους Σαγκάη, Κινεζούλα που την εκμεταλλεύονται όλοι ξεσκίζεται στο πήδημα με καθεστωτικό που τον κατασκοπεύει.Ο Ang Lee έχει βαρεθεί να δηλώνει εδώ και καιρό ότι η Ποθοπροσοχή (2007) του είναι πολύ κινέζικη για δυτικά ακροατήρια. Και διαβάζοντας και τη συνέχεια, βλέπεις ότι ενώ στη Δύση η ταινία προβάλλεται σε περιορισμένα και σινεφίλ ακροατήρια με περιθωριοποίηση ενισχυμένη από την οριακή ακαταλληλότητα ορισμένων σκηνών της, στην Ασία παίζει σα δράμα εποχής για ευρύτατο κοινό (στην Κίνα έκανε το σαββατοκύριακο ένα από τα μεγαλύτερα ανοίγματα της χρονιάς) αδιαμαρτύρητα λογοκριμένη στα 9 από τα 157 λεπτά της διάρκειάς της. Αν βάλεις τώρα ότι από τη μια ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι το σεξ είναι (προσφυώς) η κορύφωση του φιλμ και δε διαψεύδει τις (ευτυχείς) φήμες ότι είναι και απροσποίητο, ενώ από την άλλη καλοβλέπει την κινέζικη αγορά σαν εν δυνάμει τη μεγαλύτερη του πλανήτη (όπως και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης φυσικά), αισθάνεσαι λίγο σαν ιθαγενής που του πασάρουν χάντρες για διαμάντια έξι καρατίων.

Το προκρούστειο δράμα έχει βασιστεί σε σύντομη απολίτικη ιστορία της απολίτικης Eileen Chang και την παραγεμίζει με σκηνές όπως τις διαβόητες στο τραπέζι του mahjongg. Εκεί, μέσα από μαεστρικές αδιάκοπες κινήσεις της κάμερας, παρακολουθείς τις λεπτομέρειες των κομματιών και τις στρατηγικές των χαρακτήρων που τα κινούν, όσο φλυαρούν, για κάνα τέταρτο κάθε φορά. Και το πρόβλημα είναι ότι η κάθε γαμημένη λεπτομέρεια που μετράει, σύμφωνα με το επαναλαμβανόμενο μότο του φιλμ, δεν έχει απολύτως τίποτα πίσω της και παραμένει γυμνή όσο το μαραζωμένο τσουτσούνι του Tony Leung την ώρα που υποτίθεται γαμάει ασυγκράτητα σαδιστικά τη πιτσιρίκα. Έτσι, στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο του παιχνιδιού το φόντο είναι απλούστατα ότι η μικρή είναι άσχετη και στο δεύτερο ότι η κυρία παρεμποδίζει τον κύριο να.. σπρώχνει τη δεσποινίδα. Κι αν ατύχησες και δε ξέρεις από ματζόγκια καρντιά μου και δε μιλάς και κινέζικα να υπερβείς την αλλού γι αλλού μετάφραση (τουλάχιστο στη προβολή του Πανοράματος), μην ανησυχείς, θα 'χεις την ευκαιρία να αποκοιμηθείς σε τουλάχιστο μιάμιση ώρα ακόμα όσο ο Ang Lee χρησιμοποιεί μια ολόκληρη περίοδο και μια ολόκληρη μεγαλούπολη σα θέα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όπου οι πρωταγωνιστές του βγάζουν τα μάτια τους.

Η εξαιρετική φωτογραφία του βασικού συνεργάτη του Alejandro González Iñárritu, Rodrigo Prieto, η ερμηνεία της πρωτόβγαλτης Tang που επιλέχτηκε από χιλιάδες για να τη βασανίζει ατελείωτα ο Lee στα γυρίσματα, και το κάπου ενδιαφέρον ασιατικό σαδομαζοχιστικό twist σε ένα μοτίβο που έχει στηρίξει από Notorious (1946) μέχρι Black Book (2006) δε μπορούν να σώσουν ένα φιλμ που θεωρεί πιο απαραίτητο να επιδείξει καμιά κατοστή φορές σημάδια από κραγιόν σε ποτήρια και φλυτζάνια αντί να υποθέσει τουλάχιστο αν οι αντιστασιακοί είναι μαοϊκοί ή του κουομιτάνγκ και τι παθιάζει τον δοσίλογο. Α, και οι επίμαχες σκηνές, παρά τα αεροπλανικά της κάμερας και το καμασουτρικό του στησίματος, είναι εξίσου αδιάφορες.

Αρουραίος καταδιωκόμενος από αρουραία, χάνει το σκουλήκι του και καταλήγει σε κοτέτσι με ασχημόπαπο, το οποίο αποφασίζει να πάρει μαζί του στο καρναβάλι των γλάρων να το βάλει να χορέψει, αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να του προκύψει κύκνος.Βασισμένο ανάλαφρα στο γνωστό παραμύθι του Hans Christian Andersen, Γαλλογερμανοϊρλανδοδανοεγγλέζικο κινούμενο σχέδιο με στόχο να χαϊδέψει βρεφικά αυτιά με μηνύματα περί διαφορετικότητας, εγκαρτέρησης, πίστης και επιμονής στο κυνήγι και την ανακάλυψη της εσωτερικής ομορφιάς του ασχημόπαπου που κρύβει κύκνο, το συγκεκριμένο πουλερικό δεν κρύβει ούτε σπιρτάδα στο χιούμορ και τους διαλόγους, ούτε ενδιαφέρον στην πλοκή που θα μπορούσε να το βοηθήσει να υπερβεί τους περιορισμούς της εικόνας. Το σχέδιο προσεγγίζει την στρογγυλάδα της πλαστελίνης για να καλύψει την ανεπάρκεια του απελπιστικά ερασιτεχνικού animation, σε ένα θέαμα φτωχό και κουραστικό, αν δεν βρίσκεσαι κάτω απ' την ηλικία της προπαίδειας, ή δεν ζεις στα '90s ας πούμε.