Με την αγορά του Jack Brooks: Monster Slayer (2007) από την Anchor Bay να συνεχίζει φέτος την πρόσφατη παράδοση αγοραπωλησιών ικανών να τραβήξουν το ενδιαφέρον των trades (και όποιου έχει και δεν έχει ιδέα κατά συνέπεια), το 14ο Slamdance έκλεισε χτες τις πόρτες του στο Treasure Mountain Inn του Park City ανακοινώνοντας και τα βραβεία του (που σπάνια έχουν και καμιά ιδιαίτερη σημασία). Το πάντα αναρχικό φεστιβάλ έκλεψε αυτή τη χρονιά λίγη παραπάνω δημοσιότητα από το μεγαλύτερο και ταυτόχρονο λιγότερο ανεξάρτητο φεστιβάλ της παγωμένης πόλης της Utah, επειδή και μόνο το τελευταίο δε τα κατάφερε να ζεστάνει ιδιαίτερα τους περισσότερους επισκέπτες του.

Το Sundance βέβαια κλέβει σιγά σιγά με τη σειρά του τις παραδοσιακές τρομοσυμμετοχές του Slamdance, αφήνοντας του φέτος σαν υποψήφιες για κάτι καλό και παραπέρα, εκτός από τον Jack, μόνο τη μεταφορά του βασικού τίτλου της Imperium Comics στο Trailer Park of Terror (2008) και την Paranormal Activity (2007). Όσο για το πρόσφατο απόκτημα της εταιρείας που έβαλε στα ράφια των ντιβιντάδικων τα Evil Dead και Living Dead franchises, πέρασε ήδη από την Ευρώπη (Sitges, San Sebastian, Στοκχόλμη), και φαίνεται σαν ακόμα ένα cult hit του χώρου, μετά τα Hatchet (2006) και Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon (2006), στο οποίο δανείζει το όνομά του για τα credits ο Robert "Freddy Krueger" Englund. Και ίσως η αναβίωση, κομπλέ με χειροφτιαχτά εφέ, του camp horror στιλ των ντιβιντιασμένων 80s μαζί με τους συνειρμούς για τηλεοπτικούς (βλ. βαμπιρο) slayers να το βοηθήσουν να κουβαλήσει κόσμο από τους καναπέδες στις αίθουσες. Στόχο που δε πέτυχαν τα άλλα δυο παρά την εξίσου, μέχρι βαθμό σπαμαρίσματος, θετική στήριξη από την κριτική.

Το Videorama και το mftm.gr σας προσκαλoύν στην Avant Premiere της παιδικής ταινίας φαντασίας Το Νησί των Χαμένων Ψυχών. Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου στις 10 το βράδυ στo REX VIDEORAMA στη Δραπετσώνα.

Βασισμένος στην δημιουργημένη απ' τον Mel Brooks ομότιτλη τηλεοπτική σειρά των mid-60s και στο γεγονός ότι όσοι την έβλεπαν είναι είτε νεκροί, είτε πεθαίνουν, ο με στιβαρή προϋπηρεσία σε ημιαποτυχημένα ρετάλια κωμικών ναυαρχίδων Peter Segal (δημιουργός του τελευταίου μέρους της τριλογίας των Τρελών Σφαιρών, του τελευταίου της διλογίας της αναβίωσης του Nutty Professor με τον Eddie Murphy και δυο εκ των πιο αδιάφορων ταινιών του Adam Sandler), πιάνει στα χέρια του τον πιο καυτό αυτή τη στιγμή κωμικό στην Αμερική (και το υπόλοιπο στερέωμα), μάλλον για να αναλάβει να τον... δροσίσει. Παρέχοντας τα απαραίτητα γκαφατζιλίκια, ο Steve Carell είναι ο Maxwell Smart, νεοπροαχθής ατζέντε 86 υπηρεσίας υποθέτεις μυστικής με το εύγλωττο κωδικό όνομα CONTROL, που προσπαθεί να θέσει υπό έλεγχο τις σκοτεινές δυνάμεις υπηρεσίας υποθέτεις τρομοκρατικής με το εύγλωττο κωδικό όνομα KAOS.

Τον απαραίτητο αντιπερισπασμό της γλυκομούτσουνης καβλίτσας παρέχει η Anne Hathaway, που είναι και η μόνη δευτεραγωνίστρια που κατάφερε να εξασφαλίσει χρόνο άνω των 0.332 δευτερολέπτων στο πορτογαλλέζικο διεθνές trailer που κάνει τις βόλτες του στο δίκτυο σήμερα, μερικούς μήνες μετά το πρώτο, αμερικάνικο teaser. Teaser που με την λιτή του αποτελεσματικότητα είχε ανοίξει ορέξεις για καινούριο Austin Powers το καλοκαίρι που είχε κυκλοφορήσει, αλλά νερώθηκε αρκετά για να γίνει trailer και σε προδιαθέτει το πολύ για καινούριο The Tuxedo (2002), χωρίς τα ταρζανικά του Jackie Chan. Και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο ανεπιθύμητος είναι στη Βραζιλία ο Dwayne Johnson, που εμφανίζεται ελάχιστα, πόσο χαμηλό ηλικιακά είναι το target group της ταινίας που δεν θα αναγνωρίσει τον Alan Arkin, και πώς κατάφερε να απεμπλακεί τελείως ο Βill Murray, που δεν εμφανίζεται ούτε στους τίτλους τέλους.

Οι φαντασιώσεις και η ψευδομαρτυρία ενός ζηλόφθονου 13χρονου κοριτσιού γίνονται αιτία να χωρίσουν οι δρόμοι ενός ζευγαριού που μόλις παραδεχόταν τα συμπτώματα της αμοιβαίας ερωτικής έλξης, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου, στη Βρετανία του '30.Τι θα ήταν η άβυσσος του μυαλού δίχως τις λέξεις; Πως θα ήταν η ζωή σ' έναν κόσμο δίχως φαντασία, δίχως τη διεγερτική τέχνη της μυθοπλασίας, τη δύναμη της δημιουργίας που πνέει μέσα μας συναισθήματα μεγάλης ευτυχίας ή μιας κατάρας που τίποτε δε μπορεί να εξιλεώσει... Πριν προχωρήσω σε ένα πλήθος από ερωτήματα που ταυτίζονται ιδανικά με το φιλμ του Joe Wright, θα ήθελα να εξομολογηθώ κάτι, απλά και τίμια: υπάρχουν αμέτρητες λέξεις τις οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς, σε μια απόπειρά του ν' αποτολμήσει να περιγράψει τούτο το εξαίρετο λογοτεχνικό σύμπαν του Ian McEwan. Λέξεις που δύσκολα μπορούν να κοντραριστούν με τη σεναριακή διασκευή - κέντημα του Christopher Hampton. Λέξεις που πέφτουν στο κενό μπροστά στο φιλμικό αποτέλεσμα. Ήδη φλυαρώ, αλλά, πρέπει να δείτε την Εξιλέωση με τα ίδια σας τα μάτια για να νοιώσετε την επίδραση που μπορεί να έχει μέσα μας η εμπειρία ενός κινηματογραφικού έργου. Χωρίς λόγια.

Με μια σιγουριά που σε αφήνει σύξυλο (ακόμη περισσότερο μετά τη δεύτερη θέαση του φιλμ!), ο Wright, στα 35 του και με μόλις μια ακόμη μεγάλου μήκους ταινία στο βιογραφικό του, αναβιώνει και εκ-μοντερνίζει ταυτόχρονα τη μεγάλη παράδοση του μεταπολεμικού βρετανικού σινεμά στο μελόδραμα, σα να σου λέει πως μπορεί ν’ αγγίζει το επίπεδο μιας Σύντομης Συνάντησης (1945)! Παλαιομοδίτικη στη βάση της, σχεδόν σημερινή ή έστω διαχρονική στην ψυχολογία γραφής της, δραματουργημένη φιλμικά όσο πιο σύγχρονα γίνεται χωρίς να "κλωτσάει" εκτός τόπου και χρόνου, η Εξιλέωση δένει ένα ολόκληρο χάσμα κινηματογραφικών γενεών μέσα από στρώσεις αφηγηματικών ανατροπών και σκηνοθετικών ευρημάτων με φινέτσα που βροντοφωνάζει "instant classic", για να κορυφωθεί σε τραγωδία... λεκτική. Προτού συνειδητοποιήσουμε το αληθινό δράμα και καλά κρυμμένο μυστικό του φιλμ, η Briony μας εξηγεί τη φύση της ασθένειάς της, που την καταδικάζει να χάνει το νόημα των λέξεων, μαζί με τη μνήμη της και ότι άλλο σημαντικό κρατάει στη ζωή έναν συγγραφέα. Αλλά, τελικά, αξίζει να θρηνούμε περισσότερο για την απώλεια όλων αυτών των λέξεων, για το κακό που μπορεί να διέπραξαν μέσα από τη φαντασία της συγκεκριμένης αφηγήτριας του έργου ή για την απώλεια των ψυχών που όλοι μας αναζητούμε να ανακουφίσουμε τεχνηέντως, φραστικά, ιδεατά, μέσα από τρεμάμενες συλλαβές, με την ελπίδα της εξιλέωσης στον άλλο κόσμο; Μπορούν οι λέξεις να γιατρέψουν την αλήθεια και το κόστος των επιλογών της Briony; Και πάλι, με τα ίδια σας τα μάτια, σε έναν επίλογο που κόβει την ανάσα θα βρείτε την απάντηση, όχι στα λόγια της όποιας κριτικής...

Πολλοί οι συνοδοιπόροι στο σκηνοθετικό επίτευγμα του Wright (το μονοπλάνο διαρκείας με τα στρατεύματα στο λιμάνι της Δουνκέρκης αρκεί για να θαυμάσει κανείς τον οραματιστή δημιουργό). Η Saoirse Ronan που κλέβει την παράσταση στο ρόλο της 13χρονης Briony, για να δώσει τη σκυτάλη στο γερασμένο βλέμμα οδύνης της Vanessa Redgrave. Το συγκλονιστικό κινηματογραφικό score του Dario Marianelli, που αναδεικνύει και πάει την αποκαλούμενη source music σε μονοπάτια έμπνευσης που σου τεντώνουν τ' αυτιά. Η φωτογραφία του Seamus McGarvey που φλουτάρει φετιχιστικά πάνω σε αντανακλάσεις της Keira Knightley μέχρι την ολοφώτεινη εικόνα της βρετανικής επαρχίας του '30, πριν πνιγεί στο σκοτάδι που φέρνει το ψέμα και ο πόλεμος. Το μοντάζ του Paul Tothill που μοιάζει να βηματίζει πάνω στην παρτιτούρα του Marianelli. Η γκαρνταρόμπα της Jacqueline Durran που προσθέτει θηλυκότητα πάνω στην παγερή σιλουέτα της Knightley. Και, πηγή όλων, πρωταρχική, η πένα του McEwan που έπλασε ένα φινάλε λυγμικά λυτρωτικό το οποίο δεν πρόκειται ν' αφήσει βλέμμα στεγνό στις αίθουσες.

Χωρίς να θέλω να παρασυρθώ από λέξεις απόλυτες όπως "αριστούργημα", πιστεύω πως η Εξιλέωση είναι μια ταινία που πρέπει να δοκιμαστεί από το χρόνο, πρέπει να επουλωθεί μέσα μας σαν τραύμα της ψυχής, της λαβωμένης από λόγια εσφαλμένα. Ειλικρινά, κάθε επόμενη φορά που έβλεπα το φιλμ, η συναισθηματική φόρτιση δεν έχανε ίχνος από την έντασή της. Το αντίθετο, μάλιστα! Άσχετα από την όποια τύχη της στα Όσκαρ (επτά υποψηφιότητες), λοιπόν, θα στοιχημάτιζα με μεγαλύτερη σιγουριά για την άξια θέση της στο αύριο. Ίσως τότε ζητήσω κι εγώ τη δική μου εξιλέωση από ένα έργο που... έβλεπε πιο μπροστά από την αλήθεια την οποία μπόρεσα να αντιμετωπίσω σήμερα σαν θεατής.

Σε πλήρη αντίθεση με high school musicals, νεανικό άγχος είναι να κυοφορείς παιδί από τον Michael Cera με 80s σορτσάκι που τονίζει το προσόν του (να ανήκει στον αντρικό πληθυσμό).Η Juno (2007) φτάνει στις ελληνικές αίθουσες έχοντας ξεπηδήσει σχεδόν θρυλικά πια από τα ανεξάρτητα και φεστιβαλικά κυκλώματα το Σεπτέμβρη για να γίνει, τον τελευταίο μήνα, αγγίζοντας τα $90 εκατομμύρια σε εισπράξεις, με διαφορά η μεγαλύτερη επιτυχία της Fox Searchlight (με ιστορία και ειδίκευση στο να κάνει ακριβώς αυτό, όπως ξέρεις) και να τσιμπήσει τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες στις βασικές κατηγορίες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, γυναικείας ερμηνείας) προχτές, για όλους αυτούς τους λόγους που σου 'χαμε πει από το trailer.

Επιπλέον, παρόλο που ξεκινάει σαν ένα ακόμα έξυπνο indie για έξυπνους indieφιλ και η Diablo Cody ποτέ δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να προσθέσει ακόμα μια (και ακόμα μια) ατάκα σε όλη της τη διάρκεια, η ταινία αγκαλιάζει τελικά την εκπεφρασμένη της φιλοδοξία για απλότητα όπως η πρωταγωνίστριά της το αγέννητο μωρό, φοράει την καρδιά της στο μανίκι της όπως όλο το καστ και οι συντελεστές, και σε βρίσκει να γέρνεις ασυναίσθητα προς τα μπρος με αγαλλίαση όπως παρατηρεί ο Roger Ebert που την έβαλε στην κορυφή της λίστας του με τις καλύτερες της χρονιάς. Τα εύσημα πάνε φυσικά σε όλους αλλά μάλλον περισσότερο και μάλλον απρόσμενα στον υπερβουηγμένο για το Thank You for Smoking (2005) Jason Reitman, για την αυτοσυγκράτηση και την τήρηση των ισορροπιών που δεν επιτρέπει σε κανένα, ακόμα και κακοπροαίρετο, να βρει πάτημα για κατηγορίες. Έτσι, όπως θα σου πουν και καναδυό ακόμα, μη περιμένεις τίποτα τόσο έμμονο όσο το Ghost World (2001) αλλά κάπου κάτι θα σου μείνει να πιάνεις και αργότερα εκτός από το sassy χιούμορ. Και το πιο πιθανό είναι, αν ακολούθησες τη συμβουλή μου από το φθινόπωρο και πας στη προβολή με πεντέξι γκομενίτσες που σε θεωρούν πια πολύ υποψιασμένο, να θες να κρατήσεις μετά μόνο την Ellen Page, και ότι άλλο σου γεννοβολήσει, για οικόσιτο ζωάκι.

Κάποιοι Βιρμανοί είναι εχθροί μας, κι ο John Rambo φίλος μας.Κι αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την μεγάλη επιστροφή του τεράστιου (κυριολεκτικά, πλέον) John Rambo, που μετά το σχετικό τρομολαγνικό μοντάζ ρεπορτάζ, ξεκινά με έτερο, ειδυλλιακό, όπου ο John δένει κόμπρες φιόγκο και (στην αγαπημένη μου εικόνα της σαιζόν, τουλάχιστον), ψαρεύει με τόξο και βέλος, κι έτσι περνάει ο καιρός. Ώσπου η ήσυχη ζωή του αλλάζει, όταν γκόμενα με φωνή party line και ιδέες αθώου αλτρουισμού ταιριαστού με τις αφέλειες του μαλλιού της, τον προκαλεί σε face off με φιλοσοφικά τσιτάτα. H δική σου campy άνεση χαλάει στο 15λεπτο, με ολική επίθεση εικόνων συγκλονιστικής στρατιωτικής βαναυσότητας, που σιγουρεύουν το μυαλό σου ότι κάποιος πρέπει να επέμβει, το προετοιμάζουν για τη βαναυσότητα που θα ακολουθήσει, και του δίνουν πάτημα να την δικαιολογήσει. Κάνει μια κοιλάρα μέχρι να έρθει βέβαια, και κάποια απ' τα βασανιστήρια που την προκαλούν μπορεί να τα βλέπεις σ' επανάληψη για να τα εμπεδώσεις, αλλά όταν γυρίσεις απ' το φουαγιέ, είναι εγγυημένο οι παλμοί σου να πιάσουν τα rpm των μυδραλιοβόλων που γαζώνουν ό,τι μελαψό βρεθεί μπροστά τους, κι ανοίγουν τρύπες μεγαλύτερες κι απ' την οικονομική κρίση της Αμερικής, για να σου σερβίρουν αχνιστά λαχταριστά άντερα σχηματικών σαδιστών αλλοεθνών τρομοκρατών, ανεβάζοντας το death count στους τρεις νεκρούς ανά λεπτό, όπως περηφανεύεται το promotion. Ο δρόμος της επιστροφής είναι μακρύς και ματωμένος, αλλά ο βετεράνος ο σωστός, τη δουλειά του θα την κάνει.

Μουσικός του δρόμου γνωρίζει μετανάστρια με παιδεία στο πιάνο, κάνουν παρέα, γράφουν τραγούδια, ερωτεύονται, κι αυτός πρέπει να φύγει, να πάει να γίνει σταρ. Θα την πάρει μαζί του;Ταιριάζοντας την ειλικρίνεια της απελπισμένης αισιοδοξίας των χαρακτήρων του και της ιστορίας ελπίδας μέσα στη μιζέρια τους, με την λεπτότητα της βεριτέ απεικόνισής της με την κάμερα στο χέρι, ο John Carney πετυχαίνει έναν συνδυασμό σπάνιο, σπουδαίο και δύσκολο, και τον περνάει σ' ένα ολότελα διαφορετικό κι ολότελα αλλόκοτο επίπεδο με την άποψή του για indie εκδοχή σύγχρονου μιούζικαλ κομπλέ με indie ήχους να σετάρουν με την indie παραγωγή του. Κι αυτό που προκύπτει, είναι ένα μυστήριο πλάσμα που μπορείς εύκολα να καταλάβεις γιατί μπορεί να εξυψωθεί μέσα απ' το σωρό ανεξάρτητων wannabe ταινιών που αποτελούν το Sundance όπου και ξεχώρισε με το βραβείο κοινού, αλλά στο δικό του χώρο και χρόνο, δύσκολα στέκεται στα πόδια του. Δεν είναι λίγες οι σκηνές που το πάντρεμα ταινίας και τραγουδιού είναι ιδανικό, με τα κυρίως σπαραχτικά τραγούδια του να λειτουργούν άψογα για να πάνε την ιστορία μπροστά (ή για να σου πουν τη κρύβεται από πίσω), αλλά δεν είναι και λίγες εκείνες που η κατάσταση θυμίζει τσόντα, με τη διαφορά ότι αντί οι πρωταγωνιστές να μπαίνουν στο κάδρο και να λένε δυο ατάκες για να πηδηχτούν, οι πρωταγωνιστές μπαίνουν στο κάδρο και λένε δυο ατάκες για να τραγουδήσουν. Πάντως, και παρ' ότι τις ισορροπίες περισσότερες φορές τις χάνει απ' ότι τις κρατάει, το Once παραμένει σίγουρα μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, έστω και σαν κολάζ, από μια σειρά βιντεοκλίπ με τους ίδιους, αγαπημένους σου πρωταγωνιστές.