Εργένης παίχτης του αμερικάνικου ποδόσφαιρου ανοίγει τη πόρτα του σε οχτάχρονη που φιλοδοξεί να φορέσει φούστα μπαλαρίνας στο μπουλντόγκ του. Για αρχή.Τυπικότατη ταινία της Disney, γράφεις γι' αυτή κριτική από την αφίσα ακόμα, ο Μπαμπάς για Γκολ έχει τόση σχέση με κάτι που θα σε ενδιέφερε όση και οι (ανύπαρκτοι) Boston Rebels με το NFL (που απουσιάζει επιδεικτικά από μια παραγωγή πήχτρα στη μαύρη διαφήμιση). Ο Dwayne "The Rock" Johnson καταδιασκεδάζει τη συμμετοχή του σα προφανώς στρατηγική (όσο και του Hulk Hogan με tutu) επιλογή καριέρας, σκηνοθεσία και μοντάζ έχουν εξίσου διαλέξει να κάνουν, με το αζημίωτο, το ταλέντο τους μηχανή που κόβει δολάρια για τον οίκο του πόντικα. Ο χαρισματικός Σαμοανός παραδίδει με διαφορά όγκου τη καλύτερη ερμηνεία όμως, τόσο που όταν χρειάζεται να δακρύσει δεν είσαι σίγουρος αν είναι ψηφιακό εφέ ή τον φτάσαν μέχρι εκεί οι υπόλοιποι, το σενάριο φαίνεται να το 'χουν γράψει οι παραγωγοί με ψευδώνυμα, και οι ίδιοι φαντάζεσαι ήταν αυτοί που επέμεναν στα καλοκαιρινά γυρίσματα για υποθετικά χειμωνιάτικη ιστορία και στον άπειρο χρόνο που ξοδεύεται για να διαπιστώσεις πόσο πραγματικά σπαστικά χαζοχαρούμενη ή απλά σπαστική είναι η πιτσιρίκα που διάλεξαν για πρωταγωνίστρια. Καλύτερα να βάζαν νάνο να τη παριστάνει, να κόλλαγε και κάνας σχετικός τίτλος Άτομο με Ειδικές Υψομετρικές Ανάγκες για Κλωτσιές.

Χωρίς λεπτομέρειες, ο ατζέντης του ανακοίνωσε σήμερα στο Λονδίνο τον θάνατο του Anthony Minghella, "συγγραφέα που τύχαινε να σκηνοθετεί" σύμφωνα με τον προ βδομάδας αυτοχαρακτηρισμό του που μετέφερε στους δημοσιογράφους ο φίλος του David Puttnam.

Η estelle με αρκετή παιδεία και υπομονή για να εκτιμήσει τον χαμηλότονο, μυθιστορηματικό, ελλειπτικό, σοβαρά καλλιτεχνικό τρόπο αφήγησής του, τον αποχαιρετά με την αίσθηση ότι δε ξεδίπλωσε κάθε πτυχή του, ακόμα συνεπαρμένη από τη σκηνή που ο Almásy σκίζει το φόρεμα της Katharine μετά το χαστούκι της:

Ο σκηνοθέτης του Άγγλου Ασθενή (1996), της συγκινητικής μεταφοράς του μυθιστορήματος του Michael Ondaatje που έχαιρε μυθικού status ήδη πριν την έξοδό της στις αίθουσες, λόγω ατέλειωτων γυρισμάτων, διακοπών χρηματοδοτήσεων και άλλων τινών και τελικά σάρωσε τα Oscar® δικαιολογώντας το όλο σούσουρο (και παίρνοντας 9 συνολικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας), έφυγε αθόρυβα πριν προλάβει να ασθενήσει μακροχρόνια και βασανιστικά, όπως ο ήρωάς του. Ο Anthony Minghella, που πέντε μήνες πριν υποδεχόταν ακμαίος τους καλεσμένους του 51st London Film Festival ως πρόεδρος του BFI και όντας μεταξύ γυρισμάτων για το δικό του κομμάτι του New York, I Love You (2008) και προετοιμασίας νέων project, αποφάσισε να μετοικήσει εν τόπω χλοερώ σε ηλικία μόλις 54 ετών σοκάροντας ανεπανόρθωτα εμάς και ολόκληρη την κινηματογραφική κοινότητα.

Μόλις μια εβδομάδα πριν δήλωνε ότι εμπιστεύεται κυρίως τη συγγραφική και όχι τη σκηνοθετική του ικανότητα, και ξεκίνησε την καριέρα του πράγματι από την ενασχόληση με τις λέξεις και όχι τις εικόνες. Με πανεπιστημιακά credits σε English and Drama, το θέατρο ήταν το πρώτο από τους κλάδους της show-biz που τον διεκδίκησε. Με πιο γνωστά θεατρικά του το Whale Music και κυρίως το Living in Bangkok, στράφηκε αργότερα στη σκηνοθεσία και στη συγγραφή για την αγγλική και την αμερικάνικη τηλεόραση. Κάπως έτσι, ξώφαλτσα, έκανε και την πρώτη του ταινία Truly, Madly, Deeply (1990) που προοριζόταν αρχικά για τηλεταινία και ανέδειξε το ταλέντο του για πλάσιμο χαρακτήρων με βάθος και υπόσταση, ταλέντο που επιβεβαιώθηκε και στην επόμενη δουλειά του με το Matt Dillon στο Mr. Wonderful (1993). Ο θρίαμβος του Άγγλου Ασθενή με τον καυτό έρωτα του Ralph Fiennes για τη Kristin Scott Thomas να γίνεται θέμα εξιστόρησης προς την υπομονετική νοσοκόμα Juliette Binoche, έφερε ζηλευτές χολιγουντιανές παραγωγές στα πόδια του, The Talented Mr. Ripley (1999) και Cold Mountain (2003) με πρωταγωνιστές διαμετρήματος (ή έστω λάμψης) Jude Law, Philip Seymour Hoffman, Gwyneth Paltrow, Nicole Kidman. Το Breaking and Entering (2006) με τη Juliette Binoche ως μετανάστρια ράφτρα από τα Βαλκάνια μένει τελικά (δυστυχώς) ως το κύκνειο άσμα του στο πανί. Οι φίλοι της όπερας θα τον θυμούνται για την, βραβευμένη με Olivier Award, εκδοχή της Madam Butterfly που σκηνοθέτησε στο London Coliseum για λογαριασμό της ENO.

Χειμαρρώδης όσο και η ταινία του αλλά στο πιο εύγλωττο, ο Θάνος Αναστόπουλος είναι ένας απ' τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους να έχεις απέναντί σου να σου μιλάει, ειδικά αν το θέμα είναι ο ελληνικός κινηματογράφος. Γι' αυτό και η συνέντευξη ξεκίνησε μέρα και τελείωσε νύχτα, όπως μπορείς να δεις στο βίντεο, στο οποίο ελπίζουμε να εκιτμήσεις τη χρήση φυσικών φωτισμών, και να συγχωρέσεις την αγωνία του stams, που αποσύνδεσε στα μισά την ψείρα, γιατι ο ήχος τού "ακουγόταν υπερβολικά καλός". Χρόνια μέσα και δίπλα στα κυκλώματα από διάφορες θέσεις και τελευταία ως υπεύθυνος του ελληνικού τμήματος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Αναστόπουλος διαγωνίστηκε στο διεθνές τμήμα του Φεστιβάλ τον περασμένο Νοέμβριο, και ένα βράδυ μετά την εκεί βράβευσή του για ένα σενάριο που ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ πριν το τελευταίο cut, μάζεψε και στα Κρατικά ό,τι περίσσευε απ' τον τυφλοσούρτη του El Greco (2007), και το "στουντιακό" ας-το-πούμε-ανίψι της Δέσποινας Μουζάκη, την Uranya (2006). Έχοντας ήδη παιχτεί στο Βερολίνο και με αρκετά ακόμη ταξίδια στο εξωτερικό στην ατζέντα της, συμπεριλαμβανομένης μιας στάσης στο MoMA της Νέας Υόρκης, για να σημειώσει μαζί με το Valse Sentimentale (2007) της Κωνσταντίνας Βούλγαρη την παρθενική εμφάνιση ντουέτου ελληνικών ταινιών στο πρόγραμμα νέων δημιουργών του μουράτου Lincoln Center, και με Κρατικά Βραβεία τρίτης καλύτερης ταινίας, σεναρίου και πρώτης ανδρικής ερμηνείας, τα οποία δεν θα δεις πουθενά στην προώθηση (αν δεις πουθενά την προώθηση), η διόρθωση βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, ελπίζοντας να διορθώσει την παθογένεια του ντόπιου κινηματογραφικού τοπίου που στερείται ταινιών μεσαίου βεληνεκούς, κι ελπίζοντας βέβαια, να βοηθήσει τον δημιουργό της να αντέξει τα επιτόκια που φορτώθηκε για χάρη της. Κοινού θέλοντος.

Η Rosebud και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Funny Games. Την Κυριακή 23 Μαρτίου στις 2 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

“A feature film is twenty-four lies per second.” — Michael Haneke, Cannes (2005)

Πάντα ψάχνοντας την διαπλοκή κοινού και media, του ζωντανού και της εικόνας του, και της παρηγοριάς που δίνει το ψεύτικο στον άρρωστο απ' το αληθινό (και τον άρρωστο για το ψεύτικο), ο Haneke έκανε πριν δέκα χρόνια το πέρασμά του από πειραγμένο μαύρο πρόβατο της Βιεννέζικης διανόησης της τέχνης, σε τεχνίτη του προχωρημένου, κοφτερού Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, με το Funny Games (1997) του, την κορύφωση του ελέγχου του στα όρια του θεατή και του θεάματός του. Μια pop προβοκάτσια της αφηγηματικότητας, που καταργεί την ασφάλεια που σου προσφέρει η γνώση σου ότι αυτό που βλέπεις είναι απλά μια ταινία, με ένα (τότε) ολότελα αναπάντεχο μέσα στη μουδιαστική ένταση που σου είχε δημιουργήσει, κλείσιμο του ματιού. Ένα συμβολικό και κυριολεκτικό παιχνιδιάρικο πείραγμα, που σου ξεκαθαρίζει ότι, πολύ απλά, το ξέρει κι η ίδια η ταινία, ότι είναι απλά μια ταινία. Άρα, είναι, τότε, απλά μια ταινία; Και τί κάνουν αυτοί οι τύποι με τα άσπρα που γυρνάνε και σου μιλάνε;

Χαρακτηρισμένο ως άσκηση αντοχής που πρέπει να υποστείς για να μπορέσεις να περάσεις στο πολύ σημαντικότερο επόμενο στάδιο που είναι το να το συζητήσεις, το Funny Games σε φέρνει αντιμέτωπο με την ικανότητά σου να διαχειριστείς μια ανελέητα ρεαλιστική (στην πραγματικότητα μη-) απεικόνιση πόνου και τρόμου που σκοπό έχει απλά και ολοφάνερα να συνταράξει τα βασικότερα ένστικτα της επιβίωσής σου και να σε βοηθήσει να αντλήσεις απ' αυτά την απόλαυση της εμπειρίας, αλλά την ίδια ώρα αυτοαναιρεί την ρεαλιστική βάση της σπάζοντας τον διάφανο τέταρτο τοίχο της οθόνης, για να σε κάνει συνένοχο των πηγών της διέγερσής σου, και εξίσου κυριολεκτικά να σε καλέσει να πάρεις θέση ανάμεσα στους επί της οθόνης θυτών ή θυμάτων. Ή, καλύτερα, να αποδεχτείς την θέση που ήδη έχεις πάρει. Στην επανασκόπηση, το συμπέρασμα μπορεί να σου φανεί απλό και προφανές, και δέκα χρόνια μετά την πρώτη του προβολή στη συγκεκριμένη του μορφή, το παράδοξο να έχει ξανατεθεί κι απαντηθεί πολλάκις και ποικιλοτρόπως. Όμως, και μάλιστα ακόμα περισσότερο σ' αυτήν την πρώτη σκηνή αποκάλυψης του ψέματος της αφήγησης, που ο ντυμένος στα λευκά της αθώας περιστεράς και του πράου αμνού λύκος, σε κοιτά στα μάτια και σου χαμογελά, απ' ότι αργότερα στην περιβόητη παρακινδυνευμένη δραματουργική αλχημεία του τηλεκοντρόλ που παίρνει το alter ego σου στα χέρια του εφαρμόζοντας τη δική σου πρόθεση να φτάσεις στην κόλαση το ζευγάρι που τρομοκρατεί και μακελεύει για να φχαριστηθείς τη βία, ο ύπουλος, τσουχτερός κι αμείλικτος τρόπος που σου το θέτει ο Haneke, είναι τόσο ζωντανός και ζουμερός σήμερα, όσο και η ερώτηση που σου κάνει: τί κάθεσαι και βλέπεις για να τη βρεις, και πιο είναι πραγματικά το αποτέλεσμα που θα σε φτιάξει. Το γιατί, είναι μια άλλη ιστορία.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Première του θρίλερ Doomsday. Την Τετάρτη 19 Μαρτίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Εντελώς ευθύ, αφού αρκετό καιρό κρύφτηκε, είναι το teaser προς trailer του Incredible Hulk (2008) που έκανε πρεμιέρα ξημερώματα χτες σε όλα τα δίκτυα του MTV και στην επίσημη σελίδα της Marvel. Διάφορα γίνονται, και στο τέλος πλακώνονται ο Hulk με τον Abomination. Και στο φιλμ το πρώτο πρασίνισμα του ματιού (i.e. η μεταμόρφωση) συμβαίνει 3' μετά την έναρξη, ενώ ο χαμός της λήξης διαρκεί 26', όπως αποκαλύπτει ο Louis Letterier στο Empire. Ο σκηνοθέτης προσθέτει ότι ήθελε αποτέλεσμα στα εφέ που να είναι ικανοποιητικά τελειωμένο πριν τη πρώτη δημόσια προβολή του. Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι εξίσου σαφείς συγκρίσεις με τη προώθηση και το αποτέλεσμα του Hulk (2003) του Ang Lee, το οποίο προφανώς.. δε θα επαναληφθεί.

Ουδέν συνταρακτικό λοιπόν και δε ξέρω αν περίμενες τιποτάλλο. Η παραγωγή είναι ο καλοκαιρινός φτωχός συγγενής του Iron Man (2008) από τον προϋπολογισμό ακόμα. Και φαίνεται, αφού όσο και να βελτιωθούν τα CGI το σκηνικό θα εξακολουθεί να μένει ατάραχο (i.e. τα εφέ δεν έχουν βάρος) και να μοιάζει στη Yonge Street του Τορόντο (όπου γίνανε τα γυρίσματα). Ενώ το αναμφισβήτητα βαρύ καστ, μάλλον επιλογή κι αυτό του Edward Norton, δε φαίνεται να αισθάνεται και πολύ καλά υπό τον έλεγχο κατεξοχή ανάλαφρου και απροσεξιάρη σκηνοθέτη (Transporter 1 & 2, Unleashed). Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι κατ' ευχή για τη Marvel που ενδιαφέρεται να διατηρήσει το franchise μέσω ψιλοριμπούτ, να έχει και τη guest εμφάνιση του Tony Stark, για να μεταφέρει σιγά σιγά το σύμπαν της στο πανί και να καταλήξει στους Avengers (2009). Όσο για τον Norton, ήταν αναγκαίο κακό (το αρχικό σενάριο του Zak Penn δεν ήταν αρκετά.. ευθύ, προφανώς), ότι επακολούθησε ("δημιουργικές διαφωνίες") στις σχέσεις του με τον Avi Arad και τους υπόλοιπους ήταν πασιφανές στις μάζες από την αρχή, και μάλλον δε πρόκειται να αλλάξει τίποτα (ότι και να θέλει να αλλάξει) -- στο American History X (1998) όπου πιο διαβόητα εξάσκησε τη δημιουργική του άποψη, είχε σύμμαχο την παραγωγή.