Αναμενόμενο μπορείς να πεις το πρώτο teaser για τη μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του Spirit, και όχι γιατί είχε προαναγγελθεί εδώ και βδομάδες ότι θα παίξει στη NY Comicon και στη συνέχεια στο MTV.com.

Παρά τις αλλαγές που φυσιολογικά επήλθαν στη συνέχεια (με πιο τρανταχτό το μαύρισμα του "Will Eisner's" στον τίτλο), τα περισσότερα για τη παραγωγή ήταν γνωστά από την ανακοίνωσή της στη προ-προηγούμενη (San Diego ή σκέτο) Comicon, και τη πρώτη, προωθητική, αφίσα, λίγους μήνες αργότερα. Ο Frank Miller είχε για ήρωα τον Will Eisner, όπως φάνηκε στο θρυλικό του πέρασμα από τον Daredevil στα 80s, και ειδικά στο κλείσιμο - αναφορά στο εξίσου θρυλικό arc του '47, Showdown with The Octopus. Στη συνέχεια έγινε σχεδόν υιοθετημένος γιός του, οι συζητήσεις τους γίναν Βίβλος για τη βιομηχανία, και ανέλαβε το project φυσιολογικά απρόθυμα αλλά τρομάζοντας στη σκέψη ότι θα το επέβλεπε οποιοσδήποτε άλλος, μετά το θάνατο του Eisner. Και αφού το Sin City ήταν ο πιο ξεκάθαρος noir-ish φόρος τιμής του Miller στο μέντορά του, λογικά σχεδίασε τη μεταφορά του Spirit στο ίδιο μοτίβο που κατέβασε με τον Robert Rodriguez, όταν αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στο Hollywood να κινηματογραφο- ποιήσει δημιουργία του. Επιπλέον, από το πειραχτήρικο δείγμα, το ασπρόμαυρο look θα 'χε την έγκριση του Eisner που πάντα θεωρούσε απλά αναγκαίο κακό το χρωμάτισμα των σκίτσων του, οι αναφορές στην Πόλη αναδεικνύουν τη φανερή αλλά πάντα σε δεύτερη μοίρα αγάπη για τη Νέα Υόρκη του ανθρώπου που γέννησε το Αμερικάνικο Κόμικ, το "I'm on my way" στο τέλος ψιθυρίζει το σεβασμό δασκάλου και μαθητή για τον Chester Gould, η φιγούρα του Denny Colt είναι πολύ πιστότερη στη πρωτότυπη από το προσχέδιο του Miller (αν και η γραβάτα έχει γίνει φουλάρι αεροπόρου) και η μισογκάφα στη σκεπή (στο ρυθμό του θέματος του Ennio Morricone για τους Untouchables (1987)) δείχνει ότι το χαλαρά χιουμοριστικό στιλ του κόμικ δεν καταμαύρισε στο φιλμ.

Με άλλα λόγια, παρόλο που επιφανειακά ο σκηνοθέτης Miller δε φαίνεται να δείχνει τον σεβασμό στο πρωτότυπο που ο ίδιος απαιτούσε για τα κόμικ του, και παρά τις απύθμενες παπάρες του καθενός, αν ζούσε ο Eisner πιθανά θα ήταν περισσότερο ευχαριστημένος από τη μεταφορά ακόμα και από τον Mike Mignola (που συνηθίζει την υπερευχαρίστηση για χάρη οποιασδήποτε προώθησης) για τη ντελτοροποίηση του Hellboy. Από τη σκηνοθεσία κάποια αδεξιότητα λογικά θα πρέπει να περιμένεις αλλά και τη φανερή ήδη προσοχή στη λεπτομέρεια (κληρονομιά του.. προπάπου Milton Caniff) επίσης, οι γαλάζιοι φακοί επαφής του Gabriel Macht στον πρωταγωνιστικό ρόλο μπορεί να μη φαίνονται αλλά έχουν φορεθεί, τα taglines μπορεί να βελτιώθηκαν στο λιγότερο μελοδραματικό αλλά παραμένουν μακριά από την ταπεινότητα του χάρτινου ήρωα, φεμφατάλες χώρεσαν αρκετές όμως στο blog για την παραγωγή στην επίσημη σελίδα ο Miller φαίνεται λιγάκι αδιάβαστος σε όσα αφορούν το "αίσθημα" (η ξανθιά χαδιάρα Ellen Dolan του κόμικ ήταν πολύ πιο φεμινίστρια απ' όσο της δίνει credit, μέχρι και δήμαρχος κόντρα στις επιθυμίες του Spirit βγήκε, και να τη παίζει λεσβία πάει πολύ), ε και άσε και τίποτα για έκπληξη στη συνέχεια.

Βιολόγος στο πτυχίο, οικολόγος στη συνείδηση και παραμυθάς στην ψυχή, βραβευμένος με Όσκαρ για το Ταξίδι του Αυτοκράτορα (2005), o Luc Jacquet, ένας επιβλητικός δίμετρος γίγαντας, περνά τις μέρες του σε μια φάρμα στη γαλλική εξοχή, ζώντας την επιστροφή στη φύση εδώ και χρόνια, και αντλώντας απ' το πάθος του για τα ζώα και την ύπαιθρο, την έμπνευση που χρειάζεται για να έχει ένα χρυσό αγαλματάκι στη ραφιέρα του ουσιαστικά απ' την πρώτη του ταινία, και να τον αποκαλέσει σχεδόν νέο Jean-Jacques Annaud ο Ζερβόπουλος από τη δεύτερη. Το Le Renard et l' Enfant (2007), που άφησε το στίγμα του στις γαλλικές αίθουσες τον περασμένο Δεκέμβρη και παίζει στις (μπόλικες) ελληνικές από χθες, είχε έρθει για να προωθήσει στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, όπου ήρθε και πολύ κοντά στις Μάζες για να αδειάσει το βαρύ του κεφάλι απ' τις σκέψεις του για το πάθος του, τη θέση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον, και την αγωνία το για το αν θα σταθεί αρκετά έξυπνος για να σώσει το τομάρι του.

Εγγυημένα το πιο τρανταχτό ανεξάρτητο της χρονιάς, από άποψη γέλιου τουλάχιστο, είναι το sequel του.. Άμλετ που αποφάσισε να αρχίσει να απασχολεί κι αυτό τον πλανήτη, με την εμφάνιση κόκκινου trailer στην επίσημη σελίδα της Focus.

Από το Γενάρη που την αφήσαμε να ροκάρει το Sundance, η παραγωγή κρατήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα, όχι μόνο για να αποφύγει το πρόωρο κάψιμο, αλλά πιθανά και τη.. ρώσικη μαφία, αφού ο δισεκατομμυριούχος συνιδιοκτήτης της L+E και επικριτής του Putin, Leonid Rozhetskin, "αγνοείται" εδώ και κάνα μήνα. Έτσι λίγα μπορείς να προσθέσεις σε όσα πολλά είπαμε τότε και έχουν ήδη γίνει μέρος, αν όχι σλόγκαν, της προώθησης τώρα. Οι δοκιμαστικές προβολές συνεχίστηκαν αφού το μοντάζ της κόπιας που έπαιξε στο Park City δεν ήταν τελικό, όχι γιατί πολλοί επισήμαναν ότι ήταν ψιλοχάλια, αλλά γιατί όντως δεν ήταν (όπως μαρτυράει η μοναδική προγραμματισμένη προβολή, την οποία το φεστιβάλ επανέλαβε έκτακτα στη συνέχεια, λόγω παλαϊκής απαίτησης). Ο Steve Coogan πήγε στη ShoWest και παρίστανε ότι ήξερε όποιον έβρισκε μπροστά του, αφού πρώτα τον ρωτούσε πως τον λένε για να τον γκουγκλίσει. Η Focus διέθεσε δυοτρεις επίσημες φωτογραφίες και όρισε την ημερομηνία εξόδου, stateμεριά, για τις 27 Αυγούστου. Και αυτό που προσθέτει το trailer είναι η επιβεβαίωση του να χτυπιέσαι κάτω σαουθπαρκικού χιούμορ, της δυνατότητας του Coogan να ακολουθήσει τον Borat στη κατάκτηση της Αμερικής και της καυτότητας της Elisabeth Shue στα σαρανταφεύγα της.

Μπάτσος ανορθόδοξης αποτελεσματικής μεθοδολογίας, βρίσκεται μπλεγμένος σε χάλι που δύσκολα συμμαζεύεται, με τις Εσωτερικές Υποθέσεις να του χουχουλιάζουν το λαιμό και τα συνειδησιακά του προβλήματα να του θολώνουν το μυαλό.Σαν το Training Day που είχε γράψει ο Ayer στις αρχές της δεκαετίας, ή και σαν όποια άλλη ταινία με βρώμικους μπάτσους μπορείς να πετύχεις απ' τα 80s κι εδώ, με εκτελεστικό χέρι της εκτελεστικής εξουσίας να περιφέρει τη νιχιλιστική του αποτελεσματικότητα σε έναν μιαρό σκοτεινό κόσμο ώσπου μέσα σε μια νυχτιά να ανακαλύψει ότι η βρώμα βγαίνει απ' το κολάρο του και την κόλησε απ' το αφεντικό που τραβάει το μακρύ λουρί του, το Street Kings είναι όσο απελπιστικά προβλέψιμο προβλέπεις αν έχεις δει δυο-τρεις ταινίες του είδους, αλλά αναπάντεχα συναρπαστικό αν έχεις δεις και τέσσερις-πέντε παραπάνω. Με τον Keanu Reeves να ΄χει να παίξει τόσο καλά απ' την ποηγούμενη φορά που φόρεσε στολή πριν μιάμιση δεκαετία στο Speed, τον Forest Whitaker και τον Hugh Laurie να βοηθούν ανεβάζοντας το ερμηνευτικό ενδιαφέρον σε ρόλους κλισαρισμένους, και το τρίο των σεναριογράφων που μεταφέρουν για την οθόνη ιστορία του ηγέτη τους, James Ellroy, να πετάνε αρκετούς ακόμη τριγύρω χαρακτήρες, για να σε αποσπάσουν από τον στάνταρ κορμό της ιστορίας με αντιπερισπασμούς διαδικαστικού αστυνομικού θρίλερ, το Street Kings θα μπορούσε να ειδωθεί ως ένα ακόμη κομμάτι της σειράς απροσδόκητων σουξέ του box office που δικαιώνει ιστορίες εκδικητών σε μια Αμερική καινούριας περιόδου Ρηγκανισμού και αμφισβήτησης της αποτελεσματικότητας της πολιτείας στην προστασία των υποκειμένων της, και στέκεται σαν αξιοπρεπέστατη τέτοια παρά τα προβλήματα στο ρυθμό, τη διαχείριση των υποπλοκών και το πλέξιμο των κεφαλαίων, μέχρι που τα κάνει όλα θάλασσα ένα πεντάλεπτο πριν τους τίτλους τέλους, με μια λύση του δράματος κι ένα φινάλε τόσο άστοχα, που μοιάζουν κομμένα από άλλη ταινία και κολλημένα με ξεραμένη UHU. Εντυπωσιακότερο στοιχείο πάντως όλων το εξαιρετικό sound desing στις σκηνές των πυροβολισμών, που κάνει ακόμα και το μακελειό συνολικά που έχεις δει, να μη σου φτάνει.

Μικρό κοριτσάκι στη χιονισμένη γαλλική επαρχία, κατά την διάρκεια των περιπάτων της στο δάσος, θα έρθει πολύ κοντά με νεαρό αλεπουδάκι, που όχι μόνο δεν της αγριεύει, αλλά παίζει μαζί της.Από την μια, παιδική αθωότητα, αφέλεια, άγνοια κινδύνου, μωρουδίστικη εμμονή στην προσέγγιση άγριου ζώου και στην απόκτησή του, σαν να πρόκειται για παιχνίδι, για ένα άψυχο κουκλάκι. Στην απέναντι πλευρά επικρατεί η αίσθηση της φυσικής ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, αλλά και της αγωνίας για επιβίωση, που περνούν τις συγκινήσεις θεωρητικά σε δεύτερη μοίρα και κάνουν την οποιαδήποτε έννοια φιλίας και συντροφικότητας να φαντάζει ουτοπική. Ο Luc Jacquet, που συστήθηκε στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα με το αριστουργηματικό La Marche de l'Empereur (2005), με την νέα του δουλειά αποδεικνύει πως είναι ένας από τους καλύτερους μελετητές του φυσιοδιφικού έργου του Jean-Jacques Annaud, προεκτείνοντας το μάλιστα με κάποιες ιδιαίτερες τεχνικές λήψης. Η απλοϊκότητα στην απεικόνιση των συναισθημάτων, έρχεται σε αντιδιαστολή με την ένταση που προκαλούν οι κίνδυνοι της φύσης, όσο η φωνή της Isabelle Carré, αφηγείται σαν ποίημα την περιπέτεια που έζησε σε μικρή ηλικία. Το τελικό πλάνο, φορτισμένο συγκινησιακά, δίνει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει στη διάρκεια ο εξελιγμένος κι εναλλακτικός ντοκιμαντερίστας, συνθέτοντας ιδανική πρόταση ψυχαγωγίας για νεαρούς θεατές, πέραν των συνηθισμένων και πανάκριβων τρισδιάστατων κινούμενων.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο ομοφυλοφιλικός έρωτας, ο πόλεμος κατά του AIDS και η συνέχεια της ζωής, σε τρια διακριτά κεφάλαια, με την καθοδήγηση του βραδινού εκφωνητή της συγγραφέως που τα έζησε από δεύτερο χέρι και τα απομαγνητοφώνησε.Ο αλλόκοτος τρόπος να υποβιβάσεις την αξιοπιστία της ίδιας σου της αφήγησης, αφήνοντάς την στα χέρια συγγραφέως που έχεις παρουσιάσει ως κομματάκι ανισόρροπη, δεν νομίζω να ήταν ο λόγος που η ντόπια διανομή διαφημίζει τους Μάρτυρες ως την "ταινία που δίχασε το Βερολίνο", αλλά βλέποντάς την δεν είμαι σίγουρος ότι θα βρεις κανέναν άλλον σοβαρότερο να διχαστεί κανείς, εκτός ίσως απ' την οργή που μπορεί να προκαλέσει στον καλοπροαίρετο, η θέα της Emmanuel Bear σαν παραφουσκωμένη τσατσόγρια, διατηρώντας την ίδια στιγμή, ακμαίες τις ορεκτικές αναλογίες της ανάμεσα στους ώμους. Κουραστικά διδακτικό κι αδίστακτα χρονοβόρο, το ταξίδι στο χρόνο του Téchiné, είναι άλλη μια απ' αυτές τις ταινίες που κάνουν τους σημερινούς Γάλλους να περηφανεύονται που είναι θαρραλέοι να δείχνουν τις μαλακίες που έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν τους, όντας συγχρόνως αρκετά κουραστικές ώστε να αποτελούν από μόνες τους ραπίσματα στους καρπούς με χάρακα. Αν δεν έχεις καμιά ανάγκη ή λόγο να περάσεις αυτή τη συγκεκριμένη τιμωρία, οι Μάρτυρες θα σου προσφέρουν μια μαρτυρία μιας συγκεκριμένης οπτικής ενός συγκεκριμένου κομματιού της ιστορίας των ομοφυλοφίλων, απ' την σχεδόν απελευθέρωσή τους, στον τρόμο του θανάτου και της καταδίωξής τους λόγω της ταύτισής τους με το AIDS και την έξαρσή του, στον επαναπροσδιορισμό των όσων επιβίωσαν. Ιστορία που μπορεί να σε εντυπωσιάσει με την οικονομία της στους χαρακτήρες, αλλά όχι και τόσο στην αφήγηση και το χρόνο της.

Καλαμπουρτζού ατυχήσασα στην Αγγλία των παραμονών του Β' Παγκοσμίου, ψάχνοντας να βρει δουλειά να λαδώσει το αντεράκι της, καταλήγει νταντά μεγαλοκοπέλας που απ' τον Κοκό κι απ' τον Κική, να διαλέξει δε μπορεί.Αδιάφορη κομεντί κοστουμιών, για την αλήθεια και την αληθινό-τητα της αγάπης στα χρόνια της χαοτικής απόστασης της μπουρζουαζίας και της καλλιτεχνικής εργατιάς, όπου μας ξεναγεί η εξωγήινη δεσποινίδα Pettigrew που προσγειώθηκε απ' τον πλανήτη της (υλικής και συναισθηματικής) ανέχειας και με τα γουρλωμένα μάτια της έκπληξης, παρακολουθεί ένα τσούρμο ανώριμων, που έχου τα πάντα, ή έστω το ήμισυ, αλλά δεν το'χουν σε εκτίμηση. Ώσπου οι σειρήνες του πολέμουν, τους θυμίζουν την ευθραυστότητα της ύπαρξης (και πόσο μάλλον της ευτυχισμένης ύπαρξης), κι όλοι καταλαβαίνουν σε ποιανού την αγκαλιά ανήκουν πραγματικά, όταν βρίσκονται μαζί στο όποιο Χρυσό Παγώνι και παίζει το όποιο σωστό τραγούδι. Ξέρεις τώρα... Ασφαλές κι ασήμαντο.